Γενικά θέματα
Σκοτεινή σελίδα της ιστορίας οι κρυφοί ομαδικοί τάφοι και οι μαζικές εκτελέσεις μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο
“Το ερώτημα ποιοι ήταν οι ηττημένοι και ποιοι οι νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν είμαστε αντιμέτωποι με το χάος των κρυφών ομαδικών τάφων και τη συνέχιση των συνεπειών τους μέχρι σήμερα, μπορεί εύκολα να αντιστραφεί από τους απογόνους μας στην εκτίμηση πως, όλοι εμείς είμαστε οι ηττημένοι. Αυτό συμβαίνει επειδή 60 και πλέον χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν είμαστε σε θέση να συνενώσουμε την πολιτική βούληση, την ευαισθησία των οικογενειών και τις επιστημονικές προσπάθειες για να αλλάξουμε τις συνθήκες και να διαχειριστούμε οριστικά το θέμα των ομαδικών τάφων”.
Στο συγκεκριμένο συμπέρασμα καταλήγει σε έκθεσή του για τους αναρίθμητους ομαδικούς τάφους με θύματα μαζικών εκτελέσεων που διαπράχθηκαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο σλοβενικό έδαφος ο Σλοβένος ιστορικός, Μίτια Φέρεντς.
“Στην πιο πρόσφατη ανακάλυψη, τον ομαδικό τάφο με τα λείψανα θυμάτων που εκτελέστηκαν στο εγκαταλελειμμένο ορυχείο της Αγίας Βαρβάρας (Barbarin Rov), στο χωριό Χούντα Γιάμα δόθηκε ευρεία δημοσιότητα στο εσωτερικό της χώρας και διεθνώς”, τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Σλοβένος ιστορικός, πρόεδρος της κυβερνητικής επιτροπής που ερευνά τους κρυφούς ομαδικούς τάφους και διευθυντής του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Ιστορίας στη Λιουμπλιάνα, Γιόζε Ντέζμαν.
Οι έρευνες στην περιοχή γύρω από το ορυχείο άρχισαν τον Αύγουστο του 2008. Στις 3 Μαρτίου του 2009 οι ερευνητές γκρέμισαν τοίχους που κατασκευάστηκαν μετά τον πόλεμο για να σφραγίσουν το άνοιγμα της σήραγγας. Εκεί, βρέθηκαν περίπου 350 λείψανα θυμάτων που πιστεύεται ότι ήταν συνεργάτες των Ναζί, οι οποίοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το πρώην κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας το 1945. Τα θύματα δεν έφεραν ορατά τραύματα και σύμφωνα με τους ερευνητές εκτελέστηκαν με αέριο. Λίγες μέρες αργότερα αντιπροσωπείες της Σλοβενίας και της Κροατίας εναπόθεσαν στεφάνια στην είσοδο του ορυχείου στη μνήμη των θυμάτων.
“Οι συγκλονιστικές εικόνες των μουμιοποιημένων λειψάνων προκάλεσαν θερμή συζήτηση και αντιπαράθεση όχι μόνο στη Σλοβενία, αλλά και στην Κροατία, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο”, ανέφερε ο κ. Ντέζμαν.
“Εξήντα και πλέον χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι παραδεκτό ότι όσοι έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων ή εξαιτίας των συγκρούσεων έχουν το δικαίωμα σε ένα όνομα και σε έναν τάφο και ότι η διευθέτηση του θέματος των ομαδικών τάφων σημαίνει επιστροφή της σλοβενικής κοινωνίας στους πολιτισμένους κανόνες”, τονίζει σε έκθεση του 2008 ο κ. Φέρεντς, ο οποίος διετέλεσε μέλος της επιτροπής που διερευνά τους κρυφούς ομαδικούς τάφους.
“Στη Σλοβενία, είμαστε ακόμη αντιμέτωποι με την κληρονομιά – τις συνέπειες των ενεργειών, οι οποίες, στη διάρκεια και μετά τη λήξη του Πολέμου, άφησαν το έδαφός μας γεμάτο από κρυφούς ομαδικούς τάφους. Είναι τάφοι συνέπεια μεταπολεμικών χωρίς δίκη μαζικών ή ατομικών δολοφονιών τα χρόνια 1945-1946, καθώς και τάφοι από τον καιρό του πολέμου με τα λείψανα μελών ένοπλων σχηματισμών που τάχθηκαν κατά των Παρτιζάνων, αλλά και αμάχων. Υπό μία ευρύτερη έννοια στους κρυφούς τάφους στη Σλοβενία είναι θαμμένοι όλοι εκείνοι από την αναφερόμενη περίοδο, στρατιώτες και άμαχοι, οι οποίοι δεν μπόρεσαν ή στους οποίους δεν επετράπη να έχουν τους δικούς τους τάφους”, υπογραμμίζει ο Σλοβένος ιστορικός.
————————————————————————–
Έως το 2008 εντοπίστηκαν περίπου 600 κρυφοί ομαδικοί τάφοι
—————————————————————————
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από το υπουργείο Εργασίας, Οικογένειας και Κοινωνικών Σχέσεων, στη Σλοβενία υπάρχουν 3.986 τάφοι από την περίοδο του Πολέμου και ομαδικοί τάφοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνονται οι κρυφοί ομαδικοί τάφοι.
Μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισε στη χώρα ενεργή αναζήτηση και έρευνα, που οδήγησε στην καταγραφή 571 κρυφών ομαδικών τάφων έως το 2008.
Η Επιτροπή για τους κρυφούς ομαδικούς τάφους ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2005 με αποστολή τον εντοπισμό και την τεκμηρίωση τοποθεσιών με ομαδικούς τάφους.
Οι περιοχές Κότσεβσκι Ρογκ, δάσος Τέζνο, Λάντσοβο, Σκόφια Λόκα είναι ορισμένες μόνο από τις τοποθεσίες που κρύβουν τα ξεχασμένα θύματα επί δεκαετίες, όπως προέκυψε από την έρευνα.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων που εκτελέστηκαν μετά τον πόλεμο και είναι θαμμένοι σε μυστικούς τάφους πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ γνωστός, αναφέρει στην έκθεσή του ο κ. Φέρεντς.
Το δάσος Τέζνο, στο βορειανατολικό τμήμα της χώρας, κοντά στην πόλη Μάριμπορ είναι ενδεχομένως ο τάφος περίπου 15.000 θυμάτων που εκτελέστηκαν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από το πρώην κομμουνιστικό καθεστώς.
Σύμφωνα με Σλοβένους αξιωματούχους, πρόκειται για το μεγαλύτερο ομαδικό τάφο στην Ευρώπη, ίσως μεγαλύτερο και από τους τάφους της μαρτυρικής Σρεμπρένιτσα.
“Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν στη Σλοβενία δεν έχουν προηγούμενο στην Ευρώπη. Τους δύο μήνες μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σκοτώθηκαν περισσότεροι άνθρωποι απ’ ό,τι τα τέσσερα χρόνια του ίδιου του Πολέμου”, είχε δηλώσει παλαιότερα ο κ. Ντέζμαν.
———————————-
Θύματα στρατιώτες και άμαχοι διαφόρων εθνικοτήτων
———————————–
Οι περισσότερες δολοφονίες διαπράχθηκαν από το Μάιο έως τον Ιούλιο του 1945. Μεταξύ των θυμάτων ήταν κυρίως αιχμάλωτοι – μέλη της Πατριωτικής Φρουράς που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές και κρατούμενοι από άλλες επαρχίες της Γιουγκοσλαβίας.
Τη νύχτα της 9ης Μαΐου του 1945 έληξε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όταν ο γερμανικός στρατός, αποχωρώντας από τη Γιουγκοσλαβία, εγκατέλειψε δυτικές πόλεις της Κροατίας και άρχισε την υποχώρηση μέσω της Σλοβενίας.
Για να αποφύγουν την αιχμαλωσία στη Γιουγκοσλαβία οι Γερμανοί στρατιώτες και πολυάριθμες μονάδες κατά των Παρτιζάνων, διαφορετικών εθνοτήτων μετακινήθηκαν μέσω της περιοχής της Σλοβενίας προς την Αυστρία. Σε αυτούς προσχώρησαν και πολλοί άμαχοι. Σκοπός τους ήταν να παραδοθούν στους Άγγλους και τους Αμερικανούς, φοβούμενοι το Γιουγκοσλαβικό Στρατό και το νέο καθεστώς.
Μέχρι τις 14 Μαΐου τα βρετανικά στρατεύματα αποδέχθηκαν χιλιάδες αιχμαλώτους, Ουστάσι, μέλη της Κροατικής Πατριωτικής Φρουράς, Σέρβους, Σλοβένους και άλλους στρατιώτες και αμάχους. Τότε εκδόθηκε εντολή από το στρατηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων στη Μεσόγειο, στην Καζέρτα να παραδοθούν στις αρχές του Τίτο όλοι οι Γιουγκοσλάβοι που συνεργάστηκαν με τις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις, καθώς επίσης και να μην γίνουν δεκτές άλλες μονάδες από γιουγκοσλαβικές περιοχές.
Το κυρίως σώμα των στρατιωτών του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και των άμαχων Κροατών, που υποχώρησαν, βρίσκονταν στην περιοχή της Σλοβενίας όταν εκδόθηκε η εντολή. Λόγω της βρετανικής πίεσης εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι παραδόθηκαν στο Γιουγκοσλαβικό Στρατό στις 15 Μαϊου του 1945 κοντά στο Πλίμπερκ (Μπλάιμπουργκ) στην Αυστρία. Η επιστροφή όσων αιχμαλωτίστηκαν στο Μπλάιμπουργκ μέσω της κοιλάδας Ντράβα προς την Κροατία συνοδεύτηκε από μαζικές εκτελέσεις κυρίως αξιωματικών της Κροατικής Πατριωτικής Φρουράς και των Ουστάσι.
Η πλειοψηφία όσων κατόρθωσαν να διασχίσουν τα σύνορα της Αυστρίας ωθήθηκαν πίσω στη Γιουγκοσλαβία από τις βρετανικές αρχές μεταξύ 18ης και 24ης Μαΐου 1945 και από εκεί και πέρα χάνονται τα ίχνη τους.
Τους Κροάτες ακολούθησαν μέλη των Σερβικών Σωμάτων Εθελοντών και των Τσέτνικ του Μαυροβουνίου. Τελευταίοι ήταν οι Σλοβένοι. Οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σλοβενία και μετά από σύντομες ανακρίσεις χωρίζονταν σε ομάδες. Η πλειοψηφία των αιχμαλώτων εκτελέστηκε.
“Η απόφαση “εξολόθρευσης” των αντιπάλων πρέπει να ελήφθη σε πολύ κλειστούς κύκλους της γιουγκοσλαβικής ηγεσίας και οι εντολές πρέπει να δόθηκαν από το ανώτατο διοικητή του Γιουγκοσλαβικού Στρατού, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, παρ’ ότι δεν είναι γνωστό πότε και υπό ποια μορφή.
———————————————-
Το 2002 η έναρξη της έρευνας
——————————————–
Οι ομαδικές εκτελέσεις γίνονταν κρυφά και οι άνθρωποι μιλούσαν για αυτές σε πολύ κλειστούς κύκλους. Για περίπου πέντε δεκαετίες δεν επιτρεπόταν στους πολίτες να επισκεφθούν τους ομαδικούς τάφους, και πολλοί τάφοι καταστράφηκαν ή μετατράπηκαν σε τάφρους απορριμμάτων. Ακόμη και σήμερα οι κάτοικοι της χώρας δεν αισθάνονται άνετα με την αποκάλυψη του μαύρου κεφαλαίου της ιστορίας.
Για τη μοίρα των θυμάτων μίλησαν αυτόπτες μάρτυρες που κατόρθωσαν να διαφύγουν από την αιχμαλωσία και γράφτηκαν πολλά από μετανάστες κυρίως πολιτικούς.
Η πρώτη επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα των εκτελέσεων τελέστηκε τον Ιούλιο του 1990 στο Κότσεβσκι Ρογκ. Στην εκδήλωση, γνωστή, ως “τελετή συμφιλίωσης”, ομιλητής ήταν ο τότε πρόεδρος της Σλοβενίας Μίλαν Κούτσαν, ο οποίος υπογράμμισε ότι μία συμβολική πράξη συμφιλίωσης μπορούσε ή έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα.
Ένα άλλο μνημείο για τα θύματα ανεγέρθηκε στο χωριό Τεχάρι στην ανατολική Σλοβενία, γεγονός που θεωρήθηκε ένα ακόμη βήμα προς την εθνική συμφιλίωση.
Η διερεύνηση των ομαδικών τάφων ξεκίνησε το 1990, αλλά σταμάτησε γρήγορα. Διάφορες επιτροπές σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίες ερεύνησαν κυρίως τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκαν οι εκτελέσεις και δεν εστίασαν στον εντοπισμό και την καταγραφή των περιοχών σταμάτησαν το έργο τους.
Μεθοδική διερεύνηση και καταγραφή των ομαδικών τάφων άρχισε το 2002 μετά την ανακάλυψη του ομαδικού τάφου με 431 θύματα στην Ζγκόρνια Μπίστριτσα, στην περιοχή Στάγιερσκα.
Το ζήτημα υπερβαίνει τα όρια της Σλοβενίας, καθώς ομαδικοί τάφοι με λείψανα θυμάτων που εκτελέστηκαν μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο υπάρχουν και στις γειτονικές χώρες. Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών της Κροατίας, Τόμισλαβ Καραμάρκο 600 ομαδικοί τάφοι βρίσκονται στη Σλοβενία, 840 στην Κροατία και 90 στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη.
————————–
Η ιστορία διχάζει
————————-
Για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν μετά το 1945 μέχρι στιγμής δεν έχουν αποδοθεί ευθύνες και κανένας από τους δράστες δεν έχει οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.
Υπήρξε μία προσπάθεια το 2005, όταν ο πρώην κομμουνιστής ηγέτης Μίτια Ρίμπιτς βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για γενοκτονία για το ρόλο τους στις εκτελέσεις, αλλά οι κατηγορίες απορρίφθηκαν λόγω έλλειψης αποδείξεων, σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας “Slovenian Times”.
Πρόσφατα, αναφερόμενος στις εκτελέσεις στο χωριό Χούντα Γιάμα, ο πρόεδρος της Σλοβενικής Ένωσης Βετεράνων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Γιάνεζ Στανόβνικ υποστήριξε ότι έγιναν υπό την ηγεσία του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.
“Ο στρατός των Παρτιζάνων διαλύθηκε το Μάρτιο του 1945 και εντάχθηκε στο Γιουγκοσλαβικό Στρατό. Ενήργησαν υπό την ηγεσία του Τίτο και όχι του σλοβενικού επιτελείου”, είπε ο κ. Στανόβνικ.
Ο Άντον Ντρόμπνιτς, πρώην γενικός εισαγγελέας ανταπάντησε ότι οι Σλοβένοι παρτιζάνοι είναι πίσω από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τους κομμουνιστές. “Ο Τίτο ήταν ο διοικητής τους, διοικητής του Γιάνεζ Στανόβνικ, των παρτιζάνων και των κομμουνιστών”, είπε.
“Φαίνεται πως τα γεγονότα που έλαβαν χώρα έξι δεκαετίες μετά τον τερματισμό του Πολέμου διχάζουν το σλοβενικό έθνος και η συμφιλίωση φαντάζει αδύνατη. Στις ατέλειωτες διαμάχες για τα κίνητρα των εκτελέσεων γίνονται αναφορές σε εκδίκηση και σε ιδεολογική κάθαρση, που κηλιδώνουν την εικόνα του αγώνα των Παρτιζάνων εναντίον των Ναζί, ανέφερε σε δημοσίευμά της στη Slovenian Times η αρθρογράφος Μπάρμπαρα Στορ υπογραμμίζει:
«Η ιστορία χωρίζει τους ανθρώπους και αυτό φαίνεται σαφέστατα στην περίπτωση των Γιάνεζ και Γιάστιν Στανόβνικ. Εμφανίζονται δημόσια σχολιάζοντας τις εκτελέσεις μετά τον πόλεμο.
Είναι ξαδέρφια ωστόσο ο Γιάνεζ Στανόβνικ είναι ο πρόεδρος της Σλοβενικής Ένωσης Βετεράνων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Γιάστιν Στανόβνικ διετέλεσε μέλος των Ντομοπράντσι – της Πατριωτικής Φρουράς που συνεργάστηκε με τον εχθρό και ο αδερφός του ήταν μεταξύ των θυμάτων των κρυφών εκτελέσεων το 1945.
Τα δύο ξαδέρφια βρίσκονταν σε αντίθετες πλευρές στη διάρκεια του πολέμου, μετά τον πόλεμο και ακόμη παραμένουν έτσι».
Λιουμπλιάνα, ana-mpa.gr,ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΓΙΑΝΝΙΚΗ
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την...
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας