Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Μπορεί να υπάρχει ελπίδα για τους Χριστιανούς στη Συρία;

Δημοσιεύτηκε στις

ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΣΕ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ
Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
Αυτή η φάση απαιτεί κοινή λογική, αλληλεγγύη και προσπάθεια. Χρειάζεται πρώτα απ’ όλα, εμπιστοσύνη στον Θεό και να βασιστείς σε Αυτόν, αναζητώντας το έλεος και τη σοφία Του για να Τον διαχειριστείς, αναζητώντας σταθερότητα στην αγάπη της χώρας και στη διατήρηση της αξιοπρέπειας του ανθρώπου του”,
“Βάσει αυτού, ως Εκκλησία βαθιά ριζωμένη στη Μέση Ανατολή, θα εργαστούμε για να συνεχίσουμε την πορεία της στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και στη διάδοση της ειρήνης και της αρμονίας μεταξύ των ανθρώπων σε μια χώρα που κυβερνάται από το νόμο και το έργο των δημοκρατικών θεσμών”,
“Να ασκήσουν το εθνικό τους καθήκον επιδιώκοντας ενότητα και όχι διαιρέσεις, να διατηρήσουν την δημόσια και ιδιωτική περιουσία, να καλλιεργήσουν την ασφάλεια, να ρυθμίσουν τις εκκρεμότητες και να τις διαχειριστούν με την λογική, να διακρίνουν το ποιος εργάζεται για το καλό της χώρας. Η Εκκλησία καλεί όλους τους εμπλεκόμενους να επιδιώξουν να σταματήσουν οι παραβιάσεις και να εξασφαλίσουν την αξιοπρέπεια κάθε πολίτη, ώστε να προχωρήσουμε μαζί προς ένα φωτεινότερο μέλλον”,
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
«Είναι γνωστό ότι η Συρία αποτέλεσε λίκνο του Χριστιανισμού, αφού εκεί οι μαθητές του Χριστού ονομάστηκαν για πρώτη φορά χριστιανοί και εντός των κόλπων της ανδρώθηκαν άγιες μορφές με πανανθρώπινη ακτινοβολία, όπως οι άγιοι Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Δαμασκηνός και Συμεών ο Στυλίτης. Το δε Ορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, το οποίο καταλαμβάνει πολύ σημαντική και επιφανή θέση στην ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, ως ένα από τα πέντε ιστορικά και πρεσβυγενή Πατριαρχεία, αποτελεί ιστορικό θεσμό, με διαχρονική και μακραίωνη προσφορά, και απαιτείται να παραμείνει ζων και ακμάζον στην περιοχή της Συρίας ως συνέχεια της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Γι’ αυτό θα αποτελέσει ανοσιούργημα έναντι της ιστορίας οποιαδήποτε τραγική πιθανότητα να εκριζωθεί ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός από τη Συρία.
Η Εκκλησία της Ελλάδος από το 2011, όταν άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα, κατά τον οποίο, εκτός από τους εκατοντάδες χιλιάδες άμαχους νεκρούς και τα εκατομμύρια των προσφύγων, σημειώθηκαν εκτεταμένες καταστροφές και βανδαλισμοί σε εκκλησίες και μοναστήρια, εξέφρασε το έμπρακτο ενδιαφέρον και τη συμπαράστασή Της, υλική και μη, προς τον πολύπαθο συριακό λαό. Επίσης, το 2013 απέστειλε προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και την Ευρωπαϊκή Ενωση επιστολές, εκφράζοντας τη βαθιά αγωνία και την έντονη διαμαρτυρία Της για τη ζωή των δύο απαχθέντων και ακόμη αγνοουμένων Μητροπολιτών Βερροίας (Χαλεπίου) και Αλεξανδρέττας κ. Παύλου και του Συροϊακωβίτου κ. Γρηγορίου – Ιωάννου Ιμπραήμ.
Η Συρία έμεινε στην ιστορία για τη διαθρησκευτική ανεκτικότητα και την αρμονική συμπόρευση των χριστιανών με την αραβική κοινότητα και τις ισλαμικές Αρχές.
Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εύχεται και προσεύχεται να μη διασαλευθεί αυτή η ειρηνική και εποικοδομητική συμβίωση χριστιανών και μουσουλμάνων, αλλά να εξακολουθήσει να υπάρχει ο αμοιβαίος σεβασμός, ο οποίος ήταν η βάση αυτής της αρμονικής σχέσης. Επίσης, απευθύνει έκκληση τόσο προς την ελληνική κυβέρνηση όσο και προς τη διεθνή κοινότητα να αναλάβουν τάχιστα πρωτοβουλίες για την επικράτηση της ειρήνης στην περιοχή, την προστασία του άμαχου πληθυσμού, την αποτροπή της ανθρωπιστικής τραγωδίας, καθώς και τη διασφάλιση της παρουσίας του παλαιφάτου Ορθοδόξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και των χριστιανών στην περιοχή».
  Η ΧΤΕΣΙΝΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ CATHOLIC HERALD
ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ JOHN L.ALLEN
Μπορεί να υπάρχει ελπίδα για τους Χριστιανούς στη Συρία, αλλά μην περιμένετε να επευφημήσουν ακόμη την επανάσταση
John L Allen Jr/ Crux
8 Δεκεμβρίου 2024 στις 2:00 μ.μ
Εν μέσω της αγαλλίασης που εξαπέλυσε στη Συρία και σε όλο τον κόσμο με την πτώση του καθεστώτος Άσαντ το βράδυ του Σαββάτου, μια κοινότητα στη χώρα που πιθανώς δεν είναι σε τόσο εορταστική διάθεση αυτή τη στιγμή θα ήταν η χριστιανική μειονότητα της Συρίας.
Πριν από το ξέσπασμα του συριακού εμφυλίου πολέμου το 2011, οι Χριστιανοί αντιπροσώπευαν περίπου το 10 τοις εκατό του πληθυσμού, που μεταφράστηκε σε περίπου 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους. Σήμερα ο αριθμός αυτός ανέρχεται σε περίπου 300.000, πολλοί από τους οποίους έφυγαν λόγω συνεχών μαχών και οικονομικής στασιμότητας, δηλαδή για τους ίδιους λόγους που εκατομμύρια άλλοι Σύροι τράπηκαν σε φυγή. Άλλοι, ωστόσο, έχουν εγκαταλείψει τη Συρία λόγω των διώξεων και της βίας στα χέρια ριζοσπαστικών τζιχαντιστικών ομάδων που αποτελούν σημαντικό μέρος του συνασπισμού των ανταρτών.
Με την πάροδο των ετών, η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ήταν ότι οι Χριστιανοί ήταν σχετικά υπέρ του Άσαντ, όχι επειδή έτρεφαν κάποια ιδιαίτερη αγάπη για το καθεστώς και την προφανή βιαιότητα του, αλλά μάλλον επειδή κράτησε τουλάχιστον τους ισλαμιστές ριζοσπάστες σε απόσταση.
Δείτε πώς ο Jean-Clement Jeanbart, ο οποίος παραιτήθηκε ως Έλληνας Αρχιεπίσκοπος Μελκίτη του Χαλεπίου στη Συρία το 2021, έθεσε τα πράγματα σε μια συνέντευξη του 2015 στο Crux .
«Προσωπικά, θα έλεγα ότι ο Μπασάρ αλ Άσαντ είναι καλός άνθρωπος», είπε. «Δεν θέλω να κρίνω πέρα από αυτό, αλλά τον έχω συναντήσει μερικές φορές και όλοι οι συνάδελφοί μου, οι συνεπίσκοποι και οι ιερείς και οι μοναχές, τον εκτιμούν».
«Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άγγελος», είπε.
Ο Jeanbart είπε την ιστορία ότι κάποτε έλαβε αναφορές για μέλη του κοπαδιού του που περικυκλώνονταν από μαχητές του ISIS. Τηλεφώνησε στο γραφείο του Άσαντ στη Δαμασκό και μια συνοδεία τεθωρακισμένων οχημάτων στάλθηκε για να σώσει τον λαό του. Σε αυτό το πλαίσιο, είπε, ήταν δύσκολο να αποκαλέσει τον Άσαντ «τέρας».
«Φαίνεται μερικές φορές ότι όλες οι χώρες του κόσμου είναι εναντίον του Άσαντ, αλλά αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε άλλη εναλλακτική», είπε ο Jeanbart. «Ειλικρινά προς τον Θεό, αυτή είναι η κατάσταση. Νομίζω ότι [ο Άσαντ] θέλει να μεταρρυθμίσει. Αφήστε τον να αποδείξει τις καλές του προθέσεις και ας του δώσουμε την ευκαιρία να δει τι θα κάνει».
Στην πραγματικότητα, πολλοί Σύροι Χριστιανοί έχουν από καιρό αισθανθεί ότι η ρεαλιστική εναλλακτική λύση στον Άσαντ δεν ήταν μια ακμάζουσα, πλουραλιστική δημοκρατία, αλλά μια ισλαμική θεοκρατία.
Για να είμαστε σαφείς, οι δυνάμεις των ανταρτών λένε όλα τα σωστά πράγματα κατά τη διάρκεια της παρούσας επίθεσης, η οποία έφτασε στο κρεσέντο με την κατάληψη της Δαμασκού. Ο ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham, μιας ισλαμιστικής ομάδας που κάποτε συνδέθηκε με την Αλ Κάιντα και το ISIS, αλλά που τώρα επιμένει ότι είναι ανεξάρτητη, χαιρέτισε πρόσφατα την ιστορία της Συρίας ως «σημείο συνάντησης πολιτισμών και πολιτισμών», υποσχόμενος να σεβαστεί την «πολιτιστική» της και τη θρησκευτική διαφορετικότητα».
Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης Λειτουργίας στο Χαλέπι λίγες μέρες μετά την κατάληψη της πόλης από τους μαχητές της Hayat Tahrir al-Sham, ο Αρμενικός Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Μπούτρος Μαραγιάτι είπε στους οπαδούς του ότι έλαβε «διαβεβαιώσεις» ότι «όλα θα παραμείνουν όπως πριν, μόνο καλύτερα».
Ωστόσο, δεν ήταν όλα γλυκά και ελαφριά για τους Σύρους Χριστιανούς, καθώς ο συνασπισμός των ανταρτών έχει σαρώσει όλη τη χώρα.
Το In Defence of Christians (IDC), μια οργάνωση υπεράσπισης των Χριστιανών και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή, με έδρα τις ΗΠΑ, είπε ότι έχει λάβει αναφορές ότι οι Χριστιανοί έχουν γίνει στόχοι εκτεταμένου εγκλήματος και βανδαλισμού και κατά τη διάρκεια των μαχών για το Χαλέπι, βόμβα έπεσε στο Φραγκισκανικό συγκρότημα του Κολλεγίου Terra Santa. Δεν υπήρξαν απώλειες ζωών, μόνο ζημιές στο κτίριο, και δεν υπήρχε άμεσος λόγος να πιστεύουμε ότι οι Φραγκισκανοί είχαν στοχοποιηθεί εσκεμμένα.
Για τους ήδη ανήσυχους Σύρους Χριστιανούς, τέτοια περιστατικά ελάχιστα καθησυχάζουν τους φόβους τους. Το εφιαλτικό σενάριο είναι ότι η Συρία μπορεί να ακολουθήσει τον δρόμο του Ιράκ, όπου ένας άλλος Άραβας δικτάτορας έπεσε για να αντικατασταθεί από το χάος και την αστάθεια, δημιουργώντας ένα κενό στο οποίο ο εξτρεμισμός έχει ανθίσει και οι Χριστιανοί έχουν βρεθεί επανειλημμένα στη γραμμή βολής.
Μια δυνητικά θετική πτυχή της εντελώς νέας κατάστασης που δημιουργήθηκε από την ξαφνική πτώση του Άσαντ είναι ότι όποιος πάρει την εξουσία είναι απίθανο να αναζητήσει υποστήριξη είτε από τη Ρωσία είτε από το Ιράν, καθώς υπήρξαν οι κύριοι υποστηρικτές της εκστρατείας του Άσαντ για την καταστολή της διαφωνίας. Αντίθετα, μπορεί να απευθυνθούν στις δυτικές δυνάμεις για υποστήριξη, ίσως ιδιαίτερα στη Γαλλία, δεδομένης της ιστορίας της γαλλικής εντολής μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και της ισχυρής αντίθεσης της Γαλλίας στον Άσαντ.
Αυτό θα μπορούσε να δώσει στις δυτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν (ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία να φανεί πολιτικός, δεδομένων των εσωτερικών πολιτικών του δεινά) να ασκήσουν κάποια δύναμη για την προστασία των μειονοτικών κοινοτήτων της Συρίας. Περιλαμβάνουν όχι μόνο χριστιανούς αλλά και τους Δρούζους και τους Αλαουίτες, οι οποίοι είναι πιθανό να είναι οι πιο εκτεθειμένοι σε αντίποινα αφού η οικογένεια Άσαντ προέρχεται από την αίρεση.
Η υπεράσπιση της χριστιανικής παρουσίας στη Συρία είναι σημαντική για πνευματικούς λόγους, καθώς η κοινότητα εκτείνεται μέχρι την αποστολική εποχή. Αλλά είναι επίσης γεωπολιτικού και στρατηγικού ενδιαφέροντος, γιατί μια Συρία χωρίς τους χριστιανούς της θα ήταν πολύ πιο πιθανό να πέσει κάτω από τον έλεγχο των ριζοσπαστικών τζιχαντιστών, αποσταθεροποιώντας περαιτέρω την περιοχή και, ως εκ τούτου, τον κόσμο.
Με άλλα λόγια, μπορεί να υπάρχουν λόγοι ελπίδας για τις χριστιανικές προοπτικές σε ένα μέλλον μετά τον Άσαντ. Απλώς μην περιμένετε από τους Σύρους Χριστιανούς να ενταχθούν στο κόμμα Fin de Régime ακόμα.
Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ CHRISTIAN POST
Οι χριστιανοί στη Συρία αντιμετωπίζουν «αβέβαιο, επικίνδυνο μέλλον» υπό το HTS, προειδοποιεί ο φύλακας των διώξεων
Από την Anugrah Kumar , Συνεργάτη Christian Post
08 Δεκεμβρίου 2024
Οι Χριστιανοί στη Συρία αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον υπό τον έλεγχο των ισλαμιστών ανταρτικών δυνάμεων, προειδοποίησε μια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο μειονοτικός χριστιανικός πληθυσμός της πόλης, που μειώθηκε σημαντικά από χρόνια εμφυλίου πολέμου, τώρα παλεύει με τους φόβους της κλιμάκωσης των απειλών και των περιορισμών.
Οι δυνάμεις των ισλαμιστών ανταρτών, υπό την ηγεσία της Hay’at Tahrir al-Sham, η οποία έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, κατέλαβαν το Χαλέπι πριν από περίπου μια εβδομάδα, ακολουθούμενη από τη Χομς και τη Δαμασκό αργά το βράδυ του Σαββάτου σε μια σαρωτική επίθεση που ανέτρεψε τη συριακή κυβέρνηση δυνάμεις. Ο Μπασάρ αλ Άσαντ παραιτήθηκε και έφυγε από τη χώρα με πτήση προς τη Ρωσία το βράδυ του Σαββάτου.
Από τότε που η Hay’at Tahrir al-Sham κατέλαβε το Χαλέπι, πολλοί Χριστιανοί τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους μια μικρή αλλά αποφασιστική ομάδα που προσπαθεί να διατηρήσει την πίστη και τις παραδόσεις τους.
«Οι επόμενες ημέρες και εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για τη μοίρα της χριστιανικής κοινότητας», δήλωσε ο Τζεφ Κινγκ, πρόεδρος της International Christian Concern, σε δήλωση που κοινοποιήθηκε στην The Christian Post. «Οι χριστιανοί, με ρίζες που εκτείνονται σχεδόν δύο χιλιετίες τώρα αντιμετωπίζουμε ένα αβέβαιο και επικίνδυνο μέλλον».
Οι ελλείψεις σε ψωμί έχουν επιδεινωθεί και το πόσιμο νερό παραμένει μη διαθέσιμο σε αρκετές περιοχές, αναφέρει το Καθολικό Πρακτορείο Ειδήσεων ως μεταξύ των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι.
Οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας που επιβλήθηκαν από την μαχητική ομάδα από τις 5 το απόγευμα έως τις 5 το πρωί περιορίζουν περαιτέρω την καθημερινή ζωή, αφήνοντας πολλούς κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών, να αισθάνονται περιορισμένοι και ευάλωτοι. Τα μικρά φορτηγά που διανέμουν δωρεάν ψωμί και νερό σε ορισμένες γειτονιές προσφέρουν περιορισμένη ανακούφιση.
Ένας βασικός αυτοκινητόδρομος μεταξύ Δαμασκού και Χαλέπι έχει επίσης αποκλειστεί, αφήνοντας τους κατοίκους μόνο με μια συμφορημένη και επικίνδυνη εναλλακτική διαδρομή, σύμφωνα με το CNA.
Η απομόνωση έχει στοιχίσει ζωές, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Δρ. Arwant Arslanian, ενός χριστιανού γιατρού που σκοτώθηκε από πυρά ελεύθερου σκοπευτή ενώ προσπαθούσε να φύγει από την πόλη, ανέφερε η σελίδα των Αρμενίων της Συρίας στο Facebook.
Ένα λεωφορείο που μετέφερε νεαρούς Χριστιανούς είχε επίσης αποκλειστεί στον δρόμο του Χαλεπίου, βρίσκοντας αργότερα καταφύγιο στη Συριακή Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή.
Πολλοί χριστιανοί ηγέτες έχουν παραμείνει στην πόλη, παρέχοντας πνευματική καθοδήγηση και πρακτική υποστήριξη στις κοινότητές τους.
Ο Συριακός Ορθόδοξος Μητροπολίτης Μορ Μπούτρος Κάσης και άλλοι χριστιανοί ηγέτες επικοινωνούσαν μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης όπου έκαναν προσευχές και Λειτουργίες. Ενθαρρύνουν τους χριστιανούς κατοίκους να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με επίγνωση, θάρρος και πίστη, φέρεται να είπε.
Ο Φραγκισκανός πατέρας Bahjat Karakach, που εκπροσωπεί τη Λατινική Εκκλησία, αναγνώρισε: «Η Εκκλησία δεν γνωρίζει περισσότερα από ό,τι ο λαός». Εναπόκειται σε άτομα και οικογένειες να αποφασίσουν αν θέλουν να μείνουν ή να φύγουν από το Χαλέπι, τόνισε. «Κανείς δεν μπορεί να το κάνει για λογαριασμό άλλου. Εμείς οι μοναχοί μένουμε και περιμένουμε να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα», φέρεται να είπε.
Εν τω μεταξύ, η ισλαμιστική φατρία, παρακλάδι της Αλ Κάιντα, έχει δεσμευτεί να προστατεύσει τους αμάχους, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών. Ο αρχηγός του HTS Abu Mohammed al-Jolani επισκέφτηκε την ακρόπολη του Χαλεπίου και δήλωσε: «Το Χαλέπι ήταν πάντα σημείο συνάντησης πολιτισμών και πολιτισμών και έτσι θα παραμείνει, με μακρά ιστορία πολιτιστικής και θρησκευτικής ποικιλομορφίας», όπως αναφέρει το Al-Monitor.
Παρά τις διαβεβαιώσεις, οι φόβοι εξακολουθούν να υφίστανται μεταξύ των περίπου 30.000 χριστιανών του Χαλεπίου, από εκατοντάδες χιλιάδες πριν από την έναρξη της συριακής σύγκρουσης το 2011.
Η ομάδα Christian Solidarity International με έδρα την Ελβετία απάντησε στη διαβεβαίωση που δόθηκε από το HTS, λέγοντας ότι «η ιδεολογία και η ιστορία του HTS δίνει στις θρησκευτικές μειονότητες στο Χαλέπι σοβαρό λόγο να αμφιβάλλουν για αυτές τις υποσχέσεις».
Το HTS έχει συχνά στοχεύσει χριστιανούς σε όλη τη Συρία σε βίαιες επιθέσεις και απαγωγές, σκοτώνοντας επανειλημμένα χριστιανούς αμάχους και κατάσχοντας την περιουσία τους, εξήγησε το CSI.
«Στην σαλαφιστική κοσμοθεωρία που εμψυχώνει το HTS, οι Χριστιανοί δεν είναι αιρετικοί που πρέπει να καταστραφούν (όπως οι Αλαουίτες και οι Δρούζοι), αλλά «άνθρωποι του Βιβλίου» — οπαδοί των θρησκειών που αποκαλύφθηκαν πριν από τον ερχομό του [ισλαμικού] προφήτη Μωάμεθ. Σε χώρες που κυβερνώνται από το Ισλάμ, θα πρέπει να γίνουν ντίμμι – ένας προστατευόμενος λαός που κρατείται σε νομική υποταγή και πληρώνει έναν πρόσθετο φόρο που ονομάζεται τζίζια », συνέχισε το CSI.
«Μέχρι τώρα, το HTS απέφευγε να επιβάλλει καθεστώς ντίμμι στους Χριστιανούς στο Ιντλίμπ, αναφέροντάς τους ως μουσταμίν , ή προσωρινούς κατοίκους », αναγνώρισε η ομάδα. “Αλλά πόσο καιρό θα διατηρήσει το HTS αυτή τη διάκριση;” ρώτησε η CSI.
Ωστόσο, ο Αρχιεπίσκοπος Μπούτρος Μαραγιάτι της Αρμενικής Καθολικής Εκκλησίας προσπάθησε να καθησυχάσει τους πιστούς κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας, λέγοντάς τους: «Μη φοβάστε, αγαπητοί αδελφοί. Έχουμε λάβει διαβεβαιώσεις από όλα τα μέρη. Συνεχίστε να ζείτε κανονικά και όλα θα παραμείνουν όπως πριν, ακόμα καλύτερα», όπως αναφέρει το AL Monitor.
Η χριστιανική κοινότητα στο Χαλέπι έχει συνταχθεί ιστορικά με τη συριακή κυβέρνηση, την οποία ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ, μέλος της μειονότητας των Αλαουιτών, έχει τοποθετήσει ως προστάτη των μειονοτήτων.
Η κατάληψη των ανταρτών αντιπροσωπεύει μια δραματική αλλαγή, που ξυπνά μνήμες προηγούμενων διώξεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ισλαμικού Κράτους σε περιοχές της Συρίας. Το Ισλαμικό Κράτος στοχεύει συστηματικά χριστιανούς, καταστρέφοντας εκκλησίες και εμπλέκεται σε μαζικές απαγωγές προτού ηττηθεί το 2019.
Οι παραπάνω αναλυσεις δεν μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους ιδιαίτερα τώρα που θα μορφοποιηθουν οι νέες ισορροπιες στη Συρία.Ευτυχως υπηρξαν κάποιες επισήμες τοποθετησεις από τις Κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου.Με ευστοχοτερη την θέση του Υπουργου Αμυνης Νικου Δενδια και της Εκκλησιας της Ελλάδος.
Όσοι γνωριζουμε στοιχειωδως τις δράσεις της διπλωματικης εκπροσωπησης και των σωματων πληροφοριών διεθνως κατανοουμε πως επιβαλλεται
συνεχής και μεθοδικη δραστηριοποιηση με πολυμερεις επαφες και ξεκαθαρο μήνυμα προστασιας και επιστροφης των Χριστιανων στη Συρία.
Για να είμαστε επίσης δικαιοι είναι ανάγκη να επισημανουμε σειρά πολλών ενεργειων του Πατριαρχειου Κωσταντινουπολεως και της Εκκλησιας της Κύπρου κατά τις τελευταίες δεκαετιες για ΣΤΗΡΙΞΗ των Χριστιανων της Συριας και του Πατριαρχειου Αντιοχειας
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ

Γεννήθηκε στη Λέμεσο το 1966. Οι γονείς του έχουν καταγωγή από τη Δρούσια της ορεινής Πάφου και τη χερσόνησο του Ακάμα. Σπούδασε Παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ και μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Μπέρμιγχαμ. Εργάζεται ως δάσκαλος από το 1989. Σήμερα είναι Διευθυντής στο Ζ' Δημοτικό Σχολείο ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ . Υπηρέτησε επί σειρά ετών και με ποικίλες αρμοδιότητες την ΠΟΕΔ και διετέλεσε επι σειράν ετών Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Ανεξάρτητης Κίνησης Δασκάλων. Εκπροσώπησε την Κύπρο σε Διεθνείς Επιτροπές επί έξι έτη. Ασχολήθηκε με την επιμέλεια εντύπων και ήταν υπεύθυνος έκδοσης του περιοδικού Παιδική Χαρά για έξι χρόνια και μετειχε σε επιτροπες εκδοσης εφημεριδων και περιοδικων.Εχει δημοσιευσει εκατοντάδες άρθρα και μελέτες. Εχει εκδώσει τρία μικρά βιβλία για τον ποιητή Γιάννη Παπαδόπουλο το Ρώσο δημιουργό Αντρέι Ταρκόφσκι και πρόσφατα τον βίο του Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονα. Εργάζεται από το 1987 για τη διάσωση και διάδοση του έργου του ποιητή και πεζογράφου Γιάννη Παπαδόπουλου. Με μέριμνα του εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων του ΤΑ ΧΡΙΣΤΑΓΚΑΘΑ με θέμα τη συμμετοχή του στον αγώνα της ΕΟΚΑ και η ποιητικη συλλογη ΑΠΩ ΑΓΑΠΗ . Ασχολήθηκε με την ιστορική έρευνα, την ποίηση, τη λογοτέχνια και την επιστημονική μελέτη από τα νεανικά του χρόνια. Συμμετείχε σε δεκάδες συνέδρια και εκδηλώσεις με θέματα εκπαίδευσης και ιστορίας της Κύπρου, Μορφών της Εκκλησίας μας. Των αγώνων του γένους και της Κύπρου μας για ελευθερία και την καταστολή των αγώνων από την Αποικιοκρατία . Τα τελευταία χρονιά παρουσίασε στις εφημερίδες ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΕΣ και Σημερινής ευρήματα της μεγάλης έρευνας του με τίτλο «Η αναζήτηση της Κύπρου στον ξένο περιοδικό τύπο» και «Πτυχές της μάχης των πληροφοριών στην Κύπρο από το 1878 μέχρι το 1975» Απο το 2010 έρευνα την κινηματογράφηση της Κύπρου από το 1939 μέχρι το 1975 ιδιαίτερα τις ταινίες επίκαιρων και τις ερασιτεχνικές κινηματογραφήσεις της παραδοσιακής ζωής και των αγώνων της Κύπρου για απελευθέρωση. Από τα μαθητικά του χρόνια αγάπησε το κατηχητικό και κατασκηνωτικό έργο της Εκκλησίας της Κύπρου και τον χριστιανικό ελληνικό Τύπο. Μαθήτευσε κοντά στους κατηχητές της Λεμεσού στις χριστιανικές ομάδες και το Ίδρυμα Παναγι'ιδη. Θεωρεί τη μαθητειά αυτή μέγιστο δώρημα. Συμμετείχε σε δεκάδες επιστημόνικα Συνέδρια και από το 1985 έχει δωσει εκατοντάδες διαλέξεις με ποικίλα θέματα . Τα τελευταία πέντε χρονια ερευνά επισταμένα και εκδίδει δελτία ενημέρωσης για τη δράση των ανθρωπιστικών δικτύων παγκοσμίως για τον ιστότοπο CYNEAPOLIS και άλλες εξειδικευμένες ιστοσελίδες . Από την έκρηξη του πολέμου Ισραηλ-Χαμάς παρακολουθεί και παρουσιάζει ανθρωπιστικές και στρατηγικές πτυχες στη βάση πολυμερους πληροφόρησης από επίσημες και ημιεπίσημες πηγές. Ως πεζογράφος και αφηγητης ιστορεί την παράδοση της Κύπρου τους ανθρώπους τους αγίους της μα και τις γεύσεις και την ομορφιά του πρωτινου βίου

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ινδία και ASEAN χτίζουν τον ενεργειακό διάδρομο του Ινδοειρηνικού – Σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης 3.000 χιλιομέτρων

Νέα δεδομένα στην ενεργειακή αρχιτεκτονική του Ινδοειρηνικού δημιουργεί η εμβάθυνση της συνεργασίας της Ινδίας με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται η υπό εξέταση ηλεκτρική διασύνδεση Ινδίας–Σιγκαπούρης, ισχύος 2 GW, η οποία θα μπορούσε να διέρχεται από τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία, διασυνδέοντας τις ενεργειακές αγορές της Νότιας και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η ενέργεια αναδεικνύεται σε βασικό πυλώνα της διευρυνόμενης στρατηγικής και οικονομικής συνεργασίας μεταξύ της Ινδίας και της Ένωσης Κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), σύμφωνα με δημοσίευμα του Vietnam Times στις 13 Νοεμβρίου 2026.

Η ταχεία αύξηση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, η εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα και η άνιση γεωγραφική κατανομή των ανανεώσιμων ενεργειακών πόρων καθιστούν ολοένα και πιο σημαντική τη διασυνοριακή ηλεκτρική διασύνδεση.

Για το Νέο Δελχί, η ενεργειακή συνεργασία με την ASEAN εντάσσεται στην πολιτική «Act East», στην ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με τις χώρες της περιοχής και στον ευρύτερο σχεδιασμό ενίσχυσης της συνδεσιμότητας στον Ινδοειρηνικό.

Ο ενεργειακός διάδρομος Ινδίας–Σιγκαπούρης

Κατά την 20ή συνάντηση των υπουργών Ενέργειας της Συνόδου Ανατολικής Ασίας, που πραγματοποιήθηκε στη Μανίλα στις 8 Οκτωβρίου 2026, η Ινδία επαναβεβαίωσε, σύμφωνα με το δημοσίευμα, την υποστήριξή της στο περιφερειακό ηλεκτρικό δίκτυο ASEAN Power Grid (APG).

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην πρόταση ηλεκτρικής διασύνδεσης Ινδίας και Σιγκαπούρης, ισχύος 2.000 MW, την οποία παρουσίασε ο Ινδός υφυπουργός Ενέργειας και Νέων και Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, Σριπάντ Γέσο Ναΐκ.

Μία από τις υπό εξέταση επιλογές προβλέπει τη δημιουργία χερσαίου διαδρόμου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας μήκους περίπου 3.000 χιλιομέτρων.

Η προτεινόμενη διαδρομή θα ξεκινά από την πόλη Ιμφάλ, στη βορειοανατολική Ινδία, και θα καταλήγει στη Σιγκαπούρη, διερχόμενη από τρεις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας:

  • Μιανμάρ.

  • Ταϊλάνδη.

  • Μαλαισία.

Το σχέδιο, το οποίο επιβεβαιώνεται και από επίσημη ανακοίνωση της ινδικής κυβέρνησης, θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες δυνατότητες διασυνοριακού εμπορίου ηλεκτρικής ενέργειας και να ενισχύσει τη θέση της Ινδίας στο περιφερειακό ενεργειακό σύστημα.

Παράλληλα, ανταποκρίνεται στον στόχο της Σιγκαπούρης να εισάγει περίπου 6 GW ηλεκτρικής ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα έως το 2035.

Ο ενεργειακός οδικός χάρτης της ASEAN μέχρι το 2045

Βασικό εργαλείο της περιφερειακής ενεργειακής ολοκλήρωσης αποτελεί το Σχέδιο Δράσης για την Ενεργειακή Συνεργασία της ASEAN (APAEC 2026–2030), το οποίο εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2025 στην Κουάλα Λουμπούρ.

Το σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία ενός ασφαλούς, ανθεκτικού και διασυνδεδεμένου ενεργειακού συστήματος με χαμηλές εκπομπές άνθρακα, με μακροπρόθεσμο ορίζοντα το 2045.

Οι βασικοί άξονες του προγράμματος περιλαμβάνουν την ηλεκτρική διασύνδεση των κρατών-μελών, τη συνεργασία στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, τον εκσυγχρονισμό της ηλεκτροπαραγωγής από άνθρακα, την ενεργειακή αποδοτικότητα, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τον περιφερειακό ενεργειακό σχεδιασμό και την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Η ενεργειακή ισχύς της Ινδίας

Η Ινδία διαθέτει σημαντικές δυνατότητες συνεισφοράς στην ενεργειακή μετάβαση της Νοτιοανατολικής Ασίας, τόσο σε επίπεδο ηλεκτροπαραγωγής όσο και σε επίπεδο τεχνογνωσίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το Vietnam Times, στις 30 Σεπτεμβρίου 2026 η συνολική εγκατεστημένη ηλεκτροπαραγωγική ισχύς της χώρας ανερχόταν στα 558,8 GW, εκ των οποίων περίπου 308 GW προέρχονταν από μη ορυκτές πηγές ενέργειας.

Το Νέο Δελχί έχει προσφερθεί να μεταφέρει τεχνογνωσία στις χώρες της ASEAN σχετικά με την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τον σχεδιασμό δικτύων μεταφοράς, την αποθήκευση ενέργειας, το πράσινο υδρογόνο και την ενοποίηση ηλεκτρικών συστημάτων.

Επιπλέον, κατά την 22η Σύνοδο Κορυφής Ινδίας–ASEAN το 2025, η Ινδία ανακοίνωσε την υποστήριξη προγράμματος εκπαίδευσης 400 επαγγελματιών στον τομέα της διασύνδεσης ηλεκτρικών δικτύων.

Στο τραπέζι βρίσκονται επίσης πιλοτικά προγράμματα για το υδρογόνο, την αμμωνία, τη βιοενέργεια και τις τεχνολογίες δέσμευσης άνθρακα.

Τα οφέλη για την ενεργειακή ασφάλεια του Ινδοειρηνικού

Η δημιουργία ενός διασυνδεδεμένου περιφερειακού ηλεκτρικού δικτύου εκτιμάται ότι θα ενισχύσει την ενεργειακή ασφάλεια της Νοτιοανατολικής Ασίας, περιορίζοντας την εξάρτηση των επιμέρους κρατών από συγκεκριμένες πηγές και περιοχές ηλεκτροπαραγωγής.

Παράλληλα, το διασυνοριακό εμπόριο ηλεκτρικής ενέργειας θα επιτρέψει την καλύτερη διαχείριση των εποχικών διακυμάνσεων της υδροηλεκτρικής παραγωγής, καθώς και των μεταβολών στην παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας.

Η ενοποίηση των ενεργειακών αγορών αναμένεται επίσης να δημιουργήσει πρόσθετα επενδυτικά κίνητρα για την κατασκευή μονάδων ηλεκτροπαραγωγής από ανανεώσιμες πηγές, συστημάτων αποθήκευσης και δικτύων μεταφοράς.

Ήδη, σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ASEAN διαθέτει λειτουργικές ηλεκτρικές διασυνδέσεις συνολικής ισχύος 10,2 GW, ενώ το πρόγραμμα ηλεκτρικής διασύνδεσης Λάος–Ταϊλάνδης–Μαλαισίας–Σιγκαπούρης (LTMS-PIP) αποτελεί παράδειγμα εφαρμογής του πολυμερούς εμπορίου ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι προκλήσεις για την υλοποίηση του μεγάλου έργου

Παρά τις προοπτικές που δημιουργεί η ηλεκτρική διασύνδεση Ινδίας–Σιγκαπούρης, η υλοποίησή της προϋποθέτει σημαντικές τεχνικές, οικονομικές και διακρατικές συμφωνίες.

Απαιτούνται κοινές μελέτες σκοπιμότητας και περιβαλλοντικών επιπτώσεων, αξιολόγηση της μελλοντικής προσφοράς και ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας, συμφωνίες διέλευσης με τις εμπλεκόμενες χώρες και διαμόρφωση ενός βιώσιμου εμπορικού και ρυθμιστικού πλαισίου.

Επιπλέον, κρίνεται αναγκαία η εξέταση εναλλακτικών διαδρομών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Η συνεργασία Ινδίας–ASEAN εισέρχεται σε μια νέα φάση, στην οποία η ενεργειακή ασφάλεια συνδέεται άμεσα με τις διασυνοριακές υποδομές, την τεχνολογική συνεργασία και την περιφερειακή οικονομική ολοκλήρωση.

Εφόσον το έργο των 2 GW προχωρήσει, θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό ορόσημο στη διασύνδεση της Νότιας με τη Νοτιοανατολική Ασία, ενισχύοντας παράλληλα τον στρατηγικό ρόλο της Ινδίας στην υπό διαμόρφωση ενεργειακή αρχιτεκτονική του Ινδοειρηνικού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής ΕΕ – Νιγηρίας (Abuja, 10 Νοεμβρίου 2026)

Οι Συμφωνίες Επανεισδοχής της ΕΕ με τρίτες χώρες κρίνονται ως πολύ σημαντικές και πρέπει να επιδιώκονται, επειδή συνιστούν τον πιο σίγουρο κι αποτελεσματικό τρόπο για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων από τις Πρεσβείες – Προξενεία των τρίτων χωρών για τους υπόψη υπηκόους τους, ώστε αυτοί να γίνονται δεκτοί στη χώρα τους.

Δημοσιεύτηκε

στις

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Euronews και τον ιστότοπο, στο Facebook, της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Νιγηρία (https://www.facebook.com/EUinNigeria/) στις 10 Νοεμβρίου 2026, υπογράφτηκε στην πρωτεύουσα Abuja της Νιγηρίας, Συμφωνία Επανεισδοχής μεταξύ της ΕΕ και της Νιγηρίας, μετά από διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών για δέκα χρόνια.

Τη Συμφωνία υπέγραψε από πλευράς της ΕΕ, ο Επίτροπος Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων κ. Magnus Brunner κι από πλευράς της Νιγηρίας, η Υπουργός Εξωτερικών, κα. Bianca Odumegwu-Ojukwu (βλ. σχετ. φωτογραφία).

Με τη Συμφωνία αυτή η Νιγηρία δέχεται την επανεισδοχή υπηκόων της χωρίς δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ, ενώ και υπήκοοι ΕΕ, χωρίς δικαίωμα παραμονής στη Νιγηρία θα μπορούν να επιστρέφονται στην ΕΕ. Καθιερώνονται «ταχείες και αποτελεσματικές διαδικασίες» επιστροφής Νιγηριανών υπηκόων στη χώρα τους, σε μία προσπάθεια της ΕΕ ν’ αυξήσει το σημερινό ποσοστό επιστροφών (περίπου 30%) υπηκόων τρίτων χωρών χωρίς δικαίωμα παραμονής στην Ένωση.
Νιγηριανά ΜΜΕ ανέφεραν ότι η ΕΕ υποσχέθηκε πρόσθετη χρηματοδότηση 100 εκατ. ευρώ στη Νιγηρία, για τη διαχείριση συνόρων και τη συνεργασία για την ασφάλεια, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιμένει ότι «η Συμφωνία δεν είναι συναλλαγματική ανταλλαγή σύμφωνης γνώμης», με εκπρόσωπό της να δηλώνει ότι η Συμφωνία «είναι μέρος μίας ευρύτερης αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, βασισμένης στη αμοιβαία εμπιστοσύνη, στις κοινές ευθύνες, στην αμοιβαιότητα και τα κοινά ενδιαφέροντα», ενώ ο Επίτροπος της ΕΕ δήλωσε ότι: «η ΕΕ και η Νιγηρία μετέτρεψαν την τεράστια προοπτική της συνεργασίας τους σε αμοιβαίο όφελος».

Τα ΜΜΕ της Νιγηρίας διατείνονται ότι το πρόσθετο ποσό των 100 εκατ. ευρώ θα διατεθεί για τη χρηματοδότηση νόμιμων διαύλων μετανάστευσης Νιγηριανών υπηκόων στην ΕΕ καθώς και σε πρωτοβουλίες καταπολέμησης της εμπορίας ανθρώπων και της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών.

Υπενθυμίζεται ότι η ΕΕ έχει συνάψει ως τώρα 18 Συμφωνίες Επανεισδοχής με τρίτες χώρες, κυρίως της Ασίας και των Δυτικών Βαλκανίων (η τελευταία Συμφωνία επανεισδοχής της ΕΕ ήταν με τη Λευκορωσία και είχε τεθεί σε ισχύ το 2020). Για την ενίσχυση της συνεργασίας με τρίτες χώρες, η ΕΕ χρησιμοποιεί κίνητρα όπως η διευκόλυνση της πολιτικής θεωρήσεων, οι εμπορικές συμφωνίες και η οικονομική ενίσχυση. Οι κυβερνήσεις των τρίτων χωρών συχνά αιτούνται καθεστώς ανταλλαγής σημαντικής χαλάρωσης των θεωρήσεων ή σημαντικά χρηματοδοτικά πακέτα.

Από το 2021 ως το 2027, σύμφωνα με την Ευρωπαική Επιτροπή, η Νιγηρία θα λάβει συνολικά 731 εκατ. ευρώ, κυρίως μέσω του Neighbourhood, Development and International Cooperation Instrument (NDICI) – Global Europe και του Multiannual Indicative Programme (MIP) για τη Νιγηρία.

Κάποια Κράτη – Μέλη της ΕΕ έχουν επιχειρήσει να συνάψουν διμερείς συμφωνίες με τρίτες χώρες για την επανεισδοχή υπηκόων τους. Η ΕΕ έχει αυξήσει τον αριθμό των εργασιακών διευθετήσεων (working arrangements), αναφορικά με την επιχειρησιακή συνεργασία με χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές και η Αιθιοπία, ενώ έχει στραφεί και σε ευρύτερες στρατηγικές συμφωνίες όπως τα Μνημόνια Κατανόησης που υπογράφτηκαν με την Τυνησία και την Αίγυπτο.

Διαδικασία για την έναρξη ισχύος της Συμφωνίας Επανεισδοχής ΕΕ – Νιγηρίας

Μετά την υπογραφή στις 10 Νοεμβρίου, η Συμφωνία υποβάλλεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για έγκριση, μετά την οποία, το Συμβούλιο εκδίδει απόφαση για τη σύναψη της Συμφωνίας.
Κατόπιν οι δύο πλευρές (ΕΕ και Νιγηρία) κοινοποιούν αμοιβαία ότι έχουν ολοκληρώσει τις εσωτερικές τους διαδικασίες. Η Συμφωνία τίθεται σε ισχύ την πρώτη ημέρα του δεύτερου μήνα μετά την ημερομηνία της τελευταίας από τις δύο κοινοποιήσεις.

Νομική βάση απόφασης του Συμβουλίου

Η απόφαση του Συμβουλίου για τη σύναψη της Συμφωνίας βασίζεται στο άρθρο 79, παράγραφος 3 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ), σε συνδυασμό με το άρθρο 218, παράγραφος 6, 2ο εδάφιο, στοιχείο α) της ΣΛΕΕ.
Το άρθρο 79 παρ. 3 της ΣΛΕΕ επιτρέπει στην Ένωση να συνάπτει Συμφωνίες με τρίτες χώρες για την επανεισδοχή υπηκόων τρίτων χωρών που δεν πληρούν ή δεν πληρούν πλέον τους όρους εισόδου, παρουσίας ή διαμονής στο έδαφος ενός από τα Κράτη-Μέλη της ΕΕ.
Το άρθρο 218 της ΣΛΕΕ ρυθμίζει τη διαδικασία σύναψης διεθνών Συμφωνιών από την ΕΕ κι απαιτεί την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις σχετικές περιπτώσεις.

Οι Συμφωνίες Επανεισδοχής της ΕΕ με τρίτες χώρες κρίνονται ως πολύ σημαντικές και πρέπει να επιδιώκονται, επειδή συνιστούν τον πιο σίγουρο κι αποτελεσματικό τρόπο για την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων από τις Πρεσβείες – Προξενεία των τρίτων χωρών για τους υπόψη υπηκόους τους, ώστε αυτοί να γίνονται δεκτοί στη χώρα τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου

Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών προβλημάτων για τις δύο χώρες. Το Ισλαμαμπάνγκ βρίσκεται αντιμέτωπο με αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ το Πεκίνο προβληματίζεται για τις χαμηλές αποδόσεις των επενδύσεών του, τις καθυστερήσεις και τις απειλές ασφαλείας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το στρατηγικής σημασίας λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο απέχει ακόμη από τις αρχικές φιλοδοξίες της Κίνας για πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα και τον δυτικό Ινδικό Ωκεανό.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Περισσότερο από μία δεκαετία μετά την έναρξη του CPEC, το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative – BRI), δέχεται ολοένα εντονότερη κριτική για την οικονομική αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητά του.

Το αρχικό επενδυτικό σχέδιο, ύψους περίπου 46 δισεκατομμυρίων δολαρίων, φιλοδοξούσε να μεταμορφώσει τις υποδομές του Πακιστάν, να αντιμετωπίσει τις ενεργειακές ελλείψεις και να συνδέσει οικονομικά τη δυτική Κίνα με τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής.

Παρά την κατασκευή σημαντικών ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών, η συνολική οικονομική μεταμόρφωση που είχε υποσχεθεί το πρόγραμμα δεν έχει πραγματοποιηθεί στον αναμενόμενο βαθμό. Πρόσφατη μελέτη του Institute for Security and Development Policy επισημαίνει ότι η πρώτη φάση του CPEC δημιούργησε υποδομές, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα.

Ο λογαριασμός των 543 δισ. ρουπιών και η ενεργειακή κρίση

Ιδιαίτερα επιβαρυμένη εμφανίζεται η κατάσταση στον ενεργειακό τομέα, όπου οι επενδύσεις του CPEC είχαν παρουσιαστεί ως λύση στα χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης του Πακιστάν.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της πακιστανικής οικονομικής εφημερίδας Business Recorder, οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις που σχετίζονται με μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του CPEC είχαν φτάσει τα 543 δισεκατομμύρια πακιστανικές ρουπίες στα τέλη Φεβρουαρίου 2026. Την ίδια περίοδο, το συνολικό κυκλικό χρέος του ενεργειακού τομέα προσέγγιζε τα 1,9 τρισεκατομμύρια ρουπίες.

Η κυβέρνηση του Πακιστάν έχει επιδιώξει την αναδιαπραγμάτευση των οικονομικών όρων με κινεζικές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιζητώντας ελαφρύνσεις και αναδιάρθρωση των σχετικών υποχρεώσεων.

Ωστόσο, η ανταπόκριση δεν έχει αποδώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο Πακιστανός υπουργός Ενέργειας, Σαρντάρ Αουάις Χαν Λεγκάρι, παραδέχθηκε τον Ιούνιο του 2026 ότι οι συνομιλίες με τους Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας δεν είχαν οδηγήσει σε επαρκείς παραχωρήσεις. Όπως ανέφερε, οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης των οφειλών δεν είχαν παρουσιάσει ουσιαστική πρόοδο.

Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει μια βασική αντίφαση του CPEC: οι μεγάλες επενδύσεις σε ενεργειακές υποδομές δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη επίλυση των οικονομικών δυσλειτουργιών του πακιστανικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι επικρίσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν

Η δυσαρέσκεια για τα αποτελέσματα του CPEC εκφράζεται πλέον και από πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομική διοίκηση της χώρας.

Ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσόδων του Πακιστάν, Σαμπάρ Ζαΐντι, έχει ασκήσει σφοδρή κριτική στο πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για την οικονομική του συνεισφορά αποδείχθηκαν υπερβολικές.

Σε δηλώσεις του, οι οποίες αναπαράχθηκαν σε σχετικά δημοσιεύματα, υποστήριξε ότι είχε εξαρχής αντιταχθεί στο CPEC, χαρακτηρίζοντάς το αποτυχημένη επιλογή που επιβάρυνε την πακιστανική οικονομία.

Οι επικριτές του προγράμματος υποστηρίζουν ότι αρκετά έργα χαρακτηρίστηκαν από υψηλό κόστος, ανεπαρκή εμπορική αξιοποίηση και περιορισμένη συμβολή στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής βιομηχανικής παραγωγής.

Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η αδυναμία των επενδύσεων να δημιουργήσουν επαρκείς εξαγωγικές δραστηριότητες και νέες πηγές συναλλάγματος, ώστε να δικαιολογούνται οι μακροχρόνιες χρηματοδοτικές δεσμεύσεις.

Παράλληλα, ζητήματα διαφάνειας στις χρηματοδοτικές συμφωνίες δυσχεραίνουν την πλήρη αποτίμηση του συνολικού κόστους και των πραγματικών οικονομικών αποδόσεων των έργων.

Γκουαντάρ: Το στρατηγικό λιμάνι που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Πεκίνο εντοπίζεται στο λιμάνι Γκουαντάρ, στην επαρχία Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο στρατηγικό έργο του οικονομικού διαδρόμου.

Η γεωγραφική του θέση, κοντά στις θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν τον Περσικό Κόλπο με την Αραβική Θάλασσα, προσφέρει στην Κίνα τη δυνατότητα να αναπτύξει έναν εναλλακτικό εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο προς τη δυτική επικράτειά της.

Ωστόσο, η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού παραμένει περιορισμένη σε σχέση με τις αρχικές φιλοδοξίες.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με ακαδημαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2026, το οικονομικό έτος 2024–2025 το Γκουαντάρ διακίνησε περίπου 62.000 τόνους φορτίου, που αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,06% της συνολικής θαλάσσιας εμπορευματικής κίνησης του Πακιστάν.

Στην ίδια περίοδο, το λιμάνι εξυπηρέτησε μόλις 20 προσεγγίσεις πλοίων, έναντι 1.763 στο Καράτσι και 779 στο Port Qasim.

Η περιορισμένη συνδεσιμότητα με το εσωτερικό της χώρας, η ανεπαρκής ανάπτυξη βιομηχανικών δραστηριοτήτων, οι καθυστερήσεις στα έργα και τα προβλήματα βασικών υποδομών έχουν εμποδίσει τη δημιουργία του οικονομικού οικοσυστήματος που είχε σχεδιαστεί γύρω από το λιμάνι.

Παρά τις περιόδους αυξημένης διακίνησης φορτίων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια περιφερειακών κρίσεων, η εμπορική αξιοποίηση του Γκουαντάρ εξακολουθεί να απέχει από τις προσδοκίες.

Οι επιθέσεις στο Μπαλουχιστάν και η ανησυχία του Πεκίνου

Στις οικονομικές δυσκολίες προστίθεται το σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εργαζομένων και υποδομών.

Οι επιθέσεις ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, σε συνδυασμό με τη γενικότερη αστάθεια στην περιοχή, έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των έργων και αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.

Για την Κίνα, το πρόβλημα ξεπερνά τις οικονομικές απώλειες. Η προστασία των υπηκόων της και των επενδύσεών της αποτελεί πλέον κρίσιμο ζήτημα στις διμερείς σχέσεις με το Πακιστάν.

Η κινεζική ηγεσία έχει επανειλημμένα ζητήσει αποτελεσματικότερα μέτρα προστασίας, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει δεσμευθεί να ενισχύσει την ασφάλεια των κινεζικών έργων και του προσωπικού.

Το γεωπολιτικό διακύβευμα για την Κίνα

Η σημασία του CPEC δεν περιορίζεται στην οικονομική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.

Ο διάδρομος αποτελεί βασικό στοιχείο της κινεζικής στρατηγικής για τη σύνδεση της επαρχίας Σιντζιάνγκ με τον Ινδικό Ωκεανό, μέσω χερσαίων μεταφορικών δικτύων και του λιμανιού Γκουαντάρ.

Μια λειτουργική σύνδεση θα μπορούσε να προσφέρει στην Κίνα πρόσθετες επιλογές για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων, ενισχύοντας την παρουσία της σε μια περιοχή ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας.

Παράλληλα, θα υποστήριζε τη μακροπρόθεσμη προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει μέρος της εξάρτησής του από παραδοσιακές θαλάσσιες διαδρομές. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο χερσαίος διάδρομος μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει τη μαζική και οικονομικά αποδοτικότερη μεταφορά φορτίων διά θαλάσσης.

Η περιορισμένη εμπορική απόδοση του Γκουαντάρ, σε συνδυασμό με τις απειλές ασφαλείας, δυσχεραίνει την υλοποίηση των κινεζικών σχεδιασμών.

Το Πεκίνο επιμένει στη δεύτερη φάση του CPEC

Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα δεν έχει εγκαταλειφθεί.

Κίνα και Πακιστάν έχουν προχωρήσει στον σχεδιασμό της δεύτερης φάσης, γνωστής ως CPEC 2.0, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη βιομηχανική συνεργασία, την καινοτομία, την αγροτική ανάπτυξη και τις περιφερειακές διασυνδέσεις.

Η νέα αυτή προσέγγιση αποσκοπεί στη μετάβαση από την κατασκευή μεγάλων υποδομών στη δημιουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να στηρίξουν μακροπρόθεσμα την οικονομία του Πακιστάν.

Τον Μάιο του 2026, οι δύο χώρες επαναβεβαίωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην ανάπτυξη του οικονομικού διαδρόμου και να μετατρέψουν το Γκουαντάρ σε περιφερειακό κόμβο συνδεσιμότητας.

Ωστόσο, η συνέχιση της συνεργασίας δεν αναιρεί τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί.

Η εξέλιξη του CPEC αποτελεί πλέον δοκιμασία τόσο για την οικονομική αντοχή του Πακιστάν όσο και για την αποτελεσματικότητα της κινεζικής στρατηγικής επενδύσεων στο εξωτερικό.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο το Πεκίνο και το Ισλαμαμπάντ θα καταφέρουν να μετατρέψουν τις ήδη κατασκευασμένες υποδομές σε παραγωγική δραστηριότητα, εμπορικές συναλλαγές και βιώσιμα έσοδα.

Διαφορετικά, ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα της πρωτοβουλίας Belt and Road κινδυνεύει να παραμείνει χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και την οικονομική πραγματικότητα.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO12 λεπτά πριν

Τα μηνύματα της ομιλίας Σαμαρά στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής: Σχέδιο για την εθνική και οικονομική ανάταση

Από την αποδέσμευση των πολιτών από τα χρέη και την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης μέχρι την ενεργειακή αυτάρκεια, την επισιτιστική...

GEOPOLITICO42 λεπτά πριν

Καλεντερίδης: Τι φοβάται η Τουρκία από το Ισραήλ στα ελληνικά νησιά

Ο Σάββας Καλεντερίδης σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM και στον Νίκο Στραβελάκη αναλύει τα νέα δεδομένα στα ελληνοτουρκικά...

Αναλύσεις57 λεπτά πριν

Kashmir’s Silenced Voices: The Human Cost of Pakistan’s Crackdown

What began as a popular mobilisation against rising living costs in Pakistan-administered Jammu and Kashmir has developed into a profound...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Αλλάζει ο θρησκευτικός χάρτης του πλανήτη! Το Ισλάμ θα ξεπεράσει τον Χριστιανισμό το 2035

Ριζικές ανακατατάξεις στον παγκόσμιο θρησκευτικό και δημογραφικό χάρτη τις επόμενες δεκαετίες καταγράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, παρουσιάζοντας τα ευρήματα που αποδίδονται...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Θεόδωρος Ατματζίδης: Το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος ως ενιαίος στρατηγικός χώρος

Από τα Ίμια και την Κάσο μέχρι το Great Sea Interconnector και το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η Άγκυρα επιδιώκει να καταστεί...

Δημοφιλή