Την προοπτική επέκτασης της σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι το Καπάν έθεσε ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν, απαντώντας στην Εθνοσυνέλευση σε ερώτηση του βουλευτή Αρτούρ Χατσατριάν για την απρόσκοπτη εσωτερική συγκοινωνία της χώρας μέσω αζερικού εδάφους.

Ο Πασινιάν υπενθύμισε ότι η αντίστοιχη γραμμή λειτουργούσε κατά τη σοβιετική περίοδο, με τη διαδρομή από το Μεγρί προς το Καπάν να περνά από το Αζερμπαϊτζάν. Υπογράμμισε τη σημασία της για το συγκρότημα χαλκού και μολυβδαινίου του Ζανγκεζούρ και τη μεταλλευτική μονάδα του Καπάν, αλλά και για την αποσυμφόρηση των οδικών μεταφορών.

Παρουσίασε, ωστόσο, την επέκταση ως μελλοντική προοπτική, συνδεδεμένη με τη θεσμική και κοινωνική εδραίωση της ειρήνης. Στην παρούσα φάση, το ζήτημα αφορά την αποκατάσταση της παλαιάς γραμμής μέσω Μεγρί. Ανέφερε ακόμη ότι η σιδηροδρομική πρόσβαση μέσω Αζερμπαϊτζάν έχει ήδη επιτρέψει εισαγωγές και δημιουργεί δυνατότητες εξαγωγών.

Παράλληλα, ο Γαλλικός Οργανισμός Ανάπτυξης υπέγραψε χρηματοδοτική συμφωνία που υπερβαίνει τα 270 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τη γαλλική πρεσβεία, το πρώτο δάνειο, ύψους 250 εκατ. ευρώ, στηρίζει μεταρρυθμίσεις στη δημοσιονομική διαχείριση. Το δεύτερο, ισοδύναμο με 23 εκατ. ευρώ και εκφρασμένο σε αρμενικά ντραμ, αφορά τη στέγαση ευάλωτων οικογενειών, ιδιαίτερα εκτοπισμένων από το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Οι συνολικές δεσμεύσεις του οργανισμού προς την Αρμενία υπερβαίνουν πλέον τα 850 εκατ. ευρώ.

Στο διπλωματικό πεδίο, ο υπουργός Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου Αραράτ Μιρζογιάν υποστήριξε ότι το Ιράν αντιμετωπίζει θετικά τη διαφάνεια της αρμενικής πλευράς για το έργο TRIPP, την προθυμία της να συζητήσει τα επιμέρους ζητήματα και τις οικονομικές δυνατότητες των υποδομών.

Ο υπουργός διευκρίνισε ότι η εκτίμησή του βασίζεται στις συζητήσεις που είχε στην Τεχεράνη. Απέρριψε την εικόνα έντασης που, κατά τον ίδιο, προβάλλουν ορισμένα μέσα ενημέρωσης και αντιπολιτευόμενοι κύκλοι. Υπογράμμισε επίσης τη σημασία των σχέσεων με το Ιράν, λαμβάνοντας υπόψη τους περιορισμούς των διεθνών κυρώσεων, ενώ ανέφερε ότι εξετάζονται τεχνικές λύσεις για τις καθυστερήσεις στις εμπορευματικές μεταφορές στην ιρανική τελωνειακή ζώνη.

Σε ξεχωριστή τοποθέτησή του, ο Μιρζογιάν άσκησε κριτική σε ρωσικά μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς κύκλους, κατηγορώντας τους ότι παρουσιάζουν με ιδιαίτερα αρνητικά χρώματα τις εξελίξεις γύρω από την Αρμενία. Ως αντίβαρο, επικαλέστηκε την παρουσία αρμενικών προϊόντων σε αγορές όπως το Τουρκμενιστάν, το Ομάν, η Ρουμανία και η Πολωνία.

Στην ενέργεια, παρουσιάστηκαν οι εργασίες για την παράταση λειτουργίας της δεύτερης μονάδας του αρμενικού πυρηνικού σταθμού, με τη συμμετοχή της Rosatom και αρμενικών φορέων. Η σχετική δημοσίευση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας της Αρμενίας αναφέρει επιβεβαίωση ασφαλούς λειτουργίας έως το 2031 και εργασίες εκσυγχρονισμού με προοπτική λειτουργίας έως το 2036.

Στον τουρισμό, το δελτίο καταγράφει την υποψηφιότητα της Αρμενίας για τον τίτλο «Κορυφαίος προορισμός πολιτιστικής κληρονομιάς στον κόσμο 2026», με επίκεντρο την ιστορία, τα μνημεία και τις παραδόσεις της.

Η ενημέρωση ολοκληρώνεται με τις δηλώσεις της υπουργού Υγείας Αναΐτ Αβανεσιάν για την παρακολούθηση αναφορών περί πιθανής πνευμονικής πανώλης στη Ρωσία. Η υπουργός ανέφερε ότι, εφόσον απαιτηθεί, μπορούν να εφαρμοστούν αυξημένοι έλεγχοι και θερμομέτρηση των αφίξεων, σε συντονισμό με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Παράλληλα, παρακολουθούνται οι εστίες Έμπολα σε αφρικανικές χώρες. Το δελτίο αφορά την ετοιμότητα των αρχών και δεν ανακοινώνει κρούσμα πανώλης στην Αρμενία.

Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα έργο που αρκεί απλώς να προχωρήσει, εάν ο τρόπος υλοποίησής του αφήνει περιθώρια στην Τουρκία να εμφανίζεται ότι επιβάλλει τις διεκδικήσεις της. Αυτό ήταν ένα από τα κεντρικά μηνύματα του Ιωάννη Βαληνάκη στη συνέντευξή του στον Σάββα Καλεντερίδη, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής».

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών έθεσε ως προτεραιότητα την έμπρακτη υπεράσπιση της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας στην περιοχή όπου οι τουρκικές αξιώσεις, μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου, επικαλύπτονται με την οριοθέτηση Ελλάδας–Αιγύπτου. Υποστήριξε ότι η Αθήνα χρειάζεται συνολική στρατηγική, αποτρεπτική ισχύ και συμμαχίες που θα υπηρετούν συγκεκριμένους εθνικούς στόχους.

«Δεν αρκεί το διεθνές δίκαιο», σημείωσε, εξηγώντας ότι αποτελεί ισχυρή αφετηρία για την Ελλάδα, αλλά χρειάζεται πρακτική αξιοποίηση. Η επίκληση των κανόνων, κατά την ανάλυσή του, δεν υποκαθιστά τη δυνατότητα υπεράσπισης των δικαιωμάτων απέναντι σε μια χώρα που εμφανίζεται διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η κρίση της Κάσου. Ο Σάββας Καλεντερίδης επανέφερε τα γεγονότα του Ιουλίου του 2024 και την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων κατά τις έρευνες για το καλώδιο, θέτοντας το ερώτημα εάν η εμπλοκή της Γαλλίας αρκεί για να αποτρέψει νέα τουρκική παρεμπόδιση.

Ο Βαληνάκης εξέφρασε τον φόβο ότι έχει υπάρξει αντιστροφή προτεραιοτήτων: αντί να επιδιώκεται πρωτίστως η κατοχύρωση στην πράξη των ελληνικών θέσεων, αναζητείται τρόπος να προχωρήσει το έργο. Εκτίμησε ότι Ελλάδα και Γαλλία ενδέχεται να αναζητούν μια διευθέτηση που θα επιτρέψει την πόντιση, αφήνοντας όμως ασάφεια ως προς τις αντικρουόμενες διεκδικήσεις.

Το ερώτημα που έθεσε είναι ουσιαστικό: μπορεί η ολοκλήρωση του καλωδίου να παρουσιαστεί ως επιτυχία, εάν συνοδεύεται από υποχώρηση στις ελληνικές θέσεις; Για τον πρώην υφυπουργό, η περιοχή μεταξύ Κρήτης και Ρόδου αποτελεί δοκιμασία αποφασιστικότητας, με συνέπειες που υπερβαίνουν το συγκεκριμένο ενεργειακό έργο.

Στην ίδια κατεύθυνση, επέκρινε την έλλειψη ενεργειών για την αξιοποίηση της συμφωνίας με την Αίγυπτο. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει στην οριοθετημένη περιοχή σε πρακτικές κινήσεις αντίστοιχες με την παραχώρηση θαλάσσιων οικοπέδων νότια της Κρήτης. Κατά την άποψή του, μια συμφωνία αποκτά στρατηγικό βάρος όταν συνοδεύεται από άσκηση των δικαιωμάτων που προβλέπει.

Έκανε επίσης λόγο για χαμένες ευκαιρίες στην επέκταση των χωρικών υδάτων και στην αξιοποίηση της ΑΟΖ. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην οριοθέτηση με γειτονικά κράτη, εξηγώντας ότι η ανακήρυξη από μόνη της δεν επιλύει τις επικαλυπτόμενες αξιώσεις και πρέπει να συνοδεύεται από προετοιμασία για τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει.

Αναφερόμενος στην Αλβανία, υπερασπίστηκε τη συμφωνία οριοθέτησης του 2009 και επέκρινε την ελληνική στάση μετά τη μη εφαρμογή της. Υποστήριξε ότι η ευρωπαϊκή προοπτική των Τιράνων αποτελεί σημαντικό διπλωματικό εργαλείο, το οποίο η Αθήνα οφείλει να συνδέσει με την οριστική επίλυση της εκκρεμότητας των θαλάσσιων ζωνών.

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για τις επιδιώξεις της Άγκυρας. «Δεν είναι η Ιταλία. Είναι μια χώρα που θέλει να αλλάξει τα σύνορα», ανέφερε, απορρίπτοντας την προσδοκία ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις υπόλοιπες διεκδικήσεις της και θα δεχθεί δικαστική επίλυση αποκλειστικά για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Στην ανάλυσή του, η Τουρκία χρησιμοποιεί την ένταση ως εργαλείο προώθησης των θέσεών της. Προειδοποίησε ότι ελληνικές πρωτοβουλίες που ανακόπτονται μετά από τουρκικές αντιδράσεις μπορούν να ενισχύσουν στην Άγκυρα την πεποίθηση ότι η πίεση αποδίδει και ότι η Ελλάδα θα υποχωρεί ξανά.

Για τα νησιά, ξεχώρισε δύο άξονες της τουρκικής πολιτικής: τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και την προσπάθεια σύνδεσης της ελληνικής κυριαρχίας με την αποστρατιωτικοποίηση. Απέρριψε ως εξωφρενική τη θέση ότι οι σχετικές αναφορές των συνθηκών συνεπάγονται απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας. Παράλληλα, τόνισε την ανάγκη συστηματικής διεθνούς προβολής της τουρκικής στρατιωτικής απειλής απέναντι από τα νησιά και της ελληνικής ανάγκης αυτοάμυνας.

Η συζήτηση επεκτάθηκε στο σχεδιαζόμενο, όπως παρουσιάζεται στη συνέντευξη, νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο Βαληνάκης επισήμανε ότι, εφόσον περιλάβει ελληνικά νησιά στις τουρκικές διεκδικήσεις, η Ελλάδα πρέπει να έχει προειδοποιήσει εγκαίρως για συγκεκριμένες συνέπειες.

Πρότεινε να αξιοποιηθούν ως μοχλοί πίεσης η αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ–Τουρκίας, η βίζα, η συμμετοχή σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και άλλες ευρωπαϊκές παροχές. Το ζητούμενο είναι να δημιουργείται πραγματικό κόστος για την Άγκυρα, υποστήριξε, αντί η αντίδραση να εξαντλείται σε δηλώσεις αποδοκιμασίας.

Για την οριοθέτηση Ελλάδας–Κύπρου, παρουσίασε την πρόταση του Κατσούφρου για προσφυγή των δύο κρατών στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αντικείμενο τα μεταξύ τους θαλάσσια όρια. Την περιέγραψε ως μια ιδέα που αξίζει να εξεταστεί, ώστε να αξιοποιηθεί το ευρωπαϊκό πλαίσιο και να ενισχυθεί η σύνδεση των ελληνικών και κυπριακών θέσεων με τα συμφέροντα της ΕΕ.

Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, στάθηκε στη συνεργασία με το Ισραήλ. Αναγνώρισε ότι ένας ισχυρός και αποφασιστικός σύμμαχος μπορεί να ενισχύσει την ελληνική αποτροπή και να περιπλέξει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Τόνισε, όμως, ότι πρέπει να είναι σαφές τι προσφέρει κάθε εταίρος, πώς καλύπτονται οι ελληνικές ανάγκες —μεταξύ άλλων στα πυρομαχικά— και ποια σενάρια εμπλοκής μπορεί να προκύψουν.

Κατά την εκτίμησή του, η γραμμή Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ έχει ιδιαίτερη στρατηγική αξία για την ασφάλεια και τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ, γεγονός που εξηγεί το ενδιαφέρον του για την τουρκική παρουσία στη Λιβύη και το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα χρειάζεται ρεαλιστικό σχεδιασμό και δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι ένας σύμμαχος θα αναλάβει για λογαριασμό της την αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Ο Βαληνάκης τάχθηκε υπέρ κινήσεων που θα προλαμβάνουν τα τετελεσμένα και θα αυξάνουν το κόστος των τουρκικών διεκδικήσεων, αποφεύγοντας παράλληλα μια στρατιωτική κλιμάκωση που, όπως υποστήριξε, ευνοεί την πλευρά που επιδιώκει αλλαγή συνόρων.