Ο πόλεμος του Ιράν κατέστησε τις απειλές για τον οικονομικό και κοινωνικό μετασχηματισμό της Σαουδικής Αραβίας οδυνηρά σαφείς, ενισχύοντας ουσιαστικά τους δύο κύριους κινδύνους που αντιμετώπιζε ήδη η χώρα: την επιμονή των συγκρούσεων που απειλούν τη φήμη της περιοχής ως ασφαλούς μέρους για επενδύσεις και επιχειρηματικότητα, και την αυξανόμενη αβεβαιότητα του πετρελαίου, από το οποίο η χώρα εξακολουθεί να εξαρτάται. Και οι δύο κίνδυνοι βρίσκονται εκνευριστικά εκτός του πλήρους ελέγχου της Σαουδικής Αραβίας και θα επιβαρύνουν τις προοπτικές της τα επόμενα χρόνια.

Αν μόλις πριν από λίγα χρόνια — πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, πριν από τον πόλεμο του Ιράν, ακόμη και πριν από τη δεύτερη διακυβέρνηση Τραμπ — ρωτούσε κανείς τι έβλεπε η Σαουδική Αραβία καθώς κοίταζε μπροστά για τα επόμενα δύο έως πέντε χρόνια, η απάντηση θα ήταν εύκολη: ευκαιρίες. Ναι, η περιοχή εισερχόταν σε μια στιγμή βαθιάς αβεβαιότητας. Αλλά η περιφερειακή πολιτική του βασιλείου βασιζόταν, με κάποια επιτυχία, στην αποκλιμάκωση των συγκρούσεων και την αποστασιοποίησή του από τις πιο επιζήμιες επιπτώσεις της περιφερειακής αστάθειας. Η Σαουδική Αραβία διέθετε επίσης μια νέα και ενεργητική ηγεσία που οδηγούσε έναν φιλόδοξο κοινωνικό μετασχηματισμό και οικοδομούσε μια ευρεία οικονομία της «μετά τα ορυκτά καύσιμα» εποχής. Αν η γεωγραφία που τοποθετούσε τη Σαουδική Αραβία στο επίκεντρο ενός καζανιού συγκρούσεων ήταν κάποτε η κατάρα της, το βασίλειο άρχισε να τη βλέπει ως πλεονέκτημα, επιτρέποντάς του να κεφαλαιοποιήσει την αυξανόμενη πολυπολικότητα του κόσμου ενώ ήταν προστατευμένο — όπως πίστευε — από τις συγκρούσεις της περιοχής.

Αλλά αν κάνετε την ίδια ερώτηση τώρα, με τον πόλεμο του Ιράν να μην έχει τελειώσει ακόμα — και φαινομενικά να κλιμακώνεται — και με βαθιά ερωτήματα να αναδύονται σχετικά με την ηγετική διαχείριση της περιφερειακής ασφάλειας από τις ΗΠΑ, η απάντηση θα είναι πιο επιφυλακτική. Η Σαουδική Αραβία εξακολουθεί να βλέπει ευκαιρίες, αλλά και σοβαρότερους κινδύνους από όσους ίσως είχε αναγνωρίσει κάποτε. Διατηρεί επίσης τεράστιες φιλοδοξίες, αλλά βρίσκεται υποχρεωμένη να ιεραρχήσει αυτές τις φιλοδοξίες πιο προσεκτικά και να εγκαταλείψει ορισμένες εντελώς. Το ερώτημα εάν η Σαουδική Αραβία θα βρεθεί τα επόμενα χρόνια σε τροχιά αναγέννησης ή επιδείνωσης εξαρτάται όχι μόνο από το πώς διαχειρίζεται αυτούς τους κινδύνους και ιεραρχεί αυτές τις φιλοδοξίες, αλλά και από ένα τεράστιο σύνολο εξωτερικών παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειών των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ιράν και του Ισραήλ, επί των οποίων έχει περιορισμένο έλεγχο.

Θα μπορούσε η Σαουδική Αραβία να χάσει το πλεονέκτημά της;

Κοιτάζοντας μπροστά, τρεις παράγοντες θα μπορούσαν ενδεχομένως να εκτροχιάσουν τις σαουδαραβικές φιλοδοξίες:

1. Περιφερειακές Συγκρούσεις: Η ανεξέλεγκτη επέκταση των περιφερειακών συγκρούσεων, ιδιαίτερα με το Ιράν και τους πληρεξουσίους (proxies) του, θα μπορούσε να συντρίψει τη σαουδαραβική οικονομία και κοινωνία. Ένας κλιμακούμενος πόλεμος με το Ιράν που θα επιφέρει ευρείας κλίμακας καταστροφή στρατηγικών ενεργειακών υποδομών, εγκαταστάσεων αφαλάτωσης νερού και αστικών κέντρων θα μπορούσε να προκαλέσει ζημιά γενεών στην οικονομία της Σαουδικής Αραβίας και στη φήμη της ως ασφαλούς προορισμού για ξένες επενδύσεις. Εκτός από τη συνεχιζόμενη ιρανική επιθετικότητα, μια πλήρης κλιμάκωση της τρέχουσας σύγκρουσης με τους Χούθι θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε μια ευρύτερη περιφερειακή σύρραξη. Αυτό θα μπορούσε να ενισχυθεί από μια αμερικανική διοίκηση απογοητευμένη από το στρατηγικό αδιέξοδο στον πόλεμο του Ιράν, καθώς και από απερίσκεπτες ισραηλινές προσπάθειες να εδραιώσει τη στρατηγική της θέση περιφερειακά πριν από το τέλος της κυβέρνησης Τραμπ, μετά την οποία, όπως μπορεί να εκτιμά, τα περιθώρια ελιγμών της θα είναι περιορισμένα.

2. Αποτυχία της Διακυβέρνησης: Δεύτερον, μια αποτυχία της σαουδαραβικής ηγεσίας, της κυβέρνησης και του ιδιωτικού τομέα να ανταποκριθούν στις προσδοκίες της σαουδαραβικής νεολαίας. Πάνω από το 60% του εγχώριου πληθυσμού της Σαουδικής Αραβίας είναι κάτω των 35 ετών. Όλο και περισσότερο, η Σαουδική Αραβία θα έχει έναν πληθυσμό για τον οποίο το σχετικό άνοιγμα, η διαφοροποίηση της οικονομίας, οι διευρυνόμενες ευκαιρίες για τις γυναίκες και το γενικό αίσθημα αισιοδοξίας μεταξύ των νέων πολιτών της αποτελούν τον κανόνα. Εάν η κυβέρνηση και ο ιδιωτικός τομέας αδυνατούν να διατηρήσουν αυτή τη δυναμική — εάν οι θέσεις εργασίας για τους Σαουδάραβες πολίτες γίνουν σπάνιες, το κόστος ζωής αυξηθεί και ο σαουδαραβικός τρόπος ζωής υποβαθμιστεί — μπορεί να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα εθνικού στασιμότητας στην οποία θα μπορούσαν να ριζώσουν η διαφωνία, ακόμη και ο ριζοσπαστικοποιημός.

3. Εξάρτηση από το Πετρέλαιο: Η χώρα εξακολουθεί να εξαρτάται από το πετρέλαιο για να τροφοδοτήσει τον μετασχηματισμό της. Ο υπολογισμός της Σαουδικής Αραβίας ήταν από καιρό ότι έχει χρόνο — ότι η παγκόσμια μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα διαρκούσε δεκαετίες. Οι σταθερές και σχετικά υψηλές τιμές του πετρελαίου ήταν το κλειδί για την αξιοποίηση αυτού του χρόνου, και έτσι η Σαουδική Αραβία χρησιμοποίησε όποια εργαλεία είχε στη διάθεσή της για να δημιουργήσει αγορές — στην Αφρική, για παράδειγμα — και να σταθεροποιήσει αυτές τις τιμές, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας με τη Ρωσία στο πλαίσιο του OPEC+. Για μια σειρά από λόγους, το πετρέλαιο θα μπορούσε να αποδειχθεί όλο και πιο αναξιόπιστο στο μέλλον. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια παρατεταμένη αδυναμία μεταφοράς του σαουδαραβικού πετρελαίου στους πελάτες λόγω των συνεχιζόμενων περιορισμών στο Στενό του Ορμούζ, τις αυξανόμενες απειλές των Χούθι κατά της ναυσιπλοΐας μέσω του Στενού Μπαμπ αλ-Μαντάμπ ή μεγάλες ζημιές σε κρίσιμες ενεργειακές υποδομές. Η Σαουδική Αραβία θα μπορούσε επίσης να υποφέρει από μια επιταχυνόμενη παγκόσμια μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενδεχομένως καθοδηγούμενη από τη Κίνα, η οποία είναι σήμερα ο κύριος πελάτης της Σαουδικής Αραβίας για εξαγωγές πετρελαίου.

Ή μήπως το Βασίλειο θα μπορούσε να ανακτήσει τη δυναμική του;

Απομακρυσμένη Οπτικοποίηση

Η αεροπορική ομάδα επιδείξεων της Σαουδικής Αραβίας εκτελεί ελιγμούς στη Διεθνή Έκθεση Άμυνας 2026 (World Defense Show 2026) στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, στις 11 Φεβρουαρίου 2026. Φωτογραφία: Wang Haizhou / Xinhua μέσω Getty Images.

Κοιτάζοντας μπροστά, η πρωταρχική προτεραιότητα της Σαουδικής Αραβίας θα είναι η προστασία του εσωτερικού μετασχηματισμού της χώρας. Αυτό πιθανότατα θα εκδηλωθεί με τέσσερις τρόπους:

Πρώτον, η σαουδαραβική ηγεσία θα συνεχίσει να εστιάζει στην αποκλιμάκωση των συγκρούσεων. Πολύ πριν από τον πόλεμο του Ιράν, η Σαουδική Αραβία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερες από τις συγκρούσεις της περιοχής δεν επιλύονταν εύκολα. Το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν να αποκλιμακώσει τις περιφερειακές διαμάχες, είτε στην Υεμένη, είτε στο Σουδάν, είτε στη Συρία, και να εκτονώσει στο μέτρο του δυνατού τη συγκρουσιακή της σχέση με το Ιράν. Ο στόχος ήταν να κρατηθούν οι πιο καταστροφικές επιπτώσεις αυτών των συγκρούσεων — ριζοσπαστικοποίηση, υπονόμευση, πρόσφυγες και διασυνοριακές επιθέσεις — όσο το δυνατόν πιο μακριά από τη Σαουδική Αραβία.

Η προσέγγιση της Σαουδικής Αραβίας περιλάμβανε τη διαμεσολάβηση μεταξύ των εμπόλεμων φαριών στο Σουδάν, την εμπλοκή των Χούθι της Υεμένης σε μια πολιτική διαδικασία που νομιμοποιούσε έμμεσα τον έλεγχό τους, τη σταθεροποίηση της Συρίας μετά τον Άσαντ και την επίτευξη μιας ύφεσης (détente) με το Ιράν που αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις επτά χρόνια μετά τη διακοπή τους.

• α. Αν και οι σαουδαραβικές προσπάθειες στο Σουδάν δεν απέδωσαν καρπούς και η χώρα αυτή παραμένει ένας ανθρωπιστικός εφιάλτης για τους πολίτες της, η Σαουδική Αραβία είχε ελάχιστο ενδιαφέρον να τροφοδοτήσει ενεργά τη σύγκρουση, καθώς πιστεύει ότι έχουν πράξει άλλοι περιφερειακοί παράγοντες. Οι προσπάθειες πιθανότατα θα συνεχιστούν για την απομόνωση των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF), την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και την ενίσχυση των προοπτικών των Ενόπλων Δυνάμεων του Σουδάν να επιβάλουν ευρύτερο έλεγχο στη χώρα.

• β. Η Σαουδική Αραβία κατέληξε σε μια εύθραυστη ανακωχή με τους Χούθι το 2022. Ένας «οδικός χάρτης» υπό την ηγεσία του ΟΗΕ το 2023, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως, έφερε στη συνέχεια άμεσο διάλογο μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Χούθι. Ήταν μια ατελής διευθέτηση που παρόλα αυτά εξασφάλισε ηρεμία — συγκεκριμένα, καμία επίθεση των Χούθι σε σαουδαραβικό έδαφος. Η ευθραυστότητα αυτής της διευθέτησης έγινε σαφής μετά τις 7 Οκτωβρίου, όταν οι Χούθι άρχισαν να στοχεύουν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η σύγκρουση Σαουδικής Αραβίας-Χούθι κλιμακώθηκε πρόσφατα εκ νέου καθώς οι Χούθι άρχισαν να στοχεύουν πλοία που μεταφέρουν σαουδαραβικό πετρέλαιο μέσω του Στενού Μπαμπ αλ-Μαντάμπ καθώς και σαουδαραβικές ενεργειακές υποδομές. Το Ριάντ επέστρεψε στη στρατιωτική δράση εναντίον των Χούθι, αν και τελικά μια επιστροφή στη διπλωματία, όσο ατελής κι αν είναι, θεωρείται πιθανή.

• γ. Η υιοθέτηση της αποκλιμάκωσης από τη Σαουδική Αραβία σήμαινε ότι ήταν σε θέση να μεταβεί εύκολα από την επαναπροσέγγιση με το καθεστώς Άσαντ στην αποδοχή του διαδόχου του, Άχμεντ αλ-Σάραα. Οι δύο Σύροι ηγέτες μπορεί να απέχουν ιδεολογικά, αλλά για τη Σαουδική Αραβία, η συναλλαγή με οποιονδήποτε από τους δύο σήμαινε ότι εκμεταλλευόταν τα χαρτιά που της μοιράστηκαν και αποδεχόταν ένα μέτρο σταθερότητας αντί να προσπαθεί δονκιχωτικά να αναμορφώσει την περιοχή. Ο Αλ-Σάραα ευτυχώς δίνει στη Σαουδική Αραβία μεγαλύτερα περιθώρια να βοηθήσει τη Συρία να ανακάμψει από τον πόλεμο και να αναπτύξει την οικονομία της, καθώς η χώρα δεν τελεί πλέον υπό τις κυρώσεις των ΗΠΑ ούτε αποτελεί αποτελεσματικό όργανο του Ιράν.

• δ. Η αποκατάσταση των σχεσεων Σαουδικής Αραβίας-Ιράν το 2023 είχε μικρή επίδραση όταν οι αμερικανικές και ισραηλινές βόμβες άρχισαν να πέφτουν στο Ιράν. Κι όμως, ενώ η Σαουδική Αραβία δεν είναι φίλος του ιρανικού καθεστώτος, η σαουδαραβική ηγεσία είναι αμφίβολο να υποστηρίξει μια κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν επειδή γνωρίζει ότι η Σαουδική Αραβία και οι γείτονές της στον Κόλπο θα υποστούν το κύριο βάρος των ιρανικών αντιποίνων. Πιο πιθανή είναι η επανέναρξη μιας αβέβαιης διπλωματίας, ενδεχομένως από κοινού με άλλα κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), με στόχο την αποκατάσταση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας και την άμβλυνση της επιθετικότητας των πληρεξουσίων του Ιράν.

Δεύτερον, αναμένεται η Σαουδική Αραβία να επιταχύνει την ανάπτυξη εναλλακτικών διαδρομών εξαγωγής πετρελαίου και τις επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τόσο για εγχώρια χρήση όσο και για ενδεχόμενες εξαγωγές. Ο πόλεμος του Ιράν έχει αναδείξει την τρωτότητα των ενεργειακών υποδομών της Σαουδικής Αραβίας: Μεγάλο μέρος τους είναι συγκεντρωμένο στις ακτές της Ανατολικής Επαρχίας του βασιλείου, σε απόσταση βολής ακόμη και υποτυπωδών ιρανικών drones. Τα εξελιγμένα συστήματα αεράμυνας όπως το Patriot είναι αποτελεσματικά, αλλά επίσης πολύ ακριβά, και ως εκ τούτου μια μη αποδοτική άμυνα ενάντια σε φτηνά ιρανικά drones και πυραύλους. Η προσθήκη επιπλέον αεράμυνας είναι μια προφανής πορεία δράσης, αλλά ανεπαρκής δεδομένου του κόστους και της σπανιότητάς τους. Πέραν της αναζήτησης πιο προσιτών οικονομικά λύσεων για την απειλή των drones, μια πιο βιώσιμη προσέγγιση θα είναι να επιταχύνει το βασίλειο την κατασκευή εναλλακτικών αγωγών που μειώνουν την εξάρτησή του τόσο από το Στενό του Ορμούζ όσο και από το Στενό Μπαμπ αλ-Μαντάμπ. Οι αγωγοί δεν είναι αδιάβλητοι — αν αναλογιστεί κανείς την επίθεση στον αγωγό Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας — και έτσι η ανάπτυξη καινοτόμων λύσεων για την ασφάλεια αυτής της υποδομής θα είναι επίσης κρίσιμη.

Στο μεταξύ, το 35–40% της παραγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας καταναλώνεται εγχωρίως για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, την αφαλάτωση νερού και τα καύσιμα οχημάτων. Η Σαουδική Αραβία είχε ήδη ξεκινήσει αρκετά έργα που αποσκοπούν στην απεξάρτηση της δικής της οικονομίας από το πετρέλαιο — η λογική ήταν ότι είναι καλύτερο να εξάγεται αυτό το πετρέλαιο για ρευστότητα πριν μειωθεί η παγκόσμια ζήτηση. Αυτό περιλαμβάνει έργα αιολικής, ηλιακής και — με την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας για τη μη στρατιωτική πυρηνική ενέργεια — πυρηνικής ενέργειας. Η Σαουδική Αραβία ελπίζει μια μέρα όχι μόνο να μεταβεί η ίδια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, μεταξύ άλλων για την τροφοδοσία κέντρων δεδομένων Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), αλλά και να γίνει καθαρός εξαγωγέας ανανεώσιμης ενέργειας.

Τρίτον, η Σαουδική Αραβία θα διαφοροποιήσει τις στρατηγικές της εταιρικές σχέσεις και θα δώσει μεγαλύτερη έμφαση στην ανάπτυξη και τον επαγγελματισμό των εγχώριων αμυντικών της δυνατοτήτων. Η Σαουδική Αραβία έμαθε ένα σκληρό μάθημα το 2019, όταν το Ιράν ή οι πληρεξούσιοί του χτύπησαν κρίσιμες ενεργειακές υποδομές στην Ανατολική Επαρχία. Για τη Σαουδική Αραβία, το όλο νόημα μιας στρατιωτικής εταιρικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν να έχει έναν εταίρο έτοιμο να απαντήσει — δυναμικά/στρατιωτικά, εάν χρειαζόταν — σε περίπτωση μιας τέτοιας ενέργειας επιθετικότητας. Αλλά το 2019, οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά δεν έκαναν τίποτα. Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα το 2026, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επίθεση στο Ιράν χωρίς καμία σαφήνεια σχετικά με τη βούληση των ΗΠΑ να προστατεύσουν τον Κόλπο από τα αναπόφευκτα αντίποινα του Ιράν. Χειρότερες ακόμα ήταν οι πρόσφατες επιθέσεις των Χούθι όταν, για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες φέρεται να αρνήθηκαν να εμπλακούν άμεσα.

Η όλη εμπειρία, από το 2019 έως τον πόλεμο του Ιράν και την πρόσφατη κλιμάκωση με τους Χούθι, είχε πιθανότατα ισχυρό αντίκτυπο στην αντίληψη της Σαουδικής Αραβίας για την περιφερειακή ασφάλεια. Στα χρόνια πριν από τον πόλεμο του Ιράν, το βασίλειο ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα απέδιδαν μια συνθήκη αμοιβαίας άμυνας. Η κατευθυντήρια λογική ήταν ότι μια στενότερη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μείωνε τον κίνδυνο σύγκρουσης, ιδιαίτερα όσον αφορά το Ιράν, και μια σχέση με το Ισραήλ — το τίμημα της συνθήκης με τις ΗΠΑ — ήταν διαχειρίσιμη από την πλευρά της κοινής γνώμης και θα μπορούσε ακόμη και να αποφέρει πρακτικά οφέλη. Ο πόλεμος του Ιράν, ωστόσο, αποκάλυψε τους περιορισμούς της αμυντικής εταιρικής σχέσης της Σαουδικής Αραβίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον υπό τον Πρόεδρο Τραμπ. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν ως μια διευθέτηση που μείωνε τον κίνδυνο και δημιουργούσε προβλεψιμότητα σε μια ασταθή περιοχή αποδείχθηκε ότι αποτελεί επίσης σημαντική πηγή κινδύνου και αβεβαιότητας.

Τελικά, η Σαουδική Αραβία είναι αμφίβολο να εγκαταλείψει την εταιρική της σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεδομένων των μακροχρόνιων αμυντικών δεσμών των δύο χωρών, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, των ασκήσεων, των πωλήσεων εξοπλισμού και της ανταλλαγής πληροφοριών. Αλλά πιθανότατα θα συνεχίσει να διαφοροποιεί τις στρατηγικές της εταιρικές σχέσεις, όπως έκανε με τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας. Σχεδιασμένη στα πρότυπα του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, η συμφωνία έφερε τη Σαουδική Αραβία κοντά με το Πακιστάν και την Τουρκία σε αυτό που προσχηματικά είναι ένα σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας. Μπορεί να είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Πακιστάν, η Τουρκία ή οποιοσδήποτε άλλος συνδυασμός αμυντικών εταίρων θα προέβαινε σε στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν (ή των Χούθι, για το θέμα αυτό) προς υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας — μια βασική προσδοκία μιας συνθήκης αμοιβαίας άμυνας. Ωστόσο, η Συμφωνία της Μέκκας στέλνει ένα μήνυμα στην περιοχή και στην Ουάσινγκτον ότι το βασίλειο θα επιδιώξει όποιες διευθετήσεις θεωρεί απαραίτητες για να προστατεύσει τον εαυτό του και τις εθνικές του επενδύσεις σε ένα μετασχηματισμένο μέλλον.

Παράλληλα, το βασίλειο είχε ήδη εργαστεί για την ανάπτυξη μιας πιο εξελιγμένης εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας ως μέρος του οικονομικού μετασχηματισμού του στο πλαίσιο του Vision 2030. Ο στόχος ήταν να απεξαρτηθεί από ξένους προμηθευτές, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, και να προωθήσει την ανάπτυξη μιας εγχώριας παραγωγικής βάσης, ιδιαίτερα σε τεχνολογικά προηγμένους τομείς. Αυτή η προσπάθεια αποδείχθηκε δύσκολη — καθώς τα εξοπλιστικά συστήματα γίνονται πιο τεχνολογικά εξελιγμένα, γίνεται δυσκολότερο για τις αμερικανικές εταιρείες να εξαγάγουν την ανάπτυξη και την παραγωγή τους. Όμως η Σαουδική Αραβία θα συνεχίσει να επιδιώκει αυτή την προσπάθεια, με ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομικά αποδοτική αεράμυνα. Αυτό θα μπορούσε να καταστήσει τη χώρα πιο αυ αυτάρκη στην εθνική άμυνα και να λειτουργήσει ως καταλύτης για τον ευρύτερο στόχο της ανάπτυξης ενός μεταποιητικού τομέα του 21ου αιώνα, στο πλαίσιο της οικονομικής της μετάβασης μακριά από το πετρέλαιο.

Τέταρτον, η Σαουδική Αραβία έχει ήδη αρχίσει να αναπροσανατολίζει τις εσωτερικές της επενδύσεις. Η χώρα δίνει προτεραιότητα σε έργα που «πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν» (must-do), ιδιαίτερα σε εκείνα με σαφή επιχειρηματική λογική και σαφή συνεισφορά στους εθνικούς στόχους οικονομικής ανάπτυξης. Η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε την «εποχή των φιλοδοξιών» της, όπως ενσαρκώνεται στο Vision 2030, με περισσότερη φιλοδοξία παρά εστίαση. Τα τελευταία λίγα χρόνια, ακόμη και πριν από τον πόλεμο του Ιράν, ανάγκασαν σε μια επαναξιολόγηση προτεραιοτήτων μακριά από ορισμένα από τα πιο μεγαλεπήβολα έργα. Ορισμένα από τα μεγάλα έργα θα προχωρήσουν, συμπεριλαμβανομένης της Expo 2030 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA λίγα χρόνια αργότερα. Άλλα έχουν ήδη μπει στο αρχείο, συμπεριλαμβανομένης της γυάλινης πόλης μήκους 100 μιλίων στην έρημο με το όνομα «The Line» και του θερέτρου χειμερινών σπορ Trojena. Και τα δύο επρόκειτο να κατασκευαστούν στο NEOM, το οποίο σχεδιάστηκε ως ένα μελλοντικό «κράτος εν κράτει» στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία — ένα τεράστιο έργο που το ίδιο ενδέχεται να περιοριστεί σημαντικά. Πολλά από τα μεμονωμένα έργα εντός του NEOM στερούνταν ισχυρής επιχειρηματικής λογικής ή ήταν απλώς πολύ ακριβά για να υλοποιηθούν, ακόμη και αν οι τιμές του πετρελαίου διατηρούνταν σε υψηλότερα επίπεδα.

Αν και οι ξένοι παρατηρητές τείνουν να χρησιμοποιούν τα λεγόμενα «giga-projects» της Σαουδικής Αραβίας ως μέτρο για την επιτυχία του Vision 2030, οι πιο σημαντικοί μετασχηματισμοί στη χώρα ήταν οι κοινωνικές της αλλαγές, οι οποίες σε οικονομικούς όρους κοστίζουν ελάχιστα: η ουσιαστική χειραφέτηση των γυναικών, η χαλάρωση των καταπιεστικών κοινωνικών περιορισμών και οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα της Σαουδικής Αραβίας. Αυτά δεν χρειάζεται να επηρεαστούν από τον επαναπροσδιορισμό των εθνικών οικονομικών φιλοδοξιών της χώρας. Κάποια στιγμή, ο πόλεμος του Ιράν θα τελειώσει, και ενώ η διευθέτηση μπορεί να είναι πολιτικά μη ικανοποιητική, θα πρέπει να σημαίνει την πλήρη επανέναρξη των εξαγωγών πετρελαίου που τροφοδοτούν τη σαουδαραβική οικονομία προς μια παγκόσμια αγορά που εξακολουθεί να διψά για ενέργεια. Ο πόλεμος του Ιράν και άλλες αναταράξεις στην περιοχή μπορεί κάλλιστα να επιβράδυναν τη δυναμική των σαουδαραβικών φιλοδοξιών, αλλά είναι αμφίβολο να τις ματαιώσουν.

csis.org