Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Κατέπεσε μη επανδρωμένο ισραηλινό αεροσκάφος στην Τουρκία

Δημοσιεύτηκε στις


Ένα από τα τρια μη επανδρωμένα αεροσκάφη (ΜΕΑ) τύπου HERON που ενοικίασε η Τουρκία από το Ισραήλ έναντι 17 εκατομμμυρίων δολαρίων, μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή των δέκα ΜΕΑ του ιδίου τύπου που παρήγγειλαν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ), κατέπεσε χθές κοντά στο χωριό Demiryolu, του νομού Μπάτμαν (Batman) του τουρκικού Κουρδιστάν. Σύμφωνα με δημοσίευμα της ΖΑΜΑΝ, η πτώση του ΜΕΑ δεν οφείλεται σε πρόσκρουση ή κατάρριψη, αλλά σε τεχνική βλάβη. Η Τουρκία έχει ενοικιάσει τρία ΜΕΑ τύπου HERON, μέχρι να της παραδοθούν τα δικά της δέκα ΜΕΑ του ίδιου τύπου, που παρήγγειλε στο Ισραήλ, έναντι 187 εκατομμυρίων δολλαρίων. Τα ΜΕΑ τ. HERON, που χρησιμοποιούνται από τις ΤΕΔ στις επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών του ΡΚΚ, έχουν τη δυνατότητα να ίπτανται σε ύψος 10 χλμ επί 52 ώρες και να μεταδίδουν πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο στα κέντρα λήψης πληροφοριών. Τα HERON είναι εξοπλισμένα με υπερσύγχρονα μέσα φωτογράφισης, βιντεοσκόπησης και άμεσης μεταφοράς δεδομένων. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός των τουρκικών HERON κατασκευάζεται από την τουρκική εταιρεία ASELSAN, η οποία έχει καθυστερήσει στην παράδοση του συγκεκριμένου εξοπλισμού στην κατασκευάστρια εταιρεία του Ισραήλ, η οποία με τη σειρά της έχει καθυστερήσει να παραδώσει τα 10 ΜΕΑ στην Τουρκία. Πηγή: http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=714332 http://www.hurriyet.de/?navi=sonarticle&banner=0&docid=9436093&cat=3206

Αναλύσεις

Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου

Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών προβλημάτων για τις δύο χώρες. Το Ισλαμαμπάνγκ βρίσκεται αντιμέτωπο με αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ το Πεκίνο προβληματίζεται για τις χαμηλές αποδόσεις των επενδύσεών του, τις καθυστερήσεις και τις απειλές ασφαλείας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το στρατηγικής σημασίας λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο απέχει ακόμη από τις αρχικές φιλοδοξίες της Κίνας για πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα και τον δυτικό Ινδικό Ωκεανό.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Περισσότερο από μία δεκαετία μετά την έναρξη του CPEC, το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative – BRI), δέχεται ολοένα εντονότερη κριτική για την οικονομική αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητά του.

Το αρχικό επενδυτικό σχέδιο, ύψους περίπου 46 δισεκατομμυρίων δολαρίων, φιλοδοξούσε να μεταμορφώσει τις υποδομές του Πακιστάν, να αντιμετωπίσει τις ενεργειακές ελλείψεις και να συνδέσει οικονομικά τη δυτική Κίνα με τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής.

Παρά την κατασκευή σημαντικών ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών, η συνολική οικονομική μεταμόρφωση που είχε υποσχεθεί το πρόγραμμα δεν έχει πραγματοποιηθεί στον αναμενόμενο βαθμό. Πρόσφατη μελέτη του Institute for Security and Development Policy επισημαίνει ότι η πρώτη φάση του CPEC δημιούργησε υποδομές, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα.

Ο λογαριασμός των 543 δισ. ρουπιών και η ενεργειακή κρίση

Ιδιαίτερα επιβαρυμένη εμφανίζεται η κατάσταση στον ενεργειακό τομέα, όπου οι επενδύσεις του CPEC είχαν παρουσιαστεί ως λύση στα χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης του Πακιστάν.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της πακιστανικής οικονομικής εφημερίδας Business Recorder, οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις που σχετίζονται με μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του CPEC είχαν φτάσει τα 543 δισεκατομμύρια πακιστανικές ρουπίες στα τέλη Φεβρουαρίου 2026. Την ίδια περίοδο, το συνολικό κυκλικό χρέος του ενεργειακού τομέα προσέγγιζε τα 1,9 τρισεκατομμύρια ρουπίες.

