Στο επίκεντρο της ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη βρέθηκαν οι εξελίξεις γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο και οι διπλωματικές αντιδράσεις που ακολούθησαν τις κινήσεις της Ανατολικής Λιβύης.

Ο αναλυτής επικεντρώθηκε στην τοποθέτηση του αμερικανικού Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο ενθάρρυνε Ελλάδα και Τουρκία να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων, επισημαίνοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις εμπορικής και επενδυτικής συνεργασίας.

Κατά τον Καλεντερίδη, η συγκεκριμένη προσέγγιση εξισώνει τις ελληνικές θέσεις, τις οποίες θεωρεί θεμελιωμένες στο διεθνές δίκαιο, με τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Εξέφρασε επίσης την απογοήτευσή του για τη στάση της Ουάσιγκτον, υποστηρίζοντας ότι οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί μετά την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα και την ομιλία του στην Πνύκα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική αμερικανική πολιτική.

Ανάλογη κριτική άσκησε στη Γερμανία.

Αφορμή αποτέλεσε η απάντηση εκπροσώπου του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το ενδεχόμενο κυρώσεων κατά της Λιβύης. Παρότι το Βερολίνο επαναβεβαίωσε την απόρριψη του τουρκολιβυκού μνημονίου, η εκπρόσωπος εμφανίστηκε επιφυλακτική απέναντι στην προοπτική κυρώσεων.

Ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι οι ευρωπαϊκές δηλώσεις καταδίκης δεν συνοδεύονται από ουσιαστικά μέτρα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την τουρκική στρατηγική.

«Η Ελλάδα είναι θαλάσσιο κράτος – Η ΑΟΖ είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη γεωπολιτική σημασία της θάλασσας για τον Ελληνισμό.

Υπενθύμισε τον ιστορικό ρόλο της ελληνικής ναυτοσύνης, από την αρχαιότητα και την Επανάσταση του 1821 μέχρι τη σύγχρονη εποχή, υποστηρίζοντας ότι η θαλάσσια ισχύς αποτελεί βασικό συστατικό της ελληνικής εθνικής παρουσίας.

Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτήρισε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ζήτημα ύψιστης εθνικής σημασίας και κατηγόρησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα ότι δεν επένδυσε τους αναγκαίους διπλωματικούς, πολιτικούς και οικονομικούς πόρους για την προάσπισή της.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η Ελλάδα κινδυνεύει πλέον να αναγκάζεται να αντιδρά σε πρωτοβουλίες τρίτων στην περιοχή νοτίως της Κρήτης.

Έθεσε μάλιστα το ενδεχόμενο μελλοντικής δραστηριοποίησης ερευνητικών ή εμπορικών πλοίων σε περιοχές που η Τουρκία θεωρεί ότι εμπίπτουν στις θαλάσσιες διεκδικήσεις της.

Κατά τον αναλυτή, μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε πρόσθετες εντάσεις και θα αύξανε το διπλωματικό και πολιτικό κόστος για την Ελλάδα.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι η εφαρμογή των τουρκολιβυκών συμφωνιών δεν είναι απαραίτητα άμεση, καθώς η πολιτική διαίρεση της Λιβύης και πιθανά νομικά ή οικονομικά εμπόδια περιπλέκουν την κατάσταση.

Ο παράγοντας Χαφτάρ και το αμερικανικό παρασκήνιο

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναφέρθηκε ιδιαίτερα στον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ και στις ιστορικές σχέσεις του με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υπενθύμισε ότι ο Λίβυος στρατιωτικός ηγέτης έζησε για περισσότερα από είκοσι χρόνια στις ΗΠΑ, στη Βόρεια Βιρτζίνια, και ότι έχουν υπάρξει δημοσιεύματα για δεσμούς του με τη CIA.

Συνέδεσε το ιστορικό αυτό με τις σημερινές αμερικανικές πρωτοβουλίες για τη Λιβύη, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στον ρόλο του Μασάντ Μπούλος.

Κατά την εκτίμησή του, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να διαμορφώσει ένα ευρύτερο πλαίσιο συνεννόησης ανάμεσα σε διαφορετικά κέντρα ισχύος της Λιβύης και σε περιφερειακούς παράγοντες, όπως η Τουρκία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Πρόκειται για πολιτική ερμηνεία του αναλυτή και όχι για αποδεδειγμένη ύπαρξη ενιαίου αμερικανικού σχεδίου.

Ιδιαίτερη ανησυχία εξέφρασε και για την Αίγυπτο, καθώς θεωρεί ότι ενδεχόμενη νέα προσέγγιση Καΐρου και Άγκυρας στο ζήτημα των θαλάσσιων οριοθετήσεων θα μπορούσε να περιπλέξει περαιτέρω την ελληνική θέση.

Το νομικό επιχείρημα απέναντι στη Λιβύη

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της ανάλυσης αφορούσε τις δυνατότητες νομικής αντιμετώπισης του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ο Καλεντερίδης υπενθύμισε ότι η Λιβύη έχει προσφύγει στο παρελθόν στη διεθνή δικαιοσύνη για ζητήματα θαλάσσιας οριοθέτησης, στις διαφορές της με την Τυνησία και τη Μάλτα.

Υποστήριξε ότι ενδεχόμενη κοινή προσφυγή Ελλάδας και Λιβύης σε διεθνές δικαστήριο θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική πρόκληση για την τουρκική επιχειρηματολογία, υπό την προϋπόθεση ότι η λιβυκή πλευρά θα αποδεχόταν τη διαδικασία.

Αναφέρθηκε επίσης στο άρθρο 18 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών.

Επισήμανε ότι η Λιβύη έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς να την έχει επικυρώσει.

Κατά την ερμηνεία του, η υπογραφή δημιουργεί υποχρέωση αποχής από ενέργειες που θα ματαίωναν το αντικείμενο και τον σκοπό της συνθήκης, εφόσον εξακολουθούν να συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις.

Ωστόσο, ο αναλυτής διαχώρισε τη νομική επιχειρηματολογία από την πολιτική πραγματικότητα.

Όπως υποστήριξε, ακόμη και όταν μια χώρα διαθέτει ισχυρά νομικά επιχειρήματα, αυτά ενδέχεται να μην επαρκούν εάν δεν συνοδεύονται από αποτελεσματική πολιτική και διπλωματική παρουσία.

Υποθαλάσσια καλώδια: Η τουρκική απαίτηση για γραπτή ενημέρωση

Στο δεύτερο μεγάλο σκέλος της παρέμβασής του, ο Καλεντερίδης ασχολήθηκε με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, Great Sea Interconnector (GSI).

Εστιάζοντας στη διαδρομή του έργου, επισήμανε ότι τμήμα της περνά από τη μερικώς οριοθετημένη ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου.

Άσκησε κριτική στην τουρκική απαίτηση για έγγραφη ενημέρωση σχετικά με τις σχεδιαζόμενες δραστηριότητες.

Κατά τον ίδιο, ακόμη και αν μια τέτοια ενημέρωση δεν ισοδυναμεί τυπικά με αίτηση άδειας, ενδέχεται να αξιοποιηθεί πολιτικά από την Άγκυρα για την προβολή των διεκδικήσεών της.

Αναφέρθηκε επίσης σε πληροφορίες για παρασκηνιακές επαφές γύρω από το έργο, με εμπλεκόμενες τις κυβερνήσεις Ελλάδας, Τουρκίας και Γαλλίας και τις εταιρείες Nexans και Meridiam.

Διευκρίνισε πάντως ότι οι πληροφορίες περί απευθείας επαφών Άγκυρας–Παρισιού δεν έχουν επιβεβαιωθεί από τον ίδιο.

Το παράδειγμα του East to Med Data Corridor

Ως χαρακτηριστικό προηγούμενο παρουσίασε την υπόθεση του East to Med Data Corridor (EMC), του σχεδιαζόμενου υποθαλάσσιου συστήματος μεταφοράς δεδομένων που συνδέει τη Σαουδική Αραβία με την Ευρώπη.

Ο αναλυτής περιέγραψε την αντιπαράθεση NAVTEX και αντι-NAVTEX μεταξύ ελληνικών, κυπριακών και τουρκικών αρχών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις τουρκικές αξιώσεις σε περιοχές μεταξύ Κύπρου και ελληνικών νησιών, καθώς και στην παρεμπόδιση ερευνητικών δραστηριοτήτων από τουρκική φρεγάτα.

Κατά τον Καλεντερίδη, η έκδοση τουρκικών αναγγελιών που εμφανίζονται να εγκρίνουν δραστηριότητες τρίτων δημιουργεί σοβαρό πολιτικό πρόβλημα, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί να προβάλει δικαιοδοσία στις επίμαχες περιοχές.

Ο ίδιος διατύπωσε την εκτίμηση ότι ενδέχεται να έχει υπάρξει συνεννόηση εταιρικών παραγόντων με τις τουρκικές αρχές. Δεν παρουσίασε, ωστόσο, τεκμήριο που να αποδεικνύει ότι ζητήθηκε πράγματι τουρκική άδεια.

Μέση Ανατολή: Προειδοποίηση για νέο πόλεμο με το Ιράν

Το τρίτο μεγάλο κεφάλαιο της ανάλυσης αφορούσε την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στο Ιράν, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι υπάρχουν ενδείξεις προετοιμασίας για νέο γύρο στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Επικεντρώθηκε στις αναφορές περί αλλαγής του ιρανικού στρατιωτικού δόγματος, το οποίο, σύμφωνα με τις δηλώσεις που επικαλέστηκε, μετατοπίζεται προς μια περισσότερο επιθετική στρατηγική αποτροπής.

Όπως εξήγησε, η Τεχεράνη επιδιώκει να καταστήσει σαφές ότι μια νέα επίθεση στο ιρανικό έδαφος θα μπορούσε να προκαλέσει ευρύτερα αντίποινα.

Στην εκτίμησή του, το Ιράν επιχειρεί να αξιοποιήσει τις δυνατότητές του σε βαλλιστικούς πυραύλους, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ασύμμετρες επιχειρήσεις, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί συμβατικά την αμερικανική στρατιωτική ισχύ.

Τα Στενά του Ορμούζ και ο οικονομικός πόλεμος

Μεγάλη σημασία απέδωσε στα Στενά του Ορμούζ.

Αναφέρθηκε σε επιθέσεις κατά πλοίων και στην αυξανόμενη ένταση στις θαλάσσιες μεταφορές, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί κρίσιμο πέρασμα για το διεθνές ενεργειακό εμπόριο.

Υποστήριξε ότι η ιρανική στρατηγική δεν περιορίζεται στη στρατιωτική διάσταση.

Αντιθέτως, κατά την ανάλυσή του, η Τεχεράνη επιδιώκει να αυξήσει το οικονομικό κόστος μιας ενδεχόμενης αμερικανικής επίθεσης, επηρεάζοντας τις τιμές της ενέργειας και τις διεθνείς αγορές.

Συνέδεσε μάλιστα την περίοδο αυξημένης έντασης με τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026.

Εκτίμησε ότι το Ιράν επιχειρεί να ενισχύσει την αποτρεπτική του ισχύ και μέσω της προοπτικής πολιτικού κόστους για την αμερικανική ηγεσία.

Οι εκλογές στο Ισραήλ και ο Νετανιάχου

Ο αναλυτής αναφέρθηκε και στις πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ, ασκώντας έντονη κριτική στον Μπενιαμίν Νετανιάχου και στα ακροδεξιά κόμματα που τον στηρίζουν.

Στάθηκε επίσης στην αντιπολίτευση και στις προοπτικές διαμόρφωσης κυβερνητικών συμμαχιών.

Παράλληλα, επικαλέστηκε τις επικρίσεις του Ρόναλντ Λόντερ, προέδρου του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, για τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ και τις συνέπειες της παρουσίας ακραίων πολιτικών δυνάμεων στην κυβέρνηση.

Ο Καλεντερίδης εξέφρασε την εκτίμηση ότι οι εξελίξεις στην αμερικανική και την ισραηλινή πολιτική σκηνή θα επηρεάσουν τις αποφάσεις για ενδεχόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν.

Προέβλεψε αυξημένη πιθανότητα νέων αεροπορικών πληγμάτων, διευκρινίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος.

Παραπολιτικό και οικονομία: Από την υπόθεση Γκράχαμ στη δικαστική νίκη της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης

Στην αρχή της εκπομπής, ο Καλεντερίδης σχολίασε καταγγελίες που, όπως ανέφερε, περιλαμβάνονται σε δημοσιεύματα και σε ντοκιμαντέρ για τον Αμερικανό γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ.

Έκανε λόγο για ισχυρισμούς σχετικά με πληρωμένες σεξουαλικές επαφές, συμπεριλαμβανομένης καταγγελίας που αφορά πρόσωπο το οποίο φέρεται να ήταν ανήλικο κατά τον χρόνο των γεγονότων. Οι κατηγορίες αυτές δεν τεκμηριώνονται ανεξάρτητα από το υλικό της απομαγνητοφώνησης και δεν μπορούν να παρουσιαστούν ως διαπιστωμένες.

Στο τέλος του βίντεο, ο αναλυτής πρόσθεσε αναφορά στη δικαστική δικαίωση της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης σε υπόθεση αθέμιτου ανταγωνισμού απέναντι στην Αθηναϊκή Ζυθοποιία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, δικαστήριο του Άμστερνταμ επιδίκασε αποζημίωση ύψους περίπου 111 εκατομμυρίων ευρώ για ζημία από αντιανταγωνιστικές πρακτικές.

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε την εξέλιξη σημαντική επιτυχία για την ελληνική επιχείρηση και αναφέρθηκε στην ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής παραγωγής.

Της Μαρίας Γιαλαμά, Ελεύθερη Ώρα

Πατήρ Αντώνιος Παπανικολάου

Με χαρά γνωστοποιήθηκε από πολλά ΜΚΔ,η αθωωτική απόφαση του πλημμελειοδικείου Ιωαννίνων που αφορούσε στις κατηγορίες για τον πατέρα Αντώνιο,τον δημιουργό της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ένα έργο αγάπης που ξεκίνησε το 1998 ο νεαρός ιερωμένος με την συνδρομή της συζύγου του και που έμελλε να γνωρίσει την αναγνώριση του κόσμου,αλλά και τον φθόνο του επιτελικού κράτους, εκφρασθέν μέσω της ανικάνου Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογενείας

Το έργο του πατρός Αντωνίου,ξεκίνησε στην περιοχή της ενορίας όπου διακονούσε,προσπαθώντας να καλύψει τις υπάρχουσες ανάγκες για φροντίδα των ημιεγκαταλελειμμένων από τις οικογένειές τους παιδιών,που δρούσαν ανεξέλεγκτα στην περιοχή του Κολωνού,με δράσεις επικίνδυνες για τον εαυτό τους και για τους περιοίκους.

Στην αρχή της δημιουργίας της Κιβωτού,εδόθη η ευκαιρία σε αυτά τα παιδιά να συγκεντρώνονται σε επιλεχθέντα από τον πατέρα Αντώνιο χώρο ,να παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια,να απασχολούνται ελεγχόμενα ,να εισπράττουν αγάπη,συγχρόνως με το λιτό γεύμα και δείπνο που τους προσεφέρετο. Αργότερα τη συνδρομή πολλών εθελοντών,εδίδετο η ευκαιρία,να προετοιμάζονται για το σχολείο με την βοήθειά τους,ή να διδάσκονται ξένες γλώσσες από αυτούς.

Η ημερήσια φροντίδα των παιδιών αυτών,απεδείχθη πολύτιμη,έτσι ώστε η αναγκαιότητα για επέκτασή της δομής να καταστεί απαραίτητη. Έτσι με την αγάπη των ανθρώπων η δομή μετεφέρθη σε νέο χώρο,έγινε περισσότερο λειτουργική εικοσετραώρου διαμονής και φιλοξενούσε όλο και περισσότερα παιδιά χρήζοντα προστασίας. Η εισαγγελία ανηλίκων ,έκρινε ότι οι χώροι της δομής,αλλά και τα προγράμματα που ακολουθούντο,ήταν κατάλληλα για εγκαταλελειμμένα και για παραβατικά παιδιά και απέστειλε εκεί πολλά εξ αυτών.

Ο ιδρυτής όμως της Κιβωτού και οι συνεργάτες του,διαπίστωσαν ότι ανάγκες υπήρχαν πολλές για περίθαλψη και σε άλλα μέρη της Ελλάδος και έτσι με την σύμπραξη πολλών εθελοντών και μεγάλων δωρεών,εδημιουργήθησαν δομές προστασίας και εμπράκτου δημιουργίας,στην Πωγωνιανή και στην Κόνιτσα της Ηπείρου,στον Βόλο στην Χίο και στην Καλαμάτα.

Οι δομές εξοπλήσθηκαν,αυτές τις Ηπείρου απέκτησαν αγροκτήματα και κτηνοτροφικές μονάδες και οι φιλοξενούμενοι εκεί,είχαν την δυνατότητα να μορφώνονται στο σχολείο και συγχρόνως να αποκτούν δεξιότητες αγρότου και κτηνοτρόφου,απαραίτητες για την κατόπιν της ενηλικιώσεώς τους αυτόνομη διαβίωσή τους.

Είχα την ευκαιρία στις αρχές της δράσεως της Κιβωτού να γνωρίσω τον φωτεισμένο αυτόν άνθρωπο,της εμπράκτου Χριστιανικής αγάπης του σεβασμού στον άνθρωπο. Ο τρόπος λειτουργίας της πρώτης δομής περιθάλψεως των παιδιών,μου θύμιζε εικόνες της παιδικής μου ηλικίας και τα <σπίτια του παιδιού>που είχε δημιουργήσει η βασίλισσα Φρειδερίκη στα χωριά της Ελλάδος ,μετά τον συμμοριτοπόλεμο,προκειμένου να συνδράμει τις οικογένειες της υπαίθρου. Εκεί προσεφέρετο μαγειρευμένο φαγητό στα παιδιά,βοήθεια στην μελέτη των σχολικών μαθημάτων,διασκέδαση και παιχνίδι με την επιτήρηση παιδαγωγών. Για τους ενήλικες,υπήρχαν μαθήματα κοπτικής- ραπτικής,ξυλουργικής,κονσερβοποιήσεως τροφίμων,οικιακής οικονομίας. Για την μεταπολεμική Ελλάδα,ήταν μία σημαντική πρωτοβουλία,παροχής φροντίδος και γνώσεων.

Στο πρόσωπο του Ορθοδόξου ιερέως,είδε το ΕΚ τον Ευρωπαίο πολίτη και τον ετίμησε το 2018,όπως άλλωστε και την ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ως οργάνωση.

Τα φιλοξενούμενα παιδιά των δομών της Κιβωτού,με την συνδρομή και μεμονωμένων ιερέων που συνέδραμαν στο έργο του τον πατέρα Αντώνιο,ελάμβαναν Χριστιανική παιδεία και αγωγή.

Τα αποκτηθέντα από δωρεές πολλά ακίνητα της Κιβωτού,αλλά και η άγνοια της έννοιας της Κοινωνικής Πρόνοιας,οδήγησαν την νεαρή και προφανώς έχουσα αδυναμία κατανοήσεως του σημαντικού έργου που γίνεται σε τέτοιες δομές φιλοξενίας,υποκαθιστώντας το ανύπαρκτο ή ελλιπές κοινωνικό κράτος,υπουργό,να προβεί σε καταγγελίες για τους κτήτορες. Το ότι πολλές εξ αυτών των κατηγοριών κρίνονται αναληθείς και στοχεύουσες τον ορθόδοξο ιερέα αλλά και την δράση του,οι αθωωτικές αποφάσεις των δικαστηρίων και φυσικά οι πληροφορίες περί χρηματισμού πρώην φιλουξενουμένων των δομών,προκειμένου να αποδοθούν οι κατηγορίες,προφανώς δεν απασχολούν τον πρωθυπουργό,μέντορα της ανεπαρκούς Δόμνας .

Η αναβάθμιση της ανικάνου υφυπουργού σε υπουργό,αναδεικνύει και την ταύτισή του με τις επιπόλαιες και προφανώς καθοδηγούμενες δράσεις της.

Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο

Από τον Νοέμβριο του 2022 έως σήμερα,η αδαής υπουργός κατάφερε να πληγώσει βαθειά το ΠΕΝ Καλλιθέας,υπερεκατονταετούς δράσεως και προσφοράς στα Ελληνόπουλα,όσο και την Κιβωτό.

Η απόψεις της ταυτιζόμενες με τις επιταγές της woke ατζέντας,την κρατούν μακριά από την προσοχή που απαιτείται για την λειτουργία της Ελληνικής οικογενείας και την σημαντική προσφορά της στην κοινωνική συνοχή. Εντυπωσιάζει η αναλγησία της να υποβάλλει την παραίτησή της,ακόμη και όταν οι δικαστικές αποφάσεις βγαίνουν αθωωτικές παμψηφεί για τους κατηγορουμένους και το ύποπτο των δράσεών της αποκαλύπτεται. Μόνον τυχαίο δεν δύναται να χαρακτηρισθεί το ενδιαφέρον εξαγοράς του οικοδομικού τετραγώνου του ΠΕΝ από οικονομικούς παράγοντες .

Ανενεργείς δομές

Το κλείσιμο των δομών Πωγωνιανής και Κονίτσης με τις οργανωμένες για τους ωφελουμένους τους αγροτικές καλλιέργειες και κτηνοτροφικές μονάδες,προβληματίζει.

Τα εφαρμοσθέντα μέχρι της αναμείξεώς της με <στημένες>κατηγορίες για τον πατέρα Αντώνιο ,στις ανωτέρω δομές,προετοίμαζαν νέους για να διαβιούν αυτόνομοι. Η αυτονομία προϋποθέτει ενηλικίωση,αμοιβομένη εργασία και πάνω απ΄όλα δεξιότητες του εύ επιβιώνειν. Το ακολουθούμενο σύγχρονο πλαίσιο,ημιαυτονόμου ή αυτονόμου διαβιώσεως με έσοδα από τον κρατικό κορβανά,αποδεικνύεται ανεπαρκές. Νεοεισαχθέν στην χώρα, οδηγεί την πλειοψηφία των απερχομένων ενηλίκων εκ των κοινωνικών προνοιακών δομών,στην προ εισόδου τους σε αυτές, ζωή. Το ΕΚΚΑ,που του εδόθη η διοικητική διαχείριση της ΚΙΒΩΤΟΥ,μιλάει για αποϊδρυματοποίηση,έστω και αν δεν συμβαίνει κοινωνική ένταξη συγχρόνως.

Το επιτελικό κράτος,αποφεύγει να ανακοινώνει τα αποτελέσματα των δράσεων και αποφάσεων της προστατευομένης του υπουργού

Η Κοινωνική Πρόνοια καταρρέει,συγχρόνως με την καταρρέουσα Ελλάδα τη επιβλέψει των αρίστων. Απαιτείται η εγρήγορση όλων των Ελλήνων.

Σοβαρές προειδοποιήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική, την τουρκική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο και τον κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης των προκλήσεων διατύπωσε ο καθηγητής Δημήτρης Σταθακόπουλος, σε συνέντευξή του στον Θήτα FM 107,1 και τη δημοσιογράφο Βασιλική Πολίτου.

Με αφορμή την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου 2026, ο Δημήτρης Σταθακόπουλος ανέλυσε τις εξελίξεις σε τρία επίπεδα: το νομικό, το γεωπολιτικό και το πολιτικό.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Τι αλλάζει μετά την επικύρωση

Ο καθηγητής ξεκίνησε την τοποθέτησή του εξετάζοντας τη νομική διάσταση της συμφωνίας Τουρκίας και Λιβύης.

Υπενθύμισε ότι η Λιβύη παραμένει διαιρεμένη, με δύο αντίπαλες διοικήσεις που ασκούν εκ των πραγμάτων εξουσία σε διαφορετικά τμήματα της χώρας.

Σύμφωνα με τη νομική προσέγγιση που παρουσίασε, η πρόσφατη επικύρωση του μνημονίου από το ανατολικό λιβυκό κοινοβούλιο μεταβάλλει την εσωτερική νομική αντιμετώπιση της συμφωνίας.

«Άλλο το ακυρώσιμο και άλλο το άκυρο», εξήγησε, υπογραμμίζοντας ότι μια πράξη που παρουσιάζει ελαττώματα δεν έχει κατ’ ανάγκη ακυρωθεί.

Κατά τον ίδιο, το γεγονός ότι το μνημόνιο εγκρίθηκε από το λιβυκό κοινοβούλιο αποτελεί την εξέλιξη την οποία αξιοποιεί πολιτικά η Άγκυρα.

Ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι η εσωτερική έγκριση μιας συμφωνίας δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αυτή δημιουργεί δικαιώματα ή υποχρεώσεις για τρίτα κράτη.

Το άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος επικαλέστηκε το άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών.

Η συγκεκριμένη διάταξη προβλέπει ότι μια διεθνής συνθήκη δεν δημιουργεί δικαιώματα ή υποχρεώσεις για τρίτο κράτος χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Επομένως, όπως επισήμανε, το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν μπορεί από μόνο του να επιβάλει υποχρεώσεις στην Ελλάδα ή στην Αίγυπτο, οι οποίες δεν συμμετέχουν στη συμφωνία.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο Δίκαιο της Θάλασσας και στη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου.

Υποστήριξε ότι οι διμερείς οριοθετήσεις θαλάσσιων ζωνών πρέπει να εξετάζονται υπό το ειδικό νομικό πλαίσιο που τις διέπει, ενώ επισήμανε τη σημασία της συνεννόησης μεταξύ των ενδιαφερόμενων κρατών ή, όταν αυτή δεν είναι εφικτή, της προσφυγής σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα.

Αναφέρθηκε ειδικότερα στο Διεθνές Δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο εδρεύει στο Αμβούργο.

«Το δίκιο μας το έχουμε κάνει κορνίζα και το βλέπουμε»

Το κεντρικό σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τη διαφορά ανάμεσα στη νομική κατοχύρωση των ελληνικών θέσεων και στην πρακτική δυνατότητα υπεράσπισής τους.

Ο καθηγητής επισήμανε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του δικαίου είναι η εκτέλεση και η επιβολή των αποφάσεων.

Όπως εξήγησε, ακόμη και όταν μια χώρα διαθέτει ισχυρά νομικά επιχειρήματα ή δικαιώνεται από διεθνή δικαιοδοτικά όργανα, παραμένει το ζήτημα του τρόπου εφαρμογής των αποφάσεων.

Χρησιμοποίησε μάλιστα μια χαρακτηριστική φράση:

«Το δίκιο μας το έχουμε κάνει κορνίζα και το βλέπουμε».

Κατά την εκτίμησή του, η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε διπλωματικές παρεμβάσεις και επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Χρειάζεται, παράλληλα, να διαθέτει ενεργή και αποτρεπτική παρουσία στις περιοχές όπου η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Ο Σταθακόπουλος αναγνώρισε ότι μια τέτοια παρουσία συνεπάγεται επιχειρησιακές και υπηρεσιακές απαιτήσεις για τα στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.

Επέμεινε, ωστόσο, ότι η αποτροπή αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για την αποτελεσματική προστασία των ελληνικών δικαιωμάτων.

Η αδυναμία επιβολής κυρώσεων και τα «ήρεμα νερά»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στάση των διεθνών εταίρων της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία.

Εκτίμησε ότι πολλά κράτη αποφεύγουν την επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Άγκυρα λόγω των γεωπολιτικών ισορροπιών και των σχέσεων που διατηρούν μαζί της.

Στο πλαίσιο αυτό, άσκησε κριτική στην πολιτική των «ήρεμων νερών» και στη Διακήρυξη των Αθηνών.

Κατά τον ίδιο, η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν κατάφερε να μεταβάλει τη στρατηγική συμπεριφορά της Τουρκίας.

Υποστήριξε ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει κυρίαρχο ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, θεωρώντας ότι κάθε σημαντική περιφερειακή απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με τη συμμετοχή της.

Μάλιστα, σημείωσε ότι η Τουρκία δεν επιδιώκει απλώς ισότιμη συμμετοχή στις περιφερειακές διευθετήσεις, αλλά διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος.

Στο ίδιο πλαίσιο, έθεσε το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νοτίως της Κρήτης, αναφερόμενος συγκεκριμένα στην περιοχή της Ιεράπετρας.

Ερντογάν και εκλογές του 2028: Γιατί ο Σταθακόπουλος προβλέπει κλιμάκωση

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της ανάλυσης αφορούσε τη σύνδεση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με τις εσωτερικές πολιτικές επιδιώξεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Σταθακόπουλος υπενθύμισε ότι, σύμφωνα με το ισχύον συνταγματικό πλαίσιο, ο Τούρκος πρόεδρος αντιμετωπίζει περιορισμούς ως προς τη δυνατότητα νέας υποψηφιότητας.

Εστίασε ειδικότερα στο άρθρο 116 του τουρκικού Συντάγματος, το οποίο προβλέπει τη δυνατότητα νέας υποψηφιότητας προέδρου που διανύει τη δεύτερη θητεία του, εφόσον η Εθνοσυνέλευση αποφασίσει την ανανέωση των εκλογών.

Για να ληφθεί τέτοια απόφαση απαιτούνται 360 ψήφοι στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, ο Ερντογάν ενδέχεται να επιδιώξει την καλλιέργεια κλίματος εθνικής συσπείρωσης προκειμένου να εξασφαλίσει την αναγκαία κοινοβουλευτική υποστήριξη.

Σε αυτό το πλαίσιο τοποθέτησε και την τουρκική ρητορική περί περικύκλωσης της χώρας από το Ισραήλ, την Ελλάδα, την Κύπρο και άλλους αντιπάλους.

Υποστήριξε ότι η επίκληση εξωτερικών απειλών μπορεί να αξιοποιηθεί για την προώθηση ενός αφηγήματος εθνικής ενότητας.

Προέβλεψε, μάλιστα, ότι η Ελλάδα ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με περίοδο κλιμάκωσης διάρκειας ενός έως ενάμιση έτους, συνδέοντας αυτή την εκτίμηση με το ενδεχόμενο πρόωρων τουρκικών εκλογών.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» και οι τουρκικοί νόμοι

Η Βασιλική Πολίτου έθεσε επίσης το ζήτημα ενδεχόμενης νομοθετικής κατοχύρωσης της «Γαλάζιας Πατρίδας» από την Τουρκία.

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος ήταν κατηγορηματικός ως προς τη διεθνή νομική διάσταση.

Εξήγησε ότι ένας εσωτερικός νόμος της Τουρκίας δεν μπορεί να δεσμεύσει την Ελλάδα ή οποιοδήποτε άλλο τρίτο κράτος.

Επανήλθε, ωστόσο, στο ζήτημα της εφαρμογής του δικαίου, επισημαίνοντας ότι η απουσία διεθνών νομικών συνεπειών δεν εξαλείφει την ανάγκη αντιμετώπισης ενδεχόμενων μονομερών ενεργειών στο πεδίο.

Κατά τον καθηγητή, η αποτελεσματική απάντηση προϋποθέτει σαφείς πολιτικές αποφάσεις, αποτρεπτική ικανότητα και έμπρακτη υπεράσπιση των ελληνικών θέσεων.

Οι τουρκικοί στόχοι για το 2053 και το 2071

Ο Σταθακόπουλος διεύρυνε στη συνέχεια την ανάλυσή του, αναφερόμενος στο μακροπρόθεσμο στρατηγικό αφήγημα της Τουρκίας.

Υπενθύμισε ότι ο Ερντογάν έχει παρουσιάσει τη χώρα του όχι απλώς ως περιφερειακή, αλλά ως κεντρική δύναμη με φιλοδοξία να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις.

Αναφέρθηκε ειδικότερα στους συμβολικούς χρονικούς ορίζοντες του 2053 και του 2071.

Το 2053 συμπληρώνονται 600 χρόνια από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, ενώ το 2071 συμπληρώνονται 1.000 χρόνια από τη Μάχη του Μαντζικέρτ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, η τουρκική ηγεσία αξιοποιεί αυτές τις επετείους για να καλλιεργήσει ένα μακροπρόθεσμο εθνικό όραμα.

Όπως ανέφερε, στους στόχους που προβάλλονται περιλαμβάνονται η ένταξη της Τουρκίας στις επτά ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου και η ανάδειξή της σε μία από τις τρεις ηγετικές παγκόσμιες δυνάμεις.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι, ανεξαρτήτως του κατά πόσο αυτοί οι στόχοι είναι ρεαλιστικοί, η σημασία τους έγκειται στην ύπαρξη ενός συνεκτικού αφηγήματος για τις επόμενες γενιές.

Δημογραφικό, ενεργειακή ασφάλεια και απουσία εθνικού οράματος

Σε αντιδιαστολή με την τουρκική περίπτωση, ο καθηγητής αναφέρθηκε στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Ευρώπη.

Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο δημογραφικό πρόβλημα, στην ενεργειακή εξάρτηση και στην έλλειψη μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδιασμού.

Υποστήριξε ότι η ελληνική κοινωνία χρειάζεται έναν σαφή εθνικό προσανατολισμό, ο οποίος να συνδέει την ασφάλεια της χώρας με την οικονομική ανάπτυξη και την προοπτική των νεότερων γενεών.

Έθεσε, επίσης, ζήτημα κοινωνικής συνοχής απέναντι στις εξωτερικές απειλές.

Σημείωσε ότι η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων προϋποθέτει πολιτική βούληση, αλλά και κοινωνική υποστήριξη.

«Αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο»

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, ο Δημήτρης Σταθακόπουλος επικαλέστηκε το γνωστό ρωμαϊκό δόγμα της αποτροπής.

Εξήγησε ότι η στρατιωτική προετοιμασία και η ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα δεν συνεπάγονται επιθυμία πολέμου.

Αντιθέτως, υποστήριξε ότι αποτελούν προϋποθέσεις για τη διατήρηση της ειρήνης.

Κατά την προσέγγισή του, ένας αντίπαλος αποθαρρύνεται από επιθετικές ενέργειες όταν γνωρίζει ότι το κόστος τους θα είναι μεγαλύτερο από το πιθανό όφελος.

Ξεκαθάρισε ότι η συγκεκριμένη αντίληψη δεν συνιστά πολεμοχαρή στάση, αλλά ρεαλιστική αντιμετώπιση των διεθνών σχέσεων.

Η τοποθέτησή του ολοκληρώθηκε με την επισήμανση ότι η ειρήνη και η ευημερία απαιτούν ασφαλές γεωπολιτικό περιβάλλον, το οποίο δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο χωρίς αποτελεσματική αποτροπή.