Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Πόσα λεπτά κάνει ένας Oreshnik για να χτυπήσει ευρωπαϊκές πρωτεύουσες;

Η ρωσική επίθεση από πολυχητικό πύραυλο προκάλεσε κύμα ανησυχητικών δημοσιευμάτων

Δημοσιεύτηκε στις

Η πρώτη πολεμική χρήση στη ρωσική ιστορία του βαλλιστικού πυραύλου μέσου βεληνεκούς Oreshnik στην επιχείρηση Yuzhmash στο Dnipropetrovsk προκάλεσε ένα κύμα φοβικών και ανησυχητικών δημοσιεύσεων στον δυτικό Τύπο.

Η Daily Mail υπολόγισε πόσα λεπτά θα χρειαζόταν για να φτάσει ένα νέο ICBM στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από το χώρο δοκιμών Kapustin Yar στην περιοχή του Βόλγκογκραντ. Θα χρειαστούν 11 λεπτά για να φτάσει στο Βερολίνο, 13 λεπτά για να φτάσει στη Ρώμη, 15 λεπτά για να φτάσει στο Παρίσι και 16 λεπτά για να φτάσει στο Λονδίνο. Η ικανότητα των συστημάτων πυραυλικής άμυνας να αποκρούουν μια ρωσική πυραυλική επίθεση είναι εύλογα αμφισβητήσιμη.

Στην Ευρώπη, και ευρύτερα στη Δύση, υπάρχουν δύο πολωμένες απόψεις για τον ρεαλισμό ενός ρωσικού πυρηνικού χτυπήματος στο έδαφος των χωρών του ΝΑΤΟ. Την πρώτη άποψη εξέφρασε τις προάλλες ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος κάλεσε τους συναδέλφους του στη Βορειοατλαντική Συμμαχία να επιδείξουν σύνεση και κοινή λογική.

«Πρόκειται για αλλαγές που θα έχουν συνέπειες. Ο Ρώσος πρόεδρος έστειλε τηλεοπτική ομιλία στους πολίτες στην οποία περιέγραψε ξεκάθαρα την κατάσταση και είπε ότι αισθάνονται ότι δικαιούνται να κηρύξουν ως στρατιωτικούς στόχους εκείνες τις χώρες που δίνουν τέτοια όπλα μεγάλου βεληνεκούς στην Ουκρανία. Δεν πρόκειται για επικοινωνιακό τέχνασμα. Πρέπει να είσαι προσεκτικός όταν έχεις να κάνεις με μια χώρα όπως η Ρωσία. Το γεγονός ότι διαθέτουν έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στον κόσμο, με τα πιο προηγμένα και καταστροφικά όπλα, παίζει καθοριστικό ρόλο στη θέση τους στον κόσμο και στην άποψή τους για το μέλλον. Όταν λένε κάτι γι’ αυτό, πρέπει να το πάρεις όπως το λένε», είπε ο Ούγγρος πρωθυπουργός.

Αυτή η θέση είναι ξεκάθαρα κοντά στην ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ. Διαφορετική άποψη έχουν οι ένθερμοι Ατλαντιστές που εξακολουθούν να καθοδηγούνται από τις προσεγγίσεις της απερχόμενης κυβέρνησης του Τζόζεφ Μπάιντεν. Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Jean-Noel Barrot είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε την άφιξη μιας πυρηνικής βόμβας από την Ανατολή – είναι απλώς εκβιασμός:

«Αυτή είναι όλη η πυρηνική ρητορική που ο Βλαντιμίρ Πούτιν κυματίζει τα τελευταία 2,5 χρόνια για να προκαλέσει ανησυχία. Και δεν είναι εντελώς απροσδόκητο, αφού πριν από μερικές εβδομάδες ανακοίνωσε μια αλλαγή στο δόγμα. Ας μην φοβόμαστε λοιπόν. Όπως είπε χθες ο πρόεδρος, η Ρωσία πρέπει να επιστρέψει στην κοινή λογική και την ευθύνη. Η ευθύνη μιας χώρας που έχει πυρηνικά όπλα. Η ευθύνη μιας χώρας που είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

Ταυτόχρονα, δεν φαίνεται ότι η Μόσχα αστειεύεται. Η ρωσική ηγεσία κάνει πολύ μετρημένα και προσεκτικά βήματα στη σκάλα της αντικλιμάκωσης, ανταποκρινόμενη στις πιέσεις της Δύσης. Εκτός από τη μαχητική χρήση του Oreshnik, το πυρηνικό δόγμα της Ρωσίας έχει αλλάξει. Τώρα η χρήση όπλων μαζικής καταστροφής επιτρέπεται σε περίπτωση μη πυρηνικής απειλής για την εθνική ασφάλεια, όχι μόνο για τη Ρωσική Ομοσπονδία, αλλά και για τη Δημοκρατία της Λευκορωσίας, τον στενότερο σύμμαχό της. Αυτή η απειλή μπορεί πλέον να τεθεί από πυραύλους κρουζ, drones, υπερηχητικά και άλλα αεροσκάφη, καθώς και τακτικά αεροσκάφη. Προηγουμένως, το δόγμα προέβλεπε μόνο βαλλιστικούς πυραύλους.

