Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

75 χρόνια ΝΑΤΟ: Η Σύνοδος της Ουάσινγκτον – Οι τρεις νέες προκλήσεις για την επόμενη δεκαετία

Δημοσιεύτηκε στις

Σύνοδος με φόντο πολιτικές αλλαγές στις χώρες-μέλη

Τα πρόσωπα-πρωταγωνιστές: Οι παρόντες αλλά αποδυναμωμένοι Μπάιντεν, Μακρόν, ο «νεοφώτιστος» Στάρμερ, ο νέος γενικός γραμματέας Ρούτε, ο Ζελένσκι, αλλά και οι «σκιές» των Τραμπ, Λεπέν

Την ερχόμενη Τρίτη οι 32 ηγέτες της μακράν πιο επιτυχημένης αμυντικής συμμαχίας στην ιστορία της ανθρωπότητας, του ΝΑΤΟ, θα συγκεντρωθούν στην Ουάσινγκτον για να γιορτάσουν τα 75 χρόνια από την ίδρυσή της, προσδιορίζοντας συγχρόνως τις απαντήσεις στις νέες γεωπολιτικές και αμυντικές προκλήσεις της επόμενης δεκαετίας. Και καθώς η Ιστορία ενίοτε κάνει κύκλους, είναι το παρελθόν του ΝΑΤΟ εκείνο που σήμερα του ξαναχτυπά την πόρτα.
Ηταν το πολύ μακρινό 1949, στις 4 Απριλίου, όταν οι ηγέτες 12 χωρών του δυτικού κόσμου συνυπέγραψαν στην Ουάσινγκτον την ίδρυση μιας αμυντικής συμμαχίας με στόχο την προάσπιση της ασφάλειας και των γεωπολιτικών τους συμφερόντων και προπαντός την αποτροπή μιας πιθανής ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες. Οπου «άλλες» η μέχρι πρότινος σύμμαχος στον πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας Σοβιετική Ενωση, που ηγεμόνευε στον ανατολικό κόσμο. Με μια κουβέντα, είχαν στόχο την αντιμετώπιση του εξ ανατολών κινδύνου.

Στα 25χρονα, το 1974, με τα μέλη του ΝΑΤΟ πλέον να είναι 16, ο κίνδυνος παρέμενε ακόμη ισχυρότερος, καθώς ο ανατολικός συνασπισμός είχε εκτοξεύσει την πολεμική του ισχύ με την ομπρέλα του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ο Ψυχρός Πόλεμος συνεχιζόταν και κάθε νέα εστία κρίσης ανά τον πλανήτη, ιδίως κοντά σε περιοχές υψηλού γεωπολιτικού και ενεργειακού ενδιαφέροντος, συνοδευόταν ενίοτε από τον διόλου αδικαιολόγητο φόβο μιας ολέθριας πυρηνικής σύγκρουσης μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.

Η 50η επέτειος από την ίδρυση της Συμμαχίας, που γιορτάστηκαν όπως και τώρα στην Ουάσινγκτον, βρήκαν την ανθρωπότητα σε εντελώς νέες συνθήκες. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας είχε διαλυθεί και το ΝΑΤΟ, μοναδικός πια πόλος-εγγυητής της διεθνούς ασφάλειας έψαχνε αντίπαλο σε περιφερειακές εστίες κρίσεων, ασύμμετρες απειλές και «συμμαχίες του κακού», αδύναμες ωστόσο να αμφισβητήσουν την παγκόσμια ηγεμονία του. Τα στερεότυπα μισού αιώνα ήταν πλέον παρελθόν, η πρόκληση της διεύρυνσης προς ανατολάς έφερνε τρεις ακόμη χώρες (Τσεχία, Πολωνία και Ουγγαρία) στους κόλπους του και άλλες 25 με εταιρική σχέση, ενώ οι σχέσεις με τη Ρωσία είχαν φτάσει στο επίπεδο της λειτουργίας Μόνιμου Κοινού Συμβουλίου των δυο πλευρών (!), το οποίο δεν συνεκλήθη τότε στο περιθώριο του χρυσού Ιωβηλαίου της συμμαχίας εξαιτίας της καταδίκης από τη Μόσχα των νατοϊκών βομβαρδισμών στη Σερβία.

Και να που σήμερα, στα 75χρονα του ΝΑΤΟ, με τη συμμαχία των 32 μελών και άλλων 22 χωρών-partners και αφού έχουν μεσολαβήσει η 11η Σεπτεμβρίου, οι νατοϊκές επιθέσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ και η εμφάνιση του ISIS, η κύρια απειλή για το ΝΑΤΟ, συνακόλουθα για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια, έρχεται πάλι εξ ανατολών. Από τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, που έχει δώσει τα αναθεωρητικά της διαπιστευτήρια με την εισβολή και τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας.

Τα μεγάλα στοιχήματα
Τρεις είναι οι μεγάλες προκλήσεις της Συνόδου. Η στήριξη της Ουκρανίας είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το πιο επείγον. Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της αποτελεί τη σοβαρότερη απειλή για την ευρωατλαντική ασφάλεια εδώ και δεκαετίες για μια γενικότερη ανάφλεξη στην Ευρώπη, ενισχύοντας παράλληλα την ανάγκη του ΝΑΤΟ να επιβεβαιώσει την πλήρη αποτρεπτική και αμυντική του επάρκεια και αποτελεσματικότητα. Ως απάντηση, έχει ήδη από τη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης του 2022 ενεργοποιήσει τα αμυντικά του σχέδια, έχει αναπτύξει στοιχεία της δύναμης αντίδρασης της Συμμαχίας και έχει αυξήσει τον αριθμό των δυνάμεων στην ανατολική πλευρά του.

Παράλληλα, στην περυσινή Σύνοδο του Βίλνιους, οι ηγέτες συμφώνησαν να εκσυγχρονίσουν το ΝΑΤΟ για μια νέα εποχή συλλογικής άμυνας, απαντώντας στη δεύτερη μεγάλη πρόκληση για τη συμμαχία. Ενέκριναν μια νέα γενιά περιφερειακών αμυντικών σχεδίων με μεγαλύτερη δεξαμενή δυνάμεων σε υψηλή ετοιμότητα, όπως την πολυεθνική και πολλαπλών τομέων Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης. Ενέκριναν επίσης ένα νέο εκ περιτροπής μοντέλο σύγχρονων συστημάτων και δυνατοτήτων αεράμυνας.
Με φόντο τις γεωπολιτικές αναταράξεις και την αβεβαιότητα που αυξάνεται από την εκτόξευση απειλών ακόμα και για χρήση πυρηνικών όπλων από τη Ρωσία, έχει ιδιαίτερη θέση στο τραπέζι των συζητήσεων στη Σύνοδο και το κεφάλαιο της ενίσχυσης της άμυνας της Ε.Ε. Οπου υπάρχει και η κοινή πρόταση Μητσοτάκη και Τουσκ για την ανάγκη αναβάθμισης των αμυντικών δυνατοτήτων της, με πρώτες προτεραιότητες την ανάπτυξη και ισχυροποίηση μιας κοινής αεράμυνας, καθώς και της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.
Τρίτη πρόκληση και στοίχημα για τη συμμαχία είναι η χρηματοδότηση. Συνδέεται κι αυτή με τον κεντρικό στόχο της ενίσχυσης της συλλογικής αμυντικής ικανότητας. Η ενίσχυση της ετοιμότητας, της ικανότητας απάντησης στις απειλές, της διατήρησης και διεύρυνσης της στρατιωτικής και τεχνολογικής υπεροχής της συμμαχίας σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο περιβάλλον ασφαλείας προϋποθέτει πόρους, αύξηση των δαπανών. Φέτος, 23 χώρες-σύμμαχοι αναμένεται να επιτύχουν τον στόχο να επενδύσουν τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ τους στην άμυνα σε σύγκριση με μόνο τρεις το 2014. Ωστόσο, η εικόνα του 2/1 δαπανών των ΗΠΑ προς εκείνες όλων των άλλων 31 συμμάχων, που ξοδεύουν 430 δισ. δολάρια στην άμυνα, δεν γίνεται να παραταθεί άλλο και πρέπει να αλλάξει άρδην.

Ο Μπάιντεν και το φάντασμα του Τραμπ
Ενα άλλο κρίσιμο χαρακτηριστικό της Συνόδου της Ουάσινγκτον είναι ότι τις αποφάσεις γι’ αυτά τα μεγάλα θέματα του παρόντος και του μέλλοντος της Συμμαχίας και την ιστορική της παρακαταθήκη θα τις υπογράψουν βεβαίως οι παρόντες πρωταγωνιστές, αλλά με αισθητή την παρεμβατικότητα και κάποιων μεγάλων απόντων.

biden_interview_mk

Στους πρώτους συγκαταλέγεται ασφαλώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο οποίος όμως προσέρχεται στη Σύνοδο εν μέσω ενός κλίματος ευρείας αμφισβήτησης όχι μόνο για το αν θα παραμείνει και μετά τις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου στη θέση του στον Λευκό Οίκο, αλλά ακόμα και για το αν θα φτάσει καν στις κάλπες ως υποψήφιος. Και σε κάθε περίπτωση στις αίθουσες και τους διαδρόμους του συνεδριακού κέντρου «Walter E. Washington», δυο τετράγωνα από τον Λευκό Οίκο, στα αναρίθμητα φόρα και τις συνεδριάσεις οργάνων ουδείς αμφιβάλλει ότι θα πλανάται συγχρόνως η απειλητική σκιά και το προβληματικό πνεύμα του Ντόναλντ Τραμπ.
Το διακύβευμα δεν είναι μικρό. Υπό τον Μπάιντεν, οι Ηνωμένες Πολιτείες επανήλθαν στις ράγες της «συμμαχικής ορθότητας», από τις οποίες είχαν αποκλίνει επί του προκατόχου του. Απέβαλαν τους αδιανόητους λεκτικούς πειραματισμούς για τη συνοχή της συμμαχίας και την περαιτέρω εδραίωσή της και την εκτός λογικής ρητορική περί διάλυσής της, στα οποία επανειλημμένα είχε επιδοθεί ο Τραμπ την περίοδο 2017-2020 διαχέοντας φόβο και ανησυχία στους Ευρωπαίους συμμάχους. Ναι μεν ο Μπάιντεν πίεσε τους «απείθαρχους» να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες ώστε να υπάρξει εξισορρόπηση με εκείνες της χώρας του, αλλά όχι με ρήτρα την εγκατάλειψη της Συμμαχίας σε περίπτωση μη συμμόρφωσής τους.
Η ανησυχία των Ευρωπαίων εταίρων του ΝΑΤΟ είναι εύλογη, καθώς σε μια δεύτερη θητεία του, ο Τραμπ, σε αντάλλαγμα για τη συνέχιση της συμμετοχής των ΗΠΑ, όχι μόνο θα απαιτήσει οι ευρωπαϊκές χώρες να αυξήσουν δραστικά τις δαπάνες τους, αλλά θα το επιβάλει στο πλαίσιο ενός νέου δόγματος της Συμμαχίας με ριζικό επαναπροσανατολισμό της. Το ενδιαφέρον είναι πως δεν πρόκειται για μια ιδεοληψία του, αλλά οφείλεται στο ότι θεωρεί πως οι ΗΠΑ δεν έχουν πραγματικά άλλη επιλογή. Το αυξανόμενο ήδη πελώριο χρέος, οι εμπορικοί ανταγωνισμοί, η έλλειψη ικανού και αριθμητικά επαρκούς στρατιωτικού προσωπικού από πλευράς Ευρωπαίων είναι που εξηγούν τη στάση του Τραμπ. Και τρομάζουν δεόντως τους συμμάχους.
Και οι αριθμοί είναι καταλυτικοί: οι ΗΠΑ είναι μακράν ο μεγαλύτερος συνεισφέρων στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ, ξοδεύοντας περίπου 860 δισ. δολάρια για την άμυνα ετησίως, ήτοι το 68% των συνολικών αμυντικών δαπανών των χωρών της Συμμαχίας πέρυσι, ποσό υπερδεκαπλάσιο από εκείνο που δαπανά η δεύτερη στη λίστα Γερμανία. Ενα σημαντικό μέρος αυτών των αμερικανικών δαπανών προορίζεται για την υπεράσπιση της Ευρώπης.

