Τον κίνδυνο να μετατραπεί η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου σε μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών διεκδικήσεων επισήμανε ο πρέσβης ε.τ. Περικλής Νεάρχου, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής», με τον Σάββα Καλεντερίδη. Σε μια συζήτηση για τις ανατροπές στις ΗΠΑ, τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την ευρωπαϊκή πολιτική, υπογράμμισε ότι η Αθήνα χρειάζεται συστηματικότερη διπλωματική κινητοποίηση και σαφή αντίδραση απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική.

Η ουσία της αντιπαράθεσης για το υποθαλάσσιο καλώδιο, σύμφωνα με τον Περικλή Νεάρχου, βρίσκεται στις επιδιώξεις που επιχειρεί να εξυπηρετήσει η Άγκυρα μέσω της παρεμπόδισης του έργου. Ο ίδιος εκτίμησε ότι η Τουρκία επιδιώκει να αξιοποιήσει τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου προκειμένου να κατοχυρώσει στην πράξη αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Με το καλώδιο θέλει να κατοχυρώσει δικαιώματα η Τουρκία», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας την τουρκική στάση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Το καλώδιο ως εργαλείο πίεσης

Ο πρέσβης ε.τ. υποστήριξε ότι η Άγκυρα επιχειρεί να στηριχθεί και στο προηγούμενο της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, ώστε να επιβάλει την αντίληψη ότι εργασίες στην περιοχή προϋποθέτουν τη δική της συναίνεση.

Κατά την ανάλυσή του, ο στόχος υπερβαίνει την Ελλάδα. Επειδή η διασύνδεση έχει ευρωπαϊκή διάσταση και συνδέεται με γαλλικά συμφέροντα, η Τουρκία επιδιώκει να οδηγήσει και άλλους εμπλεκομένους στην αποδοχή ενός δικού της ρόλου στην περιοχή. Μια τέτοια εξέλιξη, προειδοποίησε, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την Άγκυρα ως έμμεση ενίσχυση των θέσεών της για τις θαλάσσιες ζώνες.

Στη συζήτηση έγινε αναφορά και σε διαφορετικό έργο, το καλώδιο οπτικών ινών με σαουδαραβική συμμετοχή. Ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε ερωτήματα για τη γνωστοποίηση συντεταγμένων στις τουρκικές αρχές και για τη στάση της ελληνικής πλευράς. Ο Νεάρχου ενέταξε την υπόθεση στην ίδια ευρύτερη προσπάθεια δημιουργίας προηγουμένων, επιμένοντας ότι οι σχετικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα τεχνικά ζητήματα.

Διπλωματική κινητοποίηση απέναντι στην Άγκυρα

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Περικλής Νεάρχου στον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία οργανώνει τη διπλωματική παρουσία και την άσκηση επιρροής της στο εξωτερικό.

Ανακαλώντας την εμπειρία του ως πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Παρίσι, περιέγραψε συνάντηση στην οποία η τουρκική αντιπροσωπεία αριθμούσε 35 μέλη. Όπως εξήγησε, η συμμετοχή νεότερων και παλαιότερων διπλωματών αποτύπωνε την επένδυση της Άγκυρας τόσο στην εκπαίδευση στελεχών όσο και στη συστηματική προβολή των θέσεών της.

Από την ελληνική πλευρά ζήτησε ενεργοποίηση σε όλα τα επίπεδα, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα εμφανίζεται σε κρίσιμες περιπτώσεις απροετοίμαστη.

Στο ίδιο πλαίσιο άσκησε κριτική στην ελληνική υποστήριξη προς τον Φεριντούν Σινιρλίογλου για την ηγεσία του ΟΑΣΕ. Κατά τη θέση του, η στάση απέναντι σε έναν Τούρκο διπλωμάτη πρέπει να αξιολογείται σε συνάρτηση με τη συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο και τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Οι αμερικανικές εκλογές και τα περιθώρια του Τραμπ

Σημαντικό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στις ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας στις ενδιάμεσες εκλογές, με τη νέα σύνθεση του Κογκρέσου να αναλαμβάνει τον Ιανουάριο.

Ο Νεάρχου απέδωσε το πολιτικό πλήγμα για τον Ντόναλντ Τραμπ σε τρεις βασικούς παράγοντες: στον πόλεμο με το Ιράν, στην ακρίβεια και την οικονομική πίεση, καθώς και στον τρόπο άσκησης της προεδρικής εξουσίας.

Εκτίμησε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα αντιμετωπίσει δυσκολότερες συνθήκες προώθησης της πολιτικής του και συνεχή αντιπαράθεση με το Κογκρέσο. Παράλληλα, προέβλεψε ενίσχυση των εσωτερικών αντιδράσεων στους Ρεπουμπλικανούς, εφόσον συνεχιστούν οι ίδιες επιλογές.

Για τις σχέσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία, δεν προέβλεψε δυσμενή μεταβολή εις βάρος της Αθήνας. Αντίθετα, εξέφρασε την προσδοκία ότι η προσωπική σχέση Τραμπ–Ερντογάν θα συναντήσει περισσότερα θεσμικά αντίβαρα.

Αναφέρθηκε επίσης στα F-35, στους κινητήρες του τουρκικού μαχητικού KAAN και στις κυρώσεις CAATSA, συνδέοντας τις δυνατότητες αλλαγής του πλαισίου με τη στάση της Άγκυρας απέναντι στους S-400. Ταυτόχρονα, χαρακτήρισε σημαντική την ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής παρουσίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Ιράν: Ο κίνδυνος να ωφεληθεί η Τουρκία

Στο σκέλος της Μέσης Ανατολής, ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε το ζήτημα των ανταγωνιστικών περιφερειακών συσπειρώσεων και του διλήμματος που αντιμετωπίζουν ΗΠΑ και Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.

Ο Περικλής Νεάρχου υποστήριξε ότι μια παρατεταμένη στρατιωτική εμπλοκή εναντίον της Τεχεράνης θα μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελος της Τουρκίας και των δυνάμεων που συνδέονται με τον σουνιτικό άξονα. Κατά την εκτίμησή του, η απορρόφηση αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων σε αυτό το μέτωπο ενδέχεται να δημιουργήσει περιθώρια ενίσχυσης άλλων περιφερειακών παικτών.

Έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στις εξελίξεις στη Συρία και στον Λίβανο και στην αντιμετώπιση της περιφερειακής επιρροής του Ιράν, επισημαίνοντας τις δυσκολίες μιας επιχείρησης ανατροπής του καθεστώτος.

Συζητήθηκε ακόμη το ενδεχόμενο αξιοποίησης εθνοτικών αντιθέσεων στο εσωτερικό του Ιράν. Ο Νεάρχου το αντιμετώπισε ως δύσκολο και μακροπρόθεσμο σενάριο, λόγω της οργάνωσης και της ισχύος των μηχανισμών εσωτερικής ασφάλειας.

Για το Ισραήλ, εξέτασε τα σενάρια κυβερνητικών συνεργασιών και τον ρόλο των αραβικών κομμάτων, εκτιμώντας ότι οι εξελίξεις στην Ουάσιγκτον επηρεάζουν και τα πολιτικά περιθώρια του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ευρώπη, μεταναστευτικό και Ουκρανία

Στο ευρωπαϊκό σκέλος, ο πρέσβης ε.τ. άσκησε έντονη κριτική στις πολιτικές για τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα. Συνέδεσε τη φθορά παραδοσιακών κομμάτων στη Γαλλία και τη Γερμανία με την αδυναμία τους, όπως υποστήριξε, να ανταποκριθούν στις ανησυχίες για τα σύνορα, την κοινωνική συνοχή και την εθνική ταυτότητα.

Ο Σάββας Καλεντερίδης έκανε ιδιαίτερη διάκριση ανάμεσα στα ακραία χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένας κομματικός πυρήνας και στους λόγους για τους οποίους πολίτες επιλέγουν να τον ψηφίσουν.

Για τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, ο Νεάρχου προέβλεψε ότι το 2027 μπορεί να υπάρξει τερματισμός του. Στήριξε την εκτίμησή του στην εξάντληση των αντιμαχομένων και στην πιθανότητα αλλαγών στην ευρωπαϊκή πολιτική, ιδίως εάν μεταβληθούν οι κυβερνητικοί συσχετισμοί στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Η έκδοση ελληνικής NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector, η αντίδραση της Τουρκίας και η προετοιμασία της Αθήνας απέναντι σε ενδεχόμενη παρενόχληση του γαλλικού ερευνητικού πλοίου κυριάρχησαν στην έκτακτη εκπομπή «Direct News» με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια. Παράλληλα, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις πληροφορίες για αυξημένη στρατιωτική κινητικότητα στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο το Ιράν και το ενδεχόμενο νέας ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης.

Η έκδοση της ελληνικής NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector αποτέλεσε την κεντρική είδηση της εκπομπής. Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσίασε την εξέλιξη ως ένα ουσιαστικό βήμα για την προώθηση του έργου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας και Κύπρου, επισημαίνοντας ότι ακολούθησε τουρκική αντι-NAVTEX.

Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, η Άγκυρα επιχείρησε να αμφισβητήσει τη νομιμότητα των δραστηριοτήτων, επαναφέροντας τις γνωστές αξιώσεις της για τις θαλάσσιες ζώνες και επικαλούμενη το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Οι συντελεστές της εκπομπής υποστήριξαν ότι η τουρκική πλευρά αιφνιδιάστηκε από τον χρόνο έκδοσης της ελληνικής NAVTEX, ενώ ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην αντίδραση του τουρκικού Τύπου και σε παρεμβάσεις αναλυτών που συνδέουν το έργο με τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα».

Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν επίσης τρία πιθανά επίπεδα τουρκικής αντίδρασης, από την απλή παρακολούθηση του ερευνητικού πλοίου μέχρι την παρενόχληση και την προσπάθεια παρεμπόδισης των εργασιών.

Οι παρουσιαστές αναφέρθηκαν σε επιχειρησιακή προετοιμασία της Αθήνας και σε δυνατότητες επιτήρησης με πολεμικά πλοία, παράκτια μέσα και μη επανδρωμένα συστήματα.

Το βασικό τους επιχείρημα ήταν ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να επιμείνει στην υλοποίηση του έργου, χωρίς πανηγυρισμούς αλλά και χωρίς υποχώρηση υπό την πίεση της Άγκυρας.

Η απάντηση της Αθήνας

Κατά τη διάρκεια της ζωντανής μετάδοσης μεταφέρθηκε και η απάντηση ελληνικών διπλωματικών πηγών στις τουρκικές αιτιάσεις.

Όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή, η Αθήνα διαμήνυσε ότι οι εργασίες του γαλλικού ερευνητικού θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με τον επιχειρησιακό προγραμματισμό της εταιρείας και τις NAVTEX που έχουν εκδοθεί.

Οι συντελεστές απέδωσαν ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη διατύπωση, θεωρώντας ότι δημιουργεί σαφή πολιτική δέσμευση για τη συνέχιση του έργου.

Παράλληλα, υπογράμμισαν ότι η πραγματική δοκιμασία δεν είναι η ανταλλαγή ανακοινώσεων, αλλά η κατάσταση που θα διαμορφωθεί στη θάλασσα όταν αρχίσουν οι εργασίες.

Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος και ο παράγοντας Ινδία

Σημαντικό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στις περιφερειακές συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ενίσχυση της συνεργασίας με την Αίγυπτο και στην κοινή αντιμετώπιση του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Οι παρουσιαστές υποστήριξαν ότι η σύγκλιση Αθήνας, Λευκωσίας και Καΐρου αποκτά περισσότερο πρακτικό χαρακτήρα, με προοπτικές συντονισμού στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της περιφερειακής ασφάλειας.

Αναφορά έγινε και στην Ινδία, με πληροφορίες που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή για αυξημένη παρουσία του ινδικού Πολεμικού Ναυτικού στην Κύπρο, συνεργασία στον τομέα της εκπαίδευσης και πιθανότητα παραχώρησης ναυτικού μέσου. Οι τελευταίες αναφορές διατυπώθηκαν ως πληροφορίες των συντελεστών και όχι ως επιβεβαιωμένες αποφάσεις.

Ιράν: Σενάρια πολεμικής επιχείρησης και στρατιωτική κινητικότητα

Το δεύτερο μεγάλο μέτωπο της εκπομπής ήταν η Μέση Ανατολή.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσίασε πληροφορίες και δημοσιεύματα σχετικά με το ενδεχόμενο ισραηλινής επίθεσης εναντίον του Ιράν, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις.

Συζητήθηκαν αναφορές για αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, κινήσεις στρατιωτικών αεροσκαφών, προειδοποιήσεις ασφαλείας και ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Σύμφωνα με την εκτίμηση που διατυπώθηκε, οι επικρατούσες συνθήκες δημιουργούσαν ένα περιορισμένο χρονικό παράθυρο για πιθανή στρατιωτική ενέργεια.

Οι παρουσιαστές εξέτασαν επίσης το ενδεχόμενο επιχείρησης που δεν θα περιοριζόταν σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αλλά θα περιλάμβανε χερσαίες ή ειδικές επιχειρήσεις.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην εσωτερική κατάσταση του Ιράν και στις προϋποθέσεις που θα απαιτούνταν για μια ενδεχόμενη ανατροπή του καθεστώτος.

Πρόκειται, ωστόσο, για σενάρια και εκτιμήσεις που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, όχι για επιβεβαιωμένη έναρξη στρατιωτικής επιχείρησης.

Ιρανικές απειλές και ελληνικές βάσεις

Ξεχωριστή ανησυχία προκάλεσαν οι αναφορές σε ιρανικές απειλές κατά στόχων στην Ευρώπη.

Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν ισχυρισμοί για χάρτες που περιλαμβάνουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις του ΝΑΤΟ και βάσεις στην Ελλάδα ως δυνητικούς στόχους.

Παράλληλα, έγινε αναφορά σε ύποπτες κινήσεις πλοίων που συνδέονται με το Ιράν κοντά σε υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών, καθώς και σε περιστατικά που αφορούν την ασφάλεια της εμπορικής ναυτιλίας.

Οι παρουσιαστές συνέδεσαν αυτές τις εξελίξεις με την πιθανότητα διεύρυνσης της σύγκρουσης και την ανάγκη προστασίας κρίσιμων υποδομών.

Ελληνικά εξοπλιστικά και νέα μέσα επιτήρησης

Η εκπομπή περιλάμβανε επίσης ενημέρωση για τις ελληνικές αμυντικές δυνατότητες.

Μεταξύ άλλων, παρουσιάστηκαν πληροφορίες για την πορεία εκσυγχρονισμού των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας P-3B Orion, την ανάπτυξη ελληνικών μη επανδρωμένων συστημάτων και τη μετασκευή ταχύπλοου σκάφους για αποστολές του Πολεμικού Ναυτικού.

Οι συντελεστές υπογράμμισαν την ανάγκη επένδυσης σε εγχώρια τεχνολογία, επιτήρηση και μη επανδρωμένα μέσα, ιδιαίτερα σε ένα επιχειρησιακό περιβάλλον όπως το Αιγαίο.

Το κρίσιμο ερώτημα

Κοινός παρονομαστής των δύο μεγάλων θεμάτων της εκπομπής ήταν η σημασία της επιχειρησιακής ετοιμότητας και των πολιτικών αποφάσεων.

Για τον Great Sea Interconnector, οι παρουσιαστές επέμειναν ότι η αποφασιστικότητα της Αθήνας θα κριθεί στην πράξη, όταν το ερευνητικό πλοίο επιχειρήσει στην περιοχή.

Για τη Μέση Ανατολή, επισήμαναν ότι η αυξημένη στρατιωτική κινητικότητα δεν συνεπάγεται αυτομάτως την έναρξη πολέμου, αλλά καθιστά αναγκαία τη στενή παρακολούθηση των εξελίξεων.

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Μετά την ολοκληρωτική συντριβή του στις κάλπες των Ενδιαμέσων Εκλογών, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει να αντιμετωπίσει ένα διχασμένο έθνος που δεν μπορεί να νομοθετήσει για τα επόμενα δυο χρόνια και η μόνη ασχολία των αντιπροσώπων του θα είναι ένα εξίσου ανούσιο, όσο και διχαστικό, «κυνήγι μαγισσών» προς τους εκατέρωθεν διεφθαρμένους πολιτικούς αντιπάλους. Το μόνο που απομένει στον Τραμπ είναι να επιδοθεί στην εξωτερική πολιτική, ή οποία έγκειται, ως επί το πλείστον, εντός των αποκλειστικά δικών του αρμοδιοτήτων. Η μόνη του ελπίδα είναι να ανασκευάσει την παταγώδη μέχρι τούδε αποτυχία του σε μια προσπάθεια να μην μείνει στην Ιστορία ως ο ηλιθιοδέστερος των Αμερικάνων Προέδρων που κατάφερε να χάσει την Ουκρανία, το Ιράν και το Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δεδομένης της τραγικής κατάστασης στην Ουκρανία, με τη Ρωσία να προελαύνει, την Ευρώπη να γνέφει με αμηχανία και την Ουκρανία να καταρρέει από τα σκάνδαλα και την σοβαρότατη πλέον έλλειψη ανθρωπίνου αλλά και αψύχου δυναμικού, το μόνο που απομένει, ελλείψη μιας εκατέρωθεν πρόθεσης συμβιβασμού, είναι η εναγώνιος παρακολούθηση του ήδη προαναγγελθέντος Ουκρανικού επιθανατίου ρόγχου. Διότι η εναλλακτική της ΝΑΤΟϊκής εμπλοκής δεν μπορεί να υποστηρίξει τα προβλεπόμενα φέρετρα, ενώ η απόσυρση της βοήθειας προς εξαναγκασμό της Ουκρανίας σε συνθηκολόγηση θα έπληττε ανεπανόρθωτα το γόητρο των ΗΠΑ ως υπερδύναμη.

Το Ιράν, αφετέρου, έχει επιδείξει ιδιάζουσα ανθεκτικότητα στους βομβαρδισμούς και τις κυρώσεις, ενώ εκπλήσσει η ικανότητα του να πλήττει καίρια το μαλακό υπογάστριο των αντιπάλων του με πλήγματα στις πετρελαϊκές υποδομές των πετρομοναρχιών και τις ανυπεράσπιστες πλέον αμερικανικές βάσεις στην περιοχή. Έτσι δικαιολογείται και η εμμονή του στο ταπεινωτικό μνημόνιο εκεχειρίας, καθώς γνωρίζει ότι ο Τραμπ δεν έχει απολύτως καμία βιώσιμη επιλογή για να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος: τη μόνη προοπτική του για μια, έστω και στοιχειωδώς, αξιοπρεπή αποχώρηση από την περιοχή. Κανένας βομβαρδισμός δεν μπορεί να κάμψει πλέον το συσπειρωμένο Ιρανικό λαό, καμία ένοπλη μειονότητα δεν είναι αρκετά πολυάριθμη για να κλονίσει τους πάνοπλους και συντριπτικά υπεράριθμους Φρουρούς της Επανάστασης, ενώ οι ΗΠΑ και η υπόλοιπη Υφήλιος θα υποφέρουν δυσαναλόγως περισσότερο από ένα συνεχιζόμενο εμπάργκο. Όσο για μια χερσαία εμπλοκή των ΗΠΑ, θα τους στοίχιζε αφόρητα σε έμψυχο και άψυχο κόστος, ενώ θα τους στερούσε δια παντός την ικανότητα εμπλοκής σε οποιοδήποτε άλλο σημείο ενδιαφέροντος στον πλανήτη, σε μια εποχή που θα κρίνει την επικυριαρχία της Υφηλίου για το υπόλοιπο του αιώνα.

Η εναλλακτική της χρήσης πυρηνικών όπλων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν δικαιολογία αποχώρησης αλλά κάθε άλλο από την κάμψη του ηθικού του Ιράν δε θα επέφερε. Επιπλέον θα είχε τα ακόλουθα αρνητικά αποτελέσματα:

• Το Ιράν θα ανταπέδιδε ανηλεώς εναντίον των πετρομοναρχιών σε σημείο να τις καθυποτάξει de facto και κατά του Ισραήλ με ανυπολόγιστες συνέπειες.
• Η Μόσχα θα διαθέτει πλέον το αντίστοιχο «δικαίωμα» να χρησιμοποιήσει τακτικά ή και στρατηγικά πυρηνικά εναντίον της Ουκρανίας ή ακόμα και κατά στρατηγικών παραγωγικών υποδομών Ευρωπαϊκών κρατών που συνεχίζουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία.
• Η Κίνα θα μπορέσει να θέσει βέτο σε περαιτέρω χρήση πυρηνικών απειλώντας με ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο. Η προοπτική αυτή θα της εξασφάλιζε την ειρηνική συνέχιση της οικονομικής εξάπλωσης και επικράτησής της που μπορεί να απειληθεί μόνο από τη στρατιωτική παρέμβαση της Αμερικής.
• Το διεθνές κύρος της Αμερικής θα επλήττετο ανεπανόρθωτα, μετατρέποντας την ήδη παραπαίουσα υπερδύναμη σε παρία και πιθανώς θα επέφερε καταστροφικές εξελίξεις στην οικονομία της και θα την καταδίκαζε σε έναν τοπικό απομονωτισμό για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα.

Η μόνη εναλλακτική θα ήταν η μαζική χρήση στρατηγικών πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν για την ισοπέδωση των μεγάλων πόλεών του και το τέλος της χώρας σαν φυσική πλέον ύπαρξη. Ακόμα και ένα στρατηγικό όπλο να εκρήγνυτο στη στρατόσφαιρα πάνω από το Ιράν θα προκαλούσε ένα ηλεκτρομαγνητικό παλμό που θα κατέστρεφε κάθε ηλεκτρικό εξάρτημα με αποτέλεσμα το μαζικό θάνατο του πληθυσμού εντός μικρού χρονικού διαστήματος λόγω επιμελητείας (βλ.«Θανάσιμη Πρόκληση»).

Όπως αναλύσαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας (βλ. «Η Μεγάλη Λάμψη») ο Τραμπ καλείται να εξετάσει τη μόνη βιώσιμη εναλλακτική για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή αποχώρηση από την περιοχή. Όμως αυτή η επιλογή δεν είναι χωρίς τα σοβαρότατα μειονεκτήματά της. Όλες οι πιο πάνω αναφερθείσες επιπτώσεις θα ισχύσουν και μάλιστα στο έπακρο. Ουσιαστικά αυτή θα είναι μια λύση αυτοχειρίας αλλά ένας ναρκισσιστής που βλέπει τον επερχόμενο εξευτελισμό του βιώνει, ούτως ή άλλως, κίνδυνο θανάτου, οπότε δεν ορρωδεί ούτε στιγμή να εφαρμόσει ακραία μέτρα, όσο καταστροφικά και αν είναι αυτά.