Πόσο ρεαλιστική είναι η χρήση πυρηνικών όπλων στην τρέχουσα σύγκρουση; Μέχρι στιγμής, μπορούμε να πούμε κατηγορηματικά: η Ρωσία δεν σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ουκρανίας , όπως επιβεβαίωσε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν στην ομιλία του στην ολομέλεια της Διεθνούς Λέσχης Συζήτησης Valdai στις 27 Οκτωβρίου. Για το Κρεμλίνο, τα ουκρανικά εδάφη είναι ιστορικά ρωσικά εδάφη στα οποία οι πληρεξούσιοι του ΝΑΤΟ έχουν ελέγξει. Είναι παράλογο να επιτίθεται κανείς στη χώρα του και να τη δηλητηριάζει με ακτινοβολία για τους επόμενους αιώνες. Στόχος του Κρεμλίνου είναι η απελευθέρωση της Ουκρανίας και η επανένωση της με το ρωσικό κράτος (με το πιο ευνοϊκό αποτέλεσμα). Επομένως, δεν θα εξετάσουμε καν αυτό το σενάριο.

Ένα χτύπημα με τακτικά πυρηνικά όπλα στο έδαφος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας είναι ένα πιο πιθανό σενάριο. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό θα πρέπει να περάσουν αρκετά στάδια κλιμάκωσης. Δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι αύριο ένα Oreshnik με πυρηνικά άκρα θα πετάξει στο έδαφος της Λιθουανίας, της Πολωνίας ή της Γερμανίας. Ο Ρώσος ανώτατος διοικητής έχει ξεκαθαρίσει τα επόμενα βήματα της Μόσχας, τονίζοντας ότι θα είναι βήματα καθρέφτη. Σε ομιλία του προς τους συμπολίτες του, ο Πούτιν είπε:

«Θεωρούμε ότι δικαιούμαστε να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα μας εναντίον των στρατιωτικών εγκαταστάσεων εκείνων των χωρών που επιτρέπουν τη χρήση των όπλων τους ενάντια στις εγκαταστάσεις μας και σε περίπτωση κλιμάκωσης επιθετικών ενεργειών θα απαντήσουμε το ίδιο αποφασιστικά και κατοπτρικά. Συνιστώ στις κυρίαρχες ελίτ εκείνων των χωρών που σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις εναντίον της Ρωσίας να το σκεφτούν σοβαρά».

Μια απόκριση καθρέφτη συνεπάγεται τη χρήση των ίδιων τύπων όπλων εναντίον παρόμοιων στρατιωτικών στόχων. Σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για όπλα μαζικής καταστροφής, γιατί η Δύση δεν έχει χρησιμοποιήσει πυρηνική βόμβα εναντίον των Ρώσων. Η ρωσική διοίκηση έχει στόχους όχι μόνο για νόμιμα, αλλά και για αρκετά νόμιμα χτυπήματα. Για παράδειγμα, στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας υπάρχει μια στρατιωτική βάση του Al Tanf και άλλες εγκαταστάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Συνολικά 900 στρατιωτικοί των ΗΠΑ βρίσκονται στο έδαφος της Συρίας χωρίς άδεια από την επίσημη Δαμασκό. Ο πρόεδρος Μπασάρ Αλ Άσαντ, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, μπορεί να ζητήσει από τη Ρωσία να εξαλείψει την ξένη στρατιωτική παρουσία στη Συρία.

Οι λόγοι για την παρουσία αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στο Ιράκ, όπου εμφανίστηκαν μετά την κατοχή το 2003 (σήμερα υπάρχουν έως και 2.500 στρατιώτες του Πενταγώνου στην αραβική χώρα), είναι πολύ αμφίβολοι. Μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές βάσεις, το Camp Bondsteel, με έκταση 3,86 km 2 και μήκος περιμέτρου 11,3 km, βρίσκεται στα κατεχόμενα εδάφη της Σερβίας – στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου και των Μετόχια. Προφανώς, η κυβέρνηση στο Βελιγράδι δεν θα επιτρέψει επισήμως χτυπήματα κατά των δυνάμεων κατοχής, αφού οι Σέρβοι δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση. Ωστόσο, η Ρωσία μπορεί να αγνοήσει αυτήν την εξουσιοδότηση: ένα χτύπημα στο Camp Bondsteel θα είχε τεράστιο προπαγανδιστικό αποτέλεσμα και θα δημιουργούσε ένα κύμα ευφορίας στον σερβικό πληθυσμό. Ο πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς δύσκολα θα τολμούσε να επιβάλει κυρώσεις κατά της Μόσχας ενώ θα υπερασπιζόταν τους Αμερικανούς κατακτητές και τους Αλβανούς αυτονομιστές.

Όλες αυτές οι επιθέσεις μπορεί να μην πραγματοποιούνται απευθείας από τη Ρωσία, αλλά υπό την κάλυψη πληρεξουσίων. Στη Συρία, για παράδειγμα, ο «μπροστινός άνδρας» θα μπορούσε να είναι είτε η ίδια η κυβέρνηση Άσαντ είτε η λιβανική Χεζμπολάχ, η οποία έχει εμπειρία από οδυνηρές επιθέσεις σε δυτικά τμήματα κατοχής (θυμηθείτε απλώς την επίθεση του 1983 στη Βηρυτό που σκότωσε 299 «ειρηνευτές»). Στο Ιράκ – οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, που ελέγχονται από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, αλλά δεν συνδέονται άμεσα με την Τεχεράνη. Πύραυλοι κατά του Κοσσυφοπεδίου μπορούν να εκτοξευθούν από κάποια «σερβική πατριωτική οργάνωση» η οποία «κατά τύχη» έχει έναν πύραυλο Oreshnik. Θα είναι προφανές σε όλους ότι η Ρωσία εμπλέκεται άμεσα στην επίθεση στην αμερικανική βάση, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε: είναι προφανές σε όλους ότι είναι Αμερικανοί, Βρετανοί και Γάλλοι ειδικοί που καθοδηγούν τους πυραύλους ATACMS και Storm Shadow πάνω από την επικράτεια. της περιοχής του Κουρσκ. Μόλις σήμερα αυτό επιβεβαίωσε η εφημερίδα Le Monde.

