Αναλύσεις
Ποιοί είναι κερδισμένοι από την αναζωπύρωση της σύγκρουσης στη Συρία;
Η Επιχείρηση «Repelling the Aggression» στην Συρία και η Τουρκία. Γράφει ο Ιωάννης Μπαλτζώης
Ηχηρό μήνυμα της Τουρκίας προς τον Άσαντ για διαπραγματεύσεις και από θέση ισχύος να του επιβάλει την κατοχύρωση των εδαφών που κατείχε. Τώρα θέλει και την περιοχή του Χαλεπίου, αφενός να συνενώσει τις περιοχές Ιντλίμπ, Αφρίν και Γιαραμπλούς σε ενιαίο χώρο και αφετέρου να εγκαταστήσει τους Σύριους πρόσφυγες που έχουν συσσωρευτεί στην Τουρκία.
Η Επιχείρηση «Repelling the Aggression» στην Συρία και η Τουρκία
Γράφει ο Ιωάννης Μπαλτζώης
Eπιχείρηση με την κωδική ονομασία «Repelling the Aggression εξαπέλυσαν οι Τζιχαντιστικές δυνάμεις, με επικεφαλής την οργάνωση Χαγιάτ Ταχρί αλ Σιάμ (HTS), πρώην Τζαμπχάτ Νούσρα, πρώην Ισλαμικό Κράτος στις 27 Νοεμβρίου. Πρόκειται για μία αιφνιδιαστική επίθεση από την επαρχία Ιντλίμπ στην πόλη-κόσμημα της Συρίας, το Χαλέπι, το οποίο κατέλαβαν σχεδόν ολόκληρο. Κατόπιν με την δυναμική του αιφνιδιασμού, της σφοδρότητας και της αποχώρησης χωρίς αντίστασης του Συριακού Εθνικού Στρατού, προχώρησαν προς τον Νότο, ελέγχοντας τον υψίστης σημασίας αυτοκινητόδρομο Μ5 που συνδέει την Δαμασκό με τον Βορρά και τα σύνορα με την Τουρκία. Οι τζιχαντιστές εξόρμησαν από την περιοχή του Ιντλίμπ, μια περιοχή δυτικά της Συρίας, που μετά την Συμφωνία της Αστάνας τον Σεπτέμβριο 2017, μεταξύ Ρωσίας , Ιράν και Τουρκίας, κατέληξαν σε συμφωνία στο θέμα του Ιντλίμπ και οριοθέτησαν την τέταρτη ζώνη μη διαμάχης, την περιφέρεια του Ιντλίμπ. Εκεί συγκέντρωσαν τις ηττημένες τζιχαντιστικές τρομοκρατικές ισλαμιστικές οργανώσεις, μαζί με τις οικογένειές των, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί μια τζιχαντιστική «χωματερή», με ευθύνη, επίβλεψη, τροφοδοσία από την Τουρκία.

Έτοιμοι για οιαδήποτε αποστολή οι τζιχαντιστές του Ιντλίμπ
Αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της σκοτεινής και επικίνδυνης περιοχής, η Τουρκία γνώριζε και τους κινδύνους και τα οφέλη που θα αποκόμιζε από τον έλεγχο και την επιρροή που αποκτούσε επί των φανατικών ισλαμιστών και δη Σουνιτών, για κάθε ενέργεια δύσκολη, επικίνδυνη και φυσικά παράνομη που θα απαιτείτο για την υλοποίηση των γεωστρατηγικών της επιδιώξεων. Και η Τουρκία για κάθε μαύρη ή βρώμικη επιχείρηση οπουδήποτε, χρησιμοποιούσε μέχρι τώρα, τους τζιχαντιστές του Ιντλίμπ, που για λίγα χρήματα μπορούσαν να εκτελέσουν οιαδήποτε αποστολή, οπουδήποτε στον κόσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εμπλοκή της Τουρκίας στην Λιβύη, με την αποστολή και χρησιμοποίηση εμπειροπόλεμων και ετοιμοπόλεμων φανατικών ισλαμιστών από το Ιντλίμπ, οι οποίοι πέτυχαν αυτό που επεδίωκε. Την αναχαίτηση των δυνάμεων του στρατηγού Χαφτάρ, να σώσουν την Τρίπολη και τώρα να ελέγχουν πλήρως την Δυτική Λιβύη. Οι δίοδοι επικοινωνίας, οι εισαγωγές τροφίμων (και όχι μόνον) , οι έξοδοι από την ιδιότυπη αυτή τζιχαντική χωματερή γινόταν κατά βάση από την Τουρκία, η οποία επωφελούντο οικονομικά από αυτές τις συναλλαγές. Η επιβίωση του τρομοκρατικού μορφώματος, εξαρτάται από χορηγίες αραβικών κρατών, όπως των χωρών του Κόλπου, της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας ΜΙΤ, του λαθρεμπορίου όπλων και ναρκωτικών και ιδιαίτερα της τεχνητής αμφεταμίνης Captagon, το αποκαλούμενο και «χάπι των πριγκήπων», που παράγεται αφειδώς στην Συρία και διακινείται και με την συμμετοχή της Χεζμπολάχ.
