Αναλύσεις
Απειλεί με διπλό έμφραγμα το Ιράν την παγκόσμια οικονομία
Αν δεχθεί επίθεση στο νησί Χαργκ και στα Στενά του Ορμούζ… στη σκιά της μυστικής διπλωματίας
Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Πέφτουν κεφάλια στο Ιράν, αφού το Ισραήλ εξουδετερώνει τη μια σημαντική προσωπικότητα του καθεστώτος μετά την άλλη, χωρίς, όμως, να υπάρχουν σημεία παράδοσης. Η Λερναία Ύδρα του συστήματος καλά κρατεί. Το Ιράν απειλεί ότι θα προκαλέσει διπλό έμφραγμα στην παγκόσμια οικονομία, αφού θα κλείσει, μετά τα Στενά του Ορμούζ, και αυτό του Αμπ ελ‑Μαντέμπ, εάν οι ΗΠΑ αποτολμήσουν επιχειρήσεις στο νησί Χανγκ ή στα Στενά του Ορμούζ. Και συμβαίνει αυτό παρότι: Α) Ο Πρόεδρος Τραμπ ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις επί τη βάσει όρων, που, αν τους δεχθεί το Ιράν, θα ήταν δυνατό να υπάρξει εκεχειρία για ένα μήνα προκειμένου να επέλθει τελική συμφωνία. Β) Οι Ισραηλινοί επιμένουν ότι θα συνεχίσουν μέχρι την καταστροφή των τεθέντων στόχων. Γ) Οι Ιρανοί όχι μόνο δεν παραδίδονται, αλλά ζητούν από τις ΗΠΑ να δεχθούν ήττα, ότι ήταν εισβολή και να πληρώσουν αποζημιώσεις. Και ο Τραμπ απαντά ότι θα ζήσουν την κόλαση. Οι δυο πλευρές παίζουν πόκερ με πυραύλους και στέλνουν τελεσίγραφα για λόγους ψυχολογίας, εντυπώσεων και στρατηγικού διαπραγματευτικού βάθους. Τι θα πουν άλλωστε είτε οι μεν είτε οι δε, παραδιδόμαστε;
Αλυσίδα ζητημάτων…
Υπάρχουν μια σειρά -αλυσίδα- ζητημάτων σε επίπεδο διαπραγματεύσεων, που θέτουν οι ΗΠΑ, όπως είναι:
- Τα πυρηνικά. Με άλλα λόγια, να δεσμευτεί και να ελέγχεται το Ιράν ότι δεν θα φτιάξει πυρηνικά όπλα.
- Η μείωση του πυραυλικού οπλοστασίου του Ιράν, ώστε να μην μπορεί ν’ αποτελεί εξωτερική συμβατική απειλή είτε για το Ισραήλ είτε για τις χώρες του Κόλπου είτε για την ευρύτερη περιοχή και γενικότερα. Κάτι τέτοιο σημαίνει το ξεδόντιασμα του καθεστώτος, αφού θα περιληφθούν και οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς που κτυπούν ώς την Ευρώπη.
- Τον τερματισμό στρατιωτικού, οικονομικού και πολιτικού ελέγχου των Χούθι, της Χεζμπολάχ και άλλων Οργανώσεων εκτός Ιράν, που σημαίνει τη διάλυσή τους και συνθήκων περιφερειακής ασφάλειας.
- Τη συνδιαχείριση των Στενών του Ορμούζ. Και επί τούτου είναι που εκδήλωσαν πρόθεση οι Ευρωπαίοι να συμμετάσχουν στέλνοντας μετά το τέλος του πολέμου ναυτική πολυεθνική δύναμη. Το ερώτημα είναι εάν ο Πρόεδρος Τραμπ θα επιτρέψει κάτι τέτοιο μετά τον πόλεμο ή εάν θα διαχειριστεί ο ίδιος, δηλαδή οι ΗΠΑ, με τις χώρες του Κόλπου το θέμα των Στενών με βάση το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο τι ορίζει; Το νομικό καθεστώς των Στενών του Ορμούζ θεμελιώνεται τόσο από το συμβατικό όσο και στο εθιμικό Διεθνές Δίκαιο. Επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και ειδικότερα των άρθρων 34, 38, 42 και 44, τα Στενά διέπονται από την αρχή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και των υπερπτήσεων. Ως εκ τούτου, απαγορεύεται ρητά η αναστολή της διέλευσης από τα παράκτια κράτη, όπως το Ιράν και το Ομάν, ανεξαρτήτως εάν ασκούν κυριαρχία. Σε επίπεδο εθιμικού Δικαίου, η αρχή της ελεύθερης διέλευσης σε διεθνή Στενά έχει αναγνωριστεί μέσα από τη διεθνή πρακτική και επιβεβαιώθηκε στη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου στην υπόθεση Corfu Channel Case. Σε αυτήν την υπόθεση κρίθηκε ότι τα κράτη δεν μπορούν να παρεμποδίζουν τη διεθνή ναυσιπλοΐα, άρα δεν μπορεί κανείς να κλείνει τα Στενά, ασχέτως εάν έχει κυριαρχία ή όχι. Με ό,τι συμβαίνει στον πόλεμο του Ιράν, το Διεθνώς Δίκαιο είναι μεταξύ των θυμάτων του πολέμου. Και αυτό αφορά όλους τους εμπλεκομένους. Τα Στενά του Ορμούζ όπως και του Αμπ ελ‑Μαντέμπ, που ενώνουν τον Ινδικό με το Σουέζ, την Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη, είναι σημαντικής σημασίας για το διεθνές εμπόριο και την ενεργειακή ασφάλεια. Τα Στενά του Αμπ ελ‑Μαντέμπ βρίσκονται εντός του βεληνεκούς των Χούθι και αποτελούν τη νέα απειλή του Ιράν σε βάρος των ΗΠΑ, εάν επιδιώξουν χερσαία ή από αέρος επιχείρηση με την 82η Μεραρχία στα νησιά που βρίσκονται στα Στενά του Ορμούζ ή το νησί Χαργκ, όπου βρίσκονται οι ενεργειακές εγκαταστάσεις του Ιράν, από τις οποίες γίνεται το 90% των εξαγωγών. Άρα το Ιράν απειλεί ότι θα προκαλέσει διπλό έμφραγμα στην ενέργεια, στο εμπόριο και στην παγκόσμια οικονομία, στην εξής λογική: Προτού πέσω – αν πέσω – θα προκαλέσω όσο μεγαλύτερο κόστος μπορώ. Γαία πυρί μιχθήτω. Αυτή δε η απάντηση είναι αποτέλεσμα των τοποθετήσεων Τραμπ ότι, εάν δεν γίνουν δεκτοί ο όροι του, οι Ιρανοί θ’ αντιμετωπίσουν την κόλαση!