Η κυβέρνηση του Πακιστάν έχει επιδιώξει την αναδιαπραγμάτευση των οικονομικών όρων με κινεζικές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιζητώντας ελαφρύνσεις και αναδιάρθρωση των σχετικών υποχρεώσεων.

Ωστόσο, η ανταπόκριση δεν έχει αποδώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Ο Πακιστανός υπουργός Ενέργειας, Σαρντάρ Αουάις Χαν Λεγκάρι, παραδέχθηκε τον Ιούνιο του 2026 ότι οι συνομιλίες με τους Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας δεν είχαν οδηγήσει σε επαρκείς παραχωρήσεις. Όπως ανέφερε, οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης των οφειλών δεν είχαν παρουσιάσει ουσιαστική πρόοδο.

Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει μια βασική αντίφαση του CPEC: οι μεγάλες επενδύσεις σε ενεργειακές υποδομές δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη επίλυση των οικονομικών δυσλειτουργιών του πακιστανικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι επικρίσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν

Η δυσαρέσκεια για τα αποτελέσματα του CPEC εκφράζεται πλέον και από πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομική διοίκηση της χώρας.

Ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσόδων του Πακιστάν, Σαμπάρ Ζαΐντι, έχει ασκήσει σφοδρή κριτική στο πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για την οικονομική του συνεισφορά αποδείχθηκαν υπερβολικές.

Σε δηλώσεις του, οι οποίες αναπαράχθηκαν σε σχετικά δημοσιεύματα, υποστήριξε ότι είχε εξαρχής αντιταχθεί στο CPEC, χαρακτηρίζοντάς το αποτυχημένη επιλογή που επιβάρυνε την πακιστανική οικονομία.

Οι επικριτές του προγράμματος υποστηρίζουν ότι αρκετά έργα χαρακτηρίστηκαν από υψηλό κόστος, ανεπαρκή εμπορική αξιοποίηση και περιορισμένη συμβολή στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής βιομηχανικής παραγωγής.

Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η αδυναμία των επενδύσεων να δημιουργήσουν επαρκείς εξαγωγικές δραστηριότητες και νέες πηγές συναλλάγματος, ώστε να δικαιολογούνται οι μακροχρόνιες χρηματοδοτικές δεσμεύσεις.

Παράλληλα, ζητήματα διαφάνειας στις χρηματοδοτικές συμφωνίες δυσχεραίνουν την πλήρη αποτίμηση του συνολικού κόστους και των πραγματικών οικονομικών αποδόσεων των έργων.

Γκουαντάρ: Το στρατηγικό λιμάνι που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Πεκίνο εντοπίζεται στο λιμάνι Γκουαντάρ, στην επαρχία Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο στρατηγικό έργο του οικονομικού διαδρόμου.

Η γεωγραφική του θέση, κοντά στις θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν τον Περσικό Κόλπο με την Αραβική Θάλασσα, προσφέρει στην Κίνα τη δυνατότητα να αναπτύξει έναν εναλλακτικό εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο προς τη δυτική επικράτειά της.

Ωστόσο, η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού παραμένει περιορισμένη σε σχέση με τις αρχικές φιλοδοξίες.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με ακαδημαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2026, το οικονομικό έτος 2024–2025 το Γκουαντάρ διακίνησε περίπου 62.000 τόνους φορτίου, που αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,06% της συνολικής θαλάσσιας εμπορευματικής κίνησης του Πακιστάν.

Στην ίδια περίοδο, το λιμάνι εξυπηρέτησε μόλις 20 προσεγγίσεις πλοίων, έναντι 1.763 στο Καράτσι και 779 στο Port Qasim.

Η περιορισμένη συνδεσιμότητα με το εσωτερικό της χώρας, η ανεπαρκής ανάπτυξη βιομηχανικών δραστηριοτήτων, οι καθυστερήσεις στα έργα και τα προβλήματα βασικών υποδομών έχουν εμποδίσει τη δημιουργία του οικονομικού οικοσυστήματος που είχε σχεδιαστεί γύρω από το λιμάνι.

Παρά τις περιόδους αυξημένης διακίνησης φορτίων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια περιφερειακών κρίσεων, η εμπορική αξιοποίηση του Γκουαντάρ εξακολουθεί να απέχει από τις προσδοκίες.

Οι επιθέσεις στο Μπαλουχιστάν και η ανησυχία του Πεκίνου

Στις οικονομικές δυσκολίες προστίθεται το σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εργαζομένων και υποδομών.

Οι επιθέσεις ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, σε συνδυασμό με τη γενικότερη αστάθεια στην περιοχή, έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των έργων και αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.

Για την Κίνα, το πρόβλημα ξεπερνά τις οικονομικές απώλειες. Η προστασία των υπηκόων της και των επενδύσεών της αποτελεί πλέον κρίσιμο ζήτημα στις διμερείς σχέσεις με το Πακιστάν.

Η κινεζική ηγεσία έχει επανειλημμένα ζητήσει αποτελεσματικότερα μέτρα προστασίας, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει δεσμευθεί να ενισχύσει την ασφάλεια των κινεζικών έργων και του προσωπικού.

Το γεωπολιτικό διακύβευμα για την Κίνα

Η σημασία του CPEC δεν περιορίζεται στην οικονομική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.

Ο διάδρομος αποτελεί βασικό στοιχείο της κινεζικής στρατηγικής για τη σύνδεση της επαρχίας Σιντζιάνγκ με τον Ινδικό Ωκεανό, μέσω χερσαίων μεταφορικών δικτύων και του λιμανιού Γκουαντάρ.

Μια λειτουργική σύνδεση θα μπορούσε να προσφέρει στην Κίνα πρόσθετες επιλογές για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων, ενισχύοντας την παρουσία της σε μια περιοχή ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας.

Παράλληλα, θα υποστήριζε τη μακροπρόθεσμη προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει μέρος της εξάρτησής του από παραδοσιακές θαλάσσιες διαδρομές. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο χερσαίος διάδρομος μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει τη μαζική και οικονομικά αποδοτικότερη μεταφορά φορτίων διά θαλάσσης.

Η περιορισμένη εμπορική απόδοση του Γκουαντάρ, σε συνδυασμό με τις απειλές ασφαλείας, δυσχεραίνει την υλοποίηση των κινεζικών σχεδιασμών.

Το Πεκίνο επιμένει στη δεύτερη φάση του CPEC

Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα δεν έχει εγκαταλειφθεί.

Κίνα και Πακιστάν έχουν προχωρήσει στον σχεδιασμό της δεύτερης φάσης, γνωστής ως CPEC 2.0, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη βιομηχανική συνεργασία, την καινοτομία, την αγροτική ανάπτυξη και τις περιφερειακές διασυνδέσεις.

Η νέα αυτή προσέγγιση αποσκοπεί στη μετάβαση από την κατασκευή μεγάλων υποδομών στη δημιουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να στηρίξουν μακροπρόθεσμα την οικονομία του Πακιστάν.

Τον Μάιο του 2026, οι δύο χώρες επαναβεβαίωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην ανάπτυξη του οικονομικού διαδρόμου και να μετατρέψουν το Γκουαντάρ σε περιφερειακό κόμβο συνδεσιμότητας.

Ωστόσο, η συνέχιση της συνεργασίας δεν αναιρεί τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί.

Η εξέλιξη του CPEC αποτελεί πλέον δοκιμασία τόσο για την οικονομική αντοχή του Πακιστάν όσο και για την αποτελεσματικότητα της κινεζικής στρατηγικής επενδύσεων στο εξωτερικό.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο το Πεκίνο και το Ισλαμαμπάντ θα καταφέρουν να μετατρέψουν τις ήδη κατασκευασμένες υποδομές σε παραγωγική δραστηριότητα, εμπορικές συναλλαγές και βιώσιμα έσοδα.

Διαφορετικά, ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα της πρωτοβουλίας Belt and Road κινδυνεύει να παραμείνει χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και την οικονομική πραγματικότητα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό

Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη Νότια Κορέα για επενδύσεις, τεχνογνωσία και κατασκευή νέων υποδομών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας ναυπηγείου αξίας 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, με τη συμμετοχή της HD Hyundai. Η συνεργασία εντάσσεται στη στρατηγική του Νέου Δελχί για ενίσχυση της ναυτικής του ισχύος και περιορισμό της κινεζικής επιρροής στον Ινδικό Ωκεανό.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σύμφωνα με δημοσίευμα της νοτιοκορεατικής Korea JoongAng Daily, στις 16 Νοεμβρίου 2026, η Ινδία επιδιώκει να αξιοποιήσει την τεχνολογική υπεροχή των νοτιοκορεατικών ναυπηγείων για να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία.

Η προσέγγιση εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές. Το Νέο Δελχί αναζητά εναλλακτικές απέναντι στην Κίνα, ενώ οι νοτιοκορεατικές εταιρείες επιδιώκουν νέες παραγωγικές βάσεις στο εξωτερικό, καθώς η εγχώρια δυναμικότητά τους βρίσκεται κοντά στα όριά της και ο ανταγωνισμός από τα κινεζικά ναυπηγεία εντείνεται.

Η επένδυση των 4 δισ. δολαρίων στο Ταμίλ Ναντού

Το σημαντικότερο σχέδιο αφορά την ανάπτυξη ναυπηγικής μονάδας στην πόλη Τουτουκούτι (Thoothukudi), κοντά στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας.

Η HD Hyundai σχεδιάζει την κατασκευή ναυπηγείου ύψους περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε συνεργασία με ινδικούς κρατικούς φορείς.

Η εγκατάσταση προβλέπεται να διαθέτει ετήσια παραγωγική ικανότητα περίπου 2,5 εκατομμυρίων κόρων ολικής χωρητικότητας (GT), ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το μισό της παραγωγικής δυναμικότητας την οποία επιδιώκει να αποκτήσει συνολικά η Ινδία έως το 2047.

Η νοτιοκορεατική εταιρεία σχεδιάζει να διαχειρίζεται το ναυπηγείο μέσω κοινοπραξίας, στην οποία επιδιώκει να διατηρεί συμμετοχή τουλάχιστον 60%.

Κατά τη συνάντηση του Ινδού υπουργού Λιμένων, Ναυτιλίας και Υδάτινων Οδών, Σαρμπανάντα Σονοβάλ, με τον πρόεδρο της HD Hyundai, Τσουνγκ Κι-σουν, στις 28 Οκτωβρίου, συμφωνήθηκε η ολοκλήρωση αναλυτικής μελέτης του έργου εντός έξι μηνών.

Η μελέτη αναμένεται να αποσαφηνίσει το κόστος, το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, την παραγωγική δυναμικότητα και τη συμμετοχή των επενδυτών.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, η κρατική και περιφερειακή χρηματοδοτική υποστήριξη μπορεί να καλύψει το 45% έως 47% του συνολικού κόστους, περιορίζοντας την άμεση οικονομική επιβάρυνση της HD Hyundai σε περίπου 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Κίνα κυριαρχεί στις ναυπηγήσεις – Η Ινδία θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς

Η κινεζική κυριαρχία αποτελεί βασικό κίνητρο της ινδικής πρωτοβουλίας.

Σύμφωνα με στοιχεία της Clarksons Research που παραθέτει η νοτιοκορεατική εφημερίδα, Κίνα, Νότια Κορέα και Ιαπωνία συγκέντρωναν το 2024 περίπου το 93% της παγκόσμιας ναυπηγικής δραστηριότητας.

Στις νέες παραγγελίες πλοίων του 2025, τα κινεζικά ναυπηγεία απέσπασαν το 63% της παγκόσμιας αγοράς, έναντι 21% των νοτιοκορεατικών.

Η Ινδία, αντίθετα, βρίσκεται στη 12η θέση της παγκόσμιας ναυπηγικής κατάταξης, παρά το τεράστιο μέγεθος της οικονομίας της και τη γεωγραφική της θέση στον Ινδικό Ωκεανό.

Η κυβέρνηση του Νέου Δελχί έχει θέσει ως στρατηγικό στόχο την είσοδο της χώρας στην πρώτη πεντάδα των μεγαλύτερων ναυπηγικών δυνάμεων μέχρι το 2047.

Για τον σκοπό αυτό, τον Σεπτέμβριο του 2025 ενέκρινε χρηματοδοτικό πακέτο 697,3 δισεκατομμυρίων ρουπιών, περίπου 7,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο την αύξηση της ετήσιας ναυπηγικής δυναμικότητας στα 4,5 εκατομμύρια GT.

Παράλληλα, κρατικοί φορείς σχεδιάζουν την παραγγελία 437 πλοίων, συνολικής αξίας περίπου 2,2 τρισεκατομμυρίων ρουπιών.

Η μεγάλη εξάρτηση της Ινδίας από ξένα πλοία

Η ανάπτυξη εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί και οικονομική αναγκαιότητα.

Περίπου το 95% του εμπορίου της Ινδίας, με βάση τον όγκο των μεταφερόμενων φορτίων, πραγματοποιείται διά θαλάσσης.

Ωστόσο, η χώρα δαπανά σχεδόν 75 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τη χρησιμοποίηση ξένων πλοίων.

Σύμφωνα με στοιχεία του Baltic and International Maritime Council (BIMCO), την 1η Σεπτεμβρίου 2026 τα ινδικά ναυπηγεία αντιπροσώπευαν μόλις το 0,5% του παγκόσμιου βιβλίου παραγγελιών.

Η περιορισμένη παραγωγική τους ικανότητα αποτυπώνεται και στα στοιχεία του οικονομικού έτους που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2025. Τα ινδικά ναυπηγεία παρέδωσαν πλοία συνολικής χωρητικότητας περίπου 65.000 τόνων νεκρού βάρους (DWT), μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο ένα πέμπτο της χωρητικότητας ενός μεγάλου πετρελαιοφόρου.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις υποδομές, αλλά επεκτείνεται στην παραγωγικότητα και την τεχνογνωσία.

Σύμφωνα με τον αναλυτή Χαν Σουνγκ-χαν της SK Securities, μια εργασία που απαιτεί μόλις 10 έως 15 ανθρωποώρες σε νοτιοκορεατικό ναυπηγείο μπορεί να χρειάζεται 150 έως 180 ανθρωποώρες στην Ινδία.

Η διαφορά αναδεικνύει τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει το Νέο Δελχί στην προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνώς ανταγωνιστικής βιομηχανίας.

Γιατί η Ινδία επιλέγει τη Νότια Κορέα και όχι την Κίνα

Η επιλογή των νοτιοκορεατικών εταιρειών συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση Ινδίας και Κίνας.

Παρά την πρόσφατη προσέγγιση των δύο ασιατικών δυνάμεων, οι συνοριακές διαφορές και η μεταξύ τους στρατηγική δυσπιστία εξακολουθούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις του Νέου Δελχί.

Ο Κιμ Κιουνγκ-χουν, επικεφαλής της ομάδας Ινδίας και Νότιας Ασίας στο Korea Institute for International Economic Policy, επισημαίνει ότι η Ινδία αποφεύγει τη συνεργασία με την Κίνα σε στρατηγικούς βιομηχανικούς τομείς.

Όπως εξηγεί, η χρηματοδότηση κινεζικών ναυπηγείων μέσω ινδικών κρατικών επιδοτήσεων θα ήταν πολιτικά αδιανόητη.

Η Ιαπωνία αποτελεί μία ακόμη πιθανή επιλογή, ωστόσο τα ιαπωνικά ναυπηγεία έχουν στραφεί περισσότερο σε εξειδικευμένες κατηγορίες πλοίων. Αντίθετα, η Νότια Κορέα διαθέτει σημαντική τεχνογνωσία στην κατασκευή μεγάλων πετρελαιοφόρων και πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, κατηγορίες στις οποίες θέλει να επενδύσει η Ινδία.

Έτσι, η Σεούλ αναδεικνύεται στον καταλληλότερο βιομηχανικό εταίρο για την υλοποίηση των ινδικών σχεδιασμών.

Samsung και Hanwha μπαίνουν στο παιχνίδι

Η HD Hyundai δεν είναι η μοναδική νοτιοκορεατική εταιρεία που ενδιαφέρεται για την ινδική αγορά.

Η Samsung Heavy Industries έχει επιλέξει διαφορετικό μοντέλο συνεργασίας, παρέχοντας τεχνογνωσία σε υφιστάμενο ινδικό ναυπηγείο, αντί να δημιουργήσει νέα εγκατάσταση.

Τον Σεπτέμβριο του 2025 υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Swan Defence and Heavy Industries.

Η ινδική εταιρεία κατέθεσε τον Οκτώβριο του 2026 τη χαμηλότερη προσφορά σε διαγωνισμό για την κατασκευή έως τεσσάρων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαϊκών προϊόντων, για κοινοπραξία υπό την κρατική Shipping Corporation of India.

Η προσφορά της ήταν χαμηλότερη από εκείνη του Cochin Shipyard, το οποίο υποστηρίζεται από την HD Hyundai. Ωστόσο, η ανάθεση δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.

Παράλληλα, η Hanwha Ocean έχει πραγματοποιήσει επαφές με το κρατικό Hindustan Shipyard για συνεργασία στον σχεδιασμό πλοίων.

Η δραστηριοποίηση των τριών μεγάλων νοτιοκορεατικών ναυπηγικών ομίλων δείχνει ότι η ινδική αγορά αντιμετωπίζεται ως σημαντική ευκαιρία διεθνούς επέκτασης.

Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και τα συμφέροντα της Σεούλ

Για τις νοτιοκορεατικές επιχειρήσεις, η συνεργασία με την Ινδία αποτελεί απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό των κινεζικών ναυπηγείων.

Οι παραγωγικές μονάδες της Νότιας Κορέας λειτουργούν ήδη με υψηλή πληρότητα, ενώ το ανεκτέλεστο υπόλοιπο παραγγελιών εκτείνεται σε ορίζοντα τριών έως πέντε ετών.

Η δημιουργία νέων παραγωγικών βάσεων σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος προσφέρει δυνατότητες αύξησης της παραγωγής και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας.

Η HD Hyundai διαθέτει ήδη παραγωγική παρουσία στο Βιετνάμ και στις Φιλιππίνες. Εφόσον υλοποιηθεί το σχέδιο του Ταμίλ Ναντού, η Ινδία θα αποτελέσει την τρίτη διεθνή ναυπηγική βάση της.

Επιπλέον, μεγάλο μέρος του ινδικού εμπορικού στόλου χρειάζεται ανανέωση. Από τα 1.592 πλοία της χώρας, σχεδόν τα μισά έχουν ηλικία άνω των 20 ετών, δημιουργώντας σημαντική δυνητική ζήτηση για νέες ναυπηγήσεις.

Τα εμπόδια: Πολιτική αστάθεια, επιδοτήσεις και αντιδράσεις

Παρά τις φιλόδοξες ανακοινώσεις, η επιτυχία των σχεδίων δεν θεωρείται δεδομένη.

Οι συμφωνίες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη δεσμευτικές, ενώ κρίσιμες λεπτομέρειες σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη συμμετοχή των εταιρειών και το χρονοδιάγραμμα κατασκευής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.

Η δημιουργία του νέου ναυπηγείου εκτιμάται ότι θα απαιτήσει τέσσερα έως πέντε χρόνια.

Στο μεταξύ, το Νέο Δελχί και οι αρχές του Ταμίλ Ναντού πρέπει να εξασφαλίσουν τη γη, τη χρηματοδότηση, τις αναγκαίες υποδομές και επαρκείς παραγγελίες πλοίων.

Πρόσθετη δυσκολία αποτελεί το γεγονός ότι οι κρατικές επιδοτήσεις της Ινδίας για τη ναυπηγική βιομηχανία προβλέπεται να ισχύουν έως τον Μάρτιο του 2036.

Εάν το ναυπηγείο ολοκληρωθεί περίπου το 2031, θα απομένουν μόλις πέντε χρόνια χρηματοδοτικής υποστήριξης με βάση το σημερινό καθεστώς.

Υπάρχουν επίσης τοπικές αντιδράσεις από παραγωγούς αλατιού στην περιοχή όπου σχεδιάζεται η εγκατάσταση. Οι συγκεκριμένοι παραγωγοί εκφράζουν φόβους ότι η παραχώρηση εκτάσεων για το ναυπηγείο θα απειλήσει δραστηριότητες από τις οποίες εξαρτώνται οικογένειες επί πολλές γενιές.

Οι πολιτικές αλλαγές στην τοπική κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον του γειτονικού κρατιδίου Άντρα Πραντές να προσελκύσει την επένδυση, προσθέτουν έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας.

Μια νέα βιομηχανική συμμαχία στον Ινδοειρηνικό

Η συνεργασία Ινδίας και Νότιας Κορέας υπερβαίνει τα όρια μιας μεγάλης εμπορικής συμφωνίας.

Αποτυπώνει την προσπάθεια δύο σημαντικών ασιατικών οικονομιών να αναδιαμορφώσουν τις αλυσίδες παραγωγής σε έναν στρατηγικό τομέα στον οποίο η Κίνα διαθέτει κυρίαρχη θέση.

Για την Ινδία, η ναυπηγική αυτονομία συνδέεται με την οικονομική ασφάλεια, τη δυνατότητα ελέγχου μεγαλύτερου μέρους των θαλάσσιων μεταφορών της και τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της παρουσίας της στον Ινδικό Ωκεανό.

Για τη Νότια Κορέα, η ινδική αγορά προσφέρει δυνατότητες επέκτασης της παραγωγής, εξασφάλισης νέων παραγγελιών και αντιμετώπισης του ανταγωνισμού από το Πεκίνο.

Η καθοριστική δοκιμασία θα είναι η μετάβαση από τις συμφωνίες προθέσεων στην πραγματική κατασκευή των υποδομών.

Η ολοκλήρωση της αναλυτικής μελέτης για το ναυπηγείο της HD Hyundai, που αναμένεται έως τα τέλη Απριλίου 2027, θα αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό βήμα για να διαπιστωθεί εάν οι φιλοδοξίες του Νέου Δελχί μπορούν να μετατραπούν σε ένα βιώσιμο ναυπηγικό πρόγραμμα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Το παγκόσμιο παράδοξο της θανατικής ποινής: Ρεκόρ χωρών στον ΟΗΕ ζητά την κατάργησή της, αλλά οι εκτελέσεις εκτοξεύθηκαν κατά 78%

Παρά την πρόοδο στο διπλωματικό επίπεδο, η πραγματικότητα παραμένει αντιφατική. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, το 2025 καταγράφηκαν τουλάχιστον 2.707 εκτελέσεις σε 17 χώρες, έναντι 1.518 το 2024. Πρόκειται για αύξηση 78% και για τον υψηλότερο αριθμό που έχει καταγράψει η οργάνωση από το 1981.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μια σημαντική διπλωματική επιτυχία για το διεθνές κίνημα κατά της θανατικής ποινής σημειώθηκε στα Ηνωμένα Έθνη, όπου 133 χώρες ψήφισαν υπέρ της καθολικής αναστολής των εκτελέσεων. Η απόφαση της Τρίτης Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ καταγράφει τη σταδιακή ενίσχυση της διεθνούς συναίνεσης για την κατάργηση της εσχάτης των ποινών, την ίδια στιγμή όμως που τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας αποκαλύπτουν μια δραματική αύξηση των εκτελέσεων σε ορισμένες περιοχές του κόσμου.

Η ψηφοφορία συγκέντρωσε δύο περισσότερες θετικές ψήφους σε σχέση με την αντίστοιχη διαδικασία του 2024, επιβεβαιώνοντας τη διεύρυνση του μετώπου των χωρών που υποστηρίζουν την αναστολή της θανατικής ποινής. Ανάμεσά τους βρίσκεται η Ιταλία, η οποία διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση του κειμένου.

Ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Αντόνιο Ταγιάνι χαρακτήρισε το αποτέλεσμα σαφή ένδειξη ότι η διεθνής κοινότητα κινείται σταδιακά προς την εγκατάλειψη μιας πρακτικής που παραβιάζει, όπως υπογράμμισε, θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, με κυριότερα το δικαίωμα στη ζωή και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η απόφαση αποτελεί προϊόν συνεργασίας της διαπεριφερειακής ομάδας εργασίας στην οποία συμμετέχει η Ιταλία, καθώς και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, όπως η Διεθνής Αμνηστία, η Κοινότητα του Sant’Egidio και η οργάνωση Nessuno Tocchi Caino.

Παρά την πρόοδο στο διπλωματικό επίπεδο, η πραγματικότητα παραμένει αντιφατική. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, το 2025 καταγράφηκαν τουλάχιστον 2.707 εκτελέσεις σε 17 χώρες, έναντι 1.518 το 2024. Πρόκειται για αύξηση 78% και για τον υψηλότερο αριθμό που έχει καταγράψει η οργάνωση από το 1981.

Το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αύξησης, με τουλάχιστον 2.159 εκτελέσεις μέσα σε έναν χρόνο, αριθμό υπερδιπλάσιο σε σχέση με το 2024. Ακολουθούν η Σαουδική Αραβία με τουλάχιστον 356 εκτελέσεις, η Υεμένη με 51 και οι Ηνωμένες Πολιτείες με 47.

Η πραγματική παγκόσμια εικόνα εκτιμάται ότι είναι ακόμη πιο επιβαρυμένη. Η Κίνα εξακολουθεί να θεωρείται η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό εκτελέσεων, ωστόσο τα σχετικά στοιχεία αποτελούν κρατικό απόρρητο. Οι διεθνείς οργανώσεις εκτιμούν ότι πραγματοποιούνται χιλιάδες εκτελέσεις ετησίως, χωρίς να μπορούν να προσδιορίσουν με ακρίβεια τον αριθμό τους. Αντίστοιχα προβλήματα καταγραφής υπάρχουν στο Βιετνάμ και στη Βόρεια Κορέα.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η εφαρμογή της θανατικής ποινής για αδικήματα που σχετίζονται με ναρκωτικά. Το 2025 καταγράφηκαν τουλάχιστον 1.257 τέτοιες εκτελέσεις σε πέντε χώρες: την Κίνα, το Ιράν, το Κουβέιτ, τη Σαουδική Αραβία και τη Σιγκαπούρη. Σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα συγκεκριμένα αδικήματα δεν πληρούν το κριτήριο των σοβαρότερων εγκλημάτων για τα οποία το διεθνές δίκαιο επιτρέπει, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, τη διατήρηση της θανατικής ποινής.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι 47 εκτελέσεις του 2025 αποτελούν τον υψηλότερο αριθμό από το 2009. Συνολικά, έντεκα αμερικανικές πολιτείες εφάρμοσαν τη θανατική ποινή, επιβεβαιώνοντας ότι το ζήτημα εξακολουθεί να διχάζει τη χώρα, τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο.

Στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική η αύξηση ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή, καθώς οι καταγεγραμμένες εκτελέσεις ανήλθαν σε τουλάχιστον 2.611, από 1.442 το προηγούμενο έτος.

Αντίθετα, στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία δεν καταγράφηκαν νέες θανατικές καταδίκες ή εκτελέσεις το 2025. Η Λευκορωσία παραμένει η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που διατηρεί τη θανατική ποινή στη νομοθεσία της, αλλά για πρώτη φορά από το 1994 δεν καταγράφηκαν ούτε νέες καταδίκες ούτε εκτελέσεις. Η Ρωσία και το Τατζικιστάν εξακολουθούν να εφαρμόζουν αναστολή των εκτελέσεων.

Παρά τις αρνητικές εξελίξεις, η μακροπρόθεσμη τάση παραμένει υπέρ της κατάργησης. Στο τέλος του 2025, συνολικά 113 χώρες είχαν καταργήσει τη θανατική ποινή για όλα τα εγκλήματα, ενώ 145 την είχαν καταργήσει είτε νομοθετικά είτε στην πράξη.

Η νέα απόφαση των Ηνωμένων Εθνών εντάσσεται σε μια διπλωματική προσπάθεια που ξεκίνησε το 2007, με πρωτοβουλία της Ιταλίας για την καθιέρωση παγκόσμιας αναστολής των εκτελέσεων. Το κείμενο δεν έχει νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα και δεν επιβάλλει την κατάργηση της θανατικής ποινής. Καλεί, ωστόσο, τα κράτη που εξακολουθούν να την εφαρμόζουν να σταματήσουν τις εκτελέσεις, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την οριστική κατάργησή της.

Το επόμενο βήμα θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο, όταν η απόφαση θα τεθεί προς ψηφοφορία στην ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Η αντίφαση παραμένει έντονη: ολοένα περισσότερα κράτη απορρίπτουν τη θανατική ποινή, αλλά σε έναν περιορισμένο αριθμό χωρών οι εκτελέσεις αυξάνονται με πρωτοφανείς ρυθμούς. Η διεθνής πρόκληση δεν είναι πλέον μόνο να διευρυνθεί η πολιτική συναίνεση υπέρ της κατάργησης, αλλά να μετατραπεί αυτή η συναίνεση σε ουσιαστική μείωση των εκτελέσεων.

tanea.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου

Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό

Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Η στρατιωτική συμμαχία που μπορεί να αλλάξει την Ανατολική Μεσόγειο

Σε μια εκτενή γεωπολιτική συζήτηση στο κανάλι I Love Patrida, ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ (Shay Gal) συνομιλεί με τον...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Κηπουρός: Μια ειρηνιστική επιστολή Ελλήνων Πολιτών στην τριμερή Σύνοδο ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας

Χρήστος Κηπουρός: Με οδηγό το Δίκαιο της Θάλασσας και τη διδασκαλία του Αριστοτέλη, οι «Έξι Ελλήσποντοι» μετατρέπουν τον θαλάσσιο Ελληνισμό...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Μαυρίδης: Εισηγήσεις προς μια ολοκληρωμένη Ευρωπαϊκή Άμυνα

Ο Κύπριος Ευρωβουλευτής εξήγησε τη σημασία της μείωσης της εξάρτησης από τρίτες χώρες και προώθησης της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.

Δημοφιλή