Η αιφνιδιαστική επιχείρηση
Η αιφνιδιαστική επιχείρηση που φαίνεται αιφνιδίασε, αν και δεν θα έπρεπε την συριακή κυβέρνηση και το Ιράν, που είναι η ηγετική δύναμη του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης», που μέλους του είναι η Συρία, καθώς και οι Σιϊτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ και φυσικά οι γνωστές τρομοκρατικές οργανώσεις, Χεζμπολάχ, Χαμάς και Χούτι . Οι επιτιθέμενοι είναι οι ισλαμικές εξτρεμιστικές οργανώσεις της HTS , του SDA (Syrian Democratic Army) , που είναι η καθοδηγούμενη αντιπολίτευση της Συρίας, καθώς και άλλες ισλαμιστικές εξτρεμιστικές οργανώσεις, καθώς και μια Ταξιαρχία Τουρκμένων που δημιούργησε και εξόπλισε η Τουρκία, όπου με μια αστραπιαία επίθεση, εξοπλισμένοι με τουρκικά όπλα, πυρομαχικά και οχήματα και καθοδηγούμενες από τούρκους επιτελείς, κατόρθωσαν να καταλάβουν το μεγαλύτερο μέρος του Χαλεπίου και μέσω του αυτοκινητοδρόμου Μ5 έφτασαν μέχρι τη Χάμα μέσα σε λίγες μέρες, καθώς οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχώρησαν, χωρίς να δώσουν ουσιαστική και δυναμική αντίσταση, καταλαμβάνοντας την περιοχή (περίπου στο μέγεθος του Ιντλίμπ), που φαίνεται στον παρακάτω χάρτη, με πράσινο και διαγραμμίσεις. Οι μπλε περιοχές στον Βορρά είναι οι περιοχές, που κατοικούσαν Κούρδοι της Συρίας του YPG, που είχε καταλάβει και διατηρεί η Τουρκία ακόμη και εκτιμώ ότι δεν πρόκειται να ποτέ να παραδώσει. Ακόμη η κίτρινη περιοχή ανατολικά του Ευφράτη ελέγχεται από τους Κούρδους του YPG, οι μαύρες διάσπαρτες περιοχές είναι νησίδες τζιχαντιστών και το κόκκινο η περιοχή της Συρίας, που ελέγχεται από την νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας και πρόεδρο τον Άσαντ.

Ο Χάρτης με την κατάσταση επί του εδάφους στην ΒΔ Συρία. Με πράσινο χρώμα και πλάγιες γραμμές, η περιοχή που ελέγχουν σήμερα οι τζιχαντιστές της HTS.
Τα γρήγορα κέρδη των ανταρτών – τα πιο σημαντικά από το 2016 – φέρνουν ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και τις υφιστάμενες συμμαχίες που υπάρχουν. Τα ερωτήματα είναι πολλά και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Το κύριο ερώτημα είναι, αν γνώριζαν οι υπηρεσίες πληροφοριών την προετοιμασία που εξελισσόταν στην περιοχή του Ιντλίμπ και πότε θα εκδηλωνόταν η επίθεση. Αν γνώριζαν, τι έκαναν οι άμεσοι ενδιαφερόμενοι όπως η Συρία και οι Κούρδοι της περιοχής. Γιατί έγινε αμέσως μετά την συμφωνία κατάπαυσης πυρός μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολλάχ και αν έχει σχέση με αυτή την επιχείρηση; Η Τουρκία το γνώριζε και έχει ρόλο σημαντικό στην επιχείρηση; Τελικά η επιχείρηση αυτή τι σκοπούς έχει και ποιος οφείλεται και ποιος χάνει;
Πίσω από όλα η Τουρκία

Ο εν λόγω χάρτης μας δείχνει με το πράσινο χρώμα, το μέγεθος της περιοχής που έχουν καταλάβει μέχρι την 2 Δεκ. 2024, οι τζιχαντιστές, συμπεριλαμβανομένη της περιοχής Ινλίμ
Σε απάντηση των ερωτημάτων αυτών, φαίνεται ότι πίσω από όλα αυτά είναι η Τουρκία, η οποία προετοίμασε, εκπαίδευσε και σχεδίασε την εν λόγω επιχείρηση με ενημέρωση των ΗΠΑ. Σύμφωνα με πληροφορίες από ΜΜΕ της Μέσης Ανατολής, ο σχεδιασμός και η εκπαίδευση είχε αρχίσει τουλάχιστον προ διμήνου, ήταν σχεδιασμένη να γίνει τον Μάρτιο, αλλά επισπεύστηκε να γίνει τώρα, λόγω της συμφωνίας κατάπαυσης πυρός μεταξύ Ισραήλ – Λιβάνου και Χεζμπολάχ. Η Τουρκία είχε πολλούς λόγους για την επίθεση αυτή. Σημειώθηκε σε μια ευαίσθητη διπλωματική στιγμή: εδώ και χρόνια καθυστερεί η διπλωματική προσέγγιση Δαμασκού και Άγκυρας, με σκοπό την διατήρηση των εδαφών που κατέχει στον Βορρά η Τουρκία, κάτι που ο Άσαντ αρνείται όχι να συζητήσει, αλλά έστω και να συναντηθεί με Ερντογάν. Οι περιοχές που κατέλαβε η Τουρκία κατά την διάρκεια του πολέμου στην Συρία είναι με τις επιχειρήσεις:
Α. «Ασπίδα του Ευφράτη» το 2016-17, καταλαμβάνοντας την περιοχή Γιαραμπλούς, όπου υπήρχε η εθνότητα των Τουρκμένων.
Β. «Κλάδος Ελαίας», το 2018, που κατέλαβε την επαρχία του Αφρίν, καθαρά κουρδική περιοχή, που εξεδιώχθησαν.
Γ. «Πηγή Ειρήνης», το 2019, καταλαμβάνοντας την περιοχή Τελ Αμπιάντ-Ρας ελ Αίν, ανατολικά του Ευφράτη στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας, που κατοικούσαν Κούρδοι.
Αποκλιμάκωση ζητούν να υπάρξει η Ρωσία και το Ιράν, αλλά η Δαμασκός ζητεί την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων που έχουν αναπτυχθεί στη βόρεια Συρία κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, που σημαίνει ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να επέμβει, ο δε Άσαντ με την βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας που βομβαρδίζει τους εισβολείς και των συμμάχων του στο Ιράκ και του Ιράν, ορκίζεται να συντρίψει τους τζιχαντιστές, σε πόλεμο μέχρι εσχάτων. Για την Κάρολαϊν Ρόουζ, του Institute Newlines με έδρα την Ουάσινγκτον, η μετρημένη αντίδραση των συμμάχων της Δαμασκού ενδέχεται να είναι «ένας τρόπος να αναγκάσουν το καθεστώς Άσαντ να διαπραγματευθεί από μια πιο αδύναμη θέση και απουσία κάθε ένδειξης στήριξης από τους Ρώσους και τους Ιρανούς», όπως έγραψε στο Χ. Ίσως οι ρωσικοί βομβαρδισμοί να είναι απλώς σκόπιμοι και φυσικά για να μην πλησιάσουν οι τζιχαντιστές προς τα Δυτικά, που έχουν τις δύο βάσεις των στην Λατάκεια και στην Ταρτούς.
Ο σκοπός που η Τουρκία υλοποιεί την επιχείρηση αυτή είναι η εξουδετέρωση του όποιου σχεδιασμού υλοποίησης της κουρδικής Ροζάβα, δηλαδή κουρδικού κράτους στα βόρεια σύνορα της Συρίας. Και τούτο γιατί τελευταία κυκλοφόρησαν ξανά οι Χάρτες-εφιάλτης της Τουρκίας, του Ραλφ Πήτερς και της Ρόμπιν Ράιτ, που αναφέρονται σε αναδιαμόρφωση των συνόρων στην Μέση Ανατολή και την δημιουργία Κουρδικού κράτους στην Συρία και στο Ιράκ. Ακόμη όλη αυτή η περιοχή στην Βόρεια Συρία περιλαμβάνεται στον Χάρτη του Εθνικού Όρκου (Misak I Milli), που περιλαμβάνεται και το Χαλέπι, την πόλη που ονειρευόταν και Μουσταφά Κεμάλ. Ένας άλλος παράγοντας που μπαίνει στην εξίσωση είναι η Ουκρανία. Σύμφωνα με την εφημερίδα Kyiv Independent, η Ουκρανία εκπαίδευσε τζιχαντιστές στην Ιντλίμπ και διέθεσε ΜΕΑ (Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη), φυσικά με συνεννόηση και συνεργασία με την Τουρκία.
Ποιοι βγαίνουν κερδισμένοι και χαμένοι
Η επίθεση αυτή είναι το ηχηρό μήνυμα της Τουρκίας προς τον Άσαντ για διαπραγματεύσεις και από θέση ισχύος να του επιβάλει την κατοχύρωση των εδαφών που κατείχε. Τώρα θέλει και την περιοχή του Χαλεπίου, αφενός να συνενώσει τις περιοχές Ιντλίμπ, Αφρίν και Γιαραμπλούς σε ενιαίο χώρο και αφετέρου να εγκαταστήσει τους Σύριους πρόσφυγες που έχουν συσσωρευτεί στην Τουρκία.

Το κάστρο της Βεροίας/Χαλεπίου.
Στους κερδισμένους ανήκει το Ισραήλ. Η Συρία ανήκε στον «Άξονα της Αντίστασης» και στο έδαφός της υπήρχαν εγκαταστάσεις και Μονάδες των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, που εκπαίδευαν, σχεδίαζαν, χορηγούσαν εφόδια και οπλικά συστήματα στους συμμάχους των και πολλές φορές προσβάλαν με πυρά το έδαφος του Ισραήλ. Από το έδαφος της Συρίας διέρχονταν οι άξονες τροφοδοσίας για την Χεζμπολάχ, αλλά και για την Χαμάς. Ακόμη, σε αλλαγή του «Status Quo» στην Συρία, το Ισραήλ παγιώνει και «κερδίζει» τα υψώματα του Γκολάν, που κατέλαβε από τον πόλεμο του 1967. Βέβαια έχει και μια απώλεια, λόγω της συμμαχίας και υποστήριξης του κουρδικού YPG, το οποίο ευρίσκεται σε δύσκολη θέση και οι επιδιώξεις του για δημιουργία κράτους φαίνεται προς το παρόν να μην ευνοούνται. Οι δε ΗΠΑ γνώριζαν την επιχείρηση και έδωσαν την έγκριση, λόγω της σχεδιαζόμενης νέας Μέσης Ανατολής, αν και η επιχείρηση αυτή δεν ευνοεί τους συμμάχους τους Κούρδους στην Συρία.
Στους χαμένους βρίσκεται πρωταρχικά η Συρία και ο πρόεδρος Άσαντ, που αν δεν κατορθώσει να απαντήσει νικηφόρα στην εισβολή θα χάσει και άλλα εδάφη και ενδεχομένως και την εξουσία του. Ακόμη σε αυτή την φάση είναι και οι Κούρδοι του YPG, που πολεμούν σε αυτή την φάση εναντίον των φιλότουρκων τζιχαντιστών και ελπίζοντας για το αύριο. Και χαμένοι είναι όλοι οι σύμμαχοι του, όπως το Ιράν, η Χεζμπολάχ, το Ιράκ και το κυριότερο η Ρωσία, που με τις δύο βάσεις της είχε βάλει πόδι στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή. Μπορεί στον πόλεμο της Συρίας την δεκαετία του 2020 να είχε ουσιαστική παρεμβατική παρουσία και να βοήθησε την Συρία να αντιμετωπίσει το Ισλαμικό Κράτος, τώρα με την πόλεμο στην Ουκρανία είναι πολύ δύσκολο να εμπλακεί και να βοηθήσει σημαντικά τον σύμμαχό της τον Άσαντ και την Συρία γενικά.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι οι κερδισμένοι της υπόθεσης με την αναζωπύρωση της σύγκρουσης στη Συρία είναι η Τουρκία και το Ισραήλ, οι ΗΠΑ ευνοϊκά ουδέτεροι και χαμένοι στρατηγικά και επί του πεδίου ο Άξονας της Αντίστασης, που είναι υπό κατάρρευση , από τα διαδοχικά κτυπήματα επί του πεδίου και τους διοικητικούς αποκεφαλισμούς των πληρεξούσιών του, της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Είναι πολύ νωρίς για να διαγράψουμε το καθεστώς Άσαντ, λέει το BBC. Έχει έναν πυρήνα γνήσιας υποστήριξης. Ορισμένοι Σύριοι το βλέπουν ως τη λιγότερο κακή επιλογή – καλύτερη από τους τζιχαντιστές που κυριάρχησαν στην εξέγερση. Όμως, αν άλλες ομάδες κατά του Άσαντ – και είναι πολλές – ξεσηκωθούν, το καθεστώς του θα βρεθεί και πάλι σε θανάσιμο κίνδυνο. Και για να μην ξεχνιόμαστε, δεν βλέπουμε κάποια καταδίκη της «πολιτισμένης δημοκρατικής» Δύσης σε αυτή την εισβολή της Τουρκίας δια αντιπροσώπων, ούτε καν η Ελλάδα να μιλήσει, όπως έχει ηθικό και εθνικό δικαίωμα, για τους εκατοντάδες χιλιάδες Ρουμ (Ρωμιοί , Έλληνες της Συρίας) χριστιανούς ορθοδόξους της Συρίας, που εξοντώνονται στην περιοχή των επιχειρήσεων των «φίλων¨ μας Τούρκων, παρά μόνο για την Ουκρανία. Όπως αναφέρεται σε ανάλυση του BBC, τα γεγονότα στη Συρία τις τελευταίες ημέρες είναι μια ακόμη απόδειξη ότι ο πόλεμος που κυριαρχεί στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και δεν υποχωρεί.
