Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Το Τουρκικό “Πλυντήριο”: Πώς ο Ερντογάν κάνει τα στραβά μάτια στο χρήμα του Χαμενεΐ

Το Ιράν, υπό τον Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, είναι ο κύριος χρηματοδότης της λιβανέζικης τρομοκρατικής οργάνωσης Χεζμπολάχ. Η σημερινή ισλαμιστική κυβέρνηση της Τουρκίας, υπό την ηγεσία του αντι-ισραηλινού προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν έχει λάβει ποτέ κανένα μέτρο για να περιορίσει την παράνομη χρηματοδότηση της Χεζμπολάχ από το Ιράν μέσω τουρκικών διαύλων.

Δημοσιεύτηκε στις

Το Ιράν, υπό τον Ανώτατο Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, είναι ο κύριος χρηματοδότης της λιβανέζικης τρομοκρατικής οργάνωσης Χεζμπολάχ. Η σημερινή ισλαμιστική κυβέρνηση της Τουρκίας, υπό την ηγεσία του αντι-ισραηλινού προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν έχει λάβει ποτέ κανένα μέτρο για να περιορίσει την παράνομη χρηματοδότηση της Χεζμπολάχ από το Ιράν μέσω τουρκικών διαύλων.

Οι νέες κυρώσεις που ανακοίνωσε το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών στις 10 Φεβρουαρίου αποκάλυψαν πώς η Τουρκία αναδείχθηκε για ακόμη μία φορά σε υλικοτεχνικό και εμπορικό κόμβο για τις προσπάθειες της Χεζμπολάχ να παρακάμψει τις διεθνείς κυρώσεις, να δημιουργήσει έσοδα και να διατηρήσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, υπογραμμίζοντας τη διαρκή αποτυχία της Άγκυρας να περιορίσει τα παράνομα δίκτυα που δραστηριοποιούνται στο έδαφός της.

Η Τουρκία αναδείχθηκε ξανά σε υλικοτεχνικό και εμπορικό κόμβο για τις προσπάθειες της Χεζμπολάχ να παρακάμψει τις διεθνείς κυρώσεις, να δημιουργήσει έσοδα και να διατηρήσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) ανέφερε ότι τα μέτρα στοχεύουν δύο βασικές χρηματοοικονομικές «γραμμές ζωής» στις οποίες βασίζεται η Χεζμπολάχ για να αντέξει την αυξανόμενη διεθνή πίεση: μια επιχείρηση «χρυσός αντί μετρητών» που λειτουργεί μέσω εταιρείας-βιτρίνας ελεγχόμενης από τον σκιώδη τραπεζικό βραχίονα της οργάνωσης, al-Qard al-Hassan (AQAH), και ένα διεθνές δίκτυο προμηθειών και ναυτιλίας που εκμεταλλεύεται περιφερειακές εμπορικές διαδρομές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων μέσω Τουρκίας, για τη μεταφορά ιρανικών αγαθών και τη δημιουργία εκατομμυρίων δολαρίων σε έσοδα για την υποστηριζόμενη από το Ιράν οργάνωση.

Αμερικανοί αξιωματούχοι περιέγραψαν τη Χεζμπολάχ ως συνεχιζόμενη απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα, προειδοποιώντας ότι η οργάνωση έχει προσαρμοστεί στη χρηματοοικονομική απομόνωση ενσωματώνοντας τη δράση της σε άτυπες οικονομίες, στο εμπόριο εμπορευμάτων και σε αδιαφανή ναυτιλιακά δίκτυα που εκτείνονται σε Ιράν, Λίβανο, Τουρκία, Συρία και Ρωσία. Οι τελευταίες κυρώσεις δείχνουν πώς εταιρείες εγγεγραμμένες στην Τουρκία και τουρκικά κανάλια εφοδιαστικής έχουν καταστεί μέρος αυτής της υποδομής.

Η σημερινή ισλαμιστική κυβέρνηση της Τουρκίας, υπό την ηγεσία του αντι-ισραηλινού προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν έχει λάβει ποτέ κανένα μέτρο για να περιορίσει αυτή την παράνομη χρηματοδότηση της Χεζμπολάχ. Αντιθέτως, έχει επιτρέψει στη μαχητική οργάνωση να αξιοποιήσει την επιχειρηματική υποδομή της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των χρηματοοικονομικών, τραπεζικών και εφοδιαστικών τομέων. Το γεγονός ότι εταιρείες που τελούν υπό αμερικανικές κυρώσεις συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται στην Τουρκία είναι ενδεικτικό.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών, χρηματοδότες της Χεζμπολάχ χρησιμοποίησαν την τουρκική εμπορική εταιρεία Platinum Group International Dış Ticaret Limited Şirketi για να διευκολύνουν την εξαγωγή ιρανικού λιπάσματος αξίας εκατομμυρίων δολαρίων στην Τουρκία στα τέλη του 2025, παραποιώντας ναυτιλιακά έγγραφα και παρουσιάζοντας ψευδώς ως χώρα προέλευσης το Ομάν. Το σχέδιο αποσκοπούσε στην παράκαμψη των κυρώσεων στις ιρανικές εξαγωγές, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε μετρητά για τις επιχειρήσεις της Χεζμπολάχ.

Η Platinum Group ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 2024 από τον Τούρκο υπήκοο Μουράτ Ασλάν με κεφάλαιο 30 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών.

Το δίκτυο βασίστηκε επίσης στην τουρκική Sea Surf Shipping Limited, η οποία κατείχε το φορτηγό πλοίο LARA με σημαία Αγίου Χριστόφορου και Νέβις, για τη μεταφορά αγαθών υπό κυρώσεις στο πλαίσιο ευρύτερης ναυτιλιακής αλυσίδας που συνδέεται με τη Δύναμη Κουντς των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC-QF) και τον συνδεδεμένο με τη Χεζμπολάχ Σύρο επιχειρηματία Abdul Jalil Mallah. Το φορτίο λιπάσματος φορτώθηκε στο πλοίο BRILLIANCE με σημαία Παναμά, ιδιοκτησίας της παναμαϊκής Brilliance Maritime Ventures S.A., εταιρείας που, σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών, αποτελούσε μέρος στόλου που είχε προηγουμένως διαχειριστεί η IRGC-QF και συμφέροντα συνδεδεμένα με τη Χεζμπολάχ.

Το σχέδιο αποσκοπούσε στην παράκαμψη των κυρώσεων στις ιρανικές εξαγωγές, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε μετρητά για τις επιχειρήσεις της Χεζμπολάχ.

Οι αμερικανικές αρχές δήλωσαν ότι η επιχείρηση συντονίστηκε από τον Αλί Κασίρ, μέλος της χρηματοοικονομικής ομάδας της Χεζμπολάχ με έδρα το Ιράν, σε συνεργασία με δίκτυο διαμεσολαβητών που τελούν υπό κυρώσεις στην περιοχή. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονταν ο Σάμερ Κασμπάρ, διευθυντής της εταιρείας-βιτρίνας Hokoul SAL Offshore της Χεζμπολάχ· ο Σύρος επιχειρηματίας Γιασέρ Χουσεΐν Ιμπραχίμ· και ο Ρώσος υπήκοος Αντρέι Βικτόροβιτς Μπορίσοφ, ο οποίος δραστηριοποιείται από τη Μόσχα με την τουρκική εμπορική εταιρεία Mira İhracat İthalat Petrol για την προμήθεια όπλων και τη μεταφορά εμπορευμάτων.

Σύμφωνα με στοιχεία του εμπορικού μητρώου που εξέτασε το Nordic Monitor, η Mira İhracat İthalat Petrol Ürünleri Sanayi Ticaret Limited Şirketi (Mira) ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2018 στην Κωνσταντινούπολη από τον Ιμπραχίμ Ταλάλ αλ-Ουαγιρ, ο οποίος αργότερα υιοθέτησε το τουρκικό όνομα Ιμπραχίμ Αγάογλου μετά την απόκτηση της τουρκικής υπηκοότητας, με αρχικό κεφάλαιο 500.000 τουρκικές λίρες.

Οι δραστηριότητες της Mira εποπτεύονται από τον Αλί Κασίρ, με έδρα το Ιράν και χαρακτηρισμένο από τις ΗΠΑ ως διαμεσολαβητή χρηματοδότησης της Χεζμπολάχ. Τον Μάρτιο του 2021 η εταιρεία μεταβιβάστηκε στη Σύρια υπήκοο Ράνα Αλγουαρέα. Τον Σεπτέμβριο του 2024 το κεφάλαιο αυξήθηκε σε 7,5 εκατομμύρια τουρκικές λίρες.

Με τον χαρακτηρισμό των εμπλεκόμενων τουρκικών εταιρειών και ναυτιλιακών επιχειρήσεων, η Ουάσιγκτον έστειλε το μήνυμα ότι το τουρκικό έδαφος και το εταιρικό μητρώο της χώρας αξιοποιούνται εκ νέου από δίκτυα υπό κυρώσεις για το ξέπλυμα εμπορικών ροών, τη μεταφορά περιορισμένων αγαθών και την απόκρυψη της προέλευσης ιρανικών εξαγωγών.

Η υπόθεση προστίθεται σε ένα αυξανόμενο σύνολο στοιχείων που δείχνουν ότι η Χεζμπολάχ και ιρανικά δίκτυα έχουν χρησιμοποιήσει την Τουρκία ως σημείο διέλευσης και εμπορική πλατφόρμα, συχνά επωφελούμενα από την έλλειψη επιβολής εκ μέρους της κυβέρνησης Ερντογάν, την ανεπαρκή εταιρική εποπτεία και τον περιορισμένο έλεγχο σε ναυτιλιακούς και εμπορικούς διαμεσολαβητές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το τουρκικό έδαφος και η εμπορική υποδομή της χώρας εμφανίζονται σε κινήσεις χρημάτων που συνδέονται με τη Χεζμπολάχ. Τον Μάιο του 2025 το Nordic Monitor ανέφερε ότι το Ισραήλ υπέβαλε επίσημη καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών κατηγορώντας την Τουρκία ότι λειτουργεί ως χρηματοοικονομικός δίαυλος για τη Χεζμπολάχ, συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένων πτήσεων που αναχώρησαν από την Τουρκία και φέρεται να μετέφεραν μετρητά προς τη μαχητική οργάνωση τον Φεβρουάριο του 2025.

Η καταγγελία του Ισραήλ ανέφερε δύο εμπορικές πτήσεις που προσγειώθηκαν στη Βηρυτό στις αρχές Φεβρουαρίου 2025 με βαλίτσες που φέρονται να ήταν γεμάτες μετρητά προοριζόμενα για τη Χεζμπολάχ — μια συναλλαγή που φαίνεται να προοιωνίζεται τα ευρήματα του Υπουργείου Οικονομικών σχετικά με τη συμμετοχή της Τουρκίας σε χρηματοοικονομικά κανάλια παράκαμψης κυρώσεων.

Παράλληλα με το δίκτυο που συνδέεται με την Τουρκία, το OFAC επέβαλε κυρώσεις στη λιβανέζικη εταιρεία ανταλλαγής χρυσού Jood SARL, η οποία λειτουργεί υπό την εποπτεία της AQAH, του χρηματοοικονομικού βραχίονα της Χεζμπολάχ που εμφανίζεται ως αδειοδοτημένη ΜΚΟ ενώ παρέχει τραπεζικού τύπου υπηρεσίες στην οργάνωση. Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η AQAH δημιούργησε αλυσίδα εταιρειών εμπορίας χρυσού για να μετατρέψει τα αποθέματα της Χεζμπολάχ σε αξιοποιήσιμα μετρητά, ώστε να αντισταθμίσει τις πιέσεις ρευστότητας το 2025, με τη Jood να λειτουργεί ως βασικός κόμβος του συστήματος.

Ανώτερα στελέχη της AQAH, συμπεριλαμβανομένων των Μοχάμεντ Νάγεφ Μάγεντ και Αλί Καρνίμπ, ταυτοποιήθηκαν ως συνιδιοκτήτες και διαχειριστές της Jood, η οποία διατηρεί υποκαταστήματα σε προπύργια της Χεζμπολάχ στη Βηρυτό, στην κοιλάδα Μπεκάα και στη Ναμπατίγιε. Το Υπουργείο Οικονομικών ανέφερε ότι η ρύθμιση αυτή είχε σχεδιαστεί για να αποκρύπτει τις χρηματοοικονομικές ροές της Χεζμπολάχ και να διατηρεί πρόσβαση σε μετρητά παρά τις διεθνείς κυρώσεις.

Το πακέτο κυρώσεων δεσμεύει τυχόν περιουσιακά στοιχεία που συνδέονται με τις ΗΠΑ και ανήκουν στα κατονομαζόμενα πρόσωπα και εταιρείες και εκθέτει ξένες τράπεζες και διαμεσολαβητές σε δευτερογενείς κυρώσεις εάν συνεχίσουν να συνεργάζονται μαζί τους. Αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών προειδοποίησαν ότι χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που διευκολύνουν συναλλαγές για τις οντότητες υπό κυρώσεις ενδέχεται να αντιμετωπίσουν αυστηρές ποινές, συμπεριλαμβανομένων περιορισμών στην πρόσβαση στο αμερικανικό χρηματοοικονομικό σύστημα.

Οι αποκαλύψεις υπογραμμίζουν πώς η Χεζμπολάχ, με τη στήριξη του Ιράν, έχει διαφοροποιήσει τις πηγές εσόδων της πέρα από τις παραδοσιακές δωρεές και την εγκληματική δραστηριότητα, ενσωματώνοντας τη δράση της στο εμπόριο εμπορευμάτων, στη ναυτιλία και σε άτυπα χρηματοοικονομικά δίκτυα που διατρέχουν πολλαπλές δικαιοδοσίες. Η εμφάνιση της Τουρκίας σε αυτό το δίκτυο αναδεικνύει τη χρόνια απροθυμία της Άγκυρας να διαλύσει επιχειρήσεις παράκαμψης κυρώσεων που λειτουργούν ανοιχτά μέσω εταιρειών εγγεγραμμένων στην Τουρκία και τουρκικών λιμανιών.

Παρά το γεγονός ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ και σύμμαχος των ΗΠΑ στα χαρτιά, η Τουρκία έχει επανειλημμένα εμφανιστεί σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές έρευνες για παράκαμψη κυρώσεων συνδεδεμένων με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, παράνομο εμπόριο και χρηματοοικονομικό έγκλημα. Οι τελευταίοι χαρακτηρισμοί προστίθενται στη διεθνή αυξανόμενη επιτήρηση του ρόλου της Τουρκίας ως ανεκτικού περιβάλλοντος για δίκτυα που συνδέονται με οντότητες υπό κυρώσεις, μαχητικές οργανώσεις και πρόσωπα του οργανωμένου εγκλήματος που δραστηριοποιούνται στο σημείο τομής γεωπολιτικής και παράνομων χρηματοοικονομικών ροών.

Για την Ουάσιγκτον, οι κυρώσεις αποσκοπούν όχι μόνο στην τιμωρία της Χεζμπολάχ και των διαμεσολαβητών της αλλά και στην άσκηση πίεσης σε χώρες των οποίων η εταιρική και ναυτιλιακή υποδομή αξιοποιείται από δίκτυα υπό κυρώσεις. Το κατά πόσον η Άγκυρα θα προχωρήσει σε έρευνα και διάλυση των τουρκικών εταιρειών που κατονομάζονται στην ενέργεια του Υπουργείου Οικονομικών παραμένει ανοιχτό ερώτημα, δεδομένου του μακρού ιστορικού της Τουρκίας να κλείνει τα μάτια σε παράνομο εμπόριο που συνδέεται με ιρανικά και ισλαμιστικά μαχητικά δίκτυα.

Middle East Forum

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Αναλύσεις

Le Point : “Ασπάστηκα το Ισλάμ τον Οκτώβριο του 1975 και συνεχίζω να είμαι κομμουνιστής.”

Pierre-André Taguieff : Κατασκεύασα τον όρο “Ισλαμοαριστερισμός” στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για να ορίσω μια de facto “αγωνιστική” συμμαχία μεταξύ ισλαμιστικών κύκλων και ακροαριστερών εν ονόματι του παλαιστινιακού ζητήματος.

Δημοσιεύτηκε

στις

Le Point : Από πού προέρχεται ο όρος Ισλαμοαριστερισμός ;
Pierre-André Taguieff : Κατασκεύασα τον όρο “Ισλαμοαριστερισμός” στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για να ορίσω μια de facto “αγωνιστική” συμμαχία μεταξύ ισλαμιστικών κύκλων και ακροαριστερών εν ονόματι του παλαιστινιακού ζητήματος. Παρατηρώντας, από το φθινόπωρο του 2000 όταν ξεκίνησε η δεύτερη Ιντιφάντα, μια σειρά από τις λεγόμενες φιλο-παλαιστινιακές διαδηλώσεις, όπου ακτιβιστές από τη Χαμάς, την Ισλαμική Τζιχάντ και τη Χεζμπολάχ συγχρωτίζονταν με αριστερούς ακτιβιστές, ιδίως τροτσκιστές και αναρχικούς, άρχισα να χρησιμοποιώ την έκφραση “ισλαμοαριστερισμός”. Κατά τη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεων ούτε τα “Αλλάχου Ακμπαρ” που ακούγονταν κατά κόρο ενοχλούσαν τους αριστερούς διαδηλωτές ούτε και τα συνθήματα για καταστροφή του Ισραήλ. Στις 7 Οκτωβρίου 2000, κατά τη διάρκεια μιας φιλο-παλαιστινιακής διαδήλωσης που οργανώθηκε στο Παρίσι, ξεκίνησε και το σύνθημα “Θάνατος στους Εβραίους”.
Η αντι-εβραϊκή διάσταση αυτών των διαδηλώσεων μου είχε κάνει πολύ εντύπωση, καθώς και η αντιστροφή των ρόλων που είχαν κάνει μεταξύ ναζί και εβραίων. Οι σιωνιστές-εβραίοι ήταν οι νέοι ναζί και στην θέση των εβραίων ήταν τώρα οι παλαιστίνιοι. Η εργαλοιοποίηση και η διαστρέβλωση του αντι-ρατσισμού συνίστατο τώρα στην ταύτιση του με τον αντισιωνισμό. Η παλαιστινιακή προπαγάνδα ενσωματώθηκε από όλη την ακροαριστερά και μέρος της αριστεράς. Αυτή ήταν η πρεμιέρα του ισλαμοαριστερισμού : η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ ισλαμιστών και αριστερών που προήλθε από έναν κοινό ριζοσπαστικό αντισιωνισμό. Η δεύτερη εκδήλωση του ισλαμοαριστερισμού, με επίκεντρο την εικόνα του μουσουλμάνου ως διαρκούς θύματος ρατσισμού θα αναδειχθεί από τις εκκλήσεις για “καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας”, η οποία θα πολλαπλασιαστεί από τα μέσα της δεκαετίας του 2000.
Η ιστορία της έκφρασης “ισλαμοαριστερισμός” πρέπει να διακρίνεται από την ιστορία των στρατηγικών συμμαχιών μεταξύ επαναστατικών κύκλων και του μουσουλμανικού κόσμου ή μιας συγκεκριμένης μουσουλμανικής χώρας ή μιας ισλαμικής οργάνωσης. Πρέπει να επισημάνουμε, για παράδειγμα, τις επαφές μεταξύ Ισλαμιστών και Μαρξιστών επαναστατών τη δεκαετία του 1990 στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης στο οποίο τροτσκιστικές οργανώσεις, όπως το βρετανικό Socialist Workers Party, συμμετείχαν ιδιαίτερα. Τότε, στην Ευρώπη, η Μουσουλμανική Αδελφότητα συμμετείχε στα εναλλακτικά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και όλα αυτά τα εναλλακτικά κινήματα ανέπτυξαν μία έντονη ισλαμοφιλία.
Ο Tariq Ramadan ήταν ο ισλαμιστής αστέρας που δήλωνε το παρών σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κοινωνικά Φόρουμ. Είχε καταλάβει ότι θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τον υποτιθέμενο αντικαπιταλισμό, κοινό σε ισλαμιστές και μαρξιστές, κατά της παγκοσμιοποίησης. Στη συμβολή του στο συλλογικό έργο με τίτλο “Οι μουσουλμάνοι αντιμέτωποι με την φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση: ποιές μορφής αντίστασης για μια παγκόσμια δικαιοσύνη ; (2003), ο Ramadan περιγράφει ένα εναλλακτικό ισλαμικό κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης : “Οι ισλαμικές θεολογικές επιταγές είναι εγγενώς σε αντίθεση με τα θεμέλια και τη λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος και οι μουσουλμάνοι πρέπει να αγωνιστούν για μια δικαιότερη οικονομία και ένα δικαιότερο εμπόριο.“
Πως ερμηνεύουμε λοιπόν το “αριστερισμός” και το “ισλαμισμός” ;
Στην σύνθετη λέξη “ισλαμοαριστερισμός” ο όρος “αριστερισμός” αναφέρεται αδιακρίτως σε όλα τα ρεύματα που βρίσκονται στην αριστερά ή “αριστερά της αριστεράς”, την αριστερά που ισχυρίζεται ότι είναι επαναστατική. Το πρόθεμα “ισλαμό”, αναφέρεται σε όλες τις μορφές του ισλαμισμού ή του πολιτικού Ισλάμ : Μουσουλμανική Αδελφότητα, σαλαφιστές, τζιχαντιστές.
Πάρτε το παράδειγμα του Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ, του περιβόητου Κάρλος. Ενας κομμουνιστής ακτιβιστής με καταγωγή από την Βενεζουέλα, διεθνής τριτοκοσμικός τρομοκράτης, που μετατράπηκε σε μαχητικό ισλαμιστή αφού υποστήριξε την παλαιστινιακή υπόθεση. Σε μια συνέντευξη που έδωσε την 1η Νοεμβρίου 2001 στο νεοφασιστικό περιοδικό Resistance !, Ο Carlos αναγνώριζε την στρατηγική σημασία των συγκλίσεων μεταξύ ριζοσπαστικών ισλαμιστών και μαρξιστών επαναστατών: “Όλοι όσοι πολεμούν τους εχθρούς της ανθρωπότητας, τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, τους σιωνιστές, τους σύμμαχους και πράκτορες τους, είναι σύντροφοί μου. (…) Ασπάστηκα το Ισλάμ τον Οκτώβριο του 1975 και συνεχίζω να είμαι κομμουνιστής. Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ υποταγής στον Θεό και του ιδανικού της κομμουνιστικής κοινωνίας. Η υπόθεση που εκπροσωπεί ο κομμουνιστής ακτιβιστής Carlos είναι ιδιαίτερα παραδειγματική: ένας ισλαμο-κομμουνιστής που αναλαμβάνεται τον εαυτό του ως τέτοιο. (…)
Πώς βλέπετε τον “νέο αντιρατσισμό” ;
Ο λεγόμενος “νέος αντιρατσισμός”, επονομαζόμενος και “πολιτικός αντιρατσισμός” από τους ιδεολόγους του αντι-αποικιοκρατισμού ( décolonialisme ), δεν είναι άλλο από μια πολεμική μηχανή εναντίον των “λευκών” και της “λευκής κοινωνίας”. Προέρχεται από τους ορισμούς που έδιναν στον ρατσισμό οι αφροαμερικανοί ακτιβιστές στα τέλη της δεκαετίας του 60’ και ήταν γνωστός με διάφορα ονόματα : “θεσμικός ρατσισμός”, “δομικός ρατσισμός” ή “συστημικός ρατσισμός”. Ο ρατσισμός θεωρείται εγγενής στην “λευκή κοινωνία” και είναι η μόνη μορφή φυλετικής κυριαρχίας που αναγνωρίζεται και καταγγέλλεται από τους νεο-αντιρατσιστές. Κρατάμε την υπεραπλούστευση ότι όλη η λευκή κοινωνία είναι εγγενώς ρατσιστική.
Αυτός ο “νέος αντιρατσισμός” χρησιμοποιεί φυλετικές κατηγορίες για να προσδιοριστεί θεωρητικά και να καθορίσει τους στόχους του. Εξ ου και το παράδοξο ενός αντιρατσισμού φυλετικού (racialiste) και μάλιστα αντιρατισμού ρατσιστικού (raciste) στρεφόμενου κατά των Λευκών.
Γιατί αυτές οι τάσεις συναντούν επιτυχία σήμερα στη Γαλλία ;
Αναδιατυπώνουν τo ελκυστικό αίτημα για μία συνολική ρήξη με το σύστημα. Ο “αγώνας ενάντια στην ισλαμοφοβία” είναι ο Δούρειος Ιππος για την κατάκτηση της αριστεράς. Οι ισλαμιστές πέτυχαν πρώτα να επιβάλουν τη λέξη “Ισλαμοφοβία” και στη συνέχεια να διαδώσουν την εικόνα του διαρκούς μουσουλμάνου-θύματος. Η Αριστερά έχει προδώσει σε αυτό το σημείο ό,τι της είχε απομείνει από οικουμενικές αρχές.
Με άλλους ερευνητές, μόλις δημοσιεύσατε ένα άρθρο στην Le Monde για να καταγγείλετε τον ισλαμοαριστερισμό στο πανεπιστήμιο. Είναι όντως άσχημη η κατάσταση ; Αυτοί οι ερευνητές είναι πλειοψηφία ;
Ορισμένοι τομείς της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης έχουν γίνει, από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, εργαστήρια ψευδο-αντι-ρατσισμού. Είναι κελεπούρι για οπορτουνιστές που αναζητούν θέσεις. Τα τμήματα κοινωνικών επιστημών (ειδικά η κοινωνιολογία και η πολιτική επιστήμη) επηρεάζονται ιδιαίτερα από την αντιαποικιοκρατική προπαγάνδα, η οποία έχει καταντήσει μια καθαρή μισαλλοδοξία και κυνήγι μαγισσών σε συμπαιγνία με νεο-φεμινιστικές ομάδες στο όνομα της intersectionality. Για να ξεφύγουν από την τρομοκρατία που ασκούν, κάποιοι σιωπούν, αυτολογοκρίνονται ή δημοσιεύουν με ψευδώνυμα. Όμως όλο και περισσότεροι τώρα αντιστέκονται και αρνούνται να υποκύψουν.
Le Point
21/11/20
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ποιος πληρώνει τον πόλεμο; Το ρήγμα Ζελένσκι–Τραμπ και οι παγίδες για την Ελλάδα

Σκληρή κριτική στις ευρωπαϊκές επιλογές για την Ουκρανία, προειδοποιήσεις για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ανησυχία για την τουρκική διείσδυση στην ανατολική Λιβύη περιλαμβάνει η ανάλυση του Σταύρου Καλεντερίδη. Στο επίκεντρο θέτει το οικονομικό βάρος για τους Ευρωπαίους πολίτες και το ερώτημα εάν το Κίεβο μπορεί να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, διατηρώντας τη βοήθεια που χρειάζεται.

Δημοσιεύτηκε

στις

Σκληρή κριτική στις ευρωπαϊκές επιλογές για την Ουκρανία, προειδοποιήσεις για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ανησυχία για την τουρκική διείσδυση στην ανατολική Λιβύη περιλαμβάνει η ανάλυση του Σταύρου Καλεντερίδη. Στο επίκεντρο θέτει το οικονομικό βάρος για τους Ευρωπαίους πολίτες και το ερώτημα εάν το Κίεβο μπορεί να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, διατηρώντας τη βοήθεια που χρειάζεται.

Το κόστος της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία και οι αντιθέσεις στο δυτικό στρατόπεδο βρέθηκαν στο επίκεντρο της ζωντανής ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη. Ο αναλυτής συνέδεσε τη συζήτηση για τη χρηματοδότηση του Κιέβου με τις ευρωπαϊκές δημοσιονομικές προτεραιότητες, υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις για νέα κονδύλια έχουν συνέπειες στις υποδομές, στην ανάπτυξη και στην καθημερινότητα των πολιτών.

Παράλληλα, έστρεψε την προσοχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Για τον ίδιο, η πορεία της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου και οι επαφές της Άγκυρας με την ανατολική Λιβύη αποτελούν δύο μέτωπα που απαιτούν ενεργή ελληνική διπλωματική παρουσία.

Νέα δισεκατομμύρια και ο λογαριασμός στους Ευρωπαίους

Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε σε πρόσθετες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας, επικαλούμενος συζήτηση για ακόμη 70 δισ. ευρώ πέραν πακέτου 90 δισ. ευρώ. Αντιμετώπισε τα ποσά αυτά ως ένδειξη ότι οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις διευρύνονται, χωρίς να έχει παρουσιαστεί, κατά την εκτίμησή του, πειστική προοπτική τερματισμού του πολέμου.

Το ερώτημα που έθεσε αφορά την προέλευση των χρημάτων και τις δαπάνες που ενδεχομένως θα περιοριστούν για να εξασφαλιστούν. Στο πλαίσιο αυτό, επικαλέστηκε λιθουανικές ανησυχίες για τη χρηματοδότηση υποδομών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον σιδηροδρομικό άξονα Rail Baltica.

Κατά την προσέγγισή του, ακόμη και κυβερνήσεις που υποστηρίζουν το Κίεβο βρίσκονται αντιμέτωπες με τις εθνικές τους ανάγκες όταν η συζήτηση φτάνει στην κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων. Ειδική αναφορά έκανε στη στάση του Αντρέι Μπάμπις, τον οποίο παρουσίασε ως αντίθετο στην ανάληψη πρόσθετων εγγυήσεων για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας.

Η κριτική του επικεντρώθηκε και στον μακροπρόθεσμο δανεισμό: υποστήριξε ότι οι σημερινές δεσμεύσεις μεταφέρουν βάρη στις επόμενες γενιές, ενώ οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αντιμετωπίζουν ήδη πιεστικές οικονομικές ανάγκες.

Η διαμάχη για τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια

Ξεχωριστή θέση στην ανάλυση είχε η αξιοποίηση των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Ο Καλεντερίδης εξέφρασε έντονη αντίθεση στη διοχέτευσή τους προς το Κίεβο, διατυπώνοντας τη θέση ότι μια τέτοια επιλογή δημιουργεί σοβαρό προηγούμενο.

Στάθηκε στις επιφυλάξεις που απέδωσε στη βελγική πλευρά και στον ρόλο της Euroclear. Παρουσίασε τη διαφωνία ως ουσιαστικό ζήτημα για τον τρόπο χρηματοδότησης του πολέμου και για τις ευθύνες που θα αναλάβουν τα ευρωπαϊκά κράτη.

Στην ίδια συζήτηση ενέταξε τη δήλωση που απέδωσε στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για ενδεχόμενη μετακίνηση 20 εκατομμυρίων Ουκρανών προς την Ευρώπη σε περίπτωση ήττας. Ο αναλυτής ερμήνευσε την προειδοποίηση ως μέσο πίεσης προς τους Ευρωπαίους, ώστε να συνεχιστεί η οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη.

Αμφισβήτησε, επίσης, τη δυνατότητα της Ρωσίας να καταλάβει και να ελέγξει ολόκληρη την Ουκρανία, επικαλούμενος τις στρατιωτικές απαιτήσεις της κατοχής μεγάλων αστικών κέντρων. Πρόκειται για τη δική του εκτίμηση ως προς την πιθανή εξέλιξη του πολέμου.

Με ποιες πλάτες συγκρούεται με τον Τραμπ;

Ο Καλεντερίδης έδωσε ιδιαίτερο βάρος στις διαφωνίες για τα ουκρανικά πλήγματα κατά ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Όπως ανέφερε, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει τέτοιες επιθέσεις ως παράγοντα επιβάρυνσης των διεθνών τιμών ενέργειας, ενώ ο Φρίντριχ Μερτς υποστηρίζει το δικαίωμα της Ουκρανίας να πλήττει στόχους που συνδέονται με τη ρωσική πολεμική ικανότητα.

Ο αναλυτής διέκρινε διαφορετικές προτεραιότητες μεταξύ Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Εκτίμησε ότι το Κίεβο αντλεί πολιτική στήριξη από τη Βρετανία και τη Γερμανία, αμφισβήτησε όμως κατά πόσον αυτή μπορεί να αναπληρώσει την αμερικανική συνδρομή.

Συνέδεσε το ζήτημα με τις ανάγκες της ουκρανικής αεράμυνας και τις ελλείψεις αναχαιτιστικών πυραύλων που, όπως ανέφερε επικαλούμενος δημοσιεύματα, περιορίζουν τις δυνατότητές της.

Η βασική του εκτίμηση ήταν ότι η αντιπαράθεση με την αμερικανική ηγεσία ενέχει μεγάλο στρατηγικό κίνδυνο για τον Ζελένσκι, καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική υποστήριξη δεν εξασφαλίζει αυτομάτως την κάλυψη των στρατιωτικών αναγκών της χώρας.

Το καλώδιο και ο κίνδυνος τουρκικής εμπλοκής

Στα ελληνοτουρκικά, ο Καλεντερίδης εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί διαδικασία συνεννόησης με την Άγκυρα για τις έρευνες της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου.

Με αφορμή αναφορές σε αίτημα της Nexans προς τη Λευκωσία, διατύπωσε τον φόβο ότι θα μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για αντίστοιχη προσέγγιση προς την τουρκική πλευρά. Το παρουσίασε ως κίνδυνο που παρακολουθεί, χωρίς να αναφέρει ότι έχει ήδη υποβληθεί τέτοιο αίτημα προς την Τουρκία.

Επικαλέστηκε τουρκικά δημοσιεύματα για τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην περιοχή και άσκησε κριτική στις ελληνικές κυβερνήσεις για την απουσία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατά την εκτίμησή του, η στάση της Γαλλίας θα επηρεάσει καθοριστικά την εξέλιξη του έργου, καθώς το ζητούμενο είναι εάν οι τουρκικές απαιτήσεις θα αποκτήσουν πρακτικό βάρος στη διαδικασία των ερευνών.

Η Άγκυρα απλώνει επιρροή στη Λιβύη

Για τη Λιβύη, ο αναλυτής αναφέρθηκε σε πολιτικές εξελίξεις στο ανατολικό τμήμα της χώρας και σε τουρκικές πιέσεις προς το περιβάλλον Χαφτάρ για την προώθηση του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Εκτίμησε ότι οι επαφές της Άγκυρας με τον Σαντάμ Χαφτάρ απαιτούν στενή παρακολούθηση από την Αθήνα. Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα χρειάζεται δική της διπλωματική δράση, καθώς η στάση τρίτων χωρών καθορίζεται από τα δικά τους συμφέροντα.

Στο μεταναστευτικό, τέλος, σχολίασε τις συζητήσεις που περιέγραψε για αυστηρότερη ευρωπαϊκή πολιτική, έλεγχο των συνόρων και επιστροφές. Τις αξιολόγησε ως ένδειξη αλλαγής προσανατολισμού, διατηρώντας επιφυλάξεις για την επάρκεια των μέτρων.

Το κοινό νήμα της παρέμβασής του ήταν το κόστος των πολιτικών αποφάσεων: ποιος το αναλαμβάνει στην Ευρώπη και με ποια στρατηγική προετοιμάζεται η Ελλάδα για τις πιέσεις στην περιοχή της.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ο κάθετος και ο μεσαίος διάδρομος

Στοίχημα της Τουρκίας να αποτρέψει τη διασύνδεση της Ελλάδας και να αποκαταστήσει τις στενές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Έχουμε επανειλημμένα ονομάσει τη σοβούσα παγκόσμια αναμέτρηση μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ ως τον «Πόλεμο των Δρόμων» καθώς η κυρίως οικονομική άμιλλα τους εξαρτάται πρωτίστως από τη ροή πρωτογενών και δευτερογενών αγαθών στα πλαίσια του παγκόσμιου εμπορίου.

Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια κονταροχτυπιούνται οι αντίπαλοι διάδρομοι BRI (Belt and Road Initiative) και IMEC (India-Middle East-Europe Corridor). Δεδομένου ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας έθεσε, επ’ αορίστω, σε ακινησία το βόρειο τμήμα του Κινεζικού Δρόμου του Μεταξιού» (BRI) λόγω των κυρώσεων στη Ρωσία, οι Κινέζοι ετοιμάζονται να ενεργοποιήσουν την «κερκόπορτα» της Ευρώπης μέσω του «Μεσαίου Διαδρόμου» που περνά από την Κασπία θάλασσα και φτάνει στον πολυπόθητο στόχο του, την πλούσια αγορά της Ευρώπης, μέσω Αζερμπαϊτζάν και Τουρκίας. Αντιστοίχως, η ρευστή κατάσταση στη Μέση Ανατολή αναστέλλει προσωρινώς, αλλά επίσης επ’ αορίστω, την ενεργοποίηση του IMEC, οπότε οι ΗΠΑ προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο να αποτρέψουν μια πιθανή ενεργειακή επανένωση της Ευρώπης με τη Ρωσία, ιδιαιτέρως μετά το επερχόμενο τέλος του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου. Σε αυτά τα πλαίσια ενεργοποιείται ο λεγόμενος «Κάθετος Διάδρομος Ενέργειας» (Vertical Energy Corridor) που θα ενώνει την Αλεξανδρούπολη με όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Αν και η αποπομπή της πρέσβειρας Γκιλφόιλ μπορεί να αποτελέσει μια πρόσκαιρη τροχοπέδη στην εξέλιξη του, ο Διάδρομος είναι απαίτηση της Αμερικής και οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών τουλάχιστον, έχουν επανειλημμένα δηλώσει την τυφλή υποταγή τους στα κελεύσματα των ΗΠΑ, με μόνη ίσως τραγική εξαίρεση των Κώστα Καραμανλή το νεότερο. Όμως οι αυξημένες ενεργειακές ανάγκες της κούρσας για την Προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη δεν εγγυώνται τη συνεχή ροή του αμερικανικού σχιστολιθικού υδρογονάθρακα. Έτσι η μελλοντική παροχή ενέργειας στην περιοχή προβλέπεται να είναι από τις εξορύξεις στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, μια τοποθεσία που εγγυάται και την παράκαμψη των επισφαλέστατων πλέον στενών του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας. Όμως η εκφοβιστική πολιτική της Τουρκίας, που εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Κίνας, κατά της Ελλάδας και της Κύπρου έχει παγώσει κάθε ενέργεια και μόνο η πίεση των ΗΠΑ έχει πλέον πριμοδοτήσει την έξωθεν πρόσφατη μεταμόσχευση γενναιότητας στην ελληνόφωνη κυβέρνηση.

Το καίριο λοιπόν διακύβευμα της Τουρκίας, ως δάκτυλος των Ευρασιατικών Δυνάμεων, είναι να αποτρέψει αρχικά την ενεργειακή διασύνδεση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ και κατόπιν να αμφισβητήσει στρατιωτικά τις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου ώστε να αποτρέψει τις γεωτρήσεις από ιδιωτικές εταιρείες, λόγω αυξημένης επισφάλειας. Μέχρι στιγμής φαίνεται να το έχει καταφέρει καθώς μια σωρεία ελληνόφωνων κυβερνήσεων επεδίωξαν τα «ήρεμα νερά» μέχρι το τέλος της εκλογικής περιόδου με μια σειρά ανεπαίσχυντων υποχωρήσεων. Τώρα μάλιστα είμαστε σε τέτοιο επίπεδο προωθήσεως των Τούρκων που η υποχώρησή τους θα τους εξευτέλιζε σε τέτοιο σημείο που κάνει ένα θερμό επεισόδιο πολύ πιθανό. Αυτά είναι τα επίχειρα της υποχωρητικότητας και του ενδοτισμού. Το κόστος όμως δεν θα το πληρώσουν οι μίσθαρνοι συστημικοί απόγονοι των κοτζαμπάσηδων αλλά ο ελληνικός λαός.

Παράλληλα με το μεγάλο ρίσκο ενός θερμού επεισοδίου από το οποίο θα βγει ταπεινωμένη, η Τουρκία έχει πρόσφατα αναγκαστεί να έρθει σε πολιτιστική και θρησκευτική αντιπαράθεση με τον κλειδόλιθο του Μεσαίου διαδρόμου-το Αζερμπαϊτζάν. Η παρεμβατική πολιτική της σε εθνολογικά και θρησκευτικά ζητήματα που η όμορη χώρα επιλύει κοσμικά, την έχει φέρει σε έντονη αντιπαράθεση μαζί της και η στενή σχέση των Αζέρων με τους νέους ορκισμένους άσπονδους εχθρούς τους, τους Ισραηλινούς, τους καθιστά την επίλυση της εξισώσεως ιδιαζόντως δύσκολη, καθώς οι Αζέροι δεν εξαρτώνται πλέον αποκλειστικά από τους Τούρκους, αφού έχουν γίνει σοβαρές προσεγγίσεις στη χώρα από το Δυτικό άρμα.

Επιπλέον, η πρόσφατη κραυγαλέα επίδειξη αφερεγγυότητας με την Συμφωνία της Μέκκας, καθιστά πλέον την Τουρκία κάθε άλλο από την πάλαι ποτέ πολύφερνη νύφη στη ευρωπαϊκή και αμερικανική παράλογα εξιδανικευτική φαντασία.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις23 λεπτά πριν

Le Point : “Ασπάστηκα το Ισλάμ τον Οκτώβριο του 1975 και συνεχίζω να είμαι κομμουνιστής.”

Pierre-André Taguieff : Κατασκεύασα τον όρο “Ισλαμοαριστερισμός” στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για να ορίσω μια de facto “αγωνιστική”...

Αναλύσεις53 λεπτά πριν

Ποιος πληρώνει τον πόλεμο; Το ρήγμα Ζελένσκι–Τραμπ και οι παγίδες για την Ελλάδα

Σκληρή κριτική στις ευρωπαϊκές επιλογές για την Ουκρανία, προειδοποιήσεις για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ανησυχία για την τουρκική διείσδυση στην...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Ο κάθετος και ο μεσαίος διάδρομος

Στοίχημα της Τουρκίας να αποτρέψει τη διασύνδεση της Ελλάδας και να αποκαταστήσει τις στενές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Μάζης: «Στρώνουν χαλί για εθνική υποχώρηση» – Η παγίδα με το καλώδιο και την Τουρκία

Για τον κίνδυνο δημιουργίας προηγουμένου εις βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων προειδοποίησε ο Ιωάννης Μάζης, εφόσον η γαλλική εταιρεία απευθυνθεί...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Κύμα οργής σε Ιταλία, Αλβανία και Βέλγιο – Συγκρούσεις με την αστυνομία, εμπρησμοί και δεκάδες συλλήψεις

Οι διαδηλωτές αφού απωθήθηκαν από το γραφείο του Ράμα, κατευθύνθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου έριξαν μολότοφ με αποτέλεσμα να καούν...

Δημοφιλή