Ο αποδυναμωμένος Μακρόν
Ετερος παρών στην Ουάσινγκτον πρωταγωνιστής είναι ο Εμανουέλ Μακρόν, ο ηγέτης που πιέζει περισσότερο απ’ όλους για απευθείας στρατιωτική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Και που έχει στο βιογραφικό του την ατάκα στον «Economist» ότι «αυτό που ζούμε είναι ο εγκεφαλικός θάνατος του ΝΑΤΟ», όταν τον Νοέμβριο του 2019 εκτιμούσε πως ο Τραμπ ως πρόεδρος των ΗΠΑ επιδιώκει βαριά οικονομικά ανταλλάγματα για τη στρατιωτική συνδρομή της υπερδύναμης στο ΝΑΤΟ και για την Τουρκία ότι με την εισβολή της στη Συρία θυσιάζει εταίρους που πολεμούν κατά του ISIS – όσο και την απαράμιλλης επιπολαιότητας πρόβλεψη τότε, ότι η Ρωσία του Πούτιν υποχρεωτικά θα επιλέξει τον δρόμο της σύμπλευσης με τη Δύση, που διαψεύστηκε παταγωδώς.

gallikes_ekloges___3_

Ο Μακρόν, όμως, την ερχόμενη Τρίτη θα είναι ο «ψαλιδισμένος» πρόεδρος της τρίτης μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του ΝΑΤΟ και όχι ο πανίσχυρος ηγέτης της των προηγούμενων χρόνων. Με τα μάτια των ομολόγων του, αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης να στρέφονται συγχρόνως και στην απούσα Μαρίν Λεπέν, με το αποτέλεσμα του σημερινού δεύτερου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών καθοριστικό για τις εξελίξεις προφανώς όχι μόνο στην Ε.Ε., αλλά και εντός του ΝΑΤΟ.
Εδώ αναδύεται και ένα από τα μεγάλα στοιχήματα για την επόμενη μέρα του ΝΑΤΟ: η επαναβεβαίωσή του ως κυρίαρχης στον πλανήτη (και) πολιτικής συμμαχίας.
Οπως υπενθυμίζουν τακτικά πολλοί συμμαχικοί ηγέτες, το ΝΑΤΟ δεν είναι μόνο στρατιωτικός οργανισμός, αλλά και πολιτικός. Οι αξίες που ήταν χαραγμένες στο προοίμιο της Συνθήκης της Ουάσινγκτον και οι πολλαπλές αναφορές στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών είχαν σκοπό να δημιουργήσουν έναν συνασπισμό βασισμένο σε πολιτικά δημοκρατικά ιδεώδη και αρχές, όσο και στην υπεράσπιση της ελευθερίας και των κοινών συμφερόντων τους.
Η κυβέρνηση Μπάιντεν μετεξέλιξε το ΝΑΤΟ στον ουσιαστικότερο παράγοντα στην παγκόσμια σύγκρουση μεταξύ δημοκρατίας και απολυταρχίας. Στη λογική οικοδόμησης συμμαχιών, ο «άξονας του κακού», που πολλοί θεωρούν ότι συγκροτείται με τη συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας, αντιπροσωπεύει τις ακριβώς αντίθετες των αξιών που πρεσβεύει το ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, το μέλλον του ΝΑΤΟ ως πολιτικής συμμαχίας που βασίζεται σε κοινές αξίες εξαρτάται από την πολιτική τροχιά όλων των διατλαντικών εταίρων. Οι εσωτερικές εξελίξεις σε πολλές συμμαχικές χώρες θέτουν υπό αμφισβήτηση τη δημοκρατική συνοχή του. Η παρακμή των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, π.χ., σε Ουγγαρία και Τουρκία είναι τεκμηριωμένη.
Ακόμη πιο σημαντικό είναι ο πιθανός μετασχηματισμός των διατλαντικών αξιών για να ευθυγραμμιστούν με ένα νέο πολιτικό τοπίο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Δεν είναι μόνο οι αμερικανικές εκλογές και η προοπτική μιας δεύτερης προεδρίας Τραμπ, είναι και η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή που επίσης αλλάζει γρήγορα. Οκτώ χώρες της Ε.Ε. έχουν ήδη ακροδεξιά κόμματα σε κυβερνητικές πλειοψηφίες. Και με ανοιχτό ερώτημα μάλιστα τι θα γίνει απόψε στη Γαλλία.
Οι μεταβολές αυτές δεν θα σημάνουν απαραιτήτως το τέλος της διατλαντικής στρατιωτικής συνεργασίας, όμως θα επηρεάσουν σαφώς τις πολιτικές και διπλωματικές προτεραιότητες του ΝΑΤΟ.

