Αναλύσεις
Κ. Γρίβας: Ο Σι μίλησε για κόσμο χωρίς πυρηνικά – Τι αποκαλύπτουν τα αρχεία για την «ισορροπία του τρόμου»
Ίσως η σημαντικότερη εξέλιξη που προέκυψε στην ιστορική σύνοδο στη Σενζέν μεταξύ των τριών μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη, είναι η δήλωση του Κινέζου Προέδρου για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά. Ο Σι δείχνει να είναι αυτήν τη στιγμή ο μόνος από τους παγκόσμιους μεγάλους ηγέτες που κατανοεί την επικινδυνότητα ενός νέου πυρηνικού ανταγωνισμού στην πλήρη της έκταση. Βέβαια και ο Τραμπ μίλησε για περιορισμό των πυρηνικών και αυτό είναι ιδιαίτερα θετικό.
Ίσως η σημαντικότερη εξέλιξη που προέκυψε στην ιστορική σύνοδο στη Σενζέν μεταξύ των τριών μεγαλύτερων δυνάμεων του πλανήτη, είναι η δήλωση του Κινέζου Προέδρου για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά. Ο Σι δείχνει να είναι αυτήν τη στιγμή ο μόνος από τους παγκόσμιους μεγάλους ηγέτες που κατανοεί την επικινδυνότητα ενός νέου πυρηνικού ανταγωνισμού στην πλήρη της έκταση. Βέβαια και ο Τραμπ μίλησε για περιορισμό των πυρηνικών και αυτό είναι ιδιαίτερα θετικό.
Όμως, ο Σι ήταν αυτός που έθεσε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και μίλησε για πλήρη εξάλειψη των πυρηνικών. Σε αντίθεση με ό,τι γενικά πιστεύεται, ο στόχος αυτός δεν είναι ρομαντική αξίωση, αλλά πυξίδα που μπορεί να οδηγήσει σε πιο ασφαλή κόσμο. Κι αυτό γιατί η νέα πυρηνική εποχή –όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει στο SLpress– κατά πάσα πιθανότητα θα είναι περισσότερο επικίνδυνη από αυτήν που αφήσαμε πίσω μας.
Στον υπόλοιπο κόσμο και ιδιαίτερα στην ευρωατλαντική Δύση έχει κυριαρχήσει μια εντελώς λανθασμένη ανάγνωση, πάνω στην οποία εδράζεται μια πολύ “χαλαρή” στάση έναντι των πυρηνικών στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στη χειρότερη προωθείται μια νέα επένδυση στα πυρηνικά όπλα και μια “αποενοχοποίηση” του πυρηνικού πολέμου. Η κυρίαρχη ανάγνωση είναι ότι τα πυρηνικά εξασφάλισαν την ειρήνη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η άποψη αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθολικά αποδεχτή. Σε έναν πλανήτη χωρίς πυρηνικά η Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα δεν θα είχε προκύψει.
Σε έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά η γεωγραφική απόσταση μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης θα προσέφερε μια μεγάλη αίσθηση ασφάλειας και στις δύο χώρες, θα είχε περιορίσει δραστικά τις τριβές μεταξύ τους και θα είχε ωθήσει τις γεωπολιτικές αναγνώσεις και τις πρακτικές τους σε πιο ήπιες προσεγγίσεις. Τα πυρηνικά, λοιπόν, δημιούργησαν ένα “σημειακό” κόσμο υψηλής ανασφάλειας. Ακόμη και η αντίληψη ότι χωρίς την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ η Σοβιετική Ένωση θα είχε προελάσει ανεμπόδιστη στην Δυτική Ευρώπη, δεν επιβεβαιώθηκε από τα σοβιετικά αρχεία.
Η “ισορροπία του τρόμου”
Ωστόσο, ακόμη και έτσι να μην είναι, το γεγονός παραμένει ότι ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν σίγουρο ότι θα οδηγούσε σε ειρηνικό τέλος, όπως είναι η κυρίαρχη αντίληψη σήμερα. Η αντίληψη αυτή προκύπτει από τη γραμμική και τελεολογική ανάγνωση της Ιστορίας, πως ό,τι συνέβη στο παρελθόν ήταν νομοτελειακό να συμβεί και δεν μπορούσε να συμβεί κάτι άλλο. Έτσι, θεωρείται πως ο Ψυχρός Πόλεμος έληξε χωρίς να οδηγηθούμε στο θερμοπυρηνικό ολοκαύτωμα, γιατί λειτούργησε αποτελεσματικά η πυρηνική αποτροπή, η Αμοιβαία Εξασφαλισμένη Καταστροφή (MAD), που θα δουλέψει και στο μέλλον. Άρα, μπορούμε απροβλημάτιστα να επαναλάβουμε την ίδια συνταγή. Πέραν του ότι αυτό είναι επιστημολογικά εντελώς λάθος, η νεότερη ανάγνωση της Ιστορίας μάς δείχνει ότι τίποτε δεν λειτούργησε.
Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο πτέραρχος Μπάτλερ, ο τελευταίος διοικητής της Strategic Air Command (SAC), «το γεγονός ότι δεν έγινε πυρηνικός πόλεμος οφείλεται σε ένα μείγμα ικανοτήτων, τύχης και παρέμβασης της Θείας Πρόνοιας, με την έμφαση να δίνεται στην τελευταία». Ο ίδιος επίσης, είχε δηλώσει, όταν είδε το SIOP, ότι «με πιθανή εξαίρεση το αντίστοιχο σοβιετικό σχέδιο, είναι ό,τι πιο παρανοϊκό έχω δει». Ο Σεργκέι Πλόχι στη μελέτη του Nuclear Folly για την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα είναι ανατριχιαστικά αναλυτικός, εξετάζοντας τα συμβάντα εκεί, ιδιαίτερα αυτό του υποβρυχίου B-59. Απέδειξε πως φθάσαμε τρομακτικά κοντά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα και μόνο ένας απίθανος συνδυασμός τυχαίων συμβάντων μας γλύτωσε. Και φυσικά αυτή είναι η πιο ακραία περίπτωση, αλλά σε καμία περίπτωση η μόνη.
Δεδομένου ότι τα αεροσκάφη θα έρχονταν από διαφορετικές διευθύνσεις, ο άνεμος άλλα θα επιτάχυνε και άλλα θα τα επιβράδυνε. Και φυσικά δεν μπορούσαν να γνωρίζουν εκ των προτέρων την ταχύτητα και τη διεύθυνση του ανέμου που θα φυσούσε όταν καλούνταν τα αεροσκάφη να δράσουν. Άρα, δεν μπορούσαν να σχεδιάσουν με ακρίβεια. Όμως, οι σχεδιαστές των επιθέσεων του Αμερικανικού Στρατεύματος δεν πτοήθηκαν και έλυσαν τον γόρδιο αυτόν δεσμό, απλά αγνοώντας τον άνεμο και θεωρώντας ότι η γήινη ατμόσφαιρα παραμένει ακίνητη!
Ακόμα πιο εφιαλτικά σενάρια
Όταν η πραγματικότητα αδιαφορεί για τον σχεδιασμό τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα! Αυτή είναι ίσως ακραία, αλλά ουδόλως η μόνη περίπτωση στην οποία φάνηκε ότι ο έλεγχος των πυρηνικών από τους χειριστές τους ήταν φενάκη. Όχι μόνο για το αν θα ξεκινούσε πυρηνικός πόλεμος, αλλά και πως θα διεξαγόταν. Η προσβολή της Κίνας –ακόμη και αν υπήρχαν εντελές από την Ουάσινγκτον να μην προσβληθεί– ήταν χαρακτηριστικό του πρώτου Ενιαίου και Ολοκληρωμένου Επιχειρησιακού Σχεδίου (SIOP), το οποίο προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Αρχηγού των Πεζοναυτών στρατηγού Σουπ.
Το χειρότερο είναι το παρανοϊκό overkilling που προέβλεπαν τα πυρηνικά σχέδια των δύο υπερδυνάμεων, το οποίο δεν δικαιολογείται από κανέναν στρατηγικό σκοπό και η συνακόλουθη ανάπτυξη αρμαγεδωνικών οπλοστασίων, τα οποία αναπτύχθηκαν χωρίς μέτρο. Έτσι, από τους 36 διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους (ICBM) που θεωρούσε η προεδρία Αϊζενχάουερ ότι ήταν αρκετοί για πυρηνική αποτροπή, η Αεροπορία μετά ζήτησε 10.000 για να κατέβει τελικά η προεδρία Κένεντι στους 1000. Τα δε πυρηνικά σχέδια προέβλεπαν την προσβολή σοβιετικών πόλεων και άλλων στόχων με τρομακτικά μεγάλα πυρηνικά φορτία που δεν τα δικαιολογούσε το μέγεθος των στόχων.
Έτσι, ερευνητές της RAND ανακάλυψαν ότι για την προσβολή μιας πόλης με το μέγεθος της Χιροσίμα, η οποία προσεβλήθη με μία ατομική βόμβα ισχύος 15 κιλοτόνων, το SIOP προέβλεπε την προσβολή με θερμοπυρηνική βόμβα ισχύος 2,5 μεγατόνων και με δύο ακόμη θερμοπυρηνικές βόμβες ισχύος 1,1 μεγατόνου η κάθε μία! Δηλαδή εκατοντάδες φορές ισχυρότερες. Επίσης ο πτέραρχος Μπάτλερ ανακάλυψε έκθαμβος στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ότι τα σχέδια προέβλεπαν την προσβολή της Μόσχας με εκατοντάδες θερμοπυρηνικές βόμβες τεράστιας ισχύος και την προσβολή με θερμοπυρηνικά όπλα ακόμη και ασήμαντων στόχων, όπως κάποιων μικρών γεφυρών στη μέση του πουθενά.
Πυρηνικά και Κίνα
Τα πυρηνικά οπλοστάσια των δύο υπερδυνάμεων αναπτύχθηκαν πάνω σε εξόχως ανορθολογική βάση. Στη λατρεία της ισχύος για την ισχύ, η οποία προκύπτει από την Οντολογία της Ισχύος, ο πυρήνας της οποίας εντοπίζεται στα θεμέλια του Δυτικoύ Πολιτισμού. Η Θεολογία της Ισχύος ξεκίνησε από τον Αυγουστίνο. Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο ο γράφων έχει εξετάσει στο SLpress. Ακόμη όμως και αν τα αίτια είναι διαφορετικά το γεγονός παραμένει ότι τα πυρηνικά οπλοστάσια, η διαχείρισή τους, η αντίληψη περί ελέγχου τους και περί πυρηνικού πολέμου και των αποτελεσμάτων του στη Δύση ήταν από εντελώς λανθασμένα έως παρανοϊκά.
Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον μετριοπαθή και λελογισμένο τρόπο με τον οποίο η Κίνα διαχειρίστηκε την πυρηνική ισχύ μέχρι τώρα. Υποστηρίζεται από πολλούς αναλυτές ότι η Κίνα επιδιώκει μείωση των πυρηνικών, ή και εξάλειψή τους, γιατί το οπλοστάσιο της είναι πολύ μικρότερο του αμερικανικού και του ρωσικού. Όμως, η διατήρηση ενός μικρού οπλοστασίου ήταν μια συνειδητή επιλογή της Κίνας, από τότε που έγινε πυρηνική δύναμη και όχι μια αναγκαιότητα.
Φυσικά και μπορούσε να αποκτήσει ένα δραματικά μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο αν το ήθελε. Δεν το έκανε μέχρι σήμερα και ακόμη και τα σχέδια που έχει σήμερα για την επέκταση του πυρηνικού της οπλοστασίου, αν εισέλθουμε στο επικίνδυνο μονοπάτι ενός νέου πυρηνικού ανταγωνισμού, είναι συγκριτικώς μετριοπαθή και όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις του Σι, μια ανεπιθύμητη πραγματικότητα. Επιπλέον, η Κίνα επιμένει στην πολιτική της “Μη Πρώτης Χρήσης” (NFU). Δηλαδή δεσμεύεται πως θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά μόνον αν δεχθεί επίθεση με πυρηνικά, κάτι για το οποίο ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία δεν δεσμεύονται.
Η πρωτοβουλία Σι
Είναι λοιπόν σαφές ότι η Κίνα σήμερα αποτελεί έναν πιο ορθολογικό παράγοντα όσον αφορά τη διαχείριση της πυρηνικής ισχύος και αυτό είναι κρίσιμης σημασίας στο νέο πυρηνικό ανταγωνισμό, ο οποίος μάλλον θα είναι πιο επικίνδυνος από τον προηγούμενο. Κι αυτό λόγω των αντιλήψεων περί “λελογισμένης” χρήσης πυρηνικών, των πολλαπλών εφαρμογών τους, των υπερυψηλής ακρίβειας πληγμάτων με μικρές πυρηνικές κεφαλές, των υποκατάστατα πυρηνικών, που αναφέρονται ως Post Nuclear Super Weapons και λόγω μιας σειράς από άλλα, στα οποία ο γράφων έχει αναφερθεί σε παλαιότερα κείμενά του στο SLpress.
Το σημαντικότερο όμως είναι η παρανοϊκή ανάγνωση του παρελθόντος ως κάτι που μπορεί με ασφάλεια να επαναληφθεί, δικαιωμένο εκ του αποτελέσματος, από το ότι δεν έγινε πυρηνικός πόλεμος. Είναι το ίδιο σαν να λέει κάποιος που έχει παίξει ρωσική ρουλέτα μία φορά και γλύτωσε και άρα εκ του αποτελέσματος η ρωσική ρουλέτα είναι απολύτως ασφαλές παιχνίδι! Τις ανησυχίες αυτές συμμερίζονται και εξέχοντα μέλη του αμερικανικού στρατοβιομηχανικού και πολιτικού κατεστημένου, με κορυφαίο τον πρώην υπουργό και υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ William Perry στο βιβλίο του “The Button”, ο οποίος μιλάει για την αναγκαιότητα του πυρηνικού αφοπλισμού, λειτουργώντας στο ίδιο μήκος κύματος με τον Σι.
Το ίδιο και ο John Arquilla, ένας γκουρού του Πενταγώνου. Στην πρόσφατη μελέτη του “The Troubled American Way of War” προειδοποιεί για τους τεράστιους κινδύνους της νέας πυρηνικής εποχής, και επιχειρηματολογεί εντόνως υπέρ του Μη Πρώτου Πλήγματος. Εν κατακλείδι λοιπόν ο Σι με την πρωτοβουλία του τίθεται στην κορυφή της ορθολογικής διαχείρισης του νέου άμορφου διεθνούς περιβάλλοντος, υπέρ της ειρήνης και της επιβίωσης της ανθρωπότητας και του πολιτισμού. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί η προσπάθειά του.
Αναλύσεις
«Δεν είναι γενιά που δεν θέλει να δουλέψει»: Η σκληρή πραγματικότητα πίσω από το 1 εκατ. άνεργους νέους της Βρετανίας
Σχεδόν ένα εκατομμύριο νέοι ηλικίας 16 έως 24 ετών βρίσκονται σήμερα εκτός εκπαίδευσης, εργασίας ή κατάρτισης. Έξι στους δέκα από αυτούς δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2005 ήταν τέσσερις στους δέκα. Δεν πρόκειται απλώς για μια στατιστική που αποτυπώνει την ανεργία. Είναι μια ένδειξη ότι για ολοένα περισσότερους νέους η μετάβαση από την εφηβεία στην ενήλικη ζωή έχει πάψει να θεωρείται αυτονόητη.
Δεν είναι μια γενιά που δεν θέλει να εργαστεί. Είναι μια γενιά που, όλο και συχνότερα, δεν βρίσκει πού να εργαστεί, πώς να εκπαιδευτεί και σε ποιον να απευθυνθεί όταν η ζωή της αρχίζει να εκτροχιάζεται. Πίσω από τον διοικητικό όρο NEET, που περιγράφει τους νέους εκτός εκπαίδευσης, απασχόλησης ή επαγγελματικής κατάρτισης, κρύβεται μια από τις σοβαρότερες κοινωνικές κρίσεις της σύγχρονης Βρετανίας.
Η έκθεση του πρώην υπουργού Υγείας των κυβερνήσεων των Εργατικών Άλαν Μίλμπερν, με τίτλο «From a Welfare State to a Working State», που δημοσιοποιήθηκε στις 17 Νοεμβρίου, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί το βρετανικό σύστημα αποτυγχάνει να κρατήσει τη νέα γενιά συνδεδεμένη με την εργασία και την εκπαίδευση. Και προειδοποιεί ότι, χωρίς ριζική αλλαγή, η χώρα κινδυνεύει να δημιουργήσει μια χαμένη γενιά.
«Δεν θέλουν να είναι NEET»
Ο Μίλμπερν απορρίπτει την ίδια την ορολογία που χρησιμοποιεί το κράτος για να περιγράψει αυτούς τους νέους. Σε μία από τις συναντήσεις του, μια νεαρή γυναίκα τού είπε ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται ως άνθρωποι «εκτός εκπαίδευσης, εργασίας ή κατάρτισης», αλλά ως νέοι που «απεγνωσμένα αναζητούν εκπαίδευση, εργασία και κατάρτιση».
Η αποτυχία έχει και τεράστιο οικονομικό κόστος. Ο Μίλμπερν υπολογίζει ότι η ετήσια επιβάρυνση για τη βρετανική οικονομία ανέρχεται συνολικά σε περίπου 125 δισ. λίρες, εάν συνυπολογιστούν οι επιπτώσεις στην απασχόληση, στα δημόσια οικονομικά και στην παραγωγικότητα. Η μακροχρόνια απομάκρυνση από την εργασία στερεί από τους νέους εισόδημα, αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία, ενώ αυξάνει την πιθανότητα να παραμείνουν εγκλωβισμένοι σε έναν κύκλο οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας.
Η υγεία πίσω από την ανεργία
Μία από τις σημαντικότερες διαπιστώσεις της έκθεσης είναι ότι η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως πρόβλημα απασχόλησης. Αυξάνεται ο αριθμός των νέων που μένουν εκτός αγοράς εργασίας εξαιτίας προβλημάτων υγείας ή αναπηρίας, με την ψυχική υγεία να διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο.
Η Βρετανία διαθέτει ένα σύστημα υγείας που, σύμφωνα με τον Μίλμπερν, επικεντρώνεται υπερβολικά στη θεραπεία και όχι αρκετά στην πρόληψη. Οι μεγάλες λίστες αναμονής για υπηρεσίες ψυχικής υγείας σημαίνουν ότι ένας νέος μπορεί να περιμένει μήνες για βοήθεια, ενώ στο μεταξύ απομακρύνεται από το σχολείο, την κατάρτιση ή την εργασία.
Η έκθεση ζητεί εγγυημένη πρόσβαση σε ψυχολογική υποστήριξη και συμβουλευτική εντός τριών μηνών, ακόμη και χωρίς προηγούμενη διάγνωση. Προτείνει επίσης ψηφιακές υπηρεσίες ψυχικής υγείας και εθνικά ανώτατα όρια αναμονής από το 2028. Το ζητούμενο είναι η παρέμβαση πριν η ασθένεια μετατραπεί σε μόνιμο αποκλεισμό από την οικονομική και κοινωνική ζωή.
Η στεγαστική κρίση και το υψηλό κόστος ζωής επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Για έναν νέο που δεν διαθέτει οικογενειακή οικονομική στήριξη, η ανεξαρτητοποίηση γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Η αδυναμία κάλυψης του ενοικίου, τα χρέη και η ανασφάλεια μπορούν να υπονομεύσουν ακόμη και την προσπάθεια επιστροφής στην εκπαίδευση ή την εργασία. Ο Μίλμπερν ζητεί, συνεπώς, εξατομικευμένη αντιμετώπιση που να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την επαγγελματική κατάσταση, αλλά και τη στέγη, την οικονομική πίεση και την υγεία κάθε νέου.
Μια ριζική αλλαγή στο κράτος πρόνοιας
Οι προτάσεις του Μίλμπερν είναι φιλόδοξες και αγγίζουν σχεδόν κάθε πτυχή της δημόσιας πολιτικής. Στόχος είναι να μειωθεί το ποσοστό των νέων NEET από περίπου 13% σήμερα σε περίπου 5% έως το 2036.
Στην εκπαίδευση, προτείνει τα σχολεία να εντοπίζουν εγκαίρως τους μαθητές που κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν το εκπαιδευτικό σύστημα, να προσφέρουν υποχρεωτικά εμπειρία εργασίας και να αξιολογούνται και με βάση την επαγγελματική πορεία των αποφοίτων τους. Ζητεί επίσης 150.000 επιπλέον θέσεις σε προγράμματα περαιτέρω εκπαίδευσης κάθε χρόνο και διπλασιασμό των νέων που ολοκληρώνουν προγράμματα μαθητείας μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η δημιουργία μιας νέας εγγύησης ευκαιριών, βάσει της οποίας κάθε νέος θα έχει δικαίωμα σε μια διαδρομή προς την εκπαίδευση, την κατάρτιση ή την εργασία. Μια νέα τοπική υπηρεσία υποστήριξης θα αναλαμβάνει την προσωπική καθοδήγησή του, με έναν συγκεκριμένο σύμβουλο και ένα εξατομικευμένο σχέδιο δράσης.
Οι επιχειρήσεις θα έχουν επίσης κίνητρα. Η έκθεση προτείνει επιδότηση 3.000 λιρών για εργοδότες που προσλαμβάνουν νέους οι οποίοι βρίσκονται εκτός εργασίας και εκπαίδευσης για τουλάχιστον έξι μήνες, με επιπλέον ενισχύσεις για μικρές επιχειρήσεις και για την πρόσληψη νέων με αναπηρία ή με εμπειρία στην κρατική φροντίδα.
Το πιο αμφιλεγόμενο σκέλος, ωστόσο, αφορά το κοινωνικό κράτος. Ο Μίλμπερν εισηγείται ένα εντελώς νέο σύστημα παροχών για τους κάτω των 25 ετών, με κατάργηση της πρόσθετης οικονομικής ενίσχυσης λόγω προβλημάτων υγείας στο Universal Credit και του δικαιώματος πρόσβασης στο Personal Independence Payment (PIP) για αυτή την ηλικιακή ομάδα. Οι παροχές θα αντικατασταθούν από ένα νέο επίδομα νεότητας, με πρόσθετη στοχευμένη βοήθεια για όσους αντιμετωπίζουν σημαντικές και διαρκείς ανάγκες λόγω αναπηρίας.
Η πολιτική σύγκρουση για τις περικοπές
Η κυβέρνηση του Άντι Μπέρναμ χαρακτηρίζει την έκθεση σημείο καμπής. Ο πρωθυπουργός υποστηρίζει ότι η κρίση απαιτεί συνολική αλλαγή και όχι απλώς περικοπές στις κοινωνικές παροχές. «Κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται άνετα με την ιδέα ότι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι βρίσκονται σε επιδόματα», έχει δηλώσει, επιμένοντας ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος προϋποθέτει ουσιαστική υποστήριξη.
Η Κέμι Μπέιντενοκ, από την πλευρά των Συντηρητικών, κατηγορεί την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να αντιμετωπίσει με δαπανηρά κρατικά προγράμματα τα προβλήματα που δημιούργησε η ίδια. Ζητεί να μειωθεί το κόστος πρόσληψης νέων εργαζομένων, υποστηρίζοντας ότι οι επιχειρήσεις χρειάζονται λιγότερα αντικίνητρα και όχι περισσότερες κρατικές παρεμβάσεις.
Από διαφορετική αφετηρία, ο ηγέτης των Πρασίνων Ζακ Πολάνσκι προειδοποιεί ότι οι αλλαγές κινδυνεύουν να πλήξουν τους πιο ευάλωτους. Οργανώσεις για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία εκφράζουν ακόμη εντονότερες αντιδράσεις, υποστηρίζοντας ότι η κατάργηση υφιστάμενων παροχών μπορεί να οδηγήσει νέους ανθρώπους στη φτώχεια, την αστεγία και σε περαιτέρω επιδείνωση της υγείας τους.
Το οικονομικό στοίχημα είναι επίσης σύνθετο. Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις απαιτούν πρόσθετες δαπάνες δισεκατομμυρίων λιρών ετησίως. Παρά τις εκτιμώμενες εξοικονομήσεις από τη μείωση των επιδομάτων και την αύξηση της απασχόλησης, το καθαρό δημοσιονομικό όφελος προβλέπεται να είναι περιορισμένο. Η κυβέρνηση καλείται επομένως να αποδείξει ότι μπορεί να επενδύσει σήμερα χωρίς να μεταφέρει το κόστος στους πιο αδύναμους.
Η βρετανική εμπειρία αναδεικνύει ένα κρίσιμο δίδαγμα: η αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε προγράμματα κατάρτισης ή προσωρινές επιδοτήσεις. Απαιτεί συνεργασία σχολείων, πανεπιστημίων, υπηρεσιών υγείας, επιχειρήσεων και κράτους, με πραγματικές θέσεις εργασίας και ουσιαστική υποστήριξη.
Ο Μίλμπερν κλείνει την έκθεσή του με μια προειδοποίηση που ξεπερνά τα βρετανικά σύνορα: «Μια χαμένη γενιά δεν είναι γεγονός της ζωής. Είναι επιλογή. Και πιστεύω ότι είναι η λάθος επιλογή».
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι νέοι θέλουν να εργαστούν και να δημιουργήσουν τη δική τους ζωή. Είναι αν οι κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να τους προσφέρουν τις προϋποθέσεις για να το κάνουν.
tovima.gr
Αναλύσεις
Νέα τουρκική προπαγάνδα στη Θράκη: Εργαλειοποιούν δήλωση ιμάμη στον Εχίνο για να αμφισβητήσουν τη Συνθήκη της Λωζάνης!
Σε μια ακόμη προσπάθεια εκ του πονηρού διαστρέβλωσης της πραγματικότητας στη Θράκη επιδίδονται τουρκόφωνα μέσα ενημέρωσης, επιχειρώντας να μετατρέψουν ένα τηλεοπτικό απόσπασμα σε εργαλείο εθνικιστικής προπαγάνδας. Με αφορμή την εμφάνιση του θρησκευτικού λειτουργού (ιμάμη) του Εχίνου, Χαμντί Μπεκίρ, σε εκπομπή ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού, το τουρκόφωνο δημοσίευμα εξαπολύει επίθεση κατά της Ελλάδας, κάνοντας λόγο για «μισαλλοδοξία» και αναπαράγοντας το γνωστό, ανυπόστατο αφήγημα περί «Τουρκικής Μειονότητας» και «τουρκικών χωριών» στην ορεινή Ξάνθη.
Σε μια ακόμη προσπάθεια εκ του πονηρού διαστρέβλωσης της πραγματικότητας στη Θράκη επιδίδονται τουρκόφωνα μέσα ενημέρωσης, επιχειρώντας να μετατρέψουν ένα τηλεοπτικό απόσπασμα σε εργαλείο εθνικιστικής προπαγάνδας. Με αφορμή την εμφάνιση του θρησκευτικού λειτουργού (ιμάμη) του Εχίνου, Χαμντί Μπεκίρ, σε εκπομπή ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού, το τουρκόφωνο δημοσίευμα εξαπολύει επίθεση κατά της Ελλάδας, κάνοντας λόγο για «μισαλλοδοξία» και αναπαράγοντας το γνωστό, ανυπόστατο αφήγημα περί «Τουρκικής Μειονότητας» και «τουρκικών χωριών» στην ορεινή Ξάνθη.
Το χρονικό της υπόθεσης και η επίμαχη δήλωση
Όλα ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια γυρισμάτων της ταξιδιωτικής εκπομπής «Θέλει Γκάζι» του τηλεοπτικού σταθμού OPEN, η οποία επισκέφθηκε τα Πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης με σκοπό να αναδείξει τη φύση, την τοπική γαστρονομία και την καθημερινότητα των κατοίκων. Κατά την επίσκεψη του συνεργείου στο Πράσινο Τέμενος (Yukarı Mahalle Camii) στον Εχίνο, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον θρησκευτικό λειτουργό Χαμντί Μπεκίρ.
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, ο Μπεκίρ επέλεξε να δηλώσει μπροστά στην κάμερα ότι αυτοπροσδιορίζεται ως «Τούρκος». Μάλιστα, απευθυνόμενος στους συντελεστές της εκπομπής, υποστήριξε πως ήρθαν από την Αθήνα με την αντίληψη ότι τα χωριά της περιοχής κατοικούνται από Πομάκους, ενώ –όπως ισχυρίστηκε– οι ίδιοι προσδιορίζουν την ταυτότητά τους ως τουρκική, καταλήγοντας στη φράση: «Εμείς αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Τούρκοι και έτσι είμαστε».
Η μετάδοση των δηλώσεων αυτών, χωρίς τον απαραίτητο ιστορικό και θεσμικό αντίλογο, προκάλεσε τις εύλογες και έντονες αντιδράσεις τοπικών μέσων ενημέρωσης της Ξάνθης. Τα δημοσιεύματα στηλίτευσαν το γεγονός ότι η εκπομπή έδωσε βήμα σε αναφορές που παραποιούν τη Συνθήκη της Λωζάνης και επιχειρούν να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα των πομακικών οικισμών, παρουσιάζοντάς τους ως «τουρκικούς».
Η πάγια τακτική της Άγκυρας και η προσπάθεια αφελληνισμού των Πομάκων
Αυτές ακριβώς τις εύλογες αντιδράσεις του τοπικού Τύπου επιχειρεί τώρα να εκμεταλλευτεί το τουρκόφωνο δημοσίευμα, παρουσιάζοντας τον ιμάμη ως «θύμα στοχοποίησης» και κατηγορώντας την ελληνική πλευρά για εφαρμογή «δύο μέτρων και δύο σταθμών».
Πρόκειται για μια γνώριμη, καλοστημένη τακτική των μηχανισμών της Άγκυρας στη Θράκη:
-
Καταπάτηση της Συνθήκης της Λωζάνης: Το δημοσίευμα κάνει συστηματική χρήση του παράνομου και ανιστόρητου όρου «Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης», αγνοώντας επιδεικτικά ότι η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει ρητά και αποκλειστικά Μουσουλμανική Μειονότητα, η οποία αποτελείται από τρεις διακριτές πληθυσμιακές ομάδες (Πομάκους, Ρομά και τουρκογενείς).
-
Βίαιη τουρκοποίηση των Πομάκων: Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο Εχίνος και τα γύρω Πομακοχώρια ως «τουρκικά» εντάσσεται στο μακροχρόνιο σχέδιο της Άγκυρας να αφομοιώσει πολιτισμικά και γλωσσικά τους Πομάκους, εξαφανίζοντας την ιδιαίτερη ιστορική τους ταυτότητα υπό τον μανδύα ενός δήθεν «ατομικού αυτοπροσδιορισμού».
-
Εργαλειοποίηση των θρησκευτικών λειτουργών: Ο Χαμντί Μπεκίρ, αντί να περιοριστεί στα θρησκευτικά του καθήκοντα, λειτούργησε ως πολιτικός εκφραστής της γραμμής του τουρκικού Προξενείου, μετατρέποντας έναν χώρο λατρείας σε βήμα εθνικιστικών ισχυρισμών.
Το κείμενο, το οποίο φτάνει στο σημείο να αναφέρεται στον ιμάμη ως «ομοεθνή» (soydaş), επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά τον τρόπο με τον οποίο η τουρκική προπαγάνδα επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στην περιοχή, βαφτίζοντας «δημοκρατικό δικαίωμα» την ευθεία αμφισβήτηση των διεθνών συνθηκών και της ιστορικής αλήθειας στη Θράκη.
Αναλύσεις
Αδίσταχτες τουρκικές προβοκάτσιες: Νέες αποκαλύψεις
Η τουρκική πολιτική από το 1950 και μετέπειτα, έχει οργανωμένα εργαλειοποιήσει την προβοκάτσια ως μέσο δράσης κατά του Ελληνισμού. Προβοκάτσια είναι ένα δόλιο σχέδιο με σκόπιμες ενέργειες (βομβιστικές επιθέσεις, εμπρησμούς, παραπληφορόρηση κ.ά.) για να χειραγωγηθεί ένα κοινωνικό σύνολο προς έντονες ή βίαιες αντιδράσεις, στιγματίζοντας ταυτοχρόνως αθώους κι αμέτοχους.
Η τουρκική πολιτική από το 1950 και μετέπειτα, έχει οργανωμένα εργαλειοποιήσει την προβοκάτσια ως μέσο δράσης κατά του Ελληνισμού. Προβοκάτσια είναι ένα δόλιο σχέδιο με σκόπιμες ενέργειες (βομβιστικές επιθέσεις, εμπρησμούς, παραπληφορόρηση κ.ά.) για να χειραγωγηθεί ένα κοινωνικό σύνολο προς έντονες ή βίαιες αντιδράσεις, στιγματίζοντας ταυτοχρόνως αθώους κι αμέτοχους. Διάφορες τουρκικές προβοκάτσιες αφορούσαν ακόμη κι εγκλήματα, που αποδείχτηκαν αργότερα από στοιχεία ή ομολογίες εμπλεκομένων, κι όπου τα κίνητρα είναι φανερά αλλά επικρατεί σκοτάδι για τους πραγματικούς δράστες.
Τις προάλλες, το ηλεκτρονικό ιστολόγιο «Nordic Monitor» που εδρεύει στη Νορβηγία, αποκάλυψε νέα απόρρητα έγγραφα γύρω από τουρκική προβοκάτσια που σχεδιάστηκε το 2022 από τον τότε επικεφαλής της ΜΙΤ και σημερινό Υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Χ. Φιντάν. Τον Οκτώβριο του 2022, ο Μποζκούρτ, συντάκτης στο “Nordic Monitor”, δημοσίευσε στοιχεία για προετοιμασία τουρκικής μυστικής επιχείρησης κατά της Ελλάδας, πριν από τις τουρκικές εκλογές του Μαΐου του 2023, με σκοπό την δημιουργία ελληνοτουρκικής κρίσης που θα συσπείρωνε το εθνικιστικό ακροατήριο υπέρ του Ερντογάν και “μακρυά” από τα οικονομικά προβλήματα. Τότε υπήρξε τουρκική διάψευση για το δημοσίευμα, αλλά οι σημερινές αποκαλύψεις καταδεικνύουν ότι υπήρξε τότε διαβαθμισμένη καταγγελία από την ΜİΤ προς την τουρκική εισαγγελία η οποία εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για ποινική δίωξη του συντάκτη. Τον Οκτωβρίο του 2022, ο Μποζκούρτ είχε περιγράψει το σχέδιο με τις προτεινόμενες ενέργειες εις βάρος της Ελλάδας: δολιοφθορές σε ελληνικά νησιά, ανάρτηση τουρκικής σημαίας σε ακατοίκητες νησίδες και επιχείρηση ψευδών ειδήσεων. Καθώς αναμενόταν η έγκριση του σχεδίου από τον Ερντογάν, το σχέδιο εγκαταλείφθηκε μετά την αποκάλυψή του. Όπως καταδεικνύουν έμμεσα τα νέα απόρρητα έγγραφα στο «Nordic Monitor», τα στοιχεία τότε ήταν αυθεντικά.
Στο τουρκικό ποινικό μητρώο του Ερντογάν υπάρχει πληθώρα εγκληματικών ενεργειών με χατακτηριστική την βομβιστική επίθεση, Οκτώβριο 2015, σε πλήθος Κούρδων, που διαδήλωνε εναντίον του Ερντογάν με πάνω από 100 νεκρούς. Τότε, το καθεστώς Ερντογάν βρισκόταν σε στενή συνεργασία με το “Ισλαμικό Κράτος” προκαλώντας παγκόσμια κατακραυγή. Η φονική επίθεση αποδόθηκε από τις τουρκικές αρχές στο “Ισλαμικό Κράτος” κι επομένως η Τουρκία εμφανιζόταν ως … θύμα. Το Νοέμβριο 2022, αφού η επιχείρηση κατά της Ελλάδας αποκαλύφθηκε κι εγκαταλείφθηκε, προέκυψε νέα φονική βομβιστική επίθεση προ των εκλογών και λίγες ώρες αργότερα ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι υπήρξε «ύπουλη επίθεση» κστηγορώντας πάλι το …Ισλαμικό Κράτος.
Η τουρκική πολιτική, με συχνή κι επίμονη επανάληψη ενός ψέματος, το μετατρέπει οργανωμένα σε «αλήθεια» εντός της Τουρκίας και σταδιακά υϊοθετείται από μερίδα του πληθυσμού του θύματος. Η πλέον έκδηλη περίπτωση αποτελεί η τουρκική δράση στην Κύπρο από το 1950 και μετέπειτα. Για δεκαετίες στήθηκαν αμέτρητες τουρκικές προβοκάτσιες με οργανωμένα εγκλήματα (βομβιστικές επιθέσεις, εμπρησμοί, σφαγές, “χρήσιμοι σκοτωμένοι” στην μπανιέρα, εκρήξεις Μπαϊρακτάρη, σκόπιμες ανατινάξεις και εμπρησμοί τουρκικών μνημείων και τζαμιών, δημιουργία τουρκικών θυλάκων κ.ά.), όλα στο πλαίσιο οργανωμένου τουρκικού σχεδίου, τα οποία όμως φορτώθηκαν σε Ελληνοκύπριους! Μια τεκμηριωμένη καταγραφή τής αδίσταχτης μυστικής δράσης της Τουρκίας στην Κύπρο παρατίθεται στο βιβλίο «Αιματηρή Αλήθεια – Bloody Truth» (ελληνικά κι αγγλικά).
Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO2 εβδομάδες πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΠροσχέδιο Νόμου, για “ΑΟΖ και 12 μίλια” των ακαδημαϊκών χαρτών: ΟΗΕ-Σεβίλλης
-
Άμυνα2 μήνες πρινΤουρκική στρατιωτική κινητικότητα απέναντι από τη Σάμο: Η 51η Ταξιαρχία Καταδρομών στο Σόκε