Γράφει η Μανταλένα Παπαδοπούλου

Υπάρχει άραγε Έλληνας ή Ελληνίδα που δεν ένοιωάσε υπερηφάνεια ακούγοντας τα όμορφα λόγια του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών και Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, σε έναν ιστορικό τόπο με φόντο την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα; Σε έναν τόπο που συμβολίζει τις ιδέες και τις αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε ο δυτικός πολιτισμός από την αρχαιότητα έως σήμερα;

Δεν αναφέρομαι σε μίζερους απάτριδες που αντιμετωπίζουν με δυσανεξία κάθε αναφορά στην ιστορική παρακαταθήκη του Έθνους. Αναφέρομαι στον μέσο Έλληνα, ο οποίος μετά από χρόνια διεθνούς απαξίωσης, όταν μας αποκαλούσαν τεμπέληδες και κλέφτες, άκουσε έναν εκπρόσωπο παγκόσμιας δύναμης να αναγνωρίζει το ιστορικό βάθος και τη σημασία της Ελλάδας.

Φτάσαμε, όμως, στο σημείο να χρειάζεται ένας ξένος σύμμαχος να μας υπενθυμίσει τα διδάγματα της ιστορίας μας και να σημειώσει το αυτονόητο: «Δεν επιθυμούμε να δούμε τη γενέτειρα της Δύσης να απειλείται από κακές αποφάσεις, αδράνεια και αποτυχία αντιμετώπισης των προκλήσεων» μήπως επιτέλους κάποιοι στο πολιτικό μας σύστημα, αλλά και στην ελληνική κοινωνία, αντιληφθούν ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε. Καθώς οι φιλοφρονήσεις δεν υποκαθιστούν τη στρατηγική, το πραγματικό ζητούμενο είναι κατά πόσο το θετικό πρόσημο της παρουσίας Ρούμπιο, μπορεί  να μετουσιωθεί σε μετρήσιμο στρατηγικό αποτέλεσμα και με ποιες προϋποθέσεις.

Σε έναν κόσμο ρευστότητας και ανισορροπίας, όπου κυριαρχεί ο διεθνής ανταγωνισμός, οι ΗΠΑ αγωνίζονται για τη διατήρηση της ηγετικής τους θέσης. Με τη διαμόρφωση της νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας, αλλά και των εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών που διέρχονται από τη Μεσόγειο, η Ελλάδα αποτελεί έναν ιδιαίτερα χρήσιμο σύμμαχο. Η γεωγραφική της θέση και η δυνατότητα να αποτελέσει κόμβο συνδεσιμότητας προσδίδουν στη χώρα μας αυξημένη στρατηγική σημασία.

Ο στρατηγικός στόχος να αποτελέσει τη κυριότερη πύλη εισόδου του αμερικανικού υγροποιημένου αερίου στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ο Κάθετος Διάδρομος και η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας Κύπρου μέσω του Great Sea Interconnector (GSI) εξυπηρετούν τα μεγάλα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Παράλληλα, η Ελλάδα είναι στρατηγικά χρήσιμη και στον τομέα της άμυνας. Η ενέργεια και η άμυνα δε, βρίσκονται στον πυρήνα του δόγματος εθνικής ασφαλείας του Τραμπ. Το ερώτημα είναι αν αυτή η χρησιμότητα αρκεί για να εξασφαλίσει και την έμπρακτη στήριξη των ελληνικών θέσεων εκεί όπου συγκρούονται με τις τουρκικές επιδιώξεις.

Για τη διοίκηση Τραμπ, το διεθνές δίκαιο καθίσταται περίπου ασήμαντο και οι διακρατικές σχέσεις είναι συναλλακτικές. Η Ελλάδα όμως έναντι της Τουρκίας δεν έχει επιδείξει και ιδιαίτερα χαρίσματα στο κοινώς λεγόμενο «παζάρι». Όταν οι πολιτικές χαράσσονται επί τη βάσει υπολογισμών κόστους-οφέλους, όπως κάνουν όλοι οι ορθολογικοί δρώντες στο διεθνές σύστημα με ένστικτο επιβίωσης ή/και ευημερίας, μια «μικρή» υποχώρηση της Ελλάδας δια της τεθλασμένης αποτελεί το μικρότερο κόστος για τους Αμερικανούς.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι τουρκικές απαιτήσεις γύρω από τις έρευνες και τις εργασίες που απαιτούνται, διατηρούν ένα κλίμα διαρκούς ανησυχίας. Στην περιοχή της Κάσου, όπου σχεδιάζονται οι εργασίες για το καλώδιο, η Τουρκία προβάλλει απαιτήσεις που συνδέονται με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, αλλά αυτό δεν μπορεί να θεμελιώσει δικαιώματα σε βάρος τρίτων χωρών. Η Ελλάδα, από την άλλη, έχει οριοθετήσει μερικώς ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Πράγματι έχουμε κατοχυρωμένο δικαίωμα με βάση το άρθρο 79 παράγραφος 2 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα διαθέτει νομικά επιχειρήματα, που όντως έχει. Το ζήτημα είναι αν στη πράξη μπορούμε να ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Τα υπερασπιζόμαστε ή υποχωρούμε κάθε φορά γιατί «τι θέλετε να κάνουμε; Πόλεμο;». Εν μέσω διεθνών ανταγωνισμών, παγκόσμιας ρευστότητας, διεκδίκησης ισχύος και επιρροής, μηδαμινή βαρύτητα έχει η εμμονή και ο εφησυχασμός στο διεθνές δίκαιο. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι άλλοθι αδράνειας.

Τι μας είπε, λοιπόν, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, σε σχετική ερώτηση. Ότι αυτά θα συζητηθούν ιδιωτικά και μέσω διπλωματικών οδών. Η διατύπωση αυτή δεν προδικάζει ούτε την υποστήριξη, ούτε την απόρριψη των ελληνικών θέσεων. Αλλά η υπεραισιοδοξία που διακατέχει κάποιους, επειδή μας έπλεξε το εγκώμιο και αναγνώρισε την ιστορική μας αξία στερείται παντελώς ορθολογικής θεμελίωσης. Η εμπειρία έχει δείξει χρόνια ολόκληρα ότι ακόμα και εκεί που το διεθνές δίκαιο είναι σαφές, η διαχρονική παραίνεση των ΗΠΑ είναι «βρείτε τα» εξισώνοντας τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο. Και όταν η ένταση κορυφώνεται, εκείνος που θεωρείται πιθανότερο να υποχωρήσει, δέχεται συνήθως τις ισχυρότερες πιέσεις.

Ο Ρούμπιο χαρακτήρισε «αδιανόητο» το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής σύγκρουσης. Αδιανόητο ήταν το ενδεχόμενο πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν επιθυμούν εντάσεις ανάμεσα σε δυο συμμάχους τους, αλλά ποιον θα πιέσουν για να αποκλιμακωθεί η όποια όξυνση; Εκείνον που εμφανίζεται πιο προβλέψιμος, υπάκουος και απρόθυμος να αναλάβει το κόστος μιας αντιπαράθεσης. Έχουμε, δυστυχώς, δώσει δείγματα γραφής.

Η κρίση των Ιμίων παραμένει χαρακτηριστικό ιστορικό προηγούμενο. Το «no ships, no troops, no flags» και η Μαδρίτη που ακολούθησε, μας θυμίζει πάντα ότι τέτοια αποκλιμάκωση μπορεί να αποτρέψει μια πολεμική σύγκρουση, αλλά όχι μόνο δεν επιλύει τα προβλήματα που την προκάλεσαν, αντίθετα, ανοίγει περαιτέρω τις απειλητικές ορέξεις της γείτονος και μετατρέπεται σε μηχανισμό σταδιακής υποχώρησης. Και μπορεί να μην υπάρχει σήμερα Σημίτης, αλλά έχει αφήσει επικίνδυνη παρακαταθήκη.

Καταλήγοντας, η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει την ασφάλειά της στην προσδοκία ότι οι σύμμαχοί της θα υπερασπίζονται πάντοτε τα συμφέροντά της επειδή αναγνωρίζουν τη γεωστρατηγική της αξία. Ο Ρούμπιο είπε ότι προτεραιότητα είναι το εθνικό συμφέρον. Ισχύει και για εμάς; Και αν ναι, το ακούσαμε; Γιατί ως φαίνεται, οδηγούμαστε εκ νέου, με εύσχημο τρόπο και δια της τεθλασμένης να δεχθούμε τετελεσμένα. Θα ζητήσουμε «άδεια» της Τουρκίας; αν δεν ζητήσουμε άδεια, θα «ενημερώσουμε» την Τουρκία ως μη οφείλουμε; Και αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνει η γαλλική εταιρεία και εμείς θα κάνουμε ότι δεν καταλάβαμε; Θα αποκτήσει η Τουρκία λόγο στη δική μας περιοχή δημιουργώντας ένα ακόμα κακό προηγούμενο; Αυτό οδηγεί σε τετελεσμένα, απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων και de facto αποτελέσματα.

Όταν ζητάς από τον ξένο παράγοντα να σε υποστηρίξει ως σύμμαχο έναντι άλλων συμμάχων, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να πας μέχρι τέλους. Η ισχύς και τα οπλικά συστήματα καθίστανται άχρηστα σε αυτούς που δεν επιδεικνύουν τη βούληση, την πρόθεση, την αποφασιστικότητα να τα χρησιμοποιήσουν, πολλώ δεν μάλλον όταν το διατυμπανίζουν κιόλας. Πρέπει να επιλέξουμε αν θα είμαστε για τους Αμερικανούς ο σύμμαχος που εξυπηρετεί ή ο σύμμαχος που σέβονται.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εστία 16/10/2026

Σκληρή κριτική στις ευρωπαϊκές επιλογές για την Ουκρανία, προειδοποιήσεις για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ανησυχία για την τουρκική διείσδυση στην ανατολική Λιβύη περιλαμβάνει η ανάλυση του Σταύρου Καλεντερίδη. Στο επίκεντρο θέτει το οικονομικό βάρος για τους Ευρωπαίους πολίτες και το ερώτημα εάν το Κίεβο μπορεί να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, διατηρώντας τη βοήθεια που χρειάζεται.

Το κόστος της συνέχισης του πολέμου στην Ουκρανία και οι αντιθέσεις στο δυτικό στρατόπεδο βρέθηκαν στο επίκεντρο της ζωντανής ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη. Ο αναλυτής συνέδεσε τη συζήτηση για τη χρηματοδότηση του Κιέβου με τις ευρωπαϊκές δημοσιονομικές προτεραιότητες, υποστηρίζοντας ότι οι αποφάσεις για νέα κονδύλια έχουν συνέπειες στις υποδομές, στην ανάπτυξη και στην καθημερινότητα των πολιτών.

Παράλληλα, έστρεψε την προσοχή στην Ανατολική Μεσόγειο. Για τον ίδιο, η πορεία της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου και οι επαφές της Άγκυρας με την ανατολική Λιβύη αποτελούν δύο μέτωπα που απαιτούν ενεργή ελληνική διπλωματική παρουσία.

Νέα δισεκατομμύρια και ο λογαριασμός στους Ευρωπαίους

Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε σε πρόσθετες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας, επικαλούμενος συζήτηση για ακόμη 70 δισ. ευρώ πέραν πακέτου 90 δισ. ευρώ. Αντιμετώπισε τα ποσά αυτά ως ένδειξη ότι οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις διευρύνονται, χωρίς να έχει παρουσιαστεί, κατά την εκτίμησή του, πειστική προοπτική τερματισμού του πολέμου.

Το ερώτημα που έθεσε αφορά την προέλευση των χρημάτων και τις δαπάνες που ενδεχομένως θα περιοριστούν για να εξασφαλιστούν. Στο πλαίσιο αυτό, επικαλέστηκε λιθουανικές ανησυχίες για τη χρηματοδότηση υποδομών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον σιδηροδρομικό άξονα Rail Baltica.

Κατά την προσέγγισή του, ακόμη και κυβερνήσεις που υποστηρίζουν το Κίεβο βρίσκονται αντιμέτωπες με τις εθνικές τους ανάγκες όταν η συζήτηση φτάνει στην κατανομή των ευρωπαϊκών πόρων. Ειδική αναφορά έκανε στη στάση του Αντρέι Μπάμπις, τον οποίο παρουσίασε ως αντίθετο στην ανάληψη πρόσθετων εγγυήσεων για τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας.

Η κριτική του επικεντρώθηκε και στον μακροπρόθεσμο δανεισμό: υποστήριξε ότι οι σημερινές δεσμεύσεις μεταφέρουν βάρη στις επόμενες γενιές, ενώ οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αντιμετωπίζουν ήδη πιεστικές οικονομικές ανάγκες.

Η διαμάχη για τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια

Ξεχωριστή θέση στην ανάλυση είχε η αξιοποίηση των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Ο Καλεντερίδης εξέφρασε έντονη αντίθεση στη διοχέτευσή τους προς το Κίεβο, διατυπώνοντας τη θέση ότι μια τέτοια επιλογή δημιουργεί σοβαρό προηγούμενο.

Στάθηκε στις επιφυλάξεις που απέδωσε στη βελγική πλευρά και στον ρόλο της Euroclear. Παρουσίασε τη διαφωνία ως ουσιαστικό ζήτημα για τον τρόπο χρηματοδότησης του πολέμου και για τις ευθύνες που θα αναλάβουν τα ευρωπαϊκά κράτη.

Στην ίδια συζήτηση ενέταξε τη δήλωση που απέδωσε στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για ενδεχόμενη μετακίνηση 20 εκατομμυρίων Ουκρανών προς την Ευρώπη σε περίπτωση ήττας. Ο αναλυτής ερμήνευσε την προειδοποίηση ως μέσο πίεσης προς τους Ευρωπαίους, ώστε να συνεχιστεί η οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη.

Αμφισβήτησε, επίσης, τη δυνατότητα της Ρωσίας να καταλάβει και να ελέγξει ολόκληρη την Ουκρανία, επικαλούμενος τις στρατιωτικές απαιτήσεις της κατοχής μεγάλων αστικών κέντρων. Πρόκειται για τη δική του εκτίμηση ως προς την πιθανή εξέλιξη του πολέμου.

Με ποιες πλάτες συγκρούεται με τον Τραμπ;

Ο Καλεντερίδης έδωσε ιδιαίτερο βάρος στις διαφωνίες για τα ουκρανικά πλήγματα κατά ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Όπως ανέφερε, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει τέτοιες επιθέσεις ως παράγοντα επιβάρυνσης των διεθνών τιμών ενέργειας, ενώ ο Φρίντριχ Μερτς υποστηρίζει το δικαίωμα της Ουκρανίας να πλήττει στόχους που συνδέονται με τη ρωσική πολεμική ικανότητα.

Ο αναλυτής διέκρινε διαφορετικές προτεραιότητες μεταξύ Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Εκτίμησε ότι το Κίεβο αντλεί πολιτική στήριξη από τη Βρετανία και τη Γερμανία, αμφισβήτησε όμως κατά πόσον αυτή μπορεί να αναπληρώσει την αμερικανική συνδρομή.

Συνέδεσε το ζήτημα με τις ανάγκες της ουκρανικής αεράμυνας και τις ελλείψεις αναχαιτιστικών πυραύλων που, όπως ανέφερε επικαλούμενος δημοσιεύματα, περιορίζουν τις δυνατότητές της.

Η βασική του εκτίμηση ήταν ότι η αντιπαράθεση με την αμερικανική ηγεσία ενέχει μεγάλο στρατηγικό κίνδυνο για τον Ζελένσκι, καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική υποστήριξη δεν εξασφαλίζει αυτομάτως την κάλυψη των στρατιωτικών αναγκών της χώρας.

Το καλώδιο και ο κίνδυνος τουρκικής εμπλοκής

Στα ελληνοτουρκικά, ο Καλεντερίδης εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί διαδικασία συνεννόησης με την Άγκυρα για τις έρευνες της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου.

Με αφορμή αναφορές σε αίτημα της Nexans προς τη Λευκωσία, διατύπωσε τον φόβο ότι θα μπορούσε να ανοίξει ο δρόμος για αντίστοιχη προσέγγιση προς την τουρκική πλευρά. Το παρουσίασε ως κίνδυνο που παρακολουθεί, χωρίς να αναφέρει ότι έχει ήδη υποβληθεί τέτοιο αίτημα προς την Τουρκία.

Επικαλέστηκε τουρκικά δημοσιεύματα για τις διεκδικήσεις της Άγκυρας στην περιοχή και άσκησε κριτική στις ελληνικές κυβερνήσεις για την απουσία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατά την εκτίμησή του, η στάση της Γαλλίας θα επηρεάσει καθοριστικά την εξέλιξη του έργου, καθώς το ζητούμενο είναι εάν οι τουρκικές απαιτήσεις θα αποκτήσουν πρακτικό βάρος στη διαδικασία των ερευνών.

Η Άγκυρα απλώνει επιρροή στη Λιβύη

Για τη Λιβύη, ο αναλυτής αναφέρθηκε σε πολιτικές εξελίξεις στο ανατολικό τμήμα της χώρας και σε τουρκικές πιέσεις προς το περιβάλλον Χαφτάρ για την προώθηση του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Εκτίμησε ότι οι επαφές της Άγκυρας με τον Σαντάμ Χαφτάρ απαιτούν στενή παρακολούθηση από την Αθήνα. Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα χρειάζεται δική της διπλωματική δράση, καθώς η στάση τρίτων χωρών καθορίζεται από τα δικά τους συμφέροντα.

Στο μεταναστευτικό, τέλος, σχολίασε τις συζητήσεις που περιέγραψε για αυστηρότερη ευρωπαϊκή πολιτική, έλεγχο των συνόρων και επιστροφές. Τις αξιολόγησε ως ένδειξη αλλαγής προσανατολισμού, διατηρώντας επιφυλάξεις για την επάρκεια των μέτρων.

Το κοινό νήμα της παρέμβασής του ήταν το κόστος των πολιτικών αποφάσεων: ποιος το αναλαμβάνει στην Ευρώπη και με ποια στρατηγική προετοιμάζεται η Ελλάδα για τις πιέσεις στην περιοχή της.

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Έχουμε επανειλημμένα ονομάσει τη σοβούσα παγκόσμια αναμέτρηση μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ ως τον «Πόλεμο των Δρόμων» καθώς η κυρίως οικονομική άμιλλα τους εξαρτάται πρωτίστως από τη ροή πρωτογενών και δευτερογενών αγαθών στα πλαίσια του παγκόσμιου εμπορίου.

Σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια κονταροχτυπιούνται οι αντίπαλοι διάδρομοι BRI (Belt and Road Initiative) και IMEC (India-Middle East-Europe Corridor). Δεδομένου ότι ο πόλεμος της Ουκρανίας έθεσε, επ’ αορίστω, σε ακινησία το βόρειο τμήμα του Κινεζικού Δρόμου του Μεταξιού» (BRI) λόγω των κυρώσεων στη Ρωσία, οι Κινέζοι ετοιμάζονται να ενεργοποιήσουν την «κερκόπορτα» της Ευρώπης μέσω του «Μεσαίου Διαδρόμου» που περνά από την Κασπία θάλασσα και φτάνει στον πολυπόθητο στόχο του, την πλούσια αγορά της Ευρώπης, μέσω Αζερμπαϊτζάν και Τουρκίας. Αντιστοίχως, η ρευστή κατάσταση στη Μέση Ανατολή αναστέλλει προσωρινώς, αλλά επίσης επ’ αορίστω, την ενεργοποίηση του IMEC, οπότε οι ΗΠΑ προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο να αποτρέψουν μια πιθανή ενεργειακή επανένωση της Ευρώπης με τη Ρωσία, ιδιαιτέρως μετά το επερχόμενο τέλος του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου. Σε αυτά τα πλαίσια ενεργοποιείται ο λεγόμενος «Κάθετος Διάδρομος Ενέργειας» (Vertical Energy Corridor) που θα ενώνει την Αλεξανδρούπολη με όλες τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Αν και η αποπομπή της πρέσβειρας Γκιλφόιλ μπορεί να αποτελέσει μια πρόσκαιρη τροχοπέδη στην εξέλιξη του, ο Διάδρομος είναι απαίτηση της Αμερικής και οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών τουλάχιστον, έχουν επανειλημμένα δηλώσει την τυφλή υποταγή τους στα κελεύσματα των ΗΠΑ, με μόνη ίσως τραγική εξαίρεση των Κώστα Καραμανλή το νεότερο. Όμως οι αυξημένες ενεργειακές ανάγκες της κούρσας για την Προηγμένη Τεχνητή Νοημοσύνη δεν εγγυώνται τη συνεχή ροή του αμερικανικού σχιστολιθικού υδρογονάθρακα. Έτσι η μελλοντική παροχή ενέργειας στην περιοχή προβλέπεται να είναι από τις εξορύξεις στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, μια τοποθεσία που εγγυάται και την παράκαμψη των επισφαλέστατων πλέον στενών του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας. Όμως η εκφοβιστική πολιτική της Τουρκίας, που εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Κίνας, κατά της Ελλάδας και της Κύπρου έχει παγώσει κάθε ενέργεια και μόνο η πίεση των ΗΠΑ έχει πλέον πριμοδοτήσει την έξωθεν πρόσφατη μεταμόσχευση γενναιότητας στην ελληνόφωνη κυβέρνηση.

Το καίριο λοιπόν διακύβευμα της Τουρκίας, ως δάκτυλος των Ευρασιατικών Δυνάμεων, είναι να αποτρέψει αρχικά την ενεργειακή διασύνδεση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ και κατόπιν να αμφισβητήσει στρατιωτικά τις ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου ώστε να αποτρέψει τις γεωτρήσεις από ιδιωτικές εταιρείες, λόγω αυξημένης επισφάλειας. Μέχρι στιγμής φαίνεται να το έχει καταφέρει καθώς μια σωρεία ελληνόφωνων κυβερνήσεων επεδίωξαν τα «ήρεμα νερά» μέχρι το τέλος της εκλογικής περιόδου με μια σειρά ανεπαίσχυντων υποχωρήσεων. Τώρα μάλιστα είμαστε σε τέτοιο επίπεδο προωθήσεως των Τούρκων που η υποχώρησή τους θα τους εξευτέλιζε σε τέτοιο σημείο που κάνει ένα θερμό επεισόδιο πολύ πιθανό. Αυτά είναι τα επίχειρα της υποχωρητικότητας και του ενδοτισμού. Το κόστος όμως δεν θα το πληρώσουν οι μίσθαρνοι συστημικοί απόγονοι των κοτζαμπάσηδων αλλά ο ελληνικός λαός.

Παράλληλα με το μεγάλο ρίσκο ενός θερμού επεισοδίου από το οποίο θα βγει ταπεινωμένη, η Τουρκία έχει πρόσφατα αναγκαστεί να έρθει σε πολιτιστική και θρησκευτική αντιπαράθεση με τον κλειδόλιθο του Μεσαίου διαδρόμου-το Αζερμπαϊτζάν. Η παρεμβατική πολιτική της σε εθνολογικά και θρησκευτικά ζητήματα που η όμορη χώρα επιλύει κοσμικά, την έχει φέρει σε έντονη αντιπαράθεση μαζί της και η στενή σχέση των Αζέρων με τους νέους ορκισμένους άσπονδους εχθρούς τους, τους Ισραηλινούς, τους καθιστά την επίλυση της εξισώσεως ιδιαζόντως δύσκολη, καθώς οι Αζέροι δεν εξαρτώνται πλέον αποκλειστικά από τους Τούρκους, αφού έχουν γίνει σοβαρές προσεγγίσεις στη χώρα από το Δυτικό άρμα.

Επιπλέον, η πρόσφατη κραυγαλέα επίδειξη αφερεγγυότητας με την Συμφωνία της Μέκκας, καθιστά πλέον την Τουρκία κάθε άλλο από την πάλαι ποτέ πολύφερνη νύφη στη ευρωπαϊκή και αμερικανική παράλογα εξιδανικευτική φαντασία.