Ο Βρετανός, ο νέος γενικός γραμματέας και ο Ζελένσκι
Πρόσωπο των ημερών και της Συνόδου Κορυφής και ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, εφόσον ολοκληρωθούν τα διαδικαστικά της ανάληψης των καθηκόντων του. Η παρουσία του και μόνο, λόγω του ειδικού βάρους της χώρας του, θα ανακουφίσει κάπως πολλούς από τις ισχυρές ανησυχίες για τις συνέπειες μιας επιστροφής Τραμπ στην αμερικανική προεδρία. Υπέρ της ενίσχυσης και της επικράτησης της Ουκρανίας στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, όπως και της αύξησης των δαπανών για την άμυνα, ο Στάρμερ εκτιμάται θα προσθέσει σταθερότητα και ασφάλεια για την πορεία του ΝΑΤΟ στο εξής.

Στόχο στον οποίο θα συνεισφέρει και ο νέος γενικός γραμματέας Μαρκ Ρούτε. Ο μακροβιότερος Ολλανδός πρωθυπουργός θα διαδεχθεί τον Γενς Στόλτενμπεργκ από 1ης Οκτωβρίου, αλλά στη Σύνοδο Κορυφής θα συγκεντρώσει τους προβολείς της δημοσιότητας, καθώς θα δώσει το στίγμα των προθέσεών του για το πώς θα διοικήσει τον οργανισμό.
Υπέρμαχος της σκληρής στάσης απέναντι στον Πούτιν, καθώς πιστεύει πως είναι «αδηφάγος» και θα φλερτάρει και με επόμενο χτύπημα κατά της Δύσης, ισχυροποίησης της Συμμαχίας, αλλά και της στρατηγικής σχέσης συνεργασίας Ε.Ε. – ΗΠΑ. Λόγω του πραγματισμού και της αμεσότητας των προσεγγίσεών του, θεωρείται ικανός και κατάλληλος να διαχειριστεί τα της Συμμαχίας και τις νέες ισορροπίες που θα διαμορφωθούν, ανεξαρτήτως του ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ.
Φυσικά ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, συμπληρώνει το πάζλ των πρωταγωνιστών της Συνόδου. Ο ίδιος έχει παράπονα για το ότι δεν πήρε κάτι παραπάνω από τη γενική διαβεβαίωση περί ένταξης της χώρας του στο ΝΑΤΟ στο μέλλον. Ωστόσο το μέλλον θα είναι οπωσδήποτε μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία που έχει προκαλέσει η εισβολή των στρατευμάτων του Πούτιν. Αυτό όμως δεν φαίνεται να έχει δεδομένο χρονικό ορίζοντα, καθώς δεν θα κριθεί μόνο επί του πεδίου των πραγματικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά και σε άλλα πολυσύνθετα τερέν.
Ως τότε, οι σύμμαχοι θα ανταποδίδουν την «ευγνωμοσύνη» τους στην Ουκρανία, καθώς εξαιτίας της κάθε σκέψη, όπως του Τραμπ περί αποδυνάμωσης, πόσο μάλλον «θανάτου» του ΝΑΤΟ, ακούγεται πλέον αστεία, με αλλεπάλληλα πακέτα βοήθειας, όπως το τελευταίο των 2,3 δισ. δολαρίων που προανήγγειλε πρόσφατα ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Λόιντ Οστιν, ως μέρος των 40 δισ. που αναμένεται να εγκριθούν συνολικά από τη συμμαχία για το επόμενο έτος, αλλά και με τη δημιουργία μιας νέας κοινής δομής για τον συντονισμό της παροχής και αξιοποίησης της συμμαχικής βοήθειας προς την Ουκρανία μακροπρόθεσμα, που θα διασφαλίζει την ασφάλειά της και θα λειτουργήσει ως γέφυρα για την μελλοντική ένταξη της στη συμμαχία.

Η ελληνική παρουσία
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει το προνόμιο να προσέρχεται σε μια Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ εκπροσωπώντας μια χώρα με αναβαθμισμένο πλέον ρόλο στο διεθνές σκηνικό, κάτι που δεν ήταν ο κανόνας για την Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια. Ο ίδιος άλλωστε είναι από τους λίγους ηγέτες που έχουν προσκληθεί να μιλήσουν στο NATO public forum, όπου θα τοποθετηθεί για τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις προκλήσεις που έχει μπροστά της η Συμμαχία.
Το ελληνικό πλεονέκτημα συνδέεται με τη σταθερή υλοποίηση τα τελευταία χρόνια μιας εθνικής στρατηγικής που στο επίκεντρό της έχει την ανάδειξη της χώρας σε πρωταγωνιστή των πρωτοβουλιών ενίσχυσης της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη γεωπολιτικής της περιοχή. Με καθαρές επιλογές, χωρίς αστερίσκους και επαμφοτερίζουσες λογικές, σε κρίσιμες συγκυρίες όπως αυτές του πολέμου στην Ουκρανία και της ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, αλλά και με σημαντικές παράλληλες πρωτοβουλίες πολυμερών συνεργασιών που ενδυναμώνουν τη σταθερότητα σε Ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια. Ανοίγοντας συγχρόνως τον δρόμο για ευρύτερη, πέραν της αμυντικής, πολιτική, οικονομική και ενεργειακή συνεργασία.

Η ενίσχυση της νότιας πτέρυγας
Η Ελλάδα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα αποτελέσματα της Συνόδου. Πέρα από τα προφανή, υπάρχει και το ειδικότερο θέμα της ενίσχυσης της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ. «Αρκετές χώρες-μέλη ανησυχούν για την αστάθεια στη νότια πλευρά της Συμμαχίας, η οποία στη γλώσσα της αναφέρεται στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική ως MENA (Middle East, North Africa) με φόντο τη Μεσόγειο που συνδέει αυτές τις περιοχές με τις ακτές των συμμάχων», σημειώνει χαρακτηριστικά το Atlantic Council σε report του εν όψει της Συνόδου.
Το μείζον πρόβλημα αφορά την αστάθεια στην περιοχή, που εδράζεται σε πολιτικά, προβλήματα ασφάλειας, οικονομικά, αλλά και δημογραφικά ζητήματα που επιδεινώνονται από την κλιματική αλλαγή, με σοβαρές συνέπειες για τα μέλη του ΝΑΤΟ. Πέρα από τη σύρραξη στη Μέση Ανατολή με επίκεντρο τη Γάζα, αλλά και τις υπόλοιπες εστίες συγκρούσεων ή αναταραχής (νότιος Λίβανος, Συρία, Χούθι κ.α.), η μεγάλης κλίμακας παράτυπη μετανάστευση κυρίως από τη Βόρεια Αφρική προκαλεί πρόσθετες ανησυχίες, καθώς χρησιμοποιείται ως μέσο απειλής ενός υβριδικού πολέμου. Ενώ η γενικότερη αστάθεια στη νότια πλευρά της Συμμαχίας έχει οικονομικές συνέπειες, με απειλές για τον ενεργειακό εφοδιασμό και το θαλάσσιο εμπόριο.
Υπάρχει επιπλέον η παράμετρος της ρωσικής επιρροής στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Οπως παρατηρεί η ανάλυση, η μισθοφορική ομάδα Wagner διατηρεί σημαντική παρουσία σε Λιβύη, Μάλι, Σουδάν, αλλά και σε μια ναυτική βάση στο Ταρτούς της Συρίας, όπου εδρεύει η μεσογειακή μοίρα της. «Η ναυτική παρουσία της Ρωσίας στη Μεσόγειο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επιθετικές, αμυντικές ή υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον των μελών της Συμμαχίας ή των συμφερόντων τους», τονίζεται στο report.
Εννοείται πως η συζήτηση αυτή αφορά άμεσα και την Ελλάδα, που διεκδικεί την κατοχύρωση και εδραίωση του αναβαθμισμένου ρόλου της στην περιοχή.

Μίτσκοσκι, Ράμα, Ερντογάν
Από την άλλη υπάρχει και ειδικότερο διμερές ενδιαφέρον για τη Σύνοδο. Με βάση τον αναβαθμισμένο ελληνικό ρόλο εντός του ΝΑΤΟ, ο κ. Μητσοτάκης είναι δεδομένο πως θα αντιμετωπίσει από διαφορετική θέση ισχύος την πρώτη επαφή με τον νέο ομόλογό του από τη Βόρεια Μακεδονία Χρίστιαν Μίτσκοσκι. Τα όσα έχουν προηγηθεί ανέβασαν το θερμόμετρο. Ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει προαναγγείλει πως ο Μίτσκοσκι θα βρεθεί «σε πολύ άβολη θέση» εφόσον συνεχίζει να παραβιάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών αποκαλώντας τη χώρα του «Μακεδονία», με εκείνον να του απαντά πως του αρέσουν οι προκλήσεις. Ακόμα έχει ενδιαφέρον η παρουσία και του Αλβανού πρωθυπουργού Εντι Ράμα, καθώς προσώρας τα Τίρανα αρνούνται να δώσουν την ειδική άδεια στον εκλεγμένο πλέον ευρωβουλευτή Φρέντυ Μπελέρη για να παραστεί στην εναρκτήρια συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου στις 16 Ιουλίου.
Ενώ όσον αφορά το ενδεχόμενο μιας ακόμη ελληνοτουρκικής συνάντησης κορυφής είτε με τον Ταγίπ Ερντογάν είτε ακόμα μόνο σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, είναι δεδομένο πως θα γίνει σε ένα περιβάλλον αρνητικά φορτισμένο μετά και τις δηλώσεις του Χακάν Φιντάν, με τις οποίες δικαιολόγησε τις αδιανόητες απειλές της Χεζμπολάχ κατά της Κύπρου, εμπλέκοντας μάλιστα και την Ελλάδα.

Το ΝΑΤΟ σε αριθμούς
• 12 οι χώρες-ιδρυτικά μέλη που συνυπέγραψαν την ίδρυσή του στις 4 Απριλίου του 1949.
• 32 τα σημερινά μέλη του, μετά την ένταξη Φιλανδίας και Σουηδίας.
• 5, ο αριθμός του άρθρου που θεωρείται θεμέλιο της Συμμαχίας, καθώς προβλέπει την υποχρέωσης στρατιωτικής συνδρομής των μελών της σε περίπτωση που κάποιο μέλος της υποστεί επίθεση από τρίτη χώρα.
• 2 οι αποχωρήσεις μελών από το στρατιωτικό σκέλος της συμμαχίας. Η Γαλλία επί Ντε Γκολ το 1966, για να επανέλθει επισήμως μόλις το 2009. Και η Ελλάδα στις 14 Αυγούστου του 1974 μετά τον «Αττίλα 2», τη δεύτερη δηλαδή φάση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
• 13 οι διατελέσαντες γενικοί γραμματείς της συμμαχίας. Ο Ρούτε θα είναι ο 14ος.
• 3 οι έδρες του διαδοχικά, σε αντίστοιχες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Λονδίνο, για λίγους μήνες. Παρίσι από το 1949-1966 και έκτοτε Βρυξέλλες.
• 4.000 και πλέον άτομα, το σύνολο του στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού που εργάζονται στην έδρα της συμμαχίας στις Βρυξέλλες.
• 1,3 τρισ. δολάρια το ύψος των ετήσιων αμυντικών δαπανών των 32 συμμάχων.
• 300.000 ο προβλεπόμενος αριθμός στρατιωτών της νέας Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO32 λεπτά πριν

Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν

Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Φαραντούρης: Ναυάγιο IMEC όπως EastMed; Η απάντηση της Κομισιόν

Προειδοποίηση για τον κίνδυνο να ναυαγήσει το πρότζεκτ εμπορικής σύνδεσης Ινδίας – Ευρώπης μέσω Ελλάδας (ΙΜΕC), απηύθυνε σήμερα απ’ το...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Μαυρίδης προς ΕΕ: Επιβολή κυρώσεων στον επιδρομέα αντί για “θετική ατζέντα”

Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Κεραυνοί Παυλόπουλου για Ρούμπιο: Ύμνοι στην Ελλάδα, σιωπή για casus belli και κατοχή της Κύπρου

Αιχμηρή κριτική του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για την ομιλία του στην Πνύκα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Ισχυρό μήνυμα Ρούμπιο για την Ελλάδα, τιμή στην Κυπριακή Ανεξαρτησία και δυναμική παρουσία της ομογένειας

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ιστορικής ελληνικής εφημερίδας του Λονδίνου οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, η...

Δημοφιλή