Τα οφέλη για το Ιράν…
Ο Πρόεδρος Τραμπ αφήνει ανοικτό παράθυρο στην ειρήνη υπό την έννοια ότι, εάν το Ιράν δεχθεί τους όρους των ΗΠΑ, τότε θα προκύψει: 1. Μερική άρση οικονομικών κυρώσεων. 2. Πρόσβαση στο διεθνές τραπεζικό σύστημα. 3. Αύξηση εξαγωγών πετρελαίου. Το Ιράν από την πλευρά του διαψεύδει μεν ότι είναι σε διαπραγμάτευση, αλλά, όπως ισχυρίζεται, έλαβε προτάσεις από τις ΗΠΑ, τις οποίες, όμως, απορρίπτει. Διότι τις θεωρεί ως παράδοση και ούτως ή άλλως πιστεύει ότι: Α) Θα πρέπει να τερματιστεί η επίθεση που δέχεται και ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να δεχθούν ήττα και να προχωρήσουν σε αποζημιώσεις. Β) Θα πρέπει να διατηρήσει, δηλαδή, τις δυνάμεις αποτροπής. Γ) Θα πρέπει εκ των προτέρων να αρθούν μερικώς τα σε βάρος του μέτρα. Δ) Είναι απαράδεκτη η διάλυση του πυρηνικού του προγράμματος. Ε) Να εφαρμοστεί η όποια εκεχειρία και αλλού, όπως στον Λίβανο, π.χ., όπου το Ισραήλ ενεργεί σε βάρος της Χεζμπολάχ, αλλά και σε άλλες περιοχές όπως η Υεμένη με τους Χούθι.
Τα ψηφίσματα για το Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα
Τι προνοεί το Διεθνές Δίκαιο; Τα ψηφίσματα 1737, 1747, 1803, και 1929 εκδόθηκαν σε βάρος του Ιράν κάτω από το κεφάλαιο 7 του Χάρτη του ΟΗΕ. Αφορούν κυρώσεις επειδή η στάση του Ιράν και δη μέσω του πυρηνικού του προγράμματος θεωρείται απειλή για την περιφερειακή κατ’ ελάχιστον ειρήνη και έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα. Όμως, το Ψήφισμα 2231 του 2015 του Συμβούλιο Ασφαλείας κατήργησε το προηγούμενο καθεστώς κυρώσεων κατά του Ιράν, που είχε επιβληθεί με τα ήδη αναφερθέντα ψηφίσματα. Με άλλα λόγια, δημιούργησε νέο νομικό πλαίσιο συνδεδεμένο με τη συμφωνία JCPOA. Η συμφωνία αυτή (Joint Comprehensive Plan of Action) υπογράφηκε το 2015 μεταξύ του Ιράν και των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Γερμανία), με στόχο τον περιορισμό του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Το Ιράν δεσμεύτηκε να περιορίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου, να μειώσει τους φυγοκεντρητές και να δεχτεί αυστηρούς ελέγχους από τον International Atomic Energy Agency. Ως αντάλλαγμα θα επερχόταν η άρση των διεθνών κυρώσεων, η πρόσβαση στην παγκόσμια οικονομία και η δυνατότητα εξαγωγών πετρελαίου. Βεβαίως, η άρση των κυρώσεων δεν ήταν άμεση, αλλά πραγματοποιήθηκε υπό όρους. Μετά, δηλαδή, από επαλήθευση συμμόρφωσης του Ιράν. Το ψήφισμα διατήρησε προσωρινούς περιορισμούς σε όπλα και βαλλιστικούς πυραύλους και εισήγαγε τον μηχανισμό “snapback”, που σημαίνει τη δυνατότητα επαναφοράς όλων των προηγούμενων κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Συνεπώς, οι κυρώσεις καταργήθηκαν νομικά, αλλά υπό αιρετό και αναστρέψιμο καθεστώς. Ώς το 2018 το Ιράν τήρησε τα συμφωνηθέντα. Μετά, όχι. Και ο ισχυρισμός του ήταν ότι επρόκειτο για αντίμετρα στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ είχαν αποχωρήσει από την αρχική συμφωνία JCPOA, που δεν είχε όμως δεσμευτικό νομικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με το ψήφισμα 2231 του Σ. Ασφαλείας, που είναι δεσμευτικό επειδή είναι κάτω από το Κεφάλαιο 7. Ακόμη, όμως, και αν είναι δεσμευτικό και αν το παραβιάζει το Ιράν, οι ΗΠΑ δεν έχουν εκδώσει σχετικό ψήφισμα για στρατιωτικές επιχειρήσεις κάτω από το κεφάλαιο 7. Γι’ αυτό και το Ιράν ισχυρίζεται ότι δέχθηκε επίθεση και χρήση βίας, που παραπέμπει σε παραβίαση του άρθρου 2, παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ. Από την πλευρά τους ΗΠΑ και Ισραήλ αναφέρονται σε προληπτικό κτύπημα, το οποίο συνδέουν με το δικαίωμα της αυτοάμυνας, άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ, αφού υπάρχουν ήδη ψηφίσματα, και δη το 2231, το οποίο παραβιάζεται από το Ιράν και αφορά σε απειλή από την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Σε αυτά προστίθεται η τρομοκρατία, αλλά και δυο βασικά στοιχεία που προβάλλουν ΗΠΑ και Ισραήλ, για να έχει νομική βάση το επιχείρημά τους. Το Ιράν ως κράτος, με βάση τα ψηφίσματα του Σ. Ασφαλείας, συνιστά απειλή για το περιφερειακό διεθνές σύστημα: 1. Κατευθύνει επιχειρησιακά τις επιθέσεις. 2. Δίνει εντολές για τη διενέργεια συγκεκριμένων πράξεων, όπως αυτές της τρομοκρατίας σε βάρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ, που είναι σύμμαχός του. Αυτά μάλιστα τα κριτήρια προκύπτουν από την καταδίκη των ΗΠΑ από το Διεθνές Δικαστήριο, στην υπόθεση της Νικαράγουας εναντίον των ΗΠΑ του 1986!
Διάχυση πολέμου και ασύμμετρη ισχύς
Μέχρι να φτάσουν -και αν φτάσουν- σε συμφωνία και ποια οι Ιρανοί με τους Αμερικανούς, ο πόλεμος συνεχίζεται. Δεν περιορίζεται στην απλή εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο δόγμα ασύμμετρης ισχύος και διάχυσης του πολέμου. Οι πύραυλοι με κεφαλές διασποράς ή αεροεκρηκτικής λειτουργίας αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στρατηγικής. Πώς λειτουργούν; Ο πύραυλος εκτοξεύεται, και ακολουθεί βαλλιστική τροχιά. Πριν από την πρόσκρουση, ενεργοποιεί την κεφαλή του, η οποία είτε εκρήγνυται στον αέρα είτε διασπάται σε υποπυρομαχικά. Έτσι, αντί να έχουμε ένα σημείο πλήγματος, δημιουργείται ζώνη καταστροφής. Με τον τρόπο αυτό, δηλαδή τη δυνατότητα να επιτυγχάνονται μέσω ενός πυραύλου πολλαπλοί στόχοι, αυξάνεται η πίεση επί της αποτρεπτικής ικανότητας του αμυνομένου.
Ιρανική πυραυλική δομή, η άμυνα του Ισραήλ και οι ρωγμές…
Η ιρανική πυραυλική ισχύς είναι δομημένη σε διαφορετικά επίπεδα, ανάλογα με το βεληνεκές των πυραύλων. Σε τακτικό επίπεδο, πύραυλοι όπως ο Fateh-110 και ο Zolfaghar καλύπτουν αποστάσεις έως μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πλήγματα υψηλής έντασης σε περιφερειακό επίπεδο. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, συστήματα όπως ο Qiam-1 και ο Shahab-3 επεκτείνουν την ακτίνα δράσης σε μεγαλύτερα βάθη. Σε στρατηγικό επίπεδο, οι Ιρανοί διαθέτουν τους πυραύλους όπως ο Emad και ο Sejjil, οι οποίοι επιτρέπουν την κάλυψη αποστάσεων που φθάνουν έως και τα 2.000 χιλιόμετρα, θέτοντας στο στόχαστρο ολόκληρη την επικράτεια του Ισραήλ.
Η επιθετική αιχμή του δόρατος των Ισραηλινών είναι η αεροπορία τους από τα F-16 ως τα F35. Ταυτοχρόνως, το Ισραήλ έχει αναπτύξει μια δύναμη αποτροπής, με ζώνες αναχαίτισης. Στο ανώτατο επίπεδο, βρίσκεται το Arrow 3, το οποίο δύναται να καταστρέψει βαλλιστικούς πυραύλους εκτός ατμόσφαιρας, πριν αυτοί εισέλθουν στο τελικό στάδιο της καθόδου τους. Συμπληρωματικά, υπάρχει το Arrow 2 και το David’s Sling, που καλύπτουν τα ενδιάμεσα επίπεδα. Το δε Iron Dome αναλαμβάνει την αντιμετώπιση απειλών μικρής εμβέλειας. Άρα, το Iron Dome συνιστά το τελευταίο στάδιο αεράμυνας στα 70 χιλιόμετρα. Εάν, λοιπόν, ο πύραυλος καταστραφεί εγκαίρως, πριν ενεργοποιήσει την κεφαλή του και διαχυθεί, η απειλή εξουδετερώνεται. Εάν, όμως, διασπαρεί, τότε η άμυνα καλείται ν’ αντιμετωπίσει πολλαπλούς στόχους, γεγονός που αυξάνει την πιθανότητα να διαρρηχθεί η αεράμυνα. Στο σημείο αυτό είναι που έχει σημασία η έννοια του κορεσμού. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η ταυτόχρονη εκτόξευση μεγάλου αριθμού πυραύλων, και δη με κεφαλή διασποράς, καθώς και drones δύναται να υπερφορτώσει ακόμη και τα πλέον προηγμένα συστήματα και να δημιουργήσει ρωγμές.
Η αεράμυνα του…πολέμου
Στο πόλεμο του Ιράν, η αεράμυνα των ΗΠΑ και των Ισραηλινών λειτουργεί στα εξής επίπεδο:
- Οι ΗΠΑ έχουν την ευθύνη του πρώτου αποτρεπτικού κτυπήματος.
- Το Ισραήλ κτυπά στόχους σε μεγάλο ύψος με τους Arrow.
- Το Ισραήλ κτυπά στόχους σε μεσαίο ύψος με το David’s Sling.
- Το Ισραήλ αναχαιτίζει στόχους σε χαμηλό ύψος με το Iron Dome.
- Οι δυνάμεις πέριξ της Κύπρου έχουν υποστηρικτικό ρόλο.
Η περιοχή της Κύπρου δεν λειτουργεί ως κύρια άμυνα. Αυτό σημαίνει: 1. Έγκαιρη προειδοποίηση μέσω ραντάρ και αεροσκαφών που βλέπουν εκτοξεύσεις από μακριά και δίνουν χρόνο στο Ισραήλ. 2. Ναυτική ασπίδα με αμερικανικά πλοία και Aegis Combat System, που μπορούν ν’ αναχαιτίσουν πυραύλους πριν φτάσουν στο στόχο. 3. Δίκτυο δεδομένων μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ, ΗΠΑ. Σε αυτό συμμετέχουν και οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις, που βρίσκονται στην περιοχή. 4. Υποστήριξη επιχειρήσεων ανεφοδιασμού στον αέρα και άλλων λογισμικών.
Σύμφωνα με διεθνείς αναλύσεις, το Ιράν ενδέχεται να διαθέτει τεχνολογική δυνατότητα ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων με βεληνεκές έως περίπου 3.000–4.000 km, κυρίως μέσω εξέλιξης υφιστάμενων συστημάτων και διαστημικής τεχνολογίας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία ότι τέτοια εμβέλεια έχει επιτευχθεί ή ενταχθεί σε επιχειρησιακή χρήση.
Χαμηλό: λίγοι πύραυλοι μικρού βεληνεκούς ή drones.
Μεσαίο: περιορισμένος αριθμός πυραύλων μέσης εμβέλειας.
Υψηλό: πολλοί βαλλιστικοί πύραυλοι μεγάλης εμβέλειας.
Μαζική επίθεση: ταυτόχρονη εκτόξευση μεγάλου αριθμού πυραύλων και drones για κορεσμό της άμυνας
GEOPOLITICO
Σμαραγδής: «Στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας» – Ο Κολοκοτρώνης, η εθνική ταυτότητα και η απάντηση στους επικριτές
Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Όλγα Λαθύρη στον Star Κεντρικής Ελλάδας για τη νέα ταινία με επίκεντρο τον Γέρο του Μωριά, την ανάγκη εθνικής ενότητας και τον πολιτισμό ως δύναμη αντίστασης στην ομογενοποίηση.
Με αιχμηρές αναφορές στην παγκοσμιοποίηση, στην υποχώρηση της ελληνικής αυτοπεποίθησης και στις αρνητικές κριτικές που δέχθηκε ο «Καποδίστριας», ο Γιάννης Σμαραγδής παρουσίασε το σκεπτικό της επόμενης κινηματογραφικής του προσπάθειας. Στη συνέντευξή του στην Όλγα Λαθύρη για τον Star Κεντρικής Ελλάδας, αποκάλυψε ότι έχει ολοκληρωθεί η πρώτη μορφή του σεναρίου για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο αντιμετωπίζει ως φορέα της ελληνικής λαϊκής ψυχής και ως πρότυπο προσφοράς στην πατρίδα.
«Στην ουσία, στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας ότι εννοεί την υπεράσπιση μιας «ανώτερης Ελλάδας». Συνέδεσε την τοποθέτησή του με το όραμα του Καποδίστρια και με τις αντιδράσεις απέναντι στην ταινία του, υποστηρίζοντας ότι η ανάδειξη της ελληνικής ιστορίας και ταυτότητας συναντά αντιστάσεις.
Η σύγκρουση με τους κριτικούς και τα ξένα πρότυπα
Ο Σμαραγδής επιτέθηκε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κινηματογραφικής κριτικής, αναγνωρίζοντας πάντως ότι υπάρχουν εξαιρέσεις. Χρησιμοποίησε τον όρο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να περιγράψει αυτό που ο ίδιος θεωρεί θαυμασμό προς τον «επικυρίαρχο».
Στη δική του ανάγνωση, η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει την πολιτισμική ομοιομορφία, με τον αμερικανικό κινηματογράφο να λειτουργεί ως όχημα επιβολής προτύπων. Υποστήριξε ότι η άκριτη υιοθέτησή τους μπορεί να οδηγήσει σε πολιτισμική εξάρτηση, ενώ αντιπαρέβαλε τη δυνατότητα του ελληνικού κινηματογράφου να αναδεικνύει ιστορικές προσωπικότητες και να ενισχύει την αυτογνωσία του κοινού.
«Μας έχουν πείσει ότι είμαστε αδύνατοι να ξαναγίνουμε μεγάλοι», είπε. Κατά τον ίδιο, οι ταινίες του επιχειρούν να αμφισβητήσουν αυτή την εικόνα, υπενθυμίζοντας στους θεατές τις δυνάμεις και τις αξίες που διαθέτουν.
«Ο Κολοκοτρώνης είναι η ελληνική ψυχή»
Για τον Γέρο του Μωριά, ο σκηνοθέτης έδωσε ιδιαίτερο βάρος στον λαϊκό πολιτισμό, στην πίστη, στην παράδοση και στη μετάδοση των αξιών από γενιά σε γενιά.
«Πρώτα απ’ όλα, ο Κολοκοτρώνης είναι η ελληνική ψυχή», υπογράμμισε. Εξήγησε ότι θέλει να φωτίσει, πέρα από τη στρατιωτική του δράση, την εσωτερική διαδρομή ενός ανθρώπου που έφθασε να υπηρετεί κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Ως κεντρικό νόημα της ταινίας περιέγραψε την υπέρβαση της ατομικής επιδίωξης χάριν μιας ανώτερης αποστολής. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε σε περιστατικά συγχώρεσης και αποφυγής της εκδίκησης, όπως ο ίδιος τα έχει εντάξει στην προσέγγισή του για τον ήρωα.
Παρουσίασε, επίσης, τον Κολοκοτρώνη ως το «alter ego» του Καποδίστρια: τον άνθρωπο της στρατιωτικής πράξης δίπλα στον άνθρωπο του πολιτικού οράματος. Η νέα ταινία, όπως εξήγησε, αποτελεί προέκταση της προηγούμενης, με κοινό άξονα την αφύπνιση της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.
Εθνική ενότητα απέναντι στον διχασμό
Η αναφορά στους εμφύλιους της Επανάστασης έφερε τη συζήτηση στη σημερινή Ελλάδα. Ο Σμαραγδής χαρακτήρισε τους εμφύλιους «κατάρα των Ελλήνων» και ζήτησε υπέρβαση της εσωτερικής αντιπαλότητας.
«Να ενωθούμε», τόνισε, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για τον κατακερματισμό και τις κομματικές συγκρούσεις. Συνέδεσε το μήνυμα της ενότητας με την ανάγκη να αποκτήσουν οι νεότερες γενιές ουσιαστική σχέση με την ιστορία τους.
Ενδεικτική ήταν η αφήγησή του για ένα παιδικό πάρτι στις Λιβανάτες, όπου είδε να χρησιμοποιείται ο Spider-Man ως πρότυπο ψυχαγωγίας. Με αφορμή το περιστατικό, εξήγησε ότι επιθυμεί να αναδείξει τον Καποδίστρια και τον Κολοκοτρώνη ως ελληνικά πρότυπα για τα παιδιά.
Η τοποθέτηση για την Τριπολιτσά
Στο τέλος της συνέντευξης, όταν η Όλγα Λαθύρη έθεσε το ζήτημα των τουρκικών αναφορών στη σφαγή της Τριπολιτσάς, ο Σμαραγδής υποστήριξε ότι ο Κολοκοτρώνης απουσίαζε κατά τη σφαγή, συνδέοντας την απουσία του με τη συμφωνία αποχώρησης των Αλβανών.
Απέδωσε τη βία στη συσσωρευμένη οργή από την οθωμανική κυριαρχία, δηλώνοντας παράλληλα ότι η σφαγή «δεν έπρεπε να γίνει». Στην επιχειρηματολογία του επικαλέστηκε τις διώξεις των Ελλήνων, τις γενοκτονίες και την Κύπρο. Οι συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές παρουσιάστηκαν ως δικές του εκτιμήσεις στη συνέντευξη.
Το σενάριο και το ζητούμενο της χρηματοδότησης
Στο πρακτικό σκέλος, ο Σμαραγδής ανέφερε ότι συνεργάζεται με τον Μελέτη Μελετόπουλο και τον ιστορικό Νίκο Γιαννόπουλο για την οργάνωση του ιστορικού υλικού. Δήλωσε ότι στόχος του είναι η δραματουργία να στηριχθεί στα πραγματικά περιστατικά.
Η πρώτη μορφή του σεναρίου έχει ολοκληρωθεί, αλλά προηγείται η εξασφάλιση της χρηματοδότησης. Ο σκηνοθέτης έχει τρεις ηθοποιούς στο μυαλό του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς να τους έχει ενημερώσει.
Παράλληλα, ανέφερε ότι τον «Καποδίστρια» έχουν παρακολουθήσει περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι και μίλησε για δωρεάν προβολές σε σχολεία και για προβολές σε πολιτιστικά κέντρα διεθνώς. Για τον ίδιο, η συνέχεια αυτής της προσπάθειας έχει σαφή προορισμό: να μεταφέρει στις επόμενες γενιές την ιστορική μνήμη και την πίστη ότι η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει ξανά.
GEOPOLITICO
Κάλλιο να πείσεις την Ουάσιγκτον να δεχθεί τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα σου στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, παρά να κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματά σου από την Άγκυρα…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Ελλάδα στον απόηχο του θορύβου που προκλήθηκε με αφορμή τα δημοσιευθέντα από την WSJ για το πώς η Αμερικανίδα Πρέσβης στην Αθήνα Γκίλφοϊλ εκλαμβάνει τον ρόλο της έναντι της ελληνικής κυβέρνησης και του ελλαδικού πολιτικού συστήματος.
Επιπλέον, η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται με δεδομένη τη διαβεβαίωση της Αθήνας ότι, μολονότι έχει ήδη φορτωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός με αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια εξοπλισμών από τη Γαλλία και το Ισραήλ, νέες γενναιόδωρες εγκρίσεις της ελληνικής κυβέρνησης για αμερικανικά συστήματα είναι ante portas.
Σαφώς η ατζέντα έχει πολλά θέματα συμπεριλαμβανομένης της στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, την Ανατολική Μεσόγειο, τον Κάθετο Άξονα, τα ενεργειακά του ελλαδικού χώρου και την εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών, το Κυπριακό, αλλά και το Αιγαίο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε από την Ουάσιγκτον ο Μιχάλης Ιγνατίου.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Προφανώς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι μιλώντας περί Αιγαίου, ο Πρωθυπουργός, και ο Έλληνας ομόλογος του κ. Ρούμπιο, θα θέσoυν στον Αμερικανό ΥΠΕΞ το ζήτημα των σταθερών τουρκικών επιδιώξεων και απειλών εις βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδος μας.
Και προφανώς, όποιος παρακολουθεί στενά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις αντιλαμβάνεται ότι είναι δεδομένη η στήριξη που θα παράσχει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ στη Ελλάδα και την Κύπρο μας. Υπάρχει όμως, ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά όχι την αμερικανική πλευρά, αλλά την Ελλάδα, την κυβέρνησή της, και κυρίως τους εμπλεκομένους, ορατούς και αοράτους, στην εξωτερική πολιτική της:
Έχουν άραγε αποφασίσει, ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Γεραπετρίτης, η κ. Παπαδοπούλου, ο κ. Δένδιας, να θέσουν στις ΗΠΑ και τον κ. Ρούμπιο, το ένα και μοναδικό ζήτημα που ως άλλο ξίφος του Μεγαλέξανδρου λύνει τον γόρδιο δεσμό στα Ελληνοτουρκικά;
Αυτό που δεν είναι άλλο από την επέκταση των ελληνικών εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια (ή μέχρι τη μέση γραμμή, όπου αυτή αποτελεί το ανώτατο όριο);
Διότι, ας μη γελιόμαστε:
Το κατ᾽εξοχήν ζήτημα στα Ελληνοτουρκικά δεν είναι ούτε το casus belli της Τουρκίας, ούτε το φληνάφημα περί δήθεν κλεισίματος του Αιγαίου και μετατροπής του σε Blue Lagoon με τα 12 νμ ελληνικών ΕΧΥ, που διαδίδεται από χείλη ειδικών νομικών οι οποίοι επικαλούνται προς τούτο την UNCLOS, μολονότι η UNCLOS ακριβώς διασφαλίζει πώς με πλήρη επέκταση δεν προσκόπτεται η διεθνής ναυτιλία!
Ούτε καν είναι πρόβλημα αυτό που είχε ομολογήσει παλαιότερα ο πρώην Αρχηγός της ΕΥΠ, κι επικεφαλής των Διερευνητικών Επαφών Ελλάδας – Τουρκίας, Πρέσβης Παύλος Αποστολίδης, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (5 Νοεμβρίου 2024), ότι αν επεκτείνουμε τα ΕΧΥ μας στο Αιγαίο δεν θα έχουμε τί να διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία.
Θέση την οποία επανέλαβε προχθές, (Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026) ο Χρήστος Ροζάκης με άρθρο του στα ΝΕΑ, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχθηκε ότι η πλήρης επέκταση των ελληνικών ΕΧΥ θα έλυνε για μεγάλο τμήμα του Αιγαίου το ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.
Το πρόβλημα είναι ότι η Αθήνα δεν θέλει ως τώρα να συμπεριφερθεί διεθνώς, και δη απέναντι στον ισχυρότερο στρατηγικό της σύμμαχο, τις ΗΠΑ, με το ανάστημα που πρέπει και αρμόζει στην Ελλάδα. Γι᾽ αυτό και ανέχεται την Αμερικανίδα Πρέσβη να εκφέρει απειλές που παραπέμπουν σε ιστορίες από το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί τον ευρύτερο αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή και να επιδιώξει τα μέγιστα ανταλλάγματα. Δεν δικαιολογείται πλέον να στερείται εθνικού πολιτικού ρεαλισμού σε αυτή τη συγκυρία όπου μας ζητούνται μέγιστες υπηρεσίες, τις οποίες φυσικά και παρέχουμε.
Δεν νοείται «στρατηγικός σύμμαχος» τέτοιου σπουδαίου εκτοπίσματος, όπως τόσο οι ΗΠΑ ήδη από την εποχή του κ. Πάιατ όσο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνομολογούν και διατυμπανίζουν για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ο οποίος να μην τολμά να αξιώσει από τον σύμμαχό του στήριξη σε ενέργειες σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο, που αυξάνουν την ισχύ του ιδίου του συμμάχου του!
Τί είδους Στρατηγικός Ελληνοαμερικανικός Διάλογος και τί είδους στρατηγική συμμαχία είναι αυτή, αν οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν έμπρακτα την μέγιστη ενίσχυση και ισχύ της εθνικής εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδος;
Η Αθήνα, επομένως, έχει χρέος να δώσει στην αμερικανική πλευρά και στον εκπρόσωπό της ΥΠΕΞ Ρούμπιο τη δυνατότητα να εκφράσει τη βούληση και τη στήριξή της στην επέκταση των ελληνικών Εθνικών Χωρικών Υδάτων στο Αιγαίο.
Όχι την μερική, κουτσουρεμένη, κι επικίνδυνα τμηματική, όπως κάποιοι επιθυμούν, νοτίως της Κρήτης απλώς, κατά μίμηση των λιλιπούτειων Θαλάσσιων Πάρκων στο κεντρικό Αιγαίο, ή του μοντέλου υποχωρητικότητας στην Κάσο. Αλλά την πλήρη, σύμφωνη προς τις επιταγές και προβλέψεις της UNCLOS επέκταση στα 12 νμ (ή το μέγιστο της μέσης γραμμής).
Καλά τα Ραφάλ, οι Μπελαρά, τα F-35, ο Θόλος του Αχιλλέα, και τα δισεκατομμύρια που καταβάλλουμε στους στρατηγικούς εταίρους μας με την προσδοκία διεθνούς προστασίας. Αλλά είναι καλύτερα να ενημερώσεις την Ουάσιγκτον για την επέκταση της εθνικής κυριαρχίας σου, παρά να αναγκαστείς να την εκχωρήσεις στην Άγκυρα.
Διότι όσο αφήνουμε Κερκόπορτες στο Αιγαίο ανοιχτές τόσο ρισκάρουμε εθνικές καταστροφές. Και η Κύπρος δεν κείται μακράν, ούτε χωρικά, ούτε χρονικά…
GEOPOLITICO
Το GSI δοκιμάζει την ελληνική αποφασιστικότητα – Τι κρύβουν τα τουρκικά σενάρια σύγκρουσης
Η ελληνογαλλική συνεννόηση για το καλώδιο, η ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής και η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Direct News». Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υπογράμμισε ότι η ισχύς των εξοπλισμών αποκτά πραγματικό αντίκρισμα όταν συνοδεύεται από πολιτική βούληση.
Σε κρίσιμο τεστ για την ελληνική αποφασιστικότητα και την προστασία των ενεργειακών υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο εξελίσσεται, σύμφωνα με την ανάλυση του Ανδρέα Μουντζουρούλια στην εκπομπή «Direct News», η προώθηση του Great Sea Interconnector. Παράλληλα, ο δημοσιογράφος παρουσίασε τουρκικά δημοσιεύματα που περιγράφουν σενάρια στρατιωτικής αντιπαράθεσης, επισημαίνοντας ότι πίσω από αυτά συνυπάρχουν ανησυχία για την ελληνική ισχύ και προσπάθεια δημιουργίας κλίματος φόβου.
Το βασικό ερώτημα που έθεσε είναι εάν η Αθήνα θα μετατρέψει τη διπλωματική υποστήριξη και την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων σε έμπρακτη υπεράσπιση των συμφερόντων της.
GSI: Ενημέρωση της Τουρκίας χωρίς αίτημα άδειας
Ο Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε σε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες Αθήνα και Παρίσι βρίσκονται κοντά σε φόρμουλα για την επανεκκίνηση των ερευνών του ηλεκτρικού καλωδίου. Στο πλαίσιο αυτό, ξεχώρισε τη σημασία της 26ης Οκτωβρίου, την οποία παρουσίασε ως προβλεπόμενη ημερομηνία έναρξης ερευνών στον βυθό, ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου.
Όπως ανέφερε, η γαλλική πλευρά αναμένεται να ενημερώσει προκαταβολικά την Άγκυρα για τις εργασίες. Τόνισε, ωστόσο, ότι η ενημέρωση δεν πρέπει να μετατραπεί σε διαδικασία αδειοδότησης από την Τουρκία.
«Άλλο η λέξη ενημέρωση, άλλο η έννοια της αδειοδότησης», υπογράμμισε, εξηγώντας ότι το διακύβευμα είναι να μη γίνει αποδεκτή η τουρκική αξίωση ελέγχου του έργου.
Άσκησε επίσης κριτική στις καθυστερήσεις της ελληνικής πλευράς, υποστηρίζοντας ότι ένα έργο τέτοιας γεωπολιτικής σημασίας απαιτεί πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα. Προειδοποίησε για τον κίνδυνο επανάληψης μιας κρίσης όπως εκείνη της Κάσου και σημείωσε ότι οι πραγματικές προθέσεις όλων θα κριθούν στο πεδίο.
Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν ως πιθανά σενάρια αντίδρασης της Άγκυρας η έκδοση αντι-NAVTEX και η παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων. Ο ίδιος επικαλέστηκε πληροφορίες για ενδεχόμενη ελληνική ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών μέσων, διευκρινίζοντας ότι μένει να φανεί πώς θα ενεργήσει η Αθήνα.
Τα τουρκικά σενάρια για ραντάρ και αεροπορικές βάσεις
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο κύμα τουρκικών αναλύσεων που αποδίδουν στην Ελλάδα σχεδιασμούς ηλεκτρονικού πολέμου, παρεμβολής στα τουρκικά ραντάρ και πληγμάτων εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων.
Σύμφωνα με όσα μετέφερε ο παρουσιαστής, τα δημοσιεύματα περιγράφουν υποθετικές επιχειρήσεις με Rafale και F-16 Viper, καθώς και προσπάθεια αποδιοργάνωσης της τουρκικής αεράμυνας. Πρόκειται για σενάρια που αποδίδονται σε τουρκικές αναλύσεις και όχι για παρουσίαση επιβεβαιωμένου ελληνικού επιχειρησιακού σχεδίου.
Ο Μουντζουρούλιας έδωσε δύο βασικές ερμηνείες: αφενός ότι η ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής προβληματίζει την Τουρκία, αφετέρου ότι η προβολή μιας υποτιθέμενης ελληνικής απειλής εξυπηρετεί την εσωτερική συσπείρωση και την παρουσίαση της Αθήνας ως επιτιθέμενης στη διεθνή κοινότητα.
Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε τις αναφορές σε τουρκικούς πυραύλους Tayfun και τις απειλές για πλήγματα στην Ελλάδα, τις οποίες χαρακτήρισε μέρος ψυχολογικών επιχειρήσεων.
Επανήλθε, πάντως, στο ζήτημα της πολιτικής απόφασης: η αγορά σύγχρονων οπλικών συστημάτων, όπως επισήμανε, δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει αποτελεσματική αποτροπή.
Ελλάδα–Ισραήλ και ο ανταγωνισμός στη Μεσόγειο
Η ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποτέλεσε έναν ακόμη κεντρικό άξονα της εκπομπής.
Ο παρουσιαστής αναφέρθηκε σε δηλώσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου για την ενίσχυση της ισραηλινής ναυτικής ισχύος και τις ερμήνευσε ως ένδειξη αυξανόμενης έμφασης στη θαλάσσια ασφάλεια. Συνέδεσε αυτή την κατεύθυνση με τις δυνατότητες συνεργασίας με την Ελλάδα, την προστασία υποθαλάσσιων υποδομών και τους ενεργειακούς διαδρόμους.
Παράλληλα, μετέφερε αναλύσεις της Jerusalem Post για τον ανταγωνισμό Τουρκίας–Ισραήλ, με επίκεντρο τη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με την παρουσίασή του, η τουρκική προσπάθεια παρεμπόδισης του GSI αφορά ευρύτερα περιφερειακά συμφέροντα, πέρα από την Αθήνα και τη Λευκωσία.
Αναφέρθηκε επίσης σε σκέψεις για στενότερη περιφερειακή συνεργασία, την οποία ορισμένα δημοσιεύματα περιγράφουν ως «μεσογειακό ΝΑΤΟ», διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για συζητούμενη ιδέα και όχι για συγκροτημένη συμμαχία.
Η προπαγάνδα για Meta και Unit 8200
Ο Μουντζουρούλιας σχολίασε και δημοσίευμα της Milliyet, το οποίο απέδωσε στον Özay Şendir, σχετικά με υποτιθέμενη ισραηλινή χειραγώγηση των κοινωνικών δικτύων.
Όπως μετέφερε, το δημοσίευμα συνδέει τη Meta και στελέχη με προηγούμενη υπηρεσία στη μονάδα Unit 8200 με την προώθηση περιεχομένου εναντίον της Τουρκίας στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Ο ίδιος απέρριψε τους ισχυρισμούς ως ατεκμηρίωτους και τους ενέταξε στην προσπάθεια να παρουσιαστεί η ελληνική στάση ως προϊόν εξωτερικής καθοδήγησης.
P-3B Orion: Η σημασία της ναυτικής επιτήρησης
Στο αμυντικό σκέλος, η εκπομπή στάθηκε στο πρόγραμμα αναβάθμισης των P-3B Orion και στην εκπαίδευση των πληρωμάτων τους.
Ο παρουσιαστής ανέφερε την προσδοκία για δύο επιχειρησιακά αεροσκάφη έως το τέλος του 2026, επισημαίνοντας ότι κρίσιμο ζητούμενο παραμένει η αυτόνομη επιχειρησιακή δράση των ελληνικών πληρωμάτων.
Υπογράμμισε τη σημασία τους για τη ναυτική επιτήρηση, τη συλλογή πληροφοριών και τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Αιγαίο και την Κρήτη έως την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.
Ιράκ και χριστιανοί της Συρίας
Στο τελευταίο μέρος, ο Μουντζουρούλιας παρουσίασε την καταγγελία της Βαγδάτης για 398 τουρκικές παραβιάσεις εδάφους και εναέριου χώρου μέσα σε τέσσερις μήνες, καθώς και την τουρκική επίκληση του δικαιώματος αυτοάμυνας.
Αναφέρθηκε ακόμη σε επίθεση εναντίον χριστιανικής πόλης στην επαρχία Χάμα της Συρίας. Σύμφωνα με όσα μετέφερε, ένοπλοι πυροβόλησαν κατοικίες και καταστήματα, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό μιας γυναίκας, ενώ χριστιανικές οργανώσεις κατήγγειλαν ανεπαρκή προστασία από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Ζήτησε μεγαλύτερη κινητοποίηση για την προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων και κατήγγειλε αυτό που θεωρεί επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στις διώξεις τους.
Το μήνυμα που διαπέρασε την εκπομπή ήταν ότι η Ελλάδα χρειάζεται συμμαχίες, στρατιωτική ετοιμότητα και, κυρίως, τη βούληση να στηρίξει τις αποφάσεις της όταν αυτές δοκιμάζονται.
Θεσσαλονίκη: Αλιείς «έσπασαν» την απεργία και αγόρασαν ψάρια από τουρκικό φορτηγό
Ένταση προκαλεί στη Θεσσαλονίκη υπόθεση αγοραπωλησίας αλιευμάτων εκτός ιχθυόσκαλας, την ώρα που ο κλάδος βρίσκεται σε κινητοποιήσεις. Βίντεο που παρουσίασε...
Σμαραγδής: «Στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας» – Ο Κολοκοτρώνης, η εθνική ταυτότητα και η απάντηση στους επικριτές
Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Όλγα Λαθύρη στον Star Κεντρικής Ελλάδας για τη νέα ταινία με επίκεντρο τον Γέρο του Μωριά,...
Κάλλιο να πείσεις την Ουάσιγκτον να δεχθεί τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα σου στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, παρά να κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματά σου από την Άγκυρα…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Ελλάδα στον απόηχο του θορύβου...
Ένοπλος Αζέρος πέρασε στην Αρμενία και πυροβόλησε μητέρα μπροστά στα παιδιά της! Σε πόλη αδελφοποιημένη με τη Νέα Σμύρνη το περιστατικό
Απαγγέλθηκαν συνολικά πέντε κατηγορίες, μεταξύ των οποίων παράνομη διέλευση των κρατικών συνόρων της Αρμενίας, λαθρεμπόριο στρατιωτικού υλικού, πυροβόλων όπλων και...
Μονή Σινά: Στο Ευρωκοινοβούλιο το ζήτημα – Ο διπλωματικός αγώνας
Υστερα από την επίσκεψη του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη στο Σινά και στο Υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας