«320 σφαγιασθέντες και ο Ταλάτ της ΤΜΤ»02 Σεπτεμβρίου 2009
Λάζαρος Α. Μαύρος, στήλη ‘Ειρήσθω’
Υπεύθυνος για την φάλαγγα των οκτώ λεωφορείων με τους 320 Έλληνες Κυπρίους Αδηλώτους Αιχμαλώτους, που σφαγιάστηκαν στην ακτή του Πέντε Μίλι, τέλη Αυγούστου ‘74, από μονάδα του τουρκικού στρατού, η οποία αποβιβαζόταν εκεί την ίδια ημέρα, ήταν ο Τ/κ λοχίας Χουσεΐν Ταχίρ («μουτζαχίντ» της ΤΜΤ), σύμφωνα με την μαρτυρία άλλου Τ/κ, που ήταν εκεί παρών, αυτόπτης της εν ψυχρώ μαζικής εκτελέσεως των δεμένων αιχμαλώτων καθώς δημοσίευσε στην τ/κ «Αφρίκα» ο δημοσιογράφος Αλί Οσμάν και στον “Π” ο Σενέρ Λεβέντ.Mετέχων στην επιχείρηση μεταφοράς των 320, ο αυτόπτης είπε ότι, σε κάθε λεωφορείο με 40 αιχμαλώτους, πλην του οδηγού, ήταν ένας Τ/κ «μουτζαχίντ» και ένας Τ/κ «αστυνομικός». Διατεταγμένοι από τη διοίκηση των μονάδων εισβολής της Τουρκίας και όχι «άτακτοι». Συντεταγμένοι στους λόχουςτης ΤΜΤ. Διοικούμενους, ευθέως, από το τουρκικό επιτελείο, με Τούρκους αξιωματικούς διοικητές. Οι 320, προφανώς με διαταγή της υπό τον στρατηγό Μπεντρετίν Ντεμιρέλ τουρκικής δυνάμεως εισβολής (39ης και 28ης Μεραρχία του Αττίλα), ήταν να φορτωθούν σε πλοίο για τις φυλακές της Τουρκίας. Οι αναφερόμενοι ως δράστες της σφαγής, ανήκαν σε άλλη συντεταγμένη μονάδα του στρατού της Τουρκίας, που αποβιβάζονταν, με επικεφαλής τους αξιωματικούς και τον διοικητή τους στο Πέντε Μίλι, προς ένταξη στις ήδη ευρισκόμενες στην κατεχόμενη Κύπρο δύο μεραρχίες της Τουρκίας. Το πώς συνέβαινε μία διοίκηση να διατάζει τη μεταφορά κάποιων αιχμαλώτων στις φυλακές της Τουρκίας και άλλη διοίκηση να εξαπολύει τους υφισταμένους της στρατιώτες να εξοντώνουν εν ψυχρώ, τους δεμένους Αδηλώτους Αιχμαλώτους, τα έχουν εξηγήσει, πλειάδα «βετεράνων» των μονάδων του Αττίλα, οι μαρτυρίες των οποίων περιέχονται στο βιβλίο του Ρόνυ Αλάσορ «Διαταγή: Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους» (εκδ. Καστανιώτης 2002). Όπου κι οι μαρτυρίες για την αιμοβορότερη αγριότητα, των ενταγμένων στις μονάδες του Αττίλα Τ/κ «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ.
Πέρα από τους ανώνυμους (επί του παρόντος) Τ/κ αυτόπτες των σφαγών, εκείνος ο ΕΠΩΝΥΜΟΣ που είδε και γνωρίζει ίσως πολύ περισσότερα, επειδή ο ίδιος συμμετείχε ως «μουτζαχίντ» της ΤΜΤ οπλισμένος μ’ ένα αυτόματο «Τόμσον» και στην εκτέλεση των διαταγών «διαχείρισης» Αδηλώτων Αιχμαλώτων, είναι ο κ. Μεχμέτ Αλή Ταλάτ. Ο ίδιος υπερηφανευόταν στην εφημερίδα «Ζαμάν», 24.9.06, για το «ένδοξο, ένοπλο» παρελθόν του στον 77 λόχο της ΤΜΤ. Και για τις υπηρεσίες του στον Αττίλα ‘74. Για τις οποίες είπε ότι, «αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να λεχθούν» (γιατί άραγε;).
