Γενικά θέματα
Ουκρανία: Γιατί ο πόλεμος αποτυγχάνει – Η ρωσική εισβολή και τα όρια της στρατιωτικής ισχύος
Η τακτική και η έξυπνη διοίκηση νίκησαν τα όπλα
Τελικά, αποδείχτηκε ότι η πρώιμη πορεία του πολέμου στην Ουκρανία δεν καθορίστηκε από τους μεγαλύτερους αριθμούς και τη δύναμη πυρός, αλλά από την ανώτερη τακτική, την αφοσίωση και τη διοίκηση.
Στις 27 Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επιχείρηση για την κατάληψη του αεροδρομίου Chornobaivka κοντά στη Χερσώνα, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Η Χερσώνα ήταν η πρώτη ουκρανική πόλη που κατάφεραν να καταλάβουν οι Ρώσοι και καθώς βρισκόταν επίσης κοντά στο προπύργιο της Ρωσίας, στην Κριμαία, το αεροδρόμιο θα ήταν σημαντικό για το επόμενο στάδιο της επίθεσης. Όμως τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο, σημειώνεται σε ανάλυση του Foreign Affairs.
Την ίδια ημέρα που οι Ρώσοι κατέλαβαν το αεροδρόμιο, οι ουκρανικές δυνάμεις άρχισαν να αντεπιτίθενται με οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και σύντομα χτύπησαν τα ελικόπτερα που μετέφεραν προμήθειες από την Κριμαία.
Ρωσικές εντολές με καταστροφικά αποτελέσματα
Στις αρχές Μαρτίου, σύμφωνα με ουκρανικές αμυντικές πηγές, Ουκρανοί στρατιώτες πραγματοποίησαν μια καταστροφική νυχτερινή επιδρομή στο αεροδρόμιο, καταστρέφοντας ένα στόλο από 30 ρωσικά στρατιωτικά ελικόπτερα. Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, οι ουκρανικές δυνάμεις κατέστρεψαν άλλα επτά.
Μέχρι τις 2 Μαΐου, η Ουκρανία είχε πραγματοποιήσει 18 ξεχωριστές επιθέσεις στο αεροδρόμιο, οι οποίες, σύμφωνα με το Κίεβο, είχαν εξουδετερώσει όχι μόνο δεκάδες ελικόπτερα, αλλά και αποθήκες πυρομαχικών, δύο Ρώσους στρατηγούς και σχεδόν ένα ολόκληρο ρωσικό τάγμα.
Ωστόσο, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των επιθέσεων, οι ρωσικές δυνάμεις συνέχισαν να μεταφέρουν εξοπλισμό και υλικό με ελικόπτερα.
Καθώς στερούνταν τόσο μιας συνεκτικής στρατηγικής για την υπεράσπιση του αεροδιαδρόμου, όσο και μιας βιώσιμης εναλλακτικής βάσης, οι Ρώσοι απλώς επέμειναν στις αρχικές τους εντολές, με καταστροφικά αποτελέσματα, επισημαίνεται στην ανάλυση του Foreign Affairs.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι χαρακτήρισε τη μάχη της Chornobaivka ως σύμβολο της ανικανότητας των Ρώσων διοικητών, οι οποίοι οδηγούσαν «τους ανθρώπους τους στη σφαγή».
Στην πραγματικότητα, υπήρχαν πολλά παρόμοια παραδείγματα από τις πρώτες εβδομάδες της εισβολής.
Παρόλο που οι ουκρανικές δυνάμεις ήταν σταθερά υποδεέστερες, χρησιμοποίησαν την πρωτοβουλία τους έτσι, που τους έδωσε ένα μεγάλο πλεονέκτημα, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις επαναλάμβαναν τα ίδια λάθη και απέτυχαν να αλλάξουν την τακτική τους.
Από την αρχή, ο πόλεμος παρείχε μια αξιοσημείωτη αντίθεση στις προσεγγίσεις της διοίκησης. Και αυτές οι αντιθέσεις μπορεί να εξηγήσουν σε μεγάλο βαθμό γιατί ο ρωσικός στρατός υπολείπεται τόσο πολύ των προσδοκιών.
Τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της εισβολής της 24ης Φεβρουαρίου, οι δυτικοί ηγέτες και αναλυτές και ο διεθνής Τύπος ήταν φυσικά προσηλωμένοι στις συντριπτικές δυνάμεις που ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, συγκέντρωνε στα σύνορα της Ουκρανίας.
Έως και 190.000 Ρώσοι στρατιώτες ήταν έτοιμοι να εισβάλουν στη χώρα. Οργανωμένοι σε έως και 120 τακτικές ομάδες ταγμάτων, κάθε μία από αυτές διέθετε τεθωρακισμένα και πυροβολικό και υποστηριζόταν από ανώτερη αεροπορική υποστήριξη.
Η ουκρανική αντοχή
Λίγοι φαντάζονταν ότι οι ουκρανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να αντέξουν για πολύ καιρό απέναντι στον ρωσικό οδοστρωτήρα.
Το κύριο ερώτημα σχετικά με τα ρωσικά σχέδια ήταν αν περιελάμβαναν επαρκείς δυνάμεις για να καταλάβουν μια τόσο μεγάλη χώρα μετά τη νίκη στη μάχη. Αλλά οι εκτιμήσεις δεν είχαν λάβει υπόψη τους τα πολλά στοιχεία που συνθέτουν μια πραγματική μέτρηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Η στρατιωτική ισχύς δεν αφορά μόνο στους εξοπλισμούς ενός έθνους και την ικανότητα με την οποία χρησιμοποιούνται.
Πρέπει να λαμβάνει υπόψη τους πόρους του εχθρού, καθώς και τις συνεισφορές των συμμάχων και των φίλων, είτε με τη μορφή πρακτικής βοήθειας, είτε με τη μορφή άμεσων επεμβάσεων.
Και παρόλο που η στρατιωτική ισχύς μετριέται συχνά με τη δύναμη πυρός, μετρώντας τα αποθέματα όπλων και το μέγεθος των στρατών, των ναυτικών και των αεροπορικών δυνάμεων, πολλά εξαρτώνται από την ποιότητα του εξοπλισμού, από το πόσο καλά έχει συντηρηθεί και από την εκπαίδευση και τα κίνητρα του προσωπικού που τον χρησιμοποιεί.
Σε κάθε πόλεμο, η ικανότητα μιας οικονομίας να συντηρεί την πολεμική προσπάθεια και η ανθεκτικότητα των συστημάτων εφοδιασμού, που διασφαλίζουν ότι οι προμήθειες φθάνουν στις γραμμές του μετώπου όπως απαιτείται, αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία όσο η σύγκρουση προχωρά.
Το ίδιο και ο βαθμός στον οποίο ένας εμπόλεμος μπορεί να κινητοποιήσει και να διατηρήσει την υποστήριξη για τον δικό του σκοπό, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, και να υπονομεύσει την υποστήριξη του εχθρού – καθήκοντα που απαιτούν την κατασκευή συναρπαστικών αφηγήσεων, που μπορούν να εκλογικεύσουν τις αποτυχίες, καθώς και να προβλέψουν τις νίκες.
Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, η στρατιωτική ισχύς εξαρτάται από την αποτελεσματική διοίκηση. Και αυτό περιλαμβάνει τόσο τους πολιτικούς ηγέτες μιας χώρας, οι οποίοι ενεργούν ως ανώτατοι διοικητές, όσο και εκείνους που επιδιώκουν να επιτύχουν τους στρατιωτικούς τους στόχους ως επιχειρησιακοί διοικητές.
Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία υπογράμμισε τον κρίσιμο ρόλο της διοίκησης στον καθορισμό της τελικής στρατιωτικής επιτυχίας.
Όπως ανακάλυψαν οι δυτικοί ηγέτες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, το ανώτερο στρατιωτικό υλικό και η δύναμη πυρός μπορεί να επιτρέψουν στις δυνάμεις να αποκτήσουν τον έλεγχο ενός εδάφους, αλλά είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικά στην επιτυχή διοίκηση αυτού του εδάφους.
Στην Ουκρανία, ο Πούτιν δυσκολεύτηκε ακόμη και να αποκτήσει τον έλεγχο της επικράτειας και ο τρόπος με τον οποίο οι δυνάμεις του διεξήγαγαν τον πόλεμο έχει ήδη εξασφαλίσει ότι κάθε προσπάθεια διακυβέρνησης, ακόμη και στην υποτιθέμενη φιλορωσική ανατολική Ουκρανία, θα συναντήσει εχθρότητα και αντίσταση.
Και αυτό επειδή, ξεκινώντας την εισβολή, ο Πούτιν έκανε το γνωστό αλλά καταστροφικό λάθος να υποτιμήσει τον εχθρό, θεωρώντας τον αδύναμο στον πυρήνα του, ενώ είχε υπερβολική εμπιστοσύνη στο τι θα μπορούσαν να επιτύχουν οι δικές του δυνάμεις.
Από την επιτυχία στο αδιέξοδο
Μέχρι το 2013, ο Πούτιν είχε προχωρήσει αρκετά προς την επίτευξη των στόχων του.
Οι υψηλές τιμές των εμπορευμάτων τού είχαν δώσει μια ισχυρή οικονομία.
Είχε επίσης περιθωριοποιήσει την πολιτική του αντιπολίτευση στο εσωτερικό, εδραιώνοντας την εξουσία του.
Ωστόσο, οι σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση είχαν επιδεινωθεί, ιδίως όσον αφορά στην Ουκρανία.
Από την «Πορτοκαλί Επανάσταση» του 2004-5, ο Πούτιν ανησυχούσε ότι μια φιλοδυτική κυβέρνηση στο Κίεβο θα μπορούσε να επιδιώξει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, φόβος που επιδεινώθηκε όταν το θέμα τέθηκε στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, το 2008.
Η κρίση, ωστόσο, ήρθε το 2013, όταν ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο φιλορώσος πρόεδρος της Ουκρανίας, ετοιμαζόταν να υπογράψει συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ.
Ο Πούτιν άσκησε έντονες πιέσεις στον Γιανουκόβιτς, μέχρι που συμφώνησε να μην υπογράψει. Αλλά η αναδίπλωση του Γιανουκόβιτς οδήγησε ακριβώς σε αυτό που φοβόταν ο Πούτιν, σε μια λαϊκή εξέγερση – το κίνημα Μαϊντάν – που τελικά έριξε τον Γιανουκόβιτς και άφησε την Ουκρανία στα χέρια φιλοδυτικών ηγετών. Σε αυτό το σημείο, ο Πούτιν αποφάσισε να προσαρτήσει την Κριμαία.
Ξεκινώντας το σχέδιό του, ο Πούτιν είχε τα πλεονεκτήματα της ρωσικής ναυτικής βάσης στη Σεβαστούπολη και της σημαντικής υποστήριξης της Ρωσίας από τον τοπικό πληθυσμό. Ωστόσο, εξακολουθούσε να προχωρά προσεκτικά.
Η στρατηγική του, την οποία ακολούθησε έκτοτε, ήταν να παρουσιάσει οποιαδήποτε επιθετική ρωσική κίνηση ως κάτι περισσότερο από μια απάντηση σε εκκλήσεις ανθρώπων που χρειάζονταν προστασία.
Αναπτύσσοντας στρατεύματα με τυποποιημένες στολές και εξοπλισμό, αλλά χωρίς διακριτικά, τα οποία έμειναν γνωστά ως «μικρά πράσινα ανθρωπάκια», το Κρεμλίνο έπεισε με επιτυχία το τοπικό κοινοβούλιο να προκηρύξει δημοψήφισμα για την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία.
Καθώς εξελίσσονταν αυτά τα γεγονότα, ο Πούτιν ήταν προετοιμασμένος να υποχωρήσει, σε περίπτωση που η Ουκρανία ή οι δυτικοί σύμμαχοί της προέβαλαν σοβαρή αντίσταση.
Αλλά η Ουκρανία βρισκόταν σε σύγχυση – είχε μόνο έναν υπηρεσιακό υπουργό Άμυνας και καμία αρχή λήψης αποφάσεων σε θέση να απαντήσει – και η Δύση δεν έλαβε καμία δράση κατά της Ρωσίας, πέραν των περιορισμένων κυρώσεων.
Για τον Πούτιν, η κατάληψη της Κριμαίας, με ελάχιστες απώλειες και με τη Δύση να στέκεται σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο, επιβεβαίωσε την ιδιότητά του ως έξυπνου ανώτατου διοικητή.
Άλλο Κριμαία, άλλο Ντονμπάς
Αλλά ο Ρώσος ηγέτης δεν αρκέστηκε να φύγει με αυτό το καθαρό βραβείο – αντίθετα, εκείνη την άνοιξη και το καλοκαίρι, επέτρεψε στη Ρωσία να εμπλακεί σε μια πολύ πιο δύσκολη σύγκρουση στην περιοχή Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας.
Εδώ, δεν μπορούσε να ακολουθήσει τη συνταγή που είχε λειτουργήσει τόσο καλά στην Κριμαία: το φιλορωσικό συναίσθημα στα ανατολικά ήταν πολύ αδύναμο, για να συνεπάγεται ευρεία λαϊκή υποστήριξη για απόσχιση.
Πολύ γρήγορα, η σύγκρουση στρατιωτικοποιήθηκε, με τη Μόσχα να ισχυρίζεται ότι οι αποσχιστικές πολιτοφυλακές δρούσαν ανεξάρτητα από τη Ρωσία.
Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το καλοκαίρι, όταν φάνηκε ότι οι αυτονομιστές στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ, τους δύο φιλορωσικούς θύλακες στο Ντονμπάς, θα μπορούσαν να ηττηθούν από τον ουκρανικό στρατό, το Κρεμλίνο έστειλε τακτικές ρωσικές δυνάμεις.
Αν και οι Ρώσοι δεν αντιμετώπισαν τότε κανένα πρόβλημα απέναντι στον ουκρανικό στρατό, ο Πούτιν εξακολουθούσε να είναι προσεκτικός. Δεν προσάρτησε τους θύλακες, όπως ήθελαν οι αυτονομιστές, αλλά αντίθετα εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για μια συμφωνία στο Μινσκ, με σκοπό να χρησιμοποιήσει τους θύλακες για να επηρεάσει την πολιτική του Κιέβου.
Για ορισμένους δυτικούς παρατηρητές, ο πόλεμος της Ρωσίας στο Ντονμπάς έμοιαζε με μια ισχυρή νέα στρατηγική υβριδικού πολέμου.
Όπως την περιέγραψαν οι αναλυτές, η Ρωσία κατάφερε να βάλει τους αντιπάλους της σε δύσκολη θέση, συγκεντρώνοντας τακτικές και παράτυπες δυνάμεις και φανερές και μυστικές δραστηριότητες και συνδυάζοντας καθιερωμένες μορφές στρατιωτικής δράσης, με κυβερνοεπιθέσεις και πληροφοριακό πόλεμο.
Αλλά αυτή η εκτίμηση υπερεκτιμούσε τη συνοχή της ρωσικής προσέγγισης. Στην πράξη, οι Ρώσοι είχαν θέσει σε κίνηση γεγονότα με απρόβλεπτες συνέπειες, καθοδηγούμενα από άτομα που αγωνίζονταν να ελέγξουν, για στόχους που δεν συμμερίζονταν πλήρως.
Η συμφωνία του Μινσκ δεν εφαρμόστηκε ποτέ και οι μάχες δεν σταμάτησαν ποτέ.
Στην καλύτερη περίπτωση, ο Πούτιν είχε κάνει το καλύτερο από μια κακή δουλειά, περιορίζοντας τη σύγκρουση και, ενώ αναστάτωσε την Ουκρανία, αποτρέποντας τη Δύση από το να εμπλακεί υπερβολικά.
Σε αντίθεση με την Κριμαία, ο Πούτιν είχε δείξει ένα αβέβαιο προφίλ ως διοικητής, με τους θύλακες του Ντονμπάς να παραμένουν σε εκκρεμότητα, χωρίς να ανήκουν σε καμία χώρα, και την Ουκρανία να συνεχίζει να πλησιάζει περισσότερο προς τη Δύση.
Υποτονική δύναμη
Μέχρι το καλοκαίρι του 2021, ο πόλεμος στο Ντονμπάς βρισκόταν σε αδιέξοδο για περισσότερα από επτά χρόνια και ο Πούτιν αποφάσισε ένα τολμηρό σχέδιο για να φέρει τα πράγματα στο προσκήνιο.
Έχοντας αποτύχει να χρησιμοποιήσει τους θύλακες για να επηρεάσει το Κίεβο, επεδίωξε να χρησιμοποιήσει την κατάστασή τους για να κάνει λόγο για αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο, εξασφαλίζοντας ότι θα ξαναμπεί στη σφαίρα επιρροής της Μόσχας και δεν θα σκεφτεί ποτέ ξανά να ενταχθεί είτε στο ΝΑΤΟ είτε στην ΕΕ.
Έτσι, θα αναλάμβανε μια πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία.
Μια τέτοια προσέγγιση θα απαιτούσε τεράστια δέσμευση των ενόπλων δυνάμεων και μια τολμηρή εκστρατεία. Αλλά η αυτοπεποίθηση του Πούτιν είχε ενισχυθεί από την πρόσφατη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, η οποία στήριξε με επιτυχία το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, και από τις πρόσφατες προσπάθειες εκσυγχρονισμού των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Όταν ο Πούτιν ξεκίνησε την αποκαλούμενη από τον ίδιο «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία, πολλοί στη Δύση φοβήθηκαν ότι θα μπορούσε να πετύχει.
Οι δυτικοί παρατηρητές είχαν παρακολουθήσει τη μαζική συγκέντρωση δυνάμεων της Ρωσίας στα ουκρανικά σύνορα επί μήνες, και όταν άρχισε η εισβολή, τα «μυαλά» πίσω από τις στρατηγικές των ΗΠΑ και της Ευρώπης έτρεχαν μπροστά στις επιπτώσεις μιας ρωσικής νίκης, που απειλούσε να ενσωματώσει την Ουκρανία σε μια αναζωογονημένη Μεγάλη Ρωσία.
Παρόλο που ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, είχαν σπεύσει να προμηθεύσουν στρατιωτικές προμήθειες στην Ουκρανία, άλλες, ακολουθώντας αυτή την απαισιοδοξία, ήταν πιο διστακτικές. Ο πρόσθετος εξοπλισμός, κατέληξαν στο συμπέρασμα, ήταν πιθανό να φτάσει πολύ αργά ή ακόμη και να κατασχεθεί από τους Ρώσους.
Η τακτική και η έξυπνη διοίκηση νίκησαν τα όπλα
Μόλις ξεκίνησε η εισβολή, οι κεντρικές αδυναμίες της ρωσικής εκστρατείας έγιναν εμφανείς. Το σχέδιο προέβλεπε έναν σύντομο πόλεμο, με αποφασιστικές προόδους σε διάφορα μέρη της χώρας την πρώτη ημέρα.
Αλλά η αισιοδοξία του Πούτιν και των συμβούλων του, σήμαινε ότι το σχέδιο διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από ταχείες επιχειρήσεις από επίλεκτες μονάδες μάχης.
Λίγη προσοχή δόθηκε στην υλικοτεχνική υποδομή και τις γραμμές ανεφοδιασμού, γεγονός που περιόρισε την ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει την επίθεση μόλις αυτή σταμάτησε, και όλα τα βασικά στοιχεία του σύγχρονου πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των τροφίμων, των καυσίμων και των πυρομαχικών, άρχισαν να καταναλώνονται γρήγορα.
Το πρώτο σημάδι ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο του Πούτιν ήταν αυτό που συνέβη στο αεροδρόμιο του Χοστόμελ, κοντά στο Κίεβο.
Έχοντας πιστέψει ότι θα συναντούσαν μικρή αντίσταση, οι επίλεκτοι αλεξιπτωτιστές που είχαν σταλεί για να κρατήσουν το αεροδρόμιο για τα εισερχόμενα μεταφορικά αεροσκάφη, αντ’ αυτού απωθήθηκαν από μια ουκρανική αντεπίθεση.
Τελικά, οι Ρώσοι κατάφεραν να καταλάβουν το αεροδρόμιο, αλλά μέχρι τότε είχε υποστεί πολλές ζημιές για να έχει αξία.
Αλλού, φαινομενικά τρομερές ρωσικές μονάδες τεθωρακισμένων αναχαιτίστηκαν από πολύ πιο ελαφρά οπλισμένους Ουκρανούς υπερασπιστές. Σύμφωνα με μια μαρτυρία, μια τεράστια φάλαγγα ρωσικών τεθωρακισμένων, που είχε προορισμό το Κίεβο, σταμάτησε αρχικά από μια ομάδα μόλις 30 Ουκρανών στρατιωτών, οι οποίοι την πλησίασαν τη νύχτα με τετρακίνητα ποδήλατα και κατάφεραν να καταστρέψουν μερικά οχήματα στην κεφαλή της φάλαγγας, αφήνοντας τα υπόλοιπα κολλημένα σε ένα στενό οδόστρωμα και ανοιχτά σε περαιτέρω επιθέσεις.
Οι Ουκρανοί επανέλαβαν με επιτυχία τέτοιες ενέδρες σε πολλές άλλες περιοχές.
Οι ουκρανικές δυνάμεις, με τη βοήθεια της Δύσης, είχαν προβεί σε ενεργητικές μεταρρυθμίσεις και είχαν σχεδιάσει προσεκτικά την άμυνά τους. Είχαν επίσης υψηλά κίνητρα, σε αντίθεση με πολλούς Ρώσους ομολόγους τους, οι οποίοι δεν ήταν σίγουροι για τον λόγο που βρίσκονταν εκεί.
Οι ευέλικτες ουκρανικές μονάδες, που στηρίχθηκαν αρχικά σε αντιαρματικά όπλα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στη συνέχεια σε πυροβολικό, αιφνιδίασαν τις ρωσικές δυνάμεις.
Τελικά, λοιπόν, η πρώιμη πορεία του πολέμου δεν καθορίστηκε από τους μεγαλύτερους αριθμούς και τη δύναμη πυρός, αλλά από την ανώτερη τακτική, την αφοσίωση και τη διοίκηση.
Απανωτά σφάλματα
Από την αρχή της εισβολής, η αντίθεση μεταξύ της ρωσικής και της ουκρανικής προσέγγισης της διοίκησης ήταν έντονη.
Το αρχικό στρατηγικό λάθος του Πούτιν ήταν να υποθέσει ότι η Ουκρανία ήταν τόσο εχθρική, ώστε να συμμετάσχει σε αντιρωσικές δραστηριότητες, όσο και ανίκανη να αντισταθεί στη ρωσική ισχύ.
Καθώς η εισβολή καθυστέρησε, ο Πούτιν φάνηκε ανίκανος να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, επιμένοντας ότι η εκστρατεία ήταν εντός χρονοδιαγράμματος και προχωρούσε σύμφωνα με το σχέδιο.
Αποφεύγοντας να αναφέρουν τον υψηλό αριθμό των ρωσικών απωλειών και τις πολυάριθμες αποτυχίες στο πεδίο της μάχης, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης ενίσχυσαν αδιάκοπα την κυβερνητική προπαγάνδα για τον πόλεμο.
Αντίθετα, ο Ζελένσκι, ο αρχικός στόχος της ρωσικής επιχείρησης, αρνήθηκε τις προσφορές των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων δυτικών δυνάμεων να μεταφερθεί σε ασφαλές μέρος για να σχηματίσει κυβέρνηση εξορίας. Όχι μόνο επέζησε, αλλά παρέμεινε στο Κίεβο, ορατός και ομιλητικός, συσπειρώνοντας το λαό του και πιέζοντας τις δυτικές κυβερνήσεις για περισσότερη υποστήριξη, οικονομική και στρατιωτική.
Η βλαβερή επιρροή του Πούτιν επικρέμεται επίσης πάνω από άλλες βασικές στρατηγικές αποφάσεις της Ρωσίας.
Η πρώτη, μετά τις αρχικές αναποδιές, ήταν η απόφαση του ρωσικού στρατού να υιοθετήσει τη βάναυση τακτική που είχε χρησιμοποιήσει στην Τσετσενία και τη Συρία: να στοχεύσει πολιτικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων νοσοκομείων και κατοικιών.
Οι επιθέσεις αυτές προκάλεσαν τεράστια δυστυχία και κακουχίες και, όπως ήταν αναμενόμενο, ενίσχυσαν την αποφασιστικότητα της Ουκρανίας.
Μια δεύτερη σημαντική στρατηγική απόφαση ελήφθη στις 25 Μαρτίου, όταν η Ρωσία εγκατέλειψε τον μαξιμαλιστικό στόχο της κατάληψης του Κιέβου και ανακοίνωσε ότι επικεντρώθηκε στην «πλήρη απελευθέρωση» της περιοχής του Ντονμπάς.
Αυτός ο νέος στόχος, αν και υποσχόταν να φέρει μεγαλύτερη δυστυχία στα ανατολικά, ήταν πιο ρεαλιστικός, και θα ήταν ακόμη πιο ρεαλιστικός αν ήταν ο αρχικός στόχος της εισβολής.
Στη νέα επίθεση, η οποία ξεκίνησε στα μέσα Απριλίου, οι ρωσικές δυνάμεις σημείωσαν ελάχιστα κέρδη, ενώ οι ουκρανικές αντεπιθέσεις έπλητταν τις θέσεις τους.
Για να προστεθεί το χτύπημα που δέχτηκε το ρωσικό γόητρο, όταν η ναυαρχίδα της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, το Moskva, βυθίστηκε σε μια τολμηρή ουκρανική επίθεση.
Μέχρι τις 9 Μαΐου, δεν υπήρχαν πολλά να γιορτάσουν στη Μόσχα. Ακόμα και η παραθαλάσσια πόλη της Μαριούπολης, στην οποία η Ρωσία είχε επιτεθεί ανελέητα από την αρχή του πολέμου και την είχε μετατρέψει σε ερείπια, δεν είχε καταληφθεί πλήρως, παρά μόνο μια εβδομάδα αργότερα.
Μετά από μια αδιάκοπη σειρά κακών διοικητικών αποφάσεων, ο Πούτιν είχε ξεμείνει από επιλογές. Καθώς η επίθεση στην Ουκρανία συμπλήρωνε τον τρίτο μήνα της, πολλοί παρατηρητές άρχισαν να σημειώνουν ότι η Ρωσία είχε κολλήσει σε έναν πόλεμο, που δεν μπορούσε να κερδίσει και που δεν τολμούσε να χάσει.
Οι δυτικές κυβερνήσεις και οι ανώτεροι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ άρχισαν να μιλούν για μια σύγκρουση που θα μπορούσε να συνεχιστεί για μήνες, και ενδεχομένως για χρόνια, στο μέλλον.
Αυτό θα εξαρτιόταν από την ικανότητα των Ρώσων διοικητών να συνεχίσουν τη μάχη, με εξαντλημένες δυνάμεις με χαμηλό ηθικό και, επίσης, από την ικανότητα της Ουκρανίας να περάσει από μια αμυντική στρατηγική σε μια επιθετική.
Ίσως ο στρατός της Ρωσίας να μπορεί ακόμα να διασώσει κάτι από την κατάσταση.
Ή ίσως ο Πούτιν να έβλεπε κάποια στιγμή ότι θα ήταν φρόνιμο να ζητήσει κατάπαυση του πυρός, ώστε να μπορέσει να εξαργυρώσει τα κέρδη που πέτυχε στις αρχές του πολέμου, πριν τα πάρει μια ουκρανική αντεπίθεση, παρόλο που αυτό θα σήμαινε την παραδοχή της αποτυχίας.
Δύναμη χωρίς σκοπό
Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν αντλούμε μεγάλα διδάγματα από πολέμους με τις δικές τους ιδιαιτερότητες, ιδίως από έναν πόλεμο του οποίου οι πλήρεις συνέπειες δεν είναι ακόμη γνωστές, επισημαίνεται στην ανάλυση του Foreign Affairs.
Οι αναλυτές και οι στρατιωτικοί σχεδιαστές είναι βέβαιο ότι θα μελετούν τον πόλεμο στην Ουκρανία για πολλά χρόνια, ως παράδειγμα των ορίων της στρατιωτικής ισχύος, αναζητώντας εξηγήσεις στο γιατί μία από τις ισχυρότερες και μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις στον κόσμο, με τρομερή αεροπορία και ναυτικό και νέο εξοπλισμό και με πρόσφατη και επιτυχημένη εμπειρία μάχης, παραπαίει τόσο άσχημα.
Ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, λοιπόν, είναι πρωτίστως μια μελέτη περίπτωσης αποτυχίας της ανώτατης διοίκησης.
Τα λάθη του Πούτιν δεν ήταν μοναδικά – ήταν λάθη τυπικά, που γίνονται από αυταρχικούς ηγέτες, οι οποίοι φτάνουν να πιστεύουν τη δική τους προπαγάνδα.
Δεν δοκίμασε τις αισιόδοξες υποθέσεις του σχετικά με την ευκολία με την οποία θα μπορούσε να επιτύχει τη νίκη. Εμπιστεύτηκε τις ένοπλες δυνάμεις του ότι θα τα κατάφερναν.
Δεν συνειδητοποίησε ότι η Ουκρανία ήταν μια πρόκληση εντελώς διαφορετικής κλίμακας από τις προηγούμενες επιχειρήσεις στην Τσετσενία, τη Γεωργία και τη Συρία.
Αλλά βασίστηκε επίσης σε μια άκαμπτη και ιεραρχική δομή διοίκησης, που δεν ήταν σε θέση να απορροφήσει και να προσαρμοστεί στις πληροφορίες από το έδαφος και, κυρίως, δεν επέτρεπε στις ρωσικές μονάδες να ανταποκρίνονται γρήγορα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Δεύτερον, εκείνοι που δίνουν τη μάχη πρέπει να έχουν πρόσβαση στον εξοπλισμό και τις προμήθειες που χρειάζονται για να συνεχίσουν.
Βοήθησε τους Ουκρανούς το γεγονός ότι χρησιμοποιούσαν φορητά αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα και πολεμούσαν κοντά στις βάσεις τους, αλλά εξακολουθούσαν να χρειάζονται τα συστήματα εφοδιασμού τους για να λειτουργήσουν.
Τρίτον, εκείνοι που παρέχουν ηγεσία στα κατώτερα επίπεδα διοίκησης, πρέπει να είναι υψηλής ποιότητας. Υπό τη δυτική καθοδήγηση, ο ουκρανικός στρατός είχε αναπτύξει το είδος του σώματος υπαξιωματικών, που μπορεί να διασφαλίσει ότι θα ικανοποιούνται οι βασικές απαιτήσεις ενός στρατού εν κινήσει, από τη συντήρηση του εξοπλισμού μέχρι την πραγματική ετοιμότητα για μάχη.
Στην πράξη, ακόμη πιο σημαντικό ήταν ότι πολλοί από αυτούς που επέστρεψαν στις τάξεις του στρατού, όταν η Ουκρανία κινητοποιήθηκε ήταν έμπειροι βετεράνοι και είχαν φυσική κατανόηση του τι έπρεπε να γίνει.
Οι Ρώσοι πολεμούν για μια αυταπάτη
Αυτό όμως οδηγεί στην τέταρτη προϋπόθεση: Η ικανότητα αποτελεσματικής δράσης σε οποιοδήποτε επίπεδο διοίκησης απαιτεί δέσμευση στην αποστολή και κατανόηση του πολιτικού σκοπού της.
Αυτά τα στοιχεία απουσίαζαν από τη ρωσική πλευρά, λόγω του τρόπου με τον οποίο ο Πούτιν ξεκίνησε τον πόλεμό του: ο εχθρός που οι ρωσικές δυνάμεις είχαν οδηγηθεί να περιμένουν δεν ήταν αυτός που αντιμετώπισαν, και ο ουκρανικός πληθυσμός δεν ήταν, αντίθετα με ό,τι του είχαν πει, διατεθειμένος να απελευθερωθεί.
Όσο πιο μάταιος είναι ο αγώνας, τόσο χαμηλότερο είναι το ηθικό και τόσο ασθενέστερη η πειθαρχία όσων πολεμούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, η τοπική πρωτοβουλία μπορεί απλά να οδηγήσει σε λιποταξία ή λεηλασία.
Αντίθετα, οι Ουκρανοί υπερασπίζονταν το έδαφός τους απέναντι σε έναν εχθρό, που είχε σκοπό να καταστρέψει τη γη τους.
Υπήρχε μια ασυμμετρία κινήτρων, που επηρέασε τις μάχες από την αρχή – κάτι που μας οδηγεί πίσω στην ανοησία της αρχικής απόφασης του Πούτιν: Είναι δύσκολο να διατάξεις δυνάμεις να ενεργήσουν για την υποστήριξη μιας αυταπάτης…
Ουκρανία: Γιατί ο πόλεμος αποτυγχάνει – Η ρωσική εισβολή και τα όρια της στρατιωτικής ισχύος
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας