Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η Αμερική «Στρατηγικός Εχθρός» της Τουρκίας

Δημοσιεύτηκε στις

Αθήνα, 28 Μαΐου 2008

Αγαπητοί φίλοι, αναρτώ στο ιστολόγιο άρθρο του Ερκίν Γιουρτακούλ, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της τουρκικής εθνικιστικής αριστεράς TÜRKSOLU, αρ. 166, την 17.12.2007.
Το περιεχόμενο του άρθρου προσφέρεται για συναξιολόγηση μαζί με άλλα δεδομένα, αν θέλουμε να εξάγουμε μερικά συμπεράσματα για την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
Να ληφθεί υπ’ όψιν ότι το περιοδικό θεωρείται δημοσιογραφικό όργανο των διαφόρων αυτοαποκαλούμενων αριστερών-αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων που έχουν στην ουσία παραστρατιωτική και παρακρατική οργάνωση και δράση και έχουν την κάλυψη του τουρκικού Γενικού Επιτελείου.

Σάββας Καλεντερίδης

Η Αμερική «Στρατηγικός Εχθρός» της Τουρκίας

Ο μύθος για τη «στρατηγική συμμαχία» της Τουρκίας με τις ΗΠΑ καταρρίφθηκε με τη σύλληψη των Τούρκων στρατιωτικών στις