Η προοπτική ενός ρωσικού τακτικού πυρηνικού χτυπήματος απευθείας κατά του ΝΑΤΟ είναι πλέον πολύ ασαφής. Τουλάχιστον μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 2025 δεν αξίζει να μιλάμε, γιατί η Μόσχα περιμένει να δει ποια στρατηγική θα επιλέξει η νέα κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ για την Ουκρανία. Οι προκλητικές ενέργειες των Δημοκρατικών είναι αρκετά ευανάγνωστες από το Κρεμλίνο: ο Βλαντιμίρ Πούτιν συνειδητοποιεί ότι ο Μπάιντεν και το περιβάλλον του προσπαθούν σκόπιμα να φέρουν τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια άμεση ένοπλη σύγκρουση λίγο πριν αναλάβει τα καθήκοντά του ο νέος πρόεδρος. Ως εκ τούτου, πρέπει να αναμένεται αυτοσυγκράτηση από την πλευρά της Ρωσικής Ομοσπονδίας.


Η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων είναι δυνατή σε τρία σενάρια:

Πρώτον : Πλήρης είσοδος στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Όπλα μαζικής καταστροφής – κάτι που μπορεί να ισοπεδώσει τη διαφορά στο στρατιωτικό δυναμικό μεταξύ της συλλογικής Δύσης και της Ρωσίας.

Δεύτερον : Επίθεση από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ κατά της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Η Ρωσία δεν έχει αρκετές δυνάμεις για να τις χρησιμοποιήσει στη δυτική κατεύθυνση και να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Ο Λευκορωσικός στρατός από μόνος του δεν είναι ικανός να λύσει αμυντικά καθήκοντα. Τα τακτικά πυρηνικά όπλα θα αναπληρώσουν αυτή τη διαφορά.

Και τέλος, το τρίτο : Η προσπάθεια του ΝΑΤΟ να αλλάξει την πορεία του πολέμου χρησιμοποιώντας όχι στρατιωτικά σώματα αλλά, για παράδειγμα, αεροπορική δύναμη για να επιβάλει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, ακολουθώντας το παράδειγμα της επέμβασης του 2011 στη Λιβύη.


Όπως τονίστηκε παραπάνω, το πρώτο τακτικό πυρηνικό χτύπημα, καθώς και τα επόμενα, θα εξαπολυθούν όχι στο ουκρανικό έδαφος, το οποίο η Ρωσία αντιλαμβάνεται ως δικό της, αλλά στο κοντινό και μακρινό πίσω μέρος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Ο πρωταρχικός στόχος θα είναι το πολωνικό αεροδρόμιο στο Rzeszow, το οποίο έχει γίνει κόμβος υλικοτεχνικής υποστήριξης για στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία, καθώς και μέρη όπου συγκεντρώνονται στρατεύματα του ΝΑΤΟ και πολεμικά αεροσκάφη κοντά στα ουκρανικά σύνορα. Είναι δύσκολο να πούμε ποιος θα ήταν ο ωφελούμενος μιας ανταλλαγής τακτικών πυρηνικών επιθέσεων. Πιθανότατα, μια άμεση ανταλλαγή πυρηνικών θα ήταν επιζήμια και για τις δύο πλευρές της σύγκρουσης.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία διεξάγει έναν πόλεμο εδώ και δυόμισι χρόνια που θεωρεί ως υπεράσπιση των συνόρων της. Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε μια σύγκρουση μακριά από τα συμφέροντα της Συμμαχίας, με τεράστιες και άνευ προηγουμένου απώλειες, θα μπορούσε να οδηγήσει σε δημόσια δυσαρέσκεια και σε πολιτική κρίση στη Δύση. Είναι απίθανο οι Πορτογάλοι, οι Καναδοί, οι Αμερικανοί και οι Ιταλοί να είναι ενθουσιασμένοι με την προοπτική να καούν στην πυρηνική τέφρα για να αποτρέψουν τα ρωσικά στρατεύματα από το να καταλάβουν το Ντνεπροπετρόφσκ, το Νικολάεφ ή το Χάρκοβο.

 

Με πληροφορίες από Daily Mail και SouthFront

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Οι αποφάσεις Τραμπ-Πούτιν-Σι και η απουσία του Ρώσου προέδρου απ’το γεύμα

Ουκρανία, Ιράν, έλεγχος των πυρηνικών εξοπλισμών και αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων ισορροπιών στο επίκεντρο της ιστορικής συνάντησης των τριών ηγετών στη Σενζέν της Κίνας – Το διπλωματικό παρασκήνιο, η επιστροφή του Βλαντίμιρ Πούτιν στο ξενοδοχείο του και οι ανησυχίες της Ευρώπης για αποφάσεις που ενδέχεται να ληφθούν ερήμην της.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Στη Σενζέν της Κίνας έχει μεταφερθεί το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας, με τη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ, του Βλαντίμιρ Πούτιν και του Σι Τζινπίνγκ, στο περιθώριο της συνόδου του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC), να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον για το μέλλον των διεθνών συγκρούσεων και της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Οι ηγέτες των τριών μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων προσέρχονται στις συνομιλίες με διαφορετικές προτεραιότητες, επιχειρώντας να διερευνήσουν τα περιθώρια συνεννόησης σε ζητήματα που εκτείνονται από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μέχρι τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών.

Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διπλωματικό παρασκήνιο που προηγήθηκε της τριμερούς συνάντησης, με την παράταση των συνομιλιών Τραμπ-Σι και την απουσία του Ρώσου προέδρου από το γεύμα των δύο ηγετών.

Γιατί απουσίαζε ο Πούτιν από το τραπέζι

Η υπέρβαση της προβλεπόμενης διάρκειας των διμερών συνομιλιών μεταξύ του Αμερικανού και του Κινέζου προέδρου στη βίλα Kylin επηρέασε το πρόγραμμα της τριμερούς συνάντησης.

Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Σι Τζινπίνγκ γευμάτιζαν, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και τα μέλη της ρωσικής αντιπροσωπείας επέστρεψαν στο ξενοδοχείο τους.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, απέδωσε την κίνηση του Ρώσου προέδρου στον προγραμματισμό της συνόδου του APEC και στην ανάγκη να ξεκουραστεί πριν από την τριμερή συνάντηση, επιχειρώντας να διαλύσει τις εντυπώσεις περί ενδεχόμενης διπλωματικής εμπλοκής.

Είχε προηγηθεί σύντομη, εκτός προγράμματος συνάντηση του Τραμπ με τον Πούτιν, η οποία, σύμφωνα με το Radio Free Europe/Radio Liberty, δεν είχε τον χαρακτήρα επίσημων διμερών διαπραγματεύσεων.

Άλλωστε, η ρωσική πλευρά είχε διευκρινίσει ότι δεν προβλεπόταν χωριστή συνάντηση πλήρους κλίμακας μεταξύ των προέδρων των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Η απουσία του Πούτιν από το γεύμα Τραμπ-Σι δεν συνιστούσε αποκλεισμό του από την τριμερή διαδικασία, ανέδειξε όμως το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που παρουσιάζουν οι χωριστές επαφές μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Η Ουκρανία στο τραπέζι χωρίς τους Ουκρανούς

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της συνάντησης είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι προϋποθέσεις για τον τερματισμό του.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξέφρασε την επιθυμία του να συνεργαστούν οι ΗΠΑ και η Κίνα για την επίλυση της σύγκρουσης, αναγνωρίζοντας εμμέσως τη σημασία της επιρροής που διαθέτει το Πεκίνο στις σχέσεις του με τη Μόσχα.

«Θα θέλαμε και οι δύο να βοηθήσουμε σε ό,τι αφορά τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Θα ήθελα να δω να τελειώνει», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο είχε αναγνωρίσει ότι δύσκολα θα μπορούσε να απουσιάζει το ουκρανικό ζήτημα από μια συνάντηση τέτοιου επιπέδου.

Η προοπτική μιας συνεννόησης μεταξύ Ουάσιγκτον, Μόσχας και Πεκίνου προκαλεί ανησυχία στο Κίεβο και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθώς στο συγκεκριμένο τραπέζι των διαπραγματεύσεων δεν εκπροσωπείται ούτε η Ουκρανία ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το διακύβευμα δεν περιορίζεται στον τερματισμό του πολέμου, αλλά επεκτείνεται και στους όρους υπό τους οποίους θα μπορούσε να διαμορφωθεί η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας μετά τη σύγκρουση.

Πυρηνικός αφοπλισμός και στρατηγική σταθερότητα

Κεντρική θέση στις αμερικανικές επιδιώξεις κατέχει το ζήτημα του ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών.

Η Ουάσιγκτον επιθυμεί να διευρύνει το παραδοσιακό πλαίσιο των πυρηνικών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, εντάσσοντας σε αυτό και την Κίνα.

Το Πεκίνο, ωστόσο, δεν εμφανίζεται διατεθειμένο να συμμετάσχει σε μια τέτοια διαδικασία με τους ίδιους όρους που ισχύουν για τις άλλες δύο δυνάμεις, δεδομένων των σημαντικών διαφορών στο μέγεθος των πυρηνικών τους οπλοστασίων.

Η κινεζική πλευρά περιγράφει τη συνάντηση ως ευκαιρία για την προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης και τη διατήρηση της στρατηγικής σταθερότητας, χωρίς αυτό να συνεπάγεται αποδοχή των αμερικανικών προτάσεων.

Οι διαφορετικές προσεγγίσεις καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την επίτευξη μιας συνολικής συμφωνίας για τους πυρηνικούς εξοπλισμούς.

Το Ιράν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή

Στην ατζέντα των συνομιλιών περιλαμβάνονται επίσης το Ιράν και οι ευρύτερες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Οι στενές σχέσεις της Τεχεράνης με τη Μόσχα και το Πεκίνο προσδίδουν ιδιαίτερη σημασία στις θέσεις που θα διατυπώσουν ο Ρώσος και ο Κινέζος πρόεδρος.

Για την Ουάσιγκτον, η δυνατότητα συνεννόησης με τις δύο μεγάλες δυνάμεις στο συγκεκριμένο ζήτημα συνδέεται με τις επιδιώξεις της για την περιφερειακή ασφάλεια και την αποτροπή νέων συγκρούσεων.

Ωστόσο, τα αντικρουόμενα στρατηγικά συμφέροντα των τριών χωρών περιορίζουν τα περιθώρια μιας ευρύτερης σύγκλισης.

Το μεγάλο παζάρι ΗΠΑ-Κίνας για την οικονομία και την τεχνολογία

Πέρα από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, οι διμερείς συνομιλίες Τραμπ και Σι επικεντρώνονται και στα ανοιχτά μέτωπα μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη.

Οι αμερικανικοί περιορισμοί στην πρόσβαση της Κίνας σε προηγμένους ημιαγωγούς και τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και οι κινεζικοί έλεγχοι στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών, αποτελούν βασικά σημεία τριβής.

Οι δύο πλευρές επιχειρούν να διατηρήσουν την εμπορική εκεχειρία, η οποία προβλέπεται να εκπνεύσει στις 10 Ιανουαρίου 2027, εφόσον δεν υπάρξει νέα συμφωνία.

Η οικονομική και τεχνολογική αντιπαράθεση αποτελεί άλλωστε μία από τις σημαντικότερες διαστάσεις του ανταγωνισμού μεταξύ Ουάσιγκτον και Πεκίνου για τη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών ισχύος.

Το παρασκήνιο για το κοινό ανακοινωθέν

Ενδεικτικές των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι τρεις πλευρές είναι οι διαβουλεύσεις για την έκδοση κοινής δήλωσης.

Ο σύμβουλος του Ρώσου προέδρου για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Γιούρι Ουσακόφ, είχε γνωστοποιήσει ότι βρίσκονταν σε εξέλιξη εντατικές διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση ενός κοινού κειμένου.

Σύμφωνα, ωστόσο, με το νοτιοκορεατικό πρακτορείο Yonhap, δεν είχε αποσαφηνιστεί κατά πόσο οι τρεις ηγέτες θα κατέληγαν σε κοινό ανακοινωθέν ή εάν κάθε πλευρά θα παρουσίαζε χωριστά τη δική της αποτίμηση των συνομιλιών.

Το ουσιαστικό ζητούμενο της συνάντησης στη Σενζέν είναι εάν οι τρεις μεγάλες δυνάμεις μπορούν να διαμορφώσουν ένα ελάχιστο κοινό πλαίσιο συνεννόησης για τις διεθνείς κρίσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές που τις χωρίζουν.

Η συμβολική βαρύτητα της συνάντησης είναι δεδομένη. Εκείνο που μένει να αποδειχθεί είναι εάν θα μετουσιωθεί σε συγκεκριμένες συμφωνίες και ποιες επιπτώσεις θα έχουν αυτές για τις χώρες που δεν βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Καρακωστάνογλου: 12 μίλια στο Αιγαίο, θέσπιση ΑΟΖ και οριοθέτηση με την Κύπρο

Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου μιλά στον Νίκο Παπαδάτο, στο Diplomatic Front, για τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, τη θέσπιση ΑΟΖ και την οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου καλεί την Αθήνα να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, να θεσπίσει ΑΟΖ και να προχωρήσει σε οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία. Μιλώντας στον Νίκο Παπαδάτο, στο Diplomatic Front, εξηγεί πώς θα μπορούσε να διασφαλιστεί η διεθνής ναυσιπλοΐα και γιατί θεωρεί λάθος τον χειρισμό της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η οριοθέτηση με την Κύπρο

Η Ελλάδα έπρεπε να είχε κινηθεί δικαστικά αμέσως μετά την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου, τον Νοέμβριο του 2019, εκτιμά ο Καρακωστάνογλου. Επικαλείται την προσφυγή του 1976, όταν η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή ζήτησε προσωρινά μέτρα από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Χαρακτηρίζει το μνημόνιο ανυπόστατο, καθώς, όπως υποστηρίζει, η χάραξη παρακάμπτει τις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούνται τα ελληνικά νησιά.

Η συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου του 2020 οριοθέτησε μέρος της ΑΟΖ των δύο χωρών και άφησε ανοιχτή τη συνέχεια προς ανατολάς. Στο ενδεχόμενο τριμερούς διαπραγμάτευσης με συμμετοχή της Τουρκίας, ο Καρακωστάνογλου προκρίνει τη συνέχιση των διμερών συνομιλιών Αθήνας–Καΐρου και ζητά να διατηρηθεί η συμφωνία Κύπρου–Αιγύπτου του 2003. Καλεί επίσης Αθήνα και Λευκωσία να προχωρήσουν στη δική τους οριοθέτηση, λαμβάνοντας υπόψη τις ακτές της ανατολικής Κρήτης, της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και του συμπλέγματος του Καστελλορίζου.

Με ρηματική διακοίνωση της 5ης Νοεμβρίου 2026 προς τον ΟΗΕ, η Αίγυπτος επανέλαβε ότι θεωρεί άκυρο το τουρκολιβυκό μνημόνιο και ότι η αναφερόμενη έγκρισή του από την πλευρά της ανατολικής Λιβύης δεν μεταβάλλει τη θέση της για τις έννομες συνέπειές του έναντι του Καΐρου.

Τι δικαιούνται τα νησιά και πώς χαράσσεται η μέση γραμμή

Ο Καρακωστάνογλου στηρίζει το επιχείρημά του στο άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Κατά κανόνα, τα νησιά δικαιούνται τις ίδιες θαλάσσιες ζώνες με τις ηπειρωτικές ακτές. Η εξαίρεση αφορά τους βράχους που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή. Διατηρούν αιγιαλίτιδα και συνορεύουσα ζώνη και εξαιρούνται από το καθεστώς ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Ο νομικός υποστηρίζει ότι η μέση γραμμή πρέπει να αποτελεί την αφετηρία της ελληνικής θέσης, ιδίως νοτίως της Κρήτης. Η δυνατότητα ενός νησιού να έχει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα και η επήρειά του στην τελική οριοθέτηση είναι χωριστά νομικά ζητήματα. Στη νομολογία της Χάγης, η προσωρινή γραμμή ίσης απόστασης μπορεί να προσαρμοστεί με βάση τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης.

Τα 12 μίλια και ο διάδρομος για τη ναυσιπλοΐα

Ο Καρακωστάνογλου ξεχωρίζει την υφαλοκρηπίδα, όπου τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους υφίστανται αυτοδικαίως, από την ΑΟΖ, η οποία πρέπει να θεσπιστεί και καλύπτει επίσης δικαιώματα στους πόρους των υπερκείμενων υδάτων. Ζητά ρυθμίσεις για την αλιεία στις περιοχές όπου η Ελλάδα έχει οριοθετήσει ΑΟΖ, ευθείες γραμμές βάσης όπου συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις και αξιοποίηση των δυνατοτήτων που δίνει η Σύμβαση για τη συνορεύουσα ζώνη και την προστασία των ενάλιων αρχαιοτήτων.

Κατά την εκτίμησή του, η θέσπιση ΑΟΖ θα ωφελούσε την Ελλάδα ακόμη και με αιγιαλίτιδα ζώνη έξι μιλίων. Επιμένει στην επέκταση στα 12 και προτείνει διάδρομο ανάμεσα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα, με καθεστώς πλου διέλευσης για τα πλοία που κινούνται μεταξύ Αιγαίου και Εύξεινου Πόντου. Συνδέει την πρότασή του με το συμφέρον της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας στη διατήρηση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.

Κριτική για τη γαλλική διακοίνωση και τη Διακήρυξη των Αθηνών

Ο Καρακωστάνογλου χαρακτηρίζει λάθος τον χειρισμό της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης για τις έρευνες του «Abeille Marengo». Εκτιμά ότι δίνει στην Άγκυρα επιχείρημα υπέρ της θέσης της ότι στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο πρέπει να ισχύουν εξαιρέσεις από τους γενικούς κανόνες. Ο ίδιος επισημαίνει ότι οι διατάξεις για τις κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες προβλέπουν συνεργασία για τη διαχείριση των έμβιων πόρων, την περιβαλλοντική προστασία και την επιστημονική έρευνα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι η διακοίνωση δεν συνεπάγεται αναγνώριση θαλάσσιας δικαιοδοσίας τρίτου κράτους και ότι δεν ζητήθηκε τουρκική άδεια.

Στην ίδια συνέντευξη ασκεί κριτική στη Διακήρυξη των Αθηνών του 2023, στις τουρκικές αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και στις τουρκικές πρωτοβουλίες για θαλάσσια πάρκα. Χαιρετίζει την αναφορά του πρωθυπουργού στον ΟΗΕ στα δικαιώματα της Κρήτης και της Ρόδου και υπογραμμίζει ότι η ενίσχυση των ελληνικών θέσεων διεθνώς είναι ευθύνη της Αθήνας. Κλείνει προτείνοντας να διδάσκονται οι βασικές έννοιες του Δικαίου της Θάλασσας ήδη στο λύκειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Τι ζητά ο Πούτιν από την Ευρώπη για να τελειώσει ο πόλεμος

Στην ανάλυση της 17ης Νοεμβρίου 2026, ο Σταύρος Καλεντερίδης εξετάζει τις απαιτήσεις που αποδίδονται στη Ρωσία μετά το Άμπου Ντάμπι. Σχολιάζει όσα έχουν δημοσιευθεί για τη Φινλανδία, τις χώρες της Βαλτικής, το Ντονμπάς και την Οδησσό. Εξηγεί επίσης γιατί, κατά την εκτίμησή του, τα διμερή σύμφωνα μη επίθεσης με ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να πλήξουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ και τη συλλογική άμυνα που προβλέπει το Άρθρο 5.

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναλύει τις ρωσικές απαιτήσεις που ήρθαν στο φως μετά τις συνομιλίες του Άμπου Ντάμπι για την Ουκρανία. Εκτιμά ότι η Μόσχα επιχειρεί να περιορίσει τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και να αποδυναμώσει τη συλλογική άμυνα της Συμμαχίας μέσα από διμερείς συμφωνίες με ευρωπαϊκά κράτη.

Στην ανάλυσή του της 17ης Νοεμβρίου 2026, ο Σταύρος Καλεντερίδης συνδέει τις απαιτήσεις που αποδίδονται στη Μόσχα με τις προτάσεις που είχε υποβάλει η Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2021, δύο μήνες πριν από τη γενικευμένη εισβολή στην Ουκρανία. Κατά την εκτίμησή του, η επαναφορά τους δείχνει ότι το Κρεμλίνο θεωρεί πως έχει σήμερα την ισχύ να ανοίξει, μαζί με το ουκρανικό, και τη συζήτηση για τη στρατιωτική διάταξη ολόκληρης της Ευρώπης.

Τι επαναφέρει η Μόσχα από το 2021

Οι συνομιλίες της 10ης και 11ης Νοεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι έφεραν ξανά στο ίδιο τραπέζι Ρώσους, Ουκρανούς και Αμερικανούς αξιωματούχους. Ευρωπαίοι εκπρόσωποι και το ΝΑΤΟ συμμετείχαν σε χωριστή συνάντηση συντονισμού με τις ΗΠΑ και την Ουκρανία. Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ συναντήθηκαν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα και με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Δουβλίνο. Ο σύμβουλος του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσακόφ δήλωσε στις 16 Νοεμβρίου ότι η συμμετοχή των Ευρωπαίων στον επόμενο γύρο παρέμενε υπό συζήτηση.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, το ανεπίσημο ρωσικό έγγραφο της 10ης Νοεμβρίου επαναφέρει το αίτημα για υποχώρηση της στρατιωτικής παρουσίας της Συμμαχίας στα επίπεδα του 1997. Το κείμενο προβλέπει επίσης να σταματήσει η περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η δυτική στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο. Στις απαιτήσεις που αναφέρει το δημοσίευμα περιλαμβάνονται περιορισμοί στη δυνατότητα της Γαλλίας και της Βρετανίας να επεκτείνουν την πυρηνική τους αποτροπή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για αρχική διαπραγματευτική θέση της Μόσχας, όπως την περιγράφει το ρεπορτάζ.

Ο Καλεντερίδης εκτιμά ότι η αμερικανική προσπάθεια να προσφέρει οικονομικά κίνητρα στη Ρωσία έχει περιορισμένη επίδραση στις θέσεις του Κρεμλίνου. Κατά τη δική του ανάγνωση, η Μόσχα αντιμετωπίζει την ανατολική διεύρυνση του ΝΑΤΟ ως τον πυρήνα της αντιπαράθεσης και επιδιώκει να ανακτήσει επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία.

Φινλανδία, Ντονμπάς και Οδησσός

Ο διεθνολόγος επικαλείται και χωριστό δημοσίευμα της Bild, σύμφωνα με το οποίο μία από τις ρωσικές προτάσεις περιλαμβάνει αποχώρηση της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ, απαγόρευση νατοϊκών βάσεων στις χώρες της Βαλτικής και μόνιμη στρατιωτική ουδετερότητα της Ουκρανίας. Στο εδαφικό, η Μόσχα φέρεται να ζητά να κρατήσει τις περιοχές που κατέχει και να αποκτήσει ολόκληρο το Ντονμπάς, μαζί με τα τμήματα του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ που παραμένουν υπό ουκρανικό έλεγχο. Ο υπουργός Άμυνας της Φινλανδίας Άντι Χάκανεν απέρριψε δημόσια το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για τη συμμετοχή της χώρας του στη Συμμαχία.

Στην ανάλυση γίνεται επίσης αναφορά σε πρόταση που θα διατηρούσε την Οδησσό και το Μικολάιβ υπό ουκρανικό έλεγχο, με περιορισμούς στη χρήση τους ως ναυτικών βάσεων. Ο Καλεντερίδης συνδέει το καθεστώς των δύο λιμανιών με την ισορροπία στον Εύξεινο Πόντο και με τη θέση της Τουρκίας λόγω των Στενών. Αναφέρεται ακόμη σε ιδέες για ομοσπονδιακή διευθέτηση στη Μολδαβία, με ειδικές προβλέψεις για την Υπερδνειστερία και τη Γκαγκαουζία, καθώς και σε πιθανή απόσυρση ρωσικών πυρηνικών όπλων από τη Λευκορωσία.

Ξεχωριστό ζήτημα είναι οι εγγυήσεις για την Ουκρανία. Ο αναλυτής παρουσιάζει ως πιθανό ρωσικό όρο την αποδοχή μελλοντικής ουκρανικής ένταξης στην ΕΕ με εξαίρεση από το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο προβλέπει αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης στο έδαφος κράτους μέλους.

Τα διμερή σύμφωνα και το άρθρο 5

Το βασικό επιχείρημα του Καλεντερίδη αφορά την προοπτική διμερών συμφώνων μη επίθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και μεμονωμένα ευρωπαϊκά κράτη. Εκτιμά ότι, εάν τέτοιες συμφωνίες περιλάμβαναν δεσμεύσεις αποχής από μια σύγκρουση της Ρωσίας με τρίτη ευρωπαϊκή χώρα, θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν στην πράξη την πολιτική δέσμευση για συλλογική άμυνα. Το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης ορίζει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός συμμάχου θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και ότι κάθε μέλος συνδράμει με τα μέτρα που κρίνει αναγκαία.

Ο αναλυτής παραπέμπει στις αντιδράσεις της Πολωνίας, της Φινλανδίας και της Ουκρανίας και ξεχωρίζει την παρέμβαση του Φινλανδού προέδρου Αλεξάντερ Στουμπ. Ο Στουμπ υποστήριξε στους Financial Times ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πρέπει να διαμορφώσουν κοινή θέση και να συνομιλήσουν απευθείας με τον Πούτιν.

ΑΟΖ ανατολικά της Ρόδου και απολιγνιτοποίηση

Στα ελληνικά θέματα, ο Καλεντερίδης συνδέει τη συζήτηση για τον Great Sea Interconnector με τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου του 2020. Επικαλείται τη δήλωση του Δημήτρη Καιρίδη στον ΑΝΤ1, σύμφωνα με την οποία το Κάιρο ζητά να συμμετάσχει και η Τουρκία σε συνομιλίες για την περιοχή ανατολικά της Ρόδου. Ο αναλυτής ασκεί κριτική στους χειρισμούς της Αθήνας και εκτιμά ότι η εκκρεμότητα της οριοθέτησης δίνει στην Άγκυρα περιθώριο να διεκδικήσει ρόλο στη διαδικασία. Η αναφορά για τη στάση του Καΐρου προέρχεται από τη δημόσια τοποθέτηση Καιρίδη.

Με αφορμή την καταστροφή του απολήπτη λιγνίτη SR240 στη Μεγαλόπολη, τον Ιούνιο, θέτει ζήτημα διατήρησης της βιομηχανικής κληρονομιάς και επικαλείται τις ανησυχίες της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας για τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης στην τοπική οικονομία, στο ενεργειακό κόστος και στην ασφάλεια εφοδιασμού.

Πολυτεχνείο, υπόθεση Έπσταϊν και Μέση Ανατολή

Στην εισαγωγή του, ο Καλεντερίδης αναφέρεται στην παρουσίαση του βιβλίου του Πατρίδες στη Θεσσαλονίκη, με συντονιστή τον Παντελή Σαββίδη. Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, καταδικάζει τη δικτατορία Παπαδόπουλου και συνδέει την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο με τις εξελίξεις που οδήγησαν στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Διατυπώνει και τον ισχυρισμό περί χειραγώγησης της εξέγερσης από τη CIA, χωρίς να παραθέτει τεκμήρια στην εκπομπή. Η ιστορική χρονολογία που καταγράφει η Βουλή τοποθετεί την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973 και το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974.

Σχολιάζει επίσης την εκτίμηση του ειδικού δικαστικής ιατρικής Μάικλ Φρίμαν στο CBS ότι ο θάνατος του Τζέφρι Έπσταϊν ήταν πιθανότερο να οφείλεται σε ανθρωποκτονία. Η επίσημη διαπίστωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Νέας Υόρκης παραμένει αυτοκτονία.

Στη Μέση Ανατολή, ο αναλυτής συνδέει το ισραηλινό πλήγμα στο νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιούνις με την αβεβαιότητα γύρω από το αμερικανικό σχέδιο για τη Γάζα. Σύμφωνα με το Associated Press, σκοτώθηκαν έξι άνθρωποι, ανάμεσά τους ένας γιατρός και ένα παιδί, ενώ ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι στόχευε διοικητή της Χαμάς και άλλους μαχητές. Ο Καλεντερίδης αναφέρεται και στις πλημμύρες που έπληξαν τις σκηνές των εκτοπισμένων. Για την Υεμένη, σχολιάζει την υποχώρηση των κυβερνητικών δυνάμεων από την περιοχή του Μπαμπ ελ Μαντέμπ και την πίεση των Χούθι προς το Άντεν.

Στο κλείσιμο, προαναγγέλλει ανάλυση για τη Nvidia και τον τεχνολογικό ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας. Διατυπώνει επίσης την εκτίμηση ότι μια πιθανή τριμερής συνεννόηση Τραμπ, Σι και Πούτιν θα μπορούσε να αγγίξει το ουκρανικό, το ιρανικό και τα πυρηνικά.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO16 λεπτά πριν

Οι αποφάσεις Τραμπ-Πούτιν-Σι και η απουσία του Ρώσου προέδρου απ’το γεύμα

Ουκρανία, Ιράν, έλεγχος των πυρηνικών εξοπλισμών και αναδιαμόρφωση των παγκόσμιων ισορροπιών στο επίκεντρο της ιστορικής συνάντησης των τριών ηγετών στη...

GEOPOLITICO30 λεπτά πριν

Καρακωστάνογλου: 12 μίλια στο Αιγαίο, θέσπιση ΑΟΖ και οριοθέτηση με την Κύπρο

Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου μιλά στον Νίκο Παπαδάτο, στο Diplomatic Front, για τα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο, τη θέσπιση ΑΟΖ...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ ενισχύουν την επιχειρησιακή συνεργασία τους σε αέρα και θάλασσα

Δύο ασκήσεις μέσα σε διάστημα λίγων ημερών αναδεικνύουν το εύρος της συνεργασίας των τριών χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο – Εναέριος...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Ημέρα Ενόπλων Δυνάμεων: Η Ελλάδα τιμά τους υπερασπιστές της – Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στις 21 Νοεμβρίου

Με επίσημες τελετές, δοξολογία, κατάθεση στεφάνου και έκθεση νέων οπλικών συστημάτων και καινοτομίας θα εορταστεί η Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων,...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Τι ζητά ο Πούτιν από την Ευρώπη για να τελειώσει ο πόλεμος

Στην ανάλυση της 17ης Νοεμβρίου 2026, ο Σταύρος Καλεντερίδης εξετάζει τις απαιτήσεις που αποδίδονται στη Ρωσία μετά το Άμπου Ντάμπι....

Δημοφιλή