Μήπως θα μπορούσαν οι δημοσιογράφοι της «Αφρίκα» να ανακρίνουν δημοσιογραφικά τον κ. Ταλάτ για την τύχη όσων Αδηλώτων Αιχμαλώτων «πέρασαν» από τα δικά του χέρια;
‘Ελευθεροτυπία’
«Τούρκοι κατέσφαξαν 320 Ελληνοκύπριους»
01 Σεπτεμβρίου 2009
Φάνος Κωνσταντινίδης
Αλλη μια συγκλονιστική μαρτυρία σφαγής Ελληνοκύπριων αιχμαλώτων κατά την τουρκική εισβολή του ‘74 δημοσιεύεται στον τουρκοκυπριακό Τύπο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Αφρίκα», η οποία δημοσιεύει δηλώσεις Τουρκοκύπριου αυτόπτη μάρτυρα, οι επιβάτες 8 λεωφορείων, στο καθένα από τα οποία επέβαιναν σαράντα Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι, σφαγιάστηκαν με λόγχες και ξιφολόγχες από Τούρκους στρατιώτες.
Το περιστατικό, σύμφωνα με τη μαρτυρία, συνέβη την ώρα που οι 320 συνολικά Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι έφτασαν με τα λεωφορεία στην παραλία της Κερύνειας και στο σημείο της απόβασης, προκειμένου να επιβιβαστούν σε πλοίο και να μεταφερθούν στην Τουρκία.
Την ίδια ώρα κατέφτασε πλοίο με Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι αφού έμαθαν ποιοι ήταν οι αιχμάλωτοι, τους επιτέθηκαν με τις λόγχες και τις ξιφολόγχες των όπλων τους, σφαγιάζοντάς τους στην παραλία.
«Κοκκίνισε η θάλασσα»
Από το αίμα των αιχμαλώτων η θάλασσα κοκκίνισε, αναφέρει χαρακτηριστικά ο μάρτυρας στην «Αφρίκα», ο οποίος παραδέχτηκε ότι φοβήθηκε και ο ίδιος για τη ζωή του, επειδή η μανία των Τούρκων στρατιωτών ήταν τόση που υπήρχε κίνδυνος να σφάξουν και τους Τουρκοκύπριους που συνόδευαν τους Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους.
Ο αυτόπτης μάρτυρας, που δεν θέλει να αποκαλυφθεί το όνομά του, δήλωσε ότι οι 320 Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι ίσως να θάφτηκαν σε κάποιο χώρο κοντά στο ξενοδοχείο «Μάρε – Μόντε» της Κερύνειας.
Στη μαρτυρία του ο Τουρκοκύπριος αναφέρει ότι η σφαγή έγινε στα τέλη Αυγούστου του 1974.
Έκκληση προς τα ΜΜΕ και όλους όπως σεβαστούν τον πόνο και την αγωνία των συγγενών των αγνοουμένων και να μην αναδημοσιεύονται μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες για τους αγνοουμένους, έκανε χθες ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου.
«Νέα συγκλονιστική μαρτυρία για εν ψυχρώ δολοφονία 320 Ελληνοκυπρίων»
01 Σεπτεμβρίου 2009
Την αποκάλυψη αυτή την κάνει η γνωστή τουρκοκυπριακή εφημερίδα «Άφρικα», που παρουσιάζει μία συγκλονιστική μαρτυρία ενός Τουρκοκύπριου –κατά δήλωσή του– συνοδού των 320, που μεταφέρθηκαν, ανά σαράντα, με οκτώ λεωφορεία στα δυτικά της Κερύνειας, στο σημείο που είχε πραγματοποιηθεί η απόβαση, ώστε να παραληφθούν από ’κεί με τουρκικά αποβατικά και να μεταφερθούν σε φυλακές της ηπειρωτικής Τουρκίας. Ένα από τα πλοία αυτά φθάνοντας στην παραλία αποβίβασε Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι όταν πληροφορήθηκαν την παρακείμενη ύπαρξη των Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων όρμησαν εναντίον των αόπλων με τις ξιφολόγχες τους και τους κατέσφαξαν μέχρις ενός. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τουρκοκυπρίου «η θάλασσα βάφτηκε κόκκινη από το αίμα των αιχμαλώτων»!
Ήταν τέτοιο το μένος των Τούρκων στρατιωτών, ώστε και ο ίδιος ο Τουρκοκύπριος, αυτόπτης μάρτυρας, ο οποίος για ευνόητους λόγους δεν αποκαλύπτει το όνομά του, φοβήθηκε για τη ζωή του, καθώς ήταν έντονος ο κίνδυνος να τον περάσουν για αιχμάλωτο Ελληνοκύπριο και να τον σφάξουν και αυτόν. Ο ίδιος εκτιμά ότι οι 320 σφαγιασθέντες θα πρέπει να έχουν θαφτεί σε κάποιο χώρο κοντά στο ξενοδοχείο «Μάρε Μόντε», που είχε λειτουργήσει λίγους μόνο μήνες πριν από την εισβολή.
‘Σημερινή’
«Το μακελειό στο Πέντε Μίλι»
02 Σεπτεμβρίου 2009
στήλη ‘Θέση’
Η βαρβαρότητα έχει όνομα: Τουρκία. Η γενοκτονία έχει όνομα: Τουρκία. Η σφαγή έχει όνομα: Τουρκία. Η φρίκη έχει όνομα: Τουρκία. Τα εγκλήματα έχουν όνομα: Τουρκία. Η ατιμωρησία έχει επίσης όνομα: Τουρκία. Και η ανοχή, ο ψοφοδεϊσμός και η ατολμία έχουν όνομα: Κυπριακή Δημοκρατία, όλες οι κυβερνήσεις και όλοι οι Πρόεδροι μετά την τουρκική εισβολή. Όσα τ/κ εφημερίδα αποκάλυψε για το μακελειό 320 Ελλήνων Κυπρίων, στην παραλία του Πέντε Μίλι, στην Κερύνεια, τις μέρες της τουρκικής εισβολής, είναι ακόμα μια επιβεβαίωση του βαρβαρικού και γενοκτονικού όπως και δολοφονικού χαρακτήρα του τουρκικού αρπακτικού κράτους. Ναι, αυτού του κράτους, που με αναίδεια και θράσος, που τροφοδοτείται από την ατολμία και την ανεπάρκεια της ελληνικής πλευράς, απαιτεί να ενταχθεί στη δημοκρατική και πολιτισμένη Ευρώπη.
Η σφαγή στο Πέντε Μίλι έρχεται να προστεθεί στις αποκαλύψεις για τις εν ψυχρώ εκτελέσεις εθνοφρουρών στο Τζιάος, για τις ομαδικές εκτελέσεις ηλικιωμένων και παιδιών, για την εκτέλεση 10 εθνοφρουρών από Τούρκο ηθοποιό. Και, φυσικά, προστίθεται στα άπειρα εγκλήματα πολέμου κατά της Κύπρου και κατά της ανθρωπότητας, που η εισβολική-κατοχική Τουρκία διέπραξε κατά των Ελλήνων. Έκτοτε, είναι συνεχείς και οι παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών του κυπριακού λαού -Ε/κ και Τ/κ- από τα κατοχικά τουρκικά στρατεύματα. Η τεκμηρίωση αυτών των εγκλημάτων ξεκίνησε από το 1976 και συνεχίζεται. Τελευταία απόδειξη, η εν ψυχρώ εκτέλεση πέντε εθνοφρουρών στο Τζιάος από τους αδελφούς του Προέδρου, Τ/κ μουτζαχίντ.
Θα ανέμενε κάθε πατριώτης Κύπριος ότι οι κυπριακές κυβερνήσεις όχι μόνο θα κατάγγελλαν τη γενοκτονική Τουρκία, αλλά και θα επιζητούσαν με κάθε πρόσφορο τρόπο την παραδειγματική τιμωρία της. Ο κατοχικός Ντενκτάς, σε δημόσια και επίσημη ομολογία του στο Σταύρο Σιδερά, στο ΣΙΓΜΑ, το 1994, παραδέχθηκε ότι Τ/κ εκτέλεσαν, ως αντίποινα, δήθεν, εκατοντάδες Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους. Και μόνον η ομολογία Ντενκτάς θα ήταν ικανή για να καταδικαστεί η κατοχική Τουρκία. Οι Αρμένιοι και οι Ισραηλινοί δεν ησύχασαν μέχρι που εκτέλεσαν ή συνέλαβαν, δίκασαν και απαγχόνισαν τους δολοφόνους εκατομμυρίων συμπατριωτών τους. Δυστυχέστατα, στη δική μας περίπτωση συμβαίνουν δύο εξωφρενικά: Είχαμε και έχουμε ανεπαρκείς, ανίκανους και έμφοβους ηγέτες, που ούτε καν διανοήθηκαν να προσφύγουν σε διεθνή δικαστήρια κατά της Τουρκίας.
Από την άλλη, φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο ο Πρόεδρος Χριστόφιας να εξισώνει το έγκλημα της χούντας με την τουρκική εισβολή. Και εξ αυτού να ισοπεδώνει μέγιστες ευθύνες των Τούρκων εγκληματιών. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στήθηκε το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης, που δίκασε και καταδίκασε τους ενόχους και τους δολοφόνους εκατομμυρίων ανθρώπων. Τότε επήλθε και η συμφιλίωση Γάλλων-Γερμανών. Στη δυστυχή και κατεχόμενη Κύπρο, η Κυβέρνηση και ο πρόεδρος Χριστόφιας απαιτούν να συμφιλιωθούμε πρώτα με τον Τούρκο κατακτητή και ύστερα να βρούμε λύση. Ας τα πουν αυτά στους σφαγιασθέντες του Πέντε Μίλι, του Τζιάους, και όλων όσοι άφησαν τα κόκαλά τους στις παρειές του Πενταδάκτυλου και του Καραβά-Λαπήθου.
