Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Kashmir’s Silenced Voices: The Human Cost of Pakistan’s Crackdown

What began as a popular mobilisation against rising living costs in Pakistan-administered Jammu and Kashmir has developed into a profound political and human rights crisis. Allegations of lethal force, arbitrary arrests, enforced communication blackouts and intimidation of grieving families raise serious questions about Islamabad’s governance of the territory and underline the urgent need for an independent international investigation.

Δημοσιεύτηκε στις

The legitimacy of any government is tested by its response to citizens demanding accountability. In Pakistan-administered Jammu and Kashmir, commonly referred to in India as Pakistan-occupied Jammu and Kashmir (PoJK), the events unfolding since June 2026 have exposed a widening gulf between popular aspirations and Islamabad’s approach to governing the territory.

What initially emerged as a movement against economic hardship has evolved into a confrontation over political rights, institutional accountability and the limits of regional autonomy. The reported scale of civilian casualties has transformed a domestic political dispute into a human rights issue that warrants international scrutiny.

A mounting human toll

According to a communication reportedly addressed to the Pakistani government by six United Nations Special Rapporteurs on 4 September 2026, at least 96 protesters and six members of the police and paramilitary forces had lost their lives since demonstrations began in June. A significant proportion of the civilian victims were reportedly between the ages of 15 and 35.

The concerns attributed to the UN experts extend beyond the number of fatalities. They include allegations involving live ammunition, tear gas, physical violence, restrictions on telecommunications, arrests of journalists and political activists, and measures affecting more than 200 individuals.

Subsequent estimates attributed to the Jammu Kashmir Human Rights Organisation and local activists place the civilian death toll between 101 and 119, with more than 910 people reportedly injured.

Although these figures remain difficult to substantiate independently, the consistency of accounts emerging from local communities points to the need for a comprehensive examination of the conduct of Pakistan’s security forces.

Restrictions on access to information have made establishing an accurate record of events exceptionally difficult.

Controlling the narrative, even after death

Among the most disturbing allegations are those concerning the treatment of families seeking to recover the bodies of their relatives.

The Jammu Kashmir Human Rights Organisation reportedly documented the case of Fahad Barkat, whose family was allegedly required to sign a declaration identifying him as a terrorist killed during a police encounter before his remains could be returned.

When the family refused, the authorities reportedly proceeded with the burial themselves.

Similar allegations have emerged in other cases, including accounts attributed to the communication from the UN Special Rapporteurs.

If substantiated, such practices would represent a serious violation of human dignity and an attempt to impose an official interpretation of events upon bereaved families.

The issue extends beyond the right to conduct a funeral. By attaching the label of terrorism to individuals killed during demonstrations, the authorities risk depriving victims of public recognition while discouraging others from participating in political mobilisation.

The struggle over accountability therefore continues even after the deaths themselves.

How economic protests became a political confrontation

The origins of the current crisis lie in widespread dissatisfaction with declining living standards and the rising cost of essential commodities, particularly flour.

The Jammu Kashmir Joint Awami Action Committee (JAAC) emerged as a central organising force behind demonstrations that gradually expanded their agenda to include demands for greater political representation, administrative reforms and the release of detained activists.

Rather than addressing these grievances through sustained political dialogue, the Pakistani authorities reportedly moved to proscribe JAAC as a terrorist organisation, arrest its leadership and deploy additional security resources.

This development marked a decisive shift in the character of the crisis.

By placing a civilian protest movement within a counterterrorism framework, Islamabad effectively transformed a dispute over governance into a national security matter.

The distinction is fundamental. Legitimate security operations against armed groups cannot automatically justify exceptional measures against citizens exercising their rights to peaceful assembly and political participation.

The reported use of counterterrorism legislation against political mobilisation raises questions about whether such measures are compatible with Pakistan’s international human rights obligations.

The escalation of violence

The situation reportedly deteriorated considerably during the final days of July.

Clashes in Sudhnoti and Mathiyal Mera allegedly resulted in nine fatalities over a two-day period, bringing the reported death toll since June to approximately 30 at that stage.

Accounts emerging from the region also alleged that security personnel opened fire on unarmed demonstrators in Mirpur on 28 July. Further accusations concerned the removal of bodies and restrictions on access to a local hospital.

The Human Rights Commission of Pakistan (HRCP), following a fact-finding mission in August, reportedly identified a combination of political grievances, economic insecurity, institutional distrust and failures of governance as the underlying drivers of instability.

Its findings, as presented in the available accounts, suggest that an increasingly confrontational state response and disproportionate use of force further weakened public confidence in the authorities.

Crucially, the commission was reportedly unable to establish the full extent of civilian casualties because it was denied access to Rawalakot, one of the principal centres of unrest.

Such restrictions undermine the credibility of official accounts and prevent victims from obtaining meaningful redress.

Islamabad’s security-first approach

The involvement of federal security formations alongside the local police has introduced another dimension to the confrontation.

Pakistan Rangers and personnel reportedly transferred from other provinces have reinforced the central government’s role in managing the unrest.

The authorities have also reported substantial casualties among security personnel. According to figures attributed to the regional police chief, 38 members of the security forces had been killed and 742 injured since June.

These allegations must also form part of any independent investigation. Casualties among security personnel, however, do not remove the obligation of the authorities to demonstrate that their use of force was lawful, necessary and proportionate.

The deployment of federal forces suggests that Islamabad increasingly views the unrest through the prism of internal security rather than as a manifestation of longstanding political and socioeconomic grievances.

Such an approach may temporarily suppress demonstrations, but it does little to address the conditions that produced them.

The contradictions of regional autonomy

The official designation of the territory as Azad Jammu and Kashmir — meaning Free Jammu and Kashmir — carries a political significance that stands in contrast to continuing disputes over the region’s constitutional and administrative status.

Despite its own political institutions, the territory operates within a governance framework in which Islamabad retains substantial influence. Critics also point to the role of Pakistan’s military establishment in shaping the broader security environment.

The protest movement challenges this distribution of authority by demanding greater accountability from the institutions responsible for regional governance.

The reported designation of JAAC as a terrorist organisation has intensified these concerns.

According to the supplied accounts, the UN Special Rapporteurs questioned the compatibility of the designation with international law.

The broader danger is that counterterrorism legislation may become an instrument for narrowing political space, restricting civil liberties and delegitimising opposition to established institutions.

The accountability vacuum

Perhaps the most consequential aspect of the crisis is the reported absence of an independent mechanism capable of establishing responsibility for the deaths and serious injuries.

The HRCP has reportedly called for an impartial investigation examining the conduct of security personnel and the circumstances surrounding each fatality.

Such an investigation would need unrestricted access to medical records, witnesses, affected communities and relevant official documentation. It would also have to examine allegations of unlawful detention, obstruction of medical assistance and coercion of victims’ families.

Communication restrictions and limitations on journalistic access have made independent verification particularly difficult.

Without transparency, competing casualty figures and conflicting accounts will continue to circulate, deepening mistrust and leaving families without reliable answers.

The Pakistani authorities should publicly address the concerns raised by international human rights mechanisms and facilitate independent scrutiny of the events.

Pakistan’s international credibility at stake

For decades, Pakistan has sought to position itself internationally as an advocate of the rights and political aspirations of Kashmiris.

The allegations emerging from the territory under its own administration pose a direct challenge to that diplomatic narrative.

A government cannot credibly demand international attention to human rights violations elsewhere while resisting independent scrutiny of its own conduct.

The immediate priorities should include an impartial investigation into civilian and security-force casualties, restoration of communications, unrestricted access for journalists and human rights observers, judicial review of the designation of JAAC, and the release of individuals detained solely for peacefully exercising their political rights.

The international community must apply consistent standards to human rights concerns across Kashmir, irrespective of which government administers the territory concerned.

Ultimately, the crisis is about far more than the price of flour or the ability of the authorities to contain public demonstrations. It concerns the relationship between political power and civil liberties, the right of communities to demand accountable governance, and the responsibility of the state to protect human life.

Silencing dissent cannot substitute for addressing its causes. Nor can restrictions on information erase the obligation to establish the truth.

GEOPOLITICO

Λουκόπουλος: Η Ρωσία διεκδικεί ρόλο στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας

Ο αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος μιλά στην Αλεξία Τασούλη, στην εκπομπή «Ad Hoc» της Ναυτεμπορικής TV, για την τριμερή Τραμπ, Πούτιν και Σι στη Σενζέν. Πόσο στέκει η σύγκριση με τη Γιάλτα του 1945; Τι επιδιώκει κάθε ηγέτης και τι σημαίνει για την Ευρωπαϊκή Ένωση η απουσία της από τη συνάντηση;

Δημοσιεύτηκε

στις

Στρατηγική συνεννόηση για να συγκρατήσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό αναζητούν, κατά τον αντιστράτηγο ε.α. Κωνσταντίνο Λουκόπουλο, οι Τραμπ, Πούτιν και Σι στην τριμερή της Σενζέν. Μιλώντας στην Αλεξία Τασούλη στη «Ναυτεμπορική TV», εκτίμησε ότι η Ρωσία θα διεκδικήσει λόγο στη διαμόρφωση της ευρωατλαντικής ασφάλειας, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει εκτός της συγκεκριμένης συνάντησης.

Πόσο βάσιμη είναι η σύγκριση με τη Γιάλτα

Η τριμερής έχει προγραμματιστεί για την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στο περιθώριο της συνόδου του APEC στη Σενζέν της Κίνας. Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος χαρακτήρισε ιστορική τη συνάντηση, καθώς οι ηγέτες των τριών μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων κάθονται στο ίδιο τραπέζι σε μια περίοδο κρίσης της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης. Τη σύγκριση με τη Γιάλτα του 1945 τη θεωρεί αναπόφευκτη, επισημαίνει όμως ότι οι σημερινοί συσχετισμοί είναι διαφορετικοί. Εκτιμά ότι οι τρεις ηγέτες έχουν λόγο να καταλήξουν σε κάποια κοινή ανακοίνωση, ενώ θεωρεί πρόωρο να γίνεται λόγος για συμφωνία κατανομής σφαιρών επιρροής.

Τι επιδιώκουν Τραμπ, Πούτιν και Σι

Ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά τον Λουκόπουλο, επιδιώκει εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα, με το βλέμμα και στις επιχειρηματικές δυνατότητες που θα άνοιγε μια προσέγγιση, ακόμη και στην Αρκτική. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν επιδιώκει πρωτίστως πολιτική αναγνώριση της Ρωσίας ως ισότιμου συνομιλητή και συμμετοχή στη διαμόρφωση των μελλοντικών ρυθμίσεων για την ευρωατλαντική ασφάλεια.

Ο Σι Τζινπίνγκ, από την πλευρά του, έχει συμφέρον να αποφύγει μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση με τις ΗΠΑ που θα έπληττε την κινεζική οικονομία. Ο αντιστράτηγος ε.α. υπογράμμισε το βάρος της κινεζικής βιομηχανικής βάσης και τις τεχνολογικές δυνατότητες του Πεκίνου, ενώ αναφέρθηκε και στην υπόθεση της Nvidia ως παράγοντα που επιβαρύνει το κλίμα στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτός τριμερούς και η συνάντηση του Βερολίνου

Ο Λουκόπουλος χαρακτήρισε την Ευρωπαϊκή Ένωση μεγάλο χαμένο της συγκεκριμένης συνάντησης. Εκτίμησε ότι η Μόσχα επιδιώκει να έχει η ίδια λόγο στις συζητήσεις για την ασφάλεια της Ευρώπης, ενώ προτιμά να απουσιάζει η ΕΕ από το τραπέζι της Σενζέν. Για το Ουκρανικό, εκτίμησε ότι ο Τραμπ προτιμά χωριστή συζήτηση με τον Πούτιν, θέση που συμβαδίζει με όσα ανέφεραν Αμερικανοί αξιωματούχοι για την ατζέντα της τριμερούς.

Την ίδια ημέρα, στο Βερολίνο, ο Φρίντριχ Μερτς, ο Εμανουέλ Μακρόν και ο Άντι Μπέρναμ συγκαλούν συνάντηση της «Συμμαχίας των Προθύμων», με τη συμμετοχή του Φινλανδού προέδρου Αλεξάντερ Στουμπ. Στην ατζέντα βρίσκονται οι διπλωματικές επαφές, η συνέχιση της στήριξης προς το Κίεβο και οι μεταπολεμικές εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία.

Το ΝΑΤΟ, οι εγγυήσεις για το Κίεβο και το Ντονμπάς

Ο αντιστράτηγος ε.α. εκτίμησε ότι το ρωσικό αίτημα για επιστροφή της στρατιωτικής διάταξης του ΝΑΤΟ στα δεδομένα του 1997 δεν έχει προοπτική αποδοχής. Θεωρεί, ωστόσο, ότι η Ρωσία δεν μπορεί να παρακαμφθεί σε μια διαπραγμάτευση για τη μελλοντική ευρωατλαντική ασφάλεια. Θύμισε ότι το ζήτημα της συνεννόησης με τη Μόσχα είχε τεθεί πριν από τη ρωσική εισβολή του 2022, τόσο από τον Μακρόν όσο και στις διπλωματικές επαφές εκείνης της περιόδου.

Μετά τις επαφές στο Άμπου Ντάμπι και στη Μόσχα, η συζήτηση για τις εγγυήσεις ασφαλείας συνδέεται και πάλι με το εδαφικό. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές έθεσαν το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ουκρανίας από το Ντονμπάς με αντάλλαγμα την ένταξη στο ΝΑΤΟ. Ο Λουκόπουλος εμφανίστηκε επιφυλακτικός για το κατά πόσο μπορεί να προχωρήσει η ένταξη και έδωσε βάρος στο εναλλακτικό σενάριο ισχυρών εγγυήσεων για το Κίεβο, εφόσον υπάρξει συμφωνία με τη Μόσχα.

Ανατρέχοντας στα σχέδια που κυκλοφόρησαν μετά τη συνάντηση Τραμπ–Πούτιν στο Άνκορατζ, ο Λουκόπουλος στάθηκε στη διαφορά ανάμεσα στον de facto έλεγχο εδαφών και στην επίσημη αναγνώριση κυριαρχίας, όπως στην περίπτωση της Κριμαίας. Ως βασικό εμπόδιο εντόπισε την αξίωση της Μόσχας για τα τμήματα του Ντονμπάς που εξακολουθεί να ελέγχει η Ουκρανία. Σχολίασε επίσης επικριτικά την προετοιμασία των Αμερικανών απεσταλμένων Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, τονίζοντας ότι η γνώση του ιστορικού και εδαφικού πλαισίου είναι προϋπόθεση για σοβαρή διαπραγμάτευση.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Τα μηνύματα της ομιλίας Σαμαρά στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής: Σχέδιο για την εθνική και οικονομική ανάταση

Από την αποδέσμευση των πολιτών από τα χρέη και την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης μέχρι την ενεργειακή αυτάρκεια, την επισιτιστική ασφάλεια, την ενίσχυση της άμυνας και την αντιμετώπιση του δημογραφικού, ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε ένα συνολικό πλαίσιο αλλαγής των προτεραιοτήτων της χώρας, χωρίς να αναφερθεί ευθέως στο ενδεχόμενο ίδρυσης νέου πολιτικού φορέα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με σαφείς αιχμές κατά της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής και με προτάσεις που συνδέουν την παραγωγική ανασυγκρότηση με τις ευρύτερες εθνικές ανάγκες της Ελλάδας, εμφανίστηκε ο Αντώνης Σαμαράς στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής», με θέμα «Η νέα αρχιτεκτονική της ελληνικής οικονομίας».

Ο πρώην πρωθυπουργός ανέπτυξε ένα σχέδιο επτά αξόνων για την αξιοποίηση του ανενεργού πλούτου της χώρας, υποστηρίζοντας ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η έλλειψη πόρων και δυνατοτήτων, αλλά η αδυναμία αξιοποίησής τους.

Παρότι δεν προχώρησε σε ανακοινώσεις σχετικά με τη δημιουργία νέου κόμματος, η ομιλία του είχε σαφές πολιτικό και προγραμματικό περιεχόμενο, με ιδιαίτερη έμφαση στη μεσαία τάξη, στην ελληνική περιφέρεια, στην οικογένεια και στην ανάγκη διαμόρφωσης ενός νέου παραγωγικού προτύπου.

Η οικονομική ισχύς ως προϋπόθεση εθνικής ισχύος

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση της οικονομικής πολιτικής με ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Ο Αντώνης Σαμαράς έθεσε στο επίκεντρο την επισιτιστική ασφάλεια, την αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πόρων, την αναζωογόνηση της περιφέρειας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού και την εξασφάλιση πρόσθετων πόρων για την εθνική άμυνα.

Πρόκειται για ζητήματα που υπερβαίνουν τα στενά όρια της δημοσιονομικής διαχείρισης και αφορούν την ανθεκτικότητα της χώρας σε ένα διεθνές περιβάλλον αυξανόμενης αβεβαιότητας.

Ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ελλάδα διαθέτει τις προϋποθέσεις για να δημιουργήσει περισσότερο πλούτο, να περιορίσει τις οικονομικές της αδυναμίες και να προσφέρει στους πολίτες της τη δυνατότητα να παραμείνουν στον τόπο τους.

«Η περιφέρεια πεθαίνει»

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο Αντώνης Σαμαράς για την κατάσταση της ελληνικής υπαίθρου, περιγράφοντας μια πρωτογενή παραγωγή που συρρικνώνεται, έναν αγροτικό πληθυσμό που γερνά και παραγωγούς που εγκαταλείπουν τις δραστηριότητές τους.

Με αφορμή και τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Mercosur, υπογράμμισε την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η γεωργία ως στρατηγικός παραγωγικός τομέας και όχι ως ένα διαρκές πρόβλημα που αντιμετωπίζεται με επιδοτήσεις.

Πρότεινε συνεργατικά σχήματα, κοινή αξιοποίηση κατακερματισμένων αγροτικών εκτάσεων χωρίς να θίγονται τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, συμβολαιακή γεωργία, καθετοποιημένες παραγωγικές μονάδες και χρηματοδότηση ανταγωνιστικών αγροτικών επιχειρήσεων.

Επικαλέστηκε, μάλιστα, το παράδειγμα της Γαλλίας, όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, προγραμματίζονται 916 επενδυτικά σχέδια στον αγροδιατροφικό τομέα, συνολικού ύψους 8,7 δισ. ευρώ.

Ενεργειακή πολιτική με αξιοποίηση των εγχώριων πόρων

Στο ενεργειακό πεδίο ο πρώην πρωθυπουργός αμφισβήτησε βασικές επιλογές της κυβερνητικής πολιτικής, ασκώντας κριτική στην απολιγνιτοποίηση και στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας χωρίς αντίστοιχες επενδύσεις σε συστήματα αποθήκευσης.

Ζήτησε ένα διαφοροποιημένο ενεργειακό μείγμα, στο οποίο θα έχουν θέση ο λιγνίτης, τα υδροηλεκτρικά έργα, οι ανανεώσιμες πηγές, η αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας και η ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων.

Έθεσε επίσης το ζήτημα της ενεργειακής και υδατικής επιβάρυνσης από την εγκατάσταση μεγάλων κέντρων δεδομένων, διερωτώμενος πώς θα καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες τους.

Στο σκεπτικό του, η φθηνή ενέργεια αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής βιομηχανίας, τη βιωσιμότητα της αγροτικής παραγωγής και την ανακούφιση των νοικοκυριών.

Δημογραφικό: Να μείνουν οι Έλληνες στον τόπο τους

Το δημογραφικό αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους άξονες της παρέμβασης Σαμαρά.

Ο πρώην πρωθυπουργός συνέδεσε ευθέως τη στεγαστική κρίση με την αδυναμία των νέων ζευγαριών να δημιουργήσουν οικογένεια, προτείνοντας φορολογικά κίνητρα και θεσμικές παρεμβάσεις για την επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων κλειστών κατοικιών στην αγορά.

Αντί της συνεχούς αύξησης της οικοδομικής δραστηριότητας, υποστήριξε ότι πρέπει να αξιοποιηθεί το υφιστάμενο οικιστικό απόθεμα, ώστε να αυξηθεί η προσφορά κατοικιών και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για προσιτά ενοίκια.

Όπως επισήμανε, χωρίς επίλυση του στεγαστικού προβλήματος, ο δημογραφικός μαρασμός της Ελλάδας θα συνεχιστεί.

Η παραμονή των νέων στην πατρίδα και η επιστροφή όσων αναζήτησαν επαγγελματικές ευκαιρίες στο εξωτερικό αποτέλεσαν κεντρικό μήνυμα και στο κλείσιμο της ομιλίας του.

Δημόσια περιουσία: Πρόσθετοι πόροι για άμυνα και οικογένεια

Ξεχωριστή αναφορά έκανε ο Αντώνης Σαμαράς στην ανάγκη δημιουργίας ενός εθνικού επενδυτικού ταμείου, κατά το πρότυπο των Sovereign Funds.

Η πρότασή του προβλέπει τη μετατροπή της αναξιοποίητης δημόσιας περιουσίας σε παραγωγικό κεφάλαιο, το οποίο θα δημιουργεί έσοδα και υπεραξίες που θα επανεπενδύονται στην ελληνική οικονομία.

Αντί της αποσπασματικής εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, εισηγήθηκε τη συστηματική αξιοποίησή τους με μακροχρόνιο σχεδιασμό, διαφάνεια και συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όπου κρίνεται απαραίτητο.

Στους τομείς που θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν από τα πρόσθετα έσοδα συμπεριέλαβε την εθνική άμυνα, τις υποδομές, τη στήριξη της οικογένειας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού και την ταχύτερη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Απεγκλωβισμός των πολιτών από τα χρέη

Στο αμιγώς οικονομικό σκέλος της ομιλίας του, ο πρώην πρωθυπουργός πρότεινε γενναία αναδιάρθρωση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και βαθύ κούρεμα των μη βιώσιμων τραπεζικών οφειλών.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που παρουσίασε, από τα 114 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών θα μπορούσαν να ανακτηθούν περίπου 35 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας.

Στόχος, όπως εξήγησε, είναι να επανενταχθούν στην οικονομική δραστηριότητα εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις που παραμένουν εγκλωβισμένοι εξαιτίας χρεών, κατασχέσεων και αδυναμίας πρόσβασης σε χρηματοδότηση.

Παράλληλα, πρότεινε τη δημιουργία Ταμείου Παραγωγικής Χρηματοδότησης, με αξιοποίηση ποσών που συνδέονται με τις αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις των τραπεζών, για τη στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αγροτικών εκμεταλλεύσεων και παραγωγικών επενδύσεων.

Αιχμές για τα καρτέλ και τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης

Σαφές ιδεολογικό περιεχόμενο είχε η αναφορά του Αντώνη Σαμαρά στη λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας.

Άσκησε κριτική στη δημιουργία οικονομικών ολιγοπωλίων, στη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια λίγων, στο υψηλό κόστος χρηματοδότησης και ενέργειας, αλλά και στη γραφειοκρατία.

«Δεν είναι φιλελευθερισμός – νέος ή παλαιός – να αφήνεις να δημιουργούνται καρτέλ», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Υποστήριξε ότι μια πραγματικά φιλελεύθερη οικονομική πολιτική οφείλει να διασφαλίζει τον ανταγωνισμό, να δημιουργεί ευκαιρίες για περισσότερους πολίτες και να ενισχύει τη μεσαία τάξη, αντί να οδηγεί στην οικονομική της αποδυνάμωση.

Χωρίς ανακοίνωση κόμματος, αλλά με προγραμματικό λόγο

Παρά το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει κάθε δημόσια παρέμβασή του σχετικά με τις επόμενες πολιτικές του κινήσεις, ο Αντώνης Σαμαράς δεν αναφέρθηκε στην ίδρυση νέου κόμματος.

Επέλεξε, ωστόσο, να παρουσιάσει ένα συνεκτικό πλαίσιο προτάσεων, το οποίο χαρακτήρισε προσωπικό του πολιτικό στοίχημα.

Η ομιλία του δεν περιείχε ειδικές αναφορές στα ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό ή στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Ανέδειξε, όμως, την εσωτερική διάσταση της εθνικής ισχύος: την παραγωγική αυτοδυναμία, την επισιτιστική ασφάλεια, την ενεργειακή επάρκεια, τη δημογραφική ανασυγκρότηση και τη δυνατότητα χρηματοδότησης των αμυντικών αναγκών.

Το μήνυμα με το οποίο έκλεισε την παρέμβασή του ήταν ενδεικτικό της ευρύτερης πολιτικής στόχευσης της ομιλίας:

«Να μείνουν στον τόπο τους, να επιστρέψουν στον τόπο τους, να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους. Και να ευημερούν».

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Καλεντερίδης: Τι φοβάται η Τουρκία από το Ισραήλ στα ελληνικά νησιά

Ο Σάββας Καλεντερίδης σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM και στον Νίκο Στραβελάκη αναλύει τα νέα δεδομένα στα ελληνοτουρκικά μετά τις απειλές του Τούρκου υπουργού Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, για λήψη στρατιωτικών μέτρων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Δημοσιεύτηκε

στις

Αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM για τις απειλές Γκιουλέρ, την ενόχληση της Άγκυρας από την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία και το παρασκήνιο των ερευνών για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου – Ζητά σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών πριν από την ψήφιση του τουρκικού νομοσχεδίου για τις θαλάσσιες ζώνες.

Τον κώδωνα του κινδύνου για τις εξελίξεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έκρουσε ο Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στον Νίκο Στραβελάκη και στον Real FM, με αφορμή τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας, Γιασάρ Γκιουλέρ, περί λήψης διπλωματικών και στρατιωτικών μέτρων απέναντι σε ελληνικές πρωτοβουλίες.

Ο έμπειρος αναλυτής συνέδεσε τη νέα τουρκική προειδοποίηση με τους χειρισμούς στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, ενώ μετέφερε πληροφορίες για τον έντονο προβληματισμό που προκαλεί στην Άγκυρα η εμπλοκή του Ισραήλ στην αμυντική θωράκιση του Έβρου και των νησιών του Αιγαίου.

Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη διαμόρφωσης κοινής εθνικής γραμμής απέναντι στις επικείμενες τουρκικές νομοθετικές πρωτοβουλίες, τις οποίες αξιολογεί ως ενδεχομένως τη σοβαρότερη εξέλιξη στα ελληνοτουρκικά μετά το 1974.

Η Τουρκία απειλεί πλέον ευθέως με στρατιωτικά μέτρα

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι δηλώσεις του Γιασάρ Γκιουλέρ, ο οποίος, σύμφωνα με όσα μεταδόθηκαν στον Real FM, υποστήριξε ότι η Τουρκία λαμβάνει τα αναγκαία διπλωματικά και στρατιωτικά μέτρα απέναντι σε αυτό που η Άγκυρα χαρακτηρίζει «μονομερείς πρωτοβουλίες» της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας έκανε λόγο για 20 επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και 25 στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους, οι οποίες περιλάμβαναν παρεμποδίσεις, ελέγχους και προειδοποιήσεις προς πλοία που δραστηριοποιούνταν σε θαλάσσιες περιοχές τις οποίες η Τουρκία διεκδικεί ως ζώνες δικαιοδοσίας της.

Ο Σάββας Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η τοποθέτηση Γκιουλέρ αποτελεί μήνυμα προς την ελληνική κυβέρνηση και απάντηση στην παρουσίαση της πραγματοποίησης των ερευνών για το καλώδιο ως διπλωματικής επιτυχίας της Αθήνας.

«Άρα ό,τι κάνουμε στο μισό Αιγαίο είναι μονομερής ενέργεια και θα μας σταματάνε και στρατιωτικά», ανέφερε, περιγράφοντας τη λογική των τουρκικών διεκδικήσεων και όχι αναγνωρίζοντας τη νομιμότητά τους.

Η πληροφορία για το Ισραήλ που προβληματίζει την Άγκυρα

Ιδιαίτερη σημασία είχε η πληροφορία που μετέφερε ο Σάββας Καλεντερίδης σχετικά με την ελληνοϊσραηλινή αμυντική συνεργασία.

Όπως ανέφερε, στην Τουρκία επικρατεί έντονος προβληματισμός για την εμπλοκή του ισραηλινού παράγοντα στον εξοπλισμό του Έβρου και, κυρίως, των ελληνικών νησιών του Αιγαίου.

Η Άγκυρα, σύμφωνα με τον ίδιο, εκτιμά ότι η ενίσχυση των ελληνικών αμυντικών δυνατοτήτων με τη συνδρομή του Ισραήλ μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό ανάχωμα στις τουρκικές επιδιώξεις και να ανατρέψει υφιστάμενους σχεδιασμούς στο Αιγαίο.

«Θεωρούν ότι αυτό είναι σε θέση να ανασχέσει τα σχέδιά τους και τις επιδιώξεις στο Αιγαίο», σημείωσε.

Ο αναλυτής υποστήριξε ότι η τουρκική πλευρά επιχειρεί να μεταφέρει την ενόχλησή της στην ελληνική κυβέρνηση κυρίως μέσω μη δημόσιων διαύλων επικοινωνίας.

Μάλιστα, διατύπωσε την εκτίμηση ότι το συγκεκριμένο ζήτημα ενδέχεται να περιλαμβανόταν στα μηνύματα που φέρεται να μετέφερε στην ελληνική πλευρά ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ), Ιμπραήμ Καλίν.

Εκτίμηση για τριμερή συνεννόηση Ελλάδας, Γαλλίας και Τουρκίας

Ο Σάββας Καλεντερίδης επανήλθε στο ζήτημα της γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Τουρκία για τις έρευνες του Great Sea Interconnector.

Διατύπωσε την εκτίμηση ότι πριν από την έξοδο του ερευνητικού πλοίου είχε προηγηθεί κάποιας μορφής τριμερής συνεννόηση μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας και Τουρκίας.

Ως ένδειξη επικαλέστηκε τη δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ότι «όλα καλά», πριν ακόμη ξεκινήσουν οι έρευνες.

Κατά τον ίδιο, η ελληνική κυβέρνηση επιχείρησε να παρουσιάσει τις εξελίξεις κατά τρόπο που να μην προκύπτει η δημιουργία οποιουδήποτε πολιτικού ή νομικού προηγουμένου.

Οι δηλώσεις Γκιουλέρ, ωστόσο, εκτιμά ότι έρχονται να αποσαφηνίσουν τις προθέσεις της τουρκικής πλευράς.

«Νομίζω ότι μας φέρνουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συζήτηση τέθηκε και η επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης, την οποία μετέφερε ο Νίκος Στραβελάκης, ότι η πραγματοποίηση του έργου χωρίς πολεμική σύγκρουση αποτελούσε την επιδίωξη των διπλωματικών χειρισμών και ότι η γαλλική διακοίνωση είχε χαρακτήρα ενημέρωσης.

Γιατί το 2024 έστειλε πέντε πολεμικά πλοία και τώρα όχι;

Ο Σάββας Καλεντερίδης υποστήριξε ότι πρέπει να διερευνηθούν οι λόγοι για τους οποίους η Τουρκία δεν επανέλαβε τη στρατιωτική κινητοποίηση που είχε πραγματοποιήσει στην Κάσο το καλοκαίρι του 2024.

«Έστειλε πέντε πλοία και τώρα δεν έστειλε κανένα. Τι σημαίνει; Την απείλησε κάποιος; Της έδωσε κάποιος ανταλλάγματα;» διερωτήθηκε.

Κατά την εκτίμησή του, η διαφοροποίηση της τουρκικής συμπεριφοράς υποδηλώνει ότι η Άγκυρα ενδεχομένως θεωρεί πως ικανοποιήθηκαν οι πολιτικοί όροι που είχε θέσει το 2024.

Διατύπωσε επίσης την υπόθεση ότι μπορεί να υφίσταται ρήτρα εμπιστευτικότητας, συνδέοντάς την με την απουσία επίσημης τουρκικής ανακοίνωσης για το καλώδιο.

Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι η καταγραφή και η αξιολόγηση της τουρκικής επιχειρηματολογίας δεν συνιστά υιοθέτηση των τουρκικών θέσεων.

Η σοβαρότερη απειλή μετά το 1974

Ιδιαίτερα ανήσυχος εμφανίστηκε ο αναλυτής για το υπό προώθηση τουρκικό νομοσχέδιο που αφορά τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας.

Χαρακτήρισε την ενδεχόμενη ψήφισή του ως τη σοβαρότερη, κατά την άποψή του, εξέλιξη μετά το 1974 και κάλεσε την ελληνική πολιτική ηγεσία να προετοιμαστεί εγκαίρως, αντί να βρίσκεται διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις.

Ο Σάββας Καλεντερίδης πρότεινε τη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου.

Όπως εξήγησε, ένας τεχνοκράτης θα μπορούσε να παρουσιάσει στους πολιτικούς αρχηγούς τις ενδεχόμενες συνέπειες της τουρκικής νομοθετικής πρωτοβουλίας, τις επιπτώσεις στην έρευνα και διάσωση, καθώς και τα ζητήματα που συνδέονται με τη στρατιωτικοποίηση των νησιών.

Στη συνέχεια, η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε μια κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης της απειλής, με την κυβέρνηση να διατηρεί την ευθύνη των αποφάσεων.

Το παράδειγμα της Κύπρου και του Χριστοδουλίδη

Ως παράδειγμα λειτουργίας θεσμοθετημένου εθνικού διαλόγου επικαλέστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία του προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη να καταθέσει στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, έγγραφο 19 σημείων με ενέργειες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό.

Όπως επισήμανε, ο Κύπριος πρόεδρος είχε προηγουμένως συζητήσει τις προτάσεις στο Εθνικό Συμβούλιο, ενσωματώνοντας παρατηρήσεις των πολιτικών κομμάτων και εξασφαλίζοντας την υποστήριξή τους.

Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι αντίστοιχη νοοτροπία πρέπει να καλλιεργηθεί και στην Ελλάδα, τουλάχιστον για τα μείζονα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας.

Άσκησε κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αντιπολίτευση για το κλίμα πόλωσης που επικρατεί, σημειώνοντας ότι η άσκηση κριτικής δεν μπορεί να εξισώνεται με τη συνταύτιση με τις τουρκικές θέσεις, ούτε κάθε κυβερνητική πρωτοβουλία να αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως εθνική καταστροφή.

Κάλεσε, τέλος, τον πρωθυπουργό να αναλάβει την πρωτοβουλία για την έναρξη ουσιαστικού εθνικού διαλόγου.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO13 λεπτά πριν

Λουκόπουλος: Η Ρωσία διεκδικεί ρόλο στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας

Ο αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος μιλά στην Αλεξία Τασούλη, στην εκπομπή «Ad Hoc» της Ναυτεμπορικής TV, για την τριμερή Τραμπ,...

GEOPOLITICO43 λεπτά πριν

Τα μηνύματα της ομιλίας Σαμαρά στο συνέδριο της Ναυτεμπορικής: Σχέδιο για την εθνική και οικονομική ανάταση

Από την αποδέσμευση των πολιτών από τα χρέη και την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης μέχρι την ενεργειακή αυτάρκεια, την επισιτιστική...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Καλεντερίδης: Τι φοβάται η Τουρκία από το Ισραήλ στα ελληνικά νησιά

Ο Σάββας Καλεντερίδης σε μια αποκαλυπτική παρέμβαση στον Real FM και στον Νίκο Στραβελάκη αναλύει τα νέα δεδομένα στα ελληνοτουρκικά...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Kashmir’s Silenced Voices: The Human Cost of Pakistan’s Crackdown

What began as a popular mobilisation against rising living costs in Pakistan-administered Jammu and Kashmir has developed into a profound...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αλλάζει ο θρησκευτικός χάρτης του πλανήτη! Το Ισλάμ θα ξεπεράσει τον Χριστιανισμό το 2035

Ριζικές ανακατατάξεις στον παγκόσμιο θρησκευτικό και δημογραφικό χάρτη τις επόμενες δεκαετίες καταγράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, παρουσιάζοντας τα ευρήματα που αποδίδονται...

Δημοφιλή