Γενικά θέματα
In signal to Israel, US delays war games
WASHINGTON – The postponement of a massive joint United States-Israeli military exercise appears to be the culmination of a series of events that has impelled the Barack Obama administration to put more distance between the United States and aggressive Israeli policies toward Iran. The exercise, called “Austere Challenge 12” and originally scheduled for April, was to have been a simulation of a joint US-Israeli effort to identify, track and intercept incoming missiles by integrating sophisticated US radar systems with the Israeli Arrow, Patriot and Iron Dome anti-missile defense systems.
United States participation in such an exercise, obviously geared to a scenario involving an Iranian retaliation against an Israeli attack on its nuclear facilities, would have made the US out to be a partner of Israel in any war that would follow an Israeli attack on Iran.
Obama and US military leaders apparently decided that the US could not participate in such an exercise so long as Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu refused to give the administration any assurance that he would not attack Iran without prior approval from Washington.
The official explanation from both Israeli and US officials about the delay was that both sides agreed on it. Both Israeli Foreign Minister Avigdor Lieberman and Mark Regev, spokesman for Netanyahu, suggested that it was delayed to avoid further exacerbation of tensions in the Gulf.
The spokesman for the US European Command, Captain John Ross, and Pentagon spokesman John Kirby told Laura Rozen of Yahoo News on Sunday that the two sides had decided on the postponement to the second half of 2012 without offering any specific reason for it.
However, Rozen reported on Monday that “several current and former American officials” had told her on Sunday that the delay had been requested last month by Israeli Defense Minister Ehud Barak. One official suggested privately that there was concern that the alleged Barak request could be aimed at keeping Israel’s options open for a strike on Iran’s nuclear facilities in the spring.
But it would make little sense for Netanyahu and Barak to commit Israel to war with Iran before the shape of the US presidential election campaign had become clear. And Barak would want to have knowledge gained from the joint exercise in tracking and intercepting Iranian missiles with the US military before planning such a strike.
Moreover, the Israeli Air Force was still touting the planned maneuvers as recently as Thursday and, according to Israeli media, was taken by surprise by Sunday’s announcement.
The idea that the Israelis wanted the postponement appears to be a cover story to mask the political blow it represents to the Netanyahu government and to shield Obama from Republican charges that he is not sufficiently supportive of Israel. Nevertheless, the signal sent by the delay to Netanyahu and Barak, reportedly the most aggressive advocates of a strike against Iran in Israel’s right-wing government, could hardly be lost on the two leaders.
Obama may have conveyed the decision to Netanyahu during what is said to have been a lengthy telephone discussion between the two leaders on Thursday night. Iran policy was one of the subjects Obama discussed with him, according to the White House press release on the conversation.
The decision to postpone the exercise may have been timed to provide a strong signal to Netanyahu in advance of this week’s visit to Israel by Chairman of the Joint Chiefs of Staff General Martin Dempsey. Dempsey reportedly expressed grave concern at a meeting with Obama last autumn about the possibility that Israel intended to carry out a unilateral Israeli attack on Iran’s nuclear facilities without consulting with Washington in advance.
Obama has been quoted as responding that he had “no say” in Israel’s policy, much to Dempsey’s dismay.
The coincidence of the announced delay with Dempsey’s mission thus suggests that the new military chief may inform his Israeli counterpart that any US participation in a joint exercise like “Austere Challenge 12” was contingent on Israel ending its implicit threat to launch an attack on Iran at a time of its own choosing.
This apparent rift between the two countries comes in the wake of a series of moves by Israel and its supporters here that appeared aimed at ratcheting up tensions between the US and Iran.
In November and December, US neo-conservatives aligned with Netanyahu’s Likud Party and what is sometimes called the Israel lobby engineered legislation that forced on the Obama administration a unilateral sanctions law aimed at dramatically reducing Iranian crude oil exports and “collapsing” its economy.
The administration’s reluctant embrace of sanctions against the oil sector and the Iran’s central bank led in turn to an Iranian threat to retaliate by closing off the Strait of Hormuz. The risk of a naval incident suddenly exploding into actual military conflict suddenly loomed large.
Netanyahu and Barak are widely believed to have hoped to provoke such conflict with a combination of more aggressive sanctions, sabotaging Iranian missile and nuclear facilities, and assassinations against individual scientists associated with the nuclear program.
Amid tensions already reaching dangerous heights, Iranian nuclear scientist Mostafa Ahmadi Roshan was assassinated in Tehran in a bombing on January 11. Both Secretary of State Hillary Clinton and National Security Council spokesman Tommy Vietor immediately condemned the assassination and vehemently denied any US involvement in that or any other violence inside Iran.
It was the first time the US government had chosen to distance itself so dramatically from actions that mainstream media has generally treated as part of a joint US-Israeli policy.
United States officials told the Associated Press on Saturday that Israel was considered responsible for the killing, and the London Times published a detailed account of what it said was an Israeli Mossad operation.
The killing of the nuclear scientist also came in the context of what appears to be an intensification of diplomatic activity that most observers believe is designed to lay the groundwork for another “Iran Six” meeting (the permanent members of the United Nations Security Council and Germany). It has been widely assumed for the past week or so that here another “Iran Six” meeting would be held with Iran by the end of this month or early next.
While recent published stories about Washington’s communicating with Tehran through intermediaries stressed US warnings about its “red lines” in responding to any Iranian move to close the Strait of Hormuz, those same communications may also have conveyed greater diplomatic flexibility on the nuclear issue in the hope of achieving some progress toward an agreement.
Mossad is believed to have assassinated at most a handful of Iranian nuclear scientists – not enough to slow down the Iranian program. And the timing of those operations has strongly suggested that the main aim has been to increase tensions with the United States and sabotage any possibility for agreement between Iran and the West on Iran’s nuclear program, if not actually provoke retaliation by Iran that could spark a wider conflict.
The assassination of nuclear scientist Majid Shariari and attempted assassination of his colleague, Fereydoon Abbasi on November 29, 2010, for example, came just a few days after Tehran had reportedly agreed to hold a second meeting with the “Iran Six” in Geneva on December 6-7.
A major investigative story published on Friday on the website foreignpolicy.com quoted former Central Intelligence Agency (CIA) officials as saying that Mossad operatives had been impersonating CIA personnel for several years in recruiting for and providing support to the Sunni terrorist organization Jundallah, which operated inside Iran. That Israeli policy also suggested a desire to provoke Iranian retaliation against the United States.
Gareth Porter is an investigative historian and journalist specializing in US national security policy. The paperback edition of his latest book, Perils of Dominance: Imbalance of Power and the Road to War in Vietnam, was published in 2006.
Πηγή
var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();
Γενικά θέματα
Σήμαντρα Ξάνθης: Πρόκληση με τουρκική σημαία από τον Χουσεΐν Ζεϊμπέκ στο τζαμί
Ένα ακόμη επεισόδιο στην απροκάλυπτη στρατηγική τουρκοποίησης και εργαλειοποίησης των θρησκευτικών εκδηλώσεων στη Θράκη εκτυλίχθηκε την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026 στον οικισμό Σήμαντρα (Καρατζανλάρ) του Δήμου Αβδήρων στην Ξάνθη. Με αφορμή την καθιερωμένη θρησκευτική σύναξη (mahya), στήθηκε ένα καλοκουρδισμένο σκηνικό παρακρατικής επιβολής του τουρκικού προξενείου, όπου η θρησκευτική κατάνυξη υποτάχθηκε πλήρως στις εθνικιστικές επιδιώξεις της Άγκυρας.
Πηγή: Μειονοτικός Τύπος / Millet Gazetesi Προέλευση: Σήμαντρα Δήμου Αβδήρων, Ξάνθη
Γενικά θέματα
Νέες αφίξεις μεταναστών στην Κρήτη! «Ξαναγεμίζει» η ΑΓΡΕΞ στην Ιεράπετρα
Νέες αφίξεις μεταναστών σε Λασίθι και Ηράκλειο καταγράφονται το πρωί της Δευτέρας, επαναφέροντας στο προσκήνιο την πίεση που δέχονται τα νότια παράλια της Κρήτης και τις συνθήκες φιλοξενίας στην πρώην ΑΓΡΕΞ της Ιεράπετρας.
Νέες αφίξεις μεταναστών σε Λασίθι και Ηράκλειο καταγράφονται το πρωί της Δευτέρας, επαναφέροντας στο προσκήνιο την πίεση που δέχονται τα νότια παράλια της Κρήτης και τις συνθήκες φιλοξενίας στην πρώην ΑΓΡΕΞ της Ιεράπετρας. Στον Μύρτο αποβιβάστηκαν 103 αλλοδαποί, νωρίς το πρωί, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ άλλα δύο περιστατικά καταγράφηκαν στα νότια του Ηρακλείου, στα Πλατιά Περάματα και στη Λούτρα, όπου εντοπίστηκαν συνολικά 65 άνθρωποι. Την ίδια ώρα, συνεχίζονται οι έρευνες για τον εντοπισμό ενός άνδρα που φέρεται να αγνοείται μετά την άφιξη των 42 μεταναστών στη Λούτρα.
Οι νέες αφίξεις έρχονται μόλις μία ημέρα μετά την αποχώρηση 214 ανθρώπων από τον χώρο της πρώην ΑΓΡΕΞ. Παρά τη σταδιακή αποσυμφόρηση που καταγράφηκε την Κυριακή, οι νέες μεταφορές προς την Ιεράπετρα δημιουργούν εκ νέου ερωτήματα για τις δυνατότητες φιλοξενίας, καθώς οι αφίξεις στα νότια της Κρήτης συνεχίζονται.
Νέα άφιξη 103 μεταναστών στον Μύρτο
Συνολικά 103 αλλοδαποί αποβιβάστηκαν το πρωί της Δευτέρας από ξύλινη λέμβο στην παραλία του Μύρτου, στον Δήμο Ιεράπετρας, στο Λασίθι. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, πρόκειται για υπηκόους Σουδάν και Μπανγκλαντές, ενώ ανάμεσά τους βρίσκονται γυναίκες και παιδιά.
Οι νέες αφίξεις, ωστόσο, επαναφέρουν την πίεση στον χώρο της Ιεράπετρας, καθώς οι ανάγκες για προσωρινή φιλοξενία παραμένουν αυξημένες.
Εντοπίστηκαν 23 άνδρες στα Πλατιά Περάματα
Το περιστατικό προστίθεται στη συνεχή κινητικότητα που καταγράφεται τις τελευταίες ημέρες στα νότια παράλια της Κρήτης, με τις αρμόδιες Αρχές να διαχειρίζονται διαδοχικές αφίξεις και να προχωρούν στις προβλεπόμενες διαδικασίες για τη μεταφορά και την καταγραφή των ανθρώπων που φτάνουν στο νησί.
42 μετανάστες στη Λούτρα – Σε εξέλιξη οι έρευνες για αγνοούμενο
Οι 42 άνδρες, οι οποίοι σύμφωνα με τις δηλώσεις τους είναι στην πλειονότητά τους από το Σουδάν, ενώ υπάρχουν επίσης άτομα από το Μπανγκλαντές και την Ερυθραία, μεταφέρθηκαν νωρίς το πρωί στον χώρο του Ψυγείου στο λιμάνι του Ηρακλείου.
Στην επιχείρηση έρευνας για τον εντοπισμό του αγνοουμένου συμμετέχουν ένα πλωτό σκάφος του Λιμενικού Σώματος και ένα σκάφος της Frontex, με τις έρευνες στη θαλάσσια περιοχή να συνεχίζονται.
neakriti.gr
Γενικά θέματα
Όταν η εξωτερική πολιτική μπαίνει στην κάλπη: Γιατί οι ενδιάμεσες εκλογές απειλούν τον Τραμπ!
Η εξωτερική πολιτική σπάνια καθορίζει το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών. Η επικρατούσα άποψη είναι ότι οι ψηφοφόροι γνωρίζουν ελάχιστα και ενδιαφέρονται ακόμη λιγότερο για τις διεθνείς υποθέσεις. Αντίθετα, επηρεάζονται κυρίως από ζητήματα που αγγίζουν άμεσα το πορτοφόλι τους, όπως η τιμή των καυσίμων και των τροφίμων. Όπως είχε παρατηρήσει ο Τζέιμς Κάρβιλ, σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον: «Είναι η οικονομία, ανόητε». Φέτος, όμως, η οικονομία είναι εξωτερική πολιτική.
Η εξωτερική πολιτική σπάνια καθορίζει το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών. Η επικρατούσα άποψη είναι ότι οι ψηφοφόροι γνωρίζουν ελάχιστα και ενδιαφέρονται ακόμη λιγότερο για τις διεθνείς υποθέσεις. Αντίθετα, επηρεάζονται κυρίως από ζητήματα που αγγίζουν άμεσα το πορτοφόλι τους, όπως η τιμή των καυσίμων και των τροφίμων. Όπως είχε παρατηρήσει ο Τζέιμς Κάρβιλ, σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον: «Είναι η οικονομία, ανόητε».
Φέτος, όμως, η οικονομία είναι εξωτερική πολιτική.
Υπάρχουν δύο σημαντικές εξαιρέσεις στον κανόνα ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι δεν ενδιαφέρονται για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και φέτος ισχύουν και οι δύο.
Πρώτον, οι ψηφοφόροι ενδιαφέρονται όταν οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά τους.
Δεύτερον, ενδιαφέρονται όταν οι επιλογές εξωτερικής πολιτικής αποκαλύπτουν το επίπεδο ικανότητας ενός προέδρου ως ανώτατου διοικητή των ενόπλων δυνάμεων.
Οι επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές ενδέχεται, επομένως, να αποτελέσουν μια σπάνια εκλογική αναμέτρηση όπου η εξωτερική πολιτική παίζει καθοριστικό ρόλο, κάτι που δεν έχει συμβεί από το 2006, όταν η δυσαρέσκεια για τη διαχείριση του πολέμου στο Ιράκ από τον Τζορτζ Μπους οδήγησε τους Ρεπουμπλικάνους σε μια βαριά εκλογική ήττα.
Καθώς οι ψηφοφόροι αισθάνονται πλέον τις επιπτώσεις ενός ακόμη πολέμου στη Μέση Ανατολή, αλλά και των δασμών που επέβαλε ο Τραμπ, η ιστορία θα μπορούσε να επαναληφθεί.
Ο πρόεδρος φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο αυτό. Από τη μία στέλνει αντικρουόμενα μηνύματα σχετικά με το κατά πόσο οι εκλογές θα επηρεάσουν τη στάση του απέναντι στον πόλεμο με το Ιράν και από την άλλη συνάπτει συμφωνία με τη Ρωσία για εξαγωγές ντίζελ, επιχειρώντας να μειώσει τις τιμές των καυσίμων για τους ψηφοφόρους.
Ωστόσο, ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα να αφορά το τι θα κάνει ο Τραμπ μετά τις εκλογές, οι οποίες αποτελούν το τελευταίο σημαντικό εκλογικό αντίβαρο κατά τη διάρκεια της προεδρίας του.
Ο πόλεμος στην κάλπη
Ο πόλεμος αποτελούσε πάντοτε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα περίπτωσης όπου η εξωτερική πολιτική επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών.
Αυτό όμως δεν αποτυπώνεται πάντοτε στις δημοσκοπήσεις σχετικά με τη σημασία των επιμέρους ζητημάτων και η φετινή χρονιά δεν αποτελεί εξαίρεση.
Οι ψηφοφόροι εξακολουθούν να θεωρούν τα οικονομικά ζητήματα ως τον βασικό παράγοντα που καθορίζει την ψήφο τους.
Σε πρόσφατη έρευνα του Chicago Council on Global Affairs, οι περισσότεροι ψηφοφόροι, ανεξάρτητα από την πολιτική τους τοποθέτηση, ανέφεραν ότι ο πληθωρισμός και το κόστος ζωής αποτελούν το σημαντικότερο ζήτημα για την ψήφο τους (37% συνολικά).
Αντίθετα, μόλις το 2% δήλωσε ότι ο πόλεμος στο Ιράν είναι το σημαντικότερο θέμα, πιθανώς επειδή οι αμερικανικές απώλειες παραμένουν σχετικά περιορισμένες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν επηρεάζει την εκλογική συμπεριφορά.
Οι ψηφοφόροι συνδέουν την επιβάρυνση του οικογενειακού τους προϋπολογισμού με τις επιλογές εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση του Institute for Global Affairs, το 81% των Αμερικανών πιστεύει ότι ο πόλεμος στο Ιράν έχει αυξήσει το κόστος ζωής. Αντίστοιχη έρευνα του Chicago Council ανεβάζει το ποσοστό στο 86%.
Και στη συνέχεια έρχεται το ζήτημα των εμπορικών πολέμων.
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα του Chicago Council, το 81% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι δασμοί έχουν επιβαρύνει το κόστος ζωής.
Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη ότι το 75% των Αμερικανών δηλώνει πως το ζήτημα των δασμών θα επηρεάσει την ψήφο του στις ενδιάμεσες εκλογές.
Το σημαντικότερο είναι ότι αυτά τα ευρήματα δεν μπορούν να αποδοθούν απλώς σε κομματικές προκαταλήψεις.
Σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, η υποστήριξη προς τις πολιτικές του Τραμπ υπολείπεται σημαντικά του συνολικού ποσοστού δημοτικότητάς του, το οποίο εξακολουθεί να κινείται κοντά στο ιστορικά χαμηλό επίπεδο του 37%.
Αυτό δείχνει ότι οι ψηφοφόροι δεν απορρίπτουν μηχανικά ό,τι κάνει ο πρόεδρος. Αντίθετα, μεγάλος αριθμός Αμερικανών, συμπεριλαμβανομένων και πολλών υποστηρικτών του, διαφωνεί με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές του.
Οι ανησυχίες για το κόστος ζωής θα εξακολουθήσουν να κυριαρχούν στις εκλογές. Ωστόσο, πολλοί πολίτες θεωρούν ότι η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για τη δυσχερή οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών τους.
Και αυτό δεν είναι θετικό νέο για τους Ρεπουμπλικάνους.
Από «ισχυρός ηγέτης» σε «απερίσκεπτος ηγέτης»
Η δεύτερη εξαίρεση αφορά τις περιπτώσεις όπου μεγάλα λάθη εξωτερικής πολιτικής πλήττουν την εικόνα του εν ενεργεία προέδρου σε βαθμό που δεν περνά απαρατήρητος από τους ψηφοφόρους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση Μπάιντεν διαχειρίστηκε την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν το 2021.
Η δημοτικότητα του Τζο Μπάιντεν μειώθηκε σχεδόν αμέσως και δεν ανέκαμψε ποτέ ουσιαστικά.
Στις προεδρικές εκλογές του 2024, ο Τραμπ αξιοποίησε αυτή την εξέλιξη παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως έναν ισχυρό ηγέτη, αποφασισμένο να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους της Αμερικής, αλλά και προσηλωμένο στη διατήρηση της ειρήνης.
Σήμερα, ωστόσο, η φήμη του Τραμπ πλήττεται τόσο από την αδυναμία του να επιλύσει προβλήματα εξωτερικής πολιτικής που κληρονόμησε όσο και από την εγκατάλειψη της προεκλογικής του δέσμευσης να μην εμπλέξει τις ΗΠΑ σε δαπανηρές συγκρούσεις στο εξωτερικό.
Σε δημοσκόπηση των CNN/SSRS, μόλις το 29% των Αμερικανών ενηλίκων δήλωσε ότι εγκρίνει τους χειρισμούς του Τραμπ στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, έναντι 42% λίγο μετά την επιστροφή του στην εξουσία.
Μόλις ένας στους τέσσερις πιστεύει ότι διαθέτει σαφή στρατηγική για τη διαχείριση της κρίσης με το Ιράν, ποσοστό αισθητά μειωμένο σε σχέση με το 40% που καταγραφόταν αμέσως μετά το ξέσπασμα του πολέμου.
Οι εξελίξεις αυτές φαίνεται να επηρεάζουν συνολικά την εικόνα του ως ηγέτη.
Σε δημοσκόπηση της YouGov, που πραγματοποιήθηκε στην αρχή του πολέμου, το 56% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι ο χαρακτηρισμός «απερίσκεπτος» ταιριάζει «πολύ» στον Τραμπ, ποσοστό αυξημένο κατά πέντε μονάδες σε σχέση με έναν χρόνο πριν.
Ταυτόχρονα, το ποσοστό όσων τον περιγράφουν ως «ισχυρό ηγέτη» μειώθηκε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες.
Πόσο θα επηρεάσει η εξωτερική πολιτική το εκλογικό αποτέλεσμα;
Οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν ήδη αυξημένες πιθανότητες να υποστούν απώλειες.
Παραδοσιακά, οι ενδιάμεσες εκλογές θεωρούνται δημοψήφισμα για την απόδοση του εν ενεργεία προέδρου και, με τη δημοτικότητα του Τραμπ να βρίσκεται κοντά σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, η ιστορία δεν είναι με το μέρος του.
Παρόλο που η εξωτερική πολιτική πιθανότατα δεν θα κυριαρχήσει σε καμία επιμέρους εκλογική αναμέτρηση, είναι πιθανό να αποδειχθεί καθοριστική στις λεπτές ισορροπίες.
Και σε μια αμφίρροπη εκλογική μάχη, αυτό μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά.
Σε ορισμένες πολιτείες-κλειδιά, οι Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι έχουν αρχίσει να αποστασιοποιούνται από τις πολιτικές του προέδρου.
Στο Μίσιγκαν, ο υποψήφιος για τη Γερουσία Μάικ Ρότζερς δήλωσε ότι ο πόλεμος «πρέπει να τελειώσει και μάλιστα γρήγορα», ώστε να ανακουφιστούν οι αμερικανικές οικογένειες.
Στην Αϊόβα, η υποψήφια Άσλεϊ Χίνσον τόνισε ότι οι πολίτες «δεν θα έπρεπε να πληρώνουν τον λογαριασμό, είτε στο πρατήριο καυσίμων είτε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, για τον πόλεμο στο Ιράν».
Η συμφωνία του Τραμπ με τη Ρωσία για το ντίζελ δείχνει ότι αναγνωρίζει τον εκλογικό κίνδυνο που δημιουργούν οι υψηλές τιμές καυσίμων.
Όμως η επιλογή να το αντιμετωπίσει μέσω συνεννόησης με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, αντί για εναλλακτικά μέτρα, όπως ένας περιορισμός στις εξαγωγές αμερικανικού ντίζελ, ανέδειξε μια ακόμη αδυναμία της εξωτερικής του πολιτικής: την αποτυχία του να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το κρίσιμο ερώτημα μετά τις εκλογές
Θα οδηγήσει άραγε μια εκλογική αποδοκιμασία σε μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση στην εξωτερική πολιτική;
Ίσως το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι πόσο θα επηρεάσει η εξωτερική πολιτική το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά το πώς θα αντιδράσει ο ίδιος ο πρόεδρος.
Και εδώ η ιστορία προσφέρει μια προειδοποίηση.
Μετά την ήττα των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές του 2006, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους δεν άλλαξε πορεία. Αντίθετα, αγνόησε το μήνυμα των ψηφοφόρων και κλιμάκωσε έναν ήδη αντιδημοφιλή πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Πρόσφατα, ο Τραμπ δεσμεύτηκε ότι δεν θα επιτεθεί στο Ιράν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, έχοντας προηγουμένως δηλώσει ότι επιθυμεί να βοηθήσει το κόμμα του να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα.
Το αν θα επιχειρήσει να τερματίσει τον πόλεμο μέσω μιας δραματικής κλιμάκωσης μετά την καταμέτρηση των ψήφων, μένει να φανεί.
Δεν θα ήταν, πάντως, ο πρώτος πρόεδρος που επιμένει σε μια αντιδημοφιλή πολιτική μόλις απαλλαγεί από τους εκλογικούς περιορισμούς.
Γι’ αυτό και η λεγόμενη «κουτσή πάπια» της προεδρίας Τραμπ, η περίοδος δηλαδή κατά την οποία δεν θα αντιμετωπίζει άλλη εκλογική δοκιμασία, ενδέχεται να αποδειχθεί ακόμη πιο ανατρεπτική για τη διεθνή σκηνή.
chathamhouse.org
Η Τουρκία στήνει τετελεσμένα στη Λιβύη και η Αθήνα «πέφτει από τα σύννεφα» – Το Βατερλό της επταετίας Μητσοτάκη
Για χρόνια, το αφήγημα της Αθήνας βασίστηκε σε μια βολική αυταπάτη: ότι οι συμμαχίες με τους δυτικούς εταίρους, οι διμερείς...
Φιντάν σε ρόλο «χωροφύλακα»: Δεν αντιδρούμε στο καλώδιο, αλλά θέλουμε συντεταγμένες και προειδοποίηση!
Για το καλώδιο δεν προβάλλουμε αντιρρήσεις, ζητάμε όμως, όταν ένα πλοίο διεξάγει έρευνες στη θάλασσα να μας αποστέλλει γραπτή ειδοποίηση,...
Φαραντούρης εναντίον Ράμα! Αλβανική αστυνομία στο Ναό της Αναστάσεως
Κατά τη διάρκεια των σφοδρών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων χθες στα Τίρανα, δυνάμεις της αλβανικής αστυνομίας εισέβαλαν στον προαύλιο χώρο του Ορθόδοξου...
Σενάριο «νέας Γιάλτας» με Πούτιν, Τραμπ και Σι – Τι διακυβεύεται για την Ουκρανία
Το ενδεχόμενο μιας τριμερούς συνάντησης Ρωσίας, ΗΠΑ και Κίνας βρίσκεται στο επίκεντρο της ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη, ο οποίος συνδέει...
«Σάρισα» και «Ασπίδα του Αχιλλέα» απέναντι στην τουρκική απειλή
Ο συνδυασμός ισχυρής αεράμυνας και δυνατότητας προσβολής κρίσιμων στρατιωτικών στόχων στην τουρκική ενδοχώρα αναδείχθηκε ως βασική προϋπόθεση αποτροπής στην εσπερίδα...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;