*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), με M.Sc στην Γεωπολιτική από το ΕΚΠΑ, πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ
GEOPOLITICO
Τα μηνύματα της ομιλίας Σαμαρά στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής: Σχέδιο για την εθνική και οικονομική ανάταση
Από την αποδέσμευση των πολιτών από τα χρέη και την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης μέχρι την ενεργειακή αυτάρκεια, την επισιτιστική ασφάλεια, την ενίσχυση της άμυνας και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε ένα συνολικό πλαίσιο αλλαγής των προτεραιοτήτων της χώρας, χωρίς να αναφερθεί ευθέως στο ενδεχόμενο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα.
Με σαφείς αιχμές κατά της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής και με προτάσεις που συνδέουν την παραγωγική ανασυγκρότηση με τις ευρύτερες εθνικές ανάγκες της Ελλάδας, εμφανίστηκε ο Αντώνης Σαμαράς στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής», με θέμα «Η νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας».
Ο πρώην πρωθυπουργός ανέπτυξε ένα σχέδιο επτά αξόνων για την αξιοποίηση του ανενεργού πλούτου της χώρας, υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η έλλειψη πόρων και δυνατοτήτων, αλλά η αδυναμία αξιοποίησής τους.
Παρότι δεν προχώρησε σε ανακοινώσεις σχετικά με τη δημιουργία νέου κόμματος, η ομιλία του είχε σαφές πολιτικό και προγραμματικό περιεχόμενο, με ιδιαίτερη έμφαση στη μεσαία τάξη, στην ελληνική περιφέρεια, στην οικογένεια και στην ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου παραγωγικού προτύπου.
Η οικονομική ισχύς ως προϋπόθεση εθνικής ισχύος
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση της οικονομικής πολιτικής με ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Ο Αντώνης Σαμαράς έθεσε στο επίκεντρο την επισιτιστική ασφάλεια, την αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πόρων, την αναζωογόνηση της περιφέρειας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού και την εξασφάλιση πρόσθετων πόρων για την εθνική άμυνα.
Πρόκειται για ζητήματα που υπερβαίνουν τα στενά όρια της δημοσιονομικής διαχείρισης και αφορούν την ανθεκτικότητα της χώρας σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξανόμενης αβεβαιότητας.
Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ελλάδα διαθέτει τις προϋποθέσεις για να δημιουργήσει περισσότερο πλούτο, να περιορίσει τις οικονομικές της αδυναμίες και να προσφέρει στους πολίτες της τη δυνατότητα να παραμείνουν στον τόπο τους.
«Η περιφέρεια πεθαίνει»
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο Αντώνης Σαμαράς για την κατάσταση της ελληνικής υπαίθρου, περιγράφοντας μια πρωτογενή παραγωγή που συρρικνώνεται, έναν αγροτικό πληθυσμό που γερνά και παραγωγούς που εγκαταλείπουν τις δραστηριότητές τους.
Με αφορμή και τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Mercosur, υπογράμμισε την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η γεωργία ως στρατηγικός παραγωγικός τομέας και όχι ως ένα διαρκές πρόβλημα που αντιμετωπίζεται με επιδοτήσεις.
Πρότεινε συνεργατικά σχήματα, κοινή αξιοποίηση κατακερματισμένων αγροτικών εκτάσεων χωρίς να θίγονται τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, συμβολαιακή γεωργία, καθετοποιημένες παραγωγικές μονάδες και χρηματοδότηση ανταγωνιστικών αγροτικών επιχειρήσεων.
Επικαλέστηκε, μάλιστα, το παράδειγμα της Γαλλίας, όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, προγραμματίζονται 916 επενδυτικά σχέδια στον αγροδιατροφικό τομέα, συνολικού ύψους 8,7 δισ. ευρώ.
Ενεργειακή πολιτική με αξιοποίηση των εγχώριων πόρων
Στο ενεργειακό πεδίο ο πρώην πρωθυπουργός αμφισβήτησε βασικές επιλογές της κυβερνητικής πολιτικής, ασκώντας κριτική στην απολιγνιτοποίηση και στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας χωρίς αντίστοιχες επενδύσεις σε συστήματα αποθήκευσης.
Ζήτησε ένα διαφοροποιημένο ενεργειακό μείγμα, στο οποίο θα έχουν θέση ο λιγνίτης, τα υδροηλεκτρικά έργα, οι ανανεώσιμες πηγές, η αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας και η ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων.
Έθεσε επίσης το ζήτημα της ενεργειακής και υδατικής επιβάρυνσης από την εγκατάσταση μεγάλων κέντρων δεδομένων, διερωτώμενος πώς θα καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες τους.
Στο σκεπτικό του, η φθηνή ενέργεια αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας, τη βιωσιμότητα της αγροτικής παραγωγής και την ανακούφιση των νοικοκυριών.
Δημογραφικό: Να μείνουν οι Έλληνες στον τόπο τους
Το δημογραφικό αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους άξονες της παρέμβασης Σαμαρά.
Ο πρώην πρωθυπουργός συνέδεσε ευθέως τη στεγαστική κρίση με την αδυναμία των νέων ζευγαριών να δημιουργήσουν οικογένεια, προτείνοντας φορολογικά κίνητρα και θεσμικές παρεμβάσεις για την επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων κλειστών κατοικιών στην αγορά.
Αντί της συνεχούς αύξησης της οικοδομικής δραστηριότητας, υποστήριξε ότι πρέπει να αξιοποιηθεί το υφιστάμενο οικιστικό απόθεμα, ώστε να αυξηθεί η προσφορά κατοικιών και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για προσιτά ενοίκια.
Όπως επισήμανε, χωρίς επίλυση του στεγαστικού προβλήματος, ο δημογραφικός μαρασμός της Ελλάδας θα συνεχιστεί.
Η παραμονή των νέων στην πατρίδα και η επιστροφή όσων αναζήτησαν επαγγελματικές ευκαιρίες στο εξωτερικό αποτέλεσαν κεντρικό μήνυμα και στο κλείσιμο της ομιλίας του.
Δημόσια περιουσία: Πρόσθετοι πόροι για άμυνα και οικογένεια
Ξεχωριστή αναφορά έκανε ο Αντώνης Σαμαράς στην ανάγκη δημιουργίας ενός εθνικού επενδυτικού ταμείου, κατά το πρότυπο των Sovereign Funds.
Η πρότασή του προβλέπει τη μετατροπή της αναξιοποίητης δημόσιας περιουσίας σε παραγωγικό κεφάλαιο, το οποίο θα δημιουργεί έσοδα και υπεραξίες που θα επανεπενδύονται στην ελληνική οικονομία.
Αντί της αποσπασματικής εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, εισηγήθηκε τη συστηματική αξιοποίησή τους με μακροχρόνιο σχεδιασμό, διαφάνεια και συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όπου κρίνεται απαραίτητο.
Στους τομείς που θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν από τα πρόσθετα έσοδα συμπεριέλαβε την εθνική άμυνα, τις υποδομές, τη στήριξη της οικογένειας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού και την ταχύτερη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.
Απεγκλωβισμός των πολιτών από τα χρέη
Στο αμιγώς οικονομικό σκέλος της ομιλίας του, ο πρώην πρωθυπουργός πρότεινε γενναία αναδιάρθρωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και βαθύ κούρεμα των μη βιώσιμων τραπεζικών οφειλών.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που παρουσίασε, από τα 114 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών θα μπορούσαν να ανακτηθούν περίπου 35 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας.
Στόχος, όπως εξήγησε, είναι να επανενταχθούν στην οικονομική δραστηριότητα εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις που παραμένουν εγκλωβισμένοι εξαιτίας χρεών, κατασχέσεων και αδυναμίας πρόσβασης σε χρηματοδότηση.
Παράλληλα, πρότεινε τη δημιουργία Ταμείου Παραγωγικής Χρηματοδότησης, με αξιοποίηση ποσών που συνδέονται με τις αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις των τραπεζών, για τη στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αγροτικών εκμεταλλεύσεων και παραγωγικών επενδύσεων.
Αιχμές για τα καρτέλ και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης
Σαφές ιδεολογικό περιεχόμενο είχε η αναφορά του Αντώνη Σαμαρά στη λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας.
Άσκησε κριτική στη δημιουργία οικονομικών ολιγοπωλίων, στη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια λίγων, στο υψηλό κόστος χρηματοδότησης και ενέργειας, αλλά και στη γραφειοκρατία.
«Δεν είναι φιλελευθερισμός – νέος ή παλαιός – να αφήνεις να δημιουργούνται καρτέλ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Υποστήριξε ότι μια πραγματικά φιλελεύθερη οικονομική πολιτική οφείλει να διασφαλίζει τον ανταγωνισμό, να δημιουργεί ευκαιρίες για περισσότερους πολίτες και να ενισχύει τη μεσαία τάξη, αντί να οδηγεί στην οικονομική της αποδυνάμωση.
Χωρίς ανακοίνωση κόμματος, αλλά με προγραμματικό λόγο
Παρά το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει κάθε δημόσια παρέμβασή του σχετικά με τις επόμενες πολιτικές του κινήσεις, ο Αντώνης Σαμαράς δεν αναφέρθηκε στην ίδρυση νέου κόμματος.
Επέλεξε, ωστόσο, να παρουσιάσει ένα συνεκτικό πλαίσιο προτάσεων, το οποίο χαρακτήρισε προσωπικό του πολιτικό στοίχημα.
Η ομιλία του δεν περιείχε ειδικές αναφορές στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό ή στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ανέδειξε, όμως, την εσωτερική διάσταση της εθνικής ισχύος: την παραγωγική αυτοδυναμία, την επισιτιστική ασφάλεια, την ενεργειακή επάρκεια, τη δημογραφική ανασυγκρότηση και τη δυνατότητα χρηματοδότησης των αμυντικών αναγκών.
Το μήνυμα με το οποίο έκλεισε την παρέμβασή του ήταν ενδεικτικό της ευρύτερης πολιτικής στόχευσης της ομιλίας:
«Να μείνουν στον τόπο τους, να επιστρέψουν στον τόπο τους, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους. Και να ευημερούν».
GEOPOLITICO
Καλεντερίδης: Τι φοβάται η Τουρκία από το Ισραήλ στα ελληνικά νησιά
Ο Σάββας Καλεντερίδης σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM και στον Νίκο Στραβελάκη αναλύει τα νέα δεδομένα στα ελληνοτουρκικά μετά τις απειλές του Τούρκου υπουργού Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, για λήψη στρατιωτικών μέτρων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM για τις απειλές Γκιουλέρ, την ενόχληση της Άγκυρας από την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία και το παρασκήνιο των ερευνών για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου – Ζητά σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών πριν από την ψήφιση του τουρκικού νομοσχεδίου για τις θαλάσσιες ζώνες.
Τον κώδωνα του κινδύνου για τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έκρουσε ο Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στον Νίκο Στραβελάκη και στον Real FM, με αφορμή τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, περί λήψης διπλωματικών και στρατιωτικών μέτρων απέναντι σε ελληνικές πρωτοβουλίες.
Ο έμπειρος αναλυτής συνέδεσε τη νέα τουρκική προειδοποίηση με τους χειρισμούς στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, ενώ μετέφερε πληροφορίες για τον έντονο προβληματισμό που προκαλεί στην Άγκυρα η εμπλοκή του Ισραήλ στην αμυντική θωράκιση του Έβρου και των νησιών του Αιγαίου.
Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη διαμόρφωσης κοινής εθνικής γραμμής απέναντι στις επικείμενες τουρκικές νομοθετικές πρωτοβουλίες, τις οποίες αξιολογεί ως ενδεχομένως τη σοβαρότερη εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά μετά το 1974.
Η Τουρκία απειλεί πλέον ευθέως με στρατιωτικά μέτρα
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι δηλώσεις του Γιασάρ Γκιουλέρ, ο οποίος, σύμφωνα με όσα μεταδόθηκαν στον Real FM, υποστήριξε ότι η Τουρκία λαμβάνει τα αναγκαία διπλωματικά και στρατιωτικά μέτρα απέναντι σε αυτό που η Άγκυρα χαρακτηρίζει «μονομερείς πρωτοβουλίες» της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας έκανε λόγο για 20 επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και 25 στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους, οι οποίες περιλάμβαναν παρεμποδίσεις, ελέγχους και προειδοποιήσεις προς πλοία που δραστηριοποιούνταν σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες η Τουρκία διεκδικεί ως ζώνες δικαιοδοσίας της.
Ο Σάββας Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η τοποθέτηση Γκιουλέρ αποτελεί μήνυμα προς την ελληνική κυβέρνηση και απάντηση στην παρουσίαση της πραγματοποίησης των ερευνών για το καλώδιο ως διπλωματικής επιτυχίας της Αθήνας.
«Άρα ό,τι κάνουμε στο μισό Αιγαίο είναι μονομερής ενέργεια και θα μας σταματάνε και στρατιωτικά», ανέφερε, περιγράφοντας τη λογική των τουρκικών διεκδικήσεων και όχι αναγνωρίζοντας τη νομιμότητά τους.
Η πληροφορία για το Ισραήλ που προβληματίζει την Άγκυρα
Ιδιαίτερη σημασία είχε η πληροφορία που μετέφερε ο Σάββας Καλεντερίδης σχετικά με την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία.
Όπως ανέφερε, στην Τουρκία επικρατεί έντονος προβληματισμός για την εμπλοκή του ισραηλινού παράγοντα στον εξοπλισμό του Έβρου και, κυρίως, των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.
Η Άγκυρα, σύμφωνα με τον ίδιο, εκτιμά ότι η ενίσχυση των ελληνικών αμυντικών δυνατοτήτων με τη συνδρομή του Ισραήλ μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό ανάχωμα στις τουρκικές επιδιώξεις και να ανατρέψει υφιστάμενους σχεδιασμούς στο Αιγαίο.
«Θεωρούν ότι αυτό είναι σε θέση να ανασχέσει τα σχέδιά τους και τις επιδιώξεις στο Αιγαίο», σημείωσε.
Ο αναλυτής υποστήριξε ότι η τουρκική πλευρά επιχειρεί να μεταφέρει την ενόχλησή της στην ελληνική κυβέρνηση κυρίως μέσω μη δημόσιων διαύλων επικοινωνίας.
Μάλιστα, διατύπωσε την εκτίμηση ότι το συγκεκριμένο ζήτημα ενδέχεται να περιλαμβανόταν στα μηνύματα που φέρεται να μετέφερε στην ελληνική πλευρά ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ), Ιμπραήμ Καλίν.
Εκτίμηση για τριμερή συνεννόηση Ελλάδας, Γαλλίας και Τουρκίας
Ο Σάββας Καλεντερίδης επανήλθε στο ζήτημα της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία για τις έρευνες του Great Sea Interconnector.
Διατύπωσε την εκτίμηση ότι πριν από την έξοδο του ερευνητικού πλοίου είχε προηγηθεί κάποιας μορφής τριμερής συνεννόηση μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας και Τουρκίας.
Ως ένδειξη επικαλέστηκε τη δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ότι «όλα καλά», πριν ακόμη ξεκινήσουν οι έρευνες.
Κατά τον ίδιο, η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να παρουσιάσει τις εξελίξεις κατά τρόπο που να μην προκύπτει η δημιουργία οποιουδήποτε πολιτικού ή νομικού προηγουμένου.
Οι δηλώσεις Γκιουλέρ, ωστόσο, εκτιμά ότι έρχονται να αποσαφηνίσουν τις προθέσεις της τουρκικής πλευράς.
«Νομίζω ότι μας φέρνουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συζήτηση τέθηκε και η επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης, την οποία μετέφερε ο Νίκος Στραβελάκης, ότι η πραγματοποίηση του έργου χωρίς πολεμική σύγκρουση αποτελούσε την επιδίωξη των διπλωματικών χειρισμών και ότι η γαλλική διακοίνωση είχε χαρακτήρα ενημέρωσης.
Γιατί το 2024 έστειλε πέντε πολεμικά πλοία και τώρα όχι;
Ο Σάββας Καλεντερίδης υποστήριξε ότι πρέπει να διερευνηθούν οι λόγοι για τους οποίους η Τουρκία δεν επανέλαβε τη στρατιωτική κινητοποίηση που είχε πραγματοποιήσει στην Κάσο το καλοκαίρι του 2024.
«Έστειλε πέντε πλοία και τώρα δεν έστειλε κανένα. Τι σημαίνει; Την απείλησε κάποιος; Της έδωσε κάποιος ανταλλάγματα;» διερωτήθηκε.
Κατά την εκτίμησή του, η διαφοροποίηση της τουρκικής συμπεριφοράς υποδηλώνει ότι η Άγκυρα ενδεχομένως θεωρεί πως ικανοποιήθηκαν οι πολιτικοί όροι που είχε θέσει το 2024.
Διατύπωσε επίσης την υπόθεση ότι μπορεί να υφίσταται ρήτρα εμπιστευτικότητας, συνδέοντάς την με την απουσία επίσημης τουρκικής ανακοίνωσης για το καλώδιο.
Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι η καταγραφή και η αξιολόγηση της τουρκικής επιχειρηματολογίας δεν συνιστά υιοθέτηση των τουρκικών θέσεων.
Η σοβαρότερη απειλή μετά το 1974
Ιδιαίτερα ανήσυχος εμφανίστηκε ο αναλυτής για το υπό προώθηση τουρκικό νομοσχέδιο που αφορά τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας.
Χαρακτήρισε την ενδεχόμενη ψήφισή του ως τη σοβαρότερη, κατά την άποψή του, εξέλιξη μετά το 1974 και κάλεσε την ελληνική πολιτική ηγεσία να προετοιμαστεί εγκαίρως, αντί να βρίσκεται διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις.
Ο Σάββας Καλεντερίδης πρότεινε τη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου.
Όπως εξήγησε, ένας τεχνοκράτης θα μπορούσε να παρουσιάσει στους πολιτικούς αρχηγούς τις ενδεχόμενες συνέπειες της τουρκικής νομοθετικής πρωτοβουλίας, τις επιπτώσεις στην έρευνα και διάσωση, καθώς και τα ζητήματα που συνδέονται με τη στρατιωτικοποίηση των νησιών.
Στη συνέχεια, η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης της απειλής, με την κυβέρνηση να διατηρεί την ευθύνη των αποφάσεων.
Το παράδειγμα της Κύπρου και του Χριστοδουλίδη
Ως παράδειγμα λειτουργίας θεσμοθετημένου εθνικού διαλόγου επικαλέστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία.
Αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία του προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη να καταθέσει στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, έγγραφο 19 σημείων με ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό.
Όπως επισήμανε, ο Κύπριος πρόεδρος είχε προηγουμένως συζητήσει τις προτάσεις στο Εθνικό Συμβούλιο, ενσωματώνοντας παρατηρήσεις των πολιτικών κομμάτων και εξασφαλίζοντας την υποστήριξή τους.
Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι αντίστοιχη νοοτροπία πρέπει να καλλιεργηθεί και στην Ελλάδα, τουλάχιστον για τα μείζονα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας.
Άσκησε κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση για το κλίμα πόλωσης που επικρατεί, σημειώνοντας ότι η άσκηση κριτικής δεν μπορεί να εξισώνεται με τη συνταύτιση με τις τουρκικές θέσεις, ούτε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία να αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως εθνική καταστροφή.
Κάλεσε, τέλος, τον πρωθυπουργό να αναλάβει την πρωτοβουλία για την έναρξη ουσιαστικού εθνικού διαλόγου.
Αναλύσεις
Kashmir’s Silenced Voices: The Human Cost of Pakistan’s Crackdown
What began as a popular mobilisation against rising living costs in Pakistan-administered Jammu and Kashmir has developed into a profound political and human rights crisis. Allegations of lethal force, arbitrary arrests, enforced communication blackouts and intimidation of grieving families raise serious questions about Islamabad’s governance of the territory and underline the urgent need for an independent international investigation.
The legitimacy of any government is tested by its response to citizens demanding accountability. In Pakistan-administered Jammu and Kashmir, commonly referred to in India as Pakistan-occupied Jammu and Kashmir (PoJK), the events unfolding since June 2026 have exposed a widening gulf between popular aspirations and Islamabad’s approach to governing the territory.
What initially emerged as a movement against economic hardship has evolved into a confrontation over political rights, institutional accountability and the limits of regional autonomy. The reported scale of civilian casualties has transformed a domestic political dispute into a human rights issue that warrants international scrutiny.
A mounting human toll
According to a communication reportedly addressed to the Pakistani government by six United Nations Special Rapporteurs on 4 September 2026, at least 96 protesters and six members of the police and paramilitary forces had lost their lives since demonstrations began in June. A significant proportion of the civilian victims were reportedly between the ages of 15 and 35.
The concerns attributed to the UN experts extend beyond the number of fatalities. They include allegations involving live ammunition, tear gas, physical violence, restrictions on telecommunications, arrests of journalists and political activists, and measures affecting more than 200 individuals.
Subsequent estimates attributed to the Jammu Kashmir Human Rights Organisation and local activists place the civilian death toll between 101 and 119, with more than 910 people reportedly injured.
Although these figures remain difficult to substantiate independently, the consistency of accounts emerging from local communities points to the need for a comprehensive examination of the conduct of Pakistan’s security forces.
Restrictions on access to information have made establishing an accurate record of events exceptionally difficult.
Controlling the narrative, even after death
Among the most disturbing allegations are those concerning the treatment of families seeking to recover the bodies of their relatives.
The Jammu Kashmir Human Rights Organisation reportedly documented the case of Fahad Barkat, whose family was allegedly required to sign a declaration identifying him as a terrorist killed during a police encounter before his remains could be returned.
When the family refused, the authorities reportedly proceeded with the burial themselves.
Similar allegations have emerged in other cases, including accounts attributed to the communication from the UN Special Rapporteurs.
If substantiated, such practices would represent a serious violation of human dignity and an attempt to impose an official interpretation of events upon bereaved families.
The issue extends beyond the right to conduct a funeral. By attaching the label of terrorism to individuals killed during demonstrations, the authorities risk depriving victims of public recognition while discouraging others from participating in political mobilisation.
The struggle over accountability therefore continues even after the deaths themselves.
How economic protests became a political confrontation
The origins of the current crisis lie in widespread dissatisfaction with declining living standards and the rising cost of essential commodities, particularly flour.
The Jammu Kashmir Joint Awami Action Committee (JAAC) emerged as a central organising force behind demonstrations that gradually expanded their agenda to include demands for greater political representation, administrative reforms and the release of detained activists.
Rather than addressing these grievances through sustained political dialogue, the Pakistani authorities reportedly moved to proscribe JAAC as a terrorist organisation, arrest its leadership and deploy additional security resources.
This development marked a decisive shift in the character of the crisis.
By placing a civilian protest movement within a counterterrorism framework, Islamabad effectively transformed a dispute over governance into a national security matter.
The distinction is fundamental. Legitimate security operations against armed groups cannot automatically justify exceptional measures against citizens exercising their rights to peaceful assembly and political participation.
The reported use of counterterrorism legislation against political mobilisation raises questions about whether such measures are compatible with Pakistan’s international human rights obligations.
The escalation of violence
The situation reportedly deteriorated considerably during the final days of July.
Clashes in Sudhnoti and Mathiyal Mera allegedly resulted in nine fatalities over a two-day period, bringing the reported death toll since June to approximately 30 at that stage.
Accounts emerging from the region also alleged that security personnel opened fire on unarmed demonstrators in Mirpur on 28 July. Further accusations concerned the removal of bodies and restrictions on access to a local hospital.
The Human Rights Commission of Pakistan (HRCP), following a fact-finding mission in August, reportedly identified a combination of political grievances, economic insecurity, institutional distrust and failures of governance as the underlying drivers of instability.
Its findings, as presented in the available accounts, suggest that an increasingly confrontational state response and disproportionate use of force further weakened public confidence in the authorities.
Crucially, the commission was reportedly unable to establish the full extent of civilian casualties because it was denied access to Rawalakot, one of the principal centres of unrest.
Such restrictions undermine the credibility of official accounts and prevent victims from obtaining meaningful redress.
Islamabad’s security-first approach
The involvement of federal security formations alongside the local police has introduced another dimension to the confrontation.
Pakistan Rangers and personnel reportedly transferred from other provinces have reinforced the central government’s role in managing the unrest.
The authorities have also reported substantial casualties among security personnel. According to figures attributed to the regional police chief, 38 members of the security forces had been killed and 742 injured since June.
These allegations must also form part of any independent investigation. Casualties among security personnel, however, do not remove the obligation of the authorities to demonstrate that their use of force was lawful, necessary and proportionate.
The deployment of federal forces suggests that Islamabad increasingly views the unrest through the prism of internal security rather than as a manifestation of longstanding political and socioeconomic grievances.
Such an approach may temporarily suppress demonstrations, but it does little to address the conditions that produced them.
The contradictions of regional autonomy
The official designation of the territory as Azad Jammu and Kashmir — meaning Free Jammu and Kashmir — carries a political significance that stands in contrast to continuing disputes over the region’s constitutional and administrative status.
Despite its own political institutions, the territory operates within a governance framework in which Islamabad retains substantial influence. Critics also point to the role of Pakistan’s military establishment in shaping the broader security environment.
The protest movement challenges this distribution of authority by demanding greater accountability from the institutions responsible for regional governance.
The reported designation of JAAC as a terrorist organisation has intensified these concerns.
According to the supplied accounts, the UN Special Rapporteurs questioned the compatibility of the designation with international law.
The broader danger is that counterterrorism legislation may become an instrument for narrowing political space, restricting civil liberties and delegitimising opposition to established institutions.
The accountability vacuum
Perhaps the most consequential aspect of the crisis is the reported absence of an independent mechanism capable of establishing responsibility for the deaths and serious injuries.
The HRCP has reportedly called for an impartial investigation examining the conduct of security personnel and the circumstances surrounding each fatality.
Such an investigation would need unrestricted access to medical records, witnesses, affected communities and relevant official documentation. It would also have to examine allegations of unlawful detention, obstruction of medical assistance and coercion of victims’ families.
Communication restrictions and limitations on journalistic access have made independent verification particularly difficult.
Without transparency, competing casualty figures and conflicting accounts will continue to circulate, deepening mistrust and leaving families without reliable answers.
The Pakistani authorities should publicly address the concerns raised by international human rights mechanisms and facilitate independent scrutiny of the events.
Pakistan’s international credibility at stake
For decades, Pakistan has sought to position itself internationally as an advocate of the rights and political aspirations of Kashmiris.
The allegations emerging from the territory under its own administration pose a direct challenge to that diplomatic narrative.
A government cannot credibly demand international attention to human rights violations elsewhere while resisting independent scrutiny of its own conduct.
The immediate priorities should include an impartial investigation into civilian and security-force casualties, restoration of communications, unrestricted access for journalists and human rights observers, judicial review of the designation of JAAC, and the release of individuals detained solely for peacefully exercising their political rights.
The international community must apply consistent standards to human rights concerns across Kashmir, irrespective of which government administers the territory concerned.
Ultimately, the crisis is about far more than the price of flour or the ability of the authorities to contain public demonstrations. It concerns the relationship between political power and civil liberties, the right of communities to demand accountable governance, and the responsibility of the state to protect human life.
Silencing dissent cannot substitute for addressing its causes. Nor can restrictions on information erase the obligation to establish the truth.
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO1 εβδομάδα πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΠροσχέδιο Νόμου, για “ΑΟΖ και 12 μίλια” των ακαδημαϊκών χαρτών: ΟΗΕ-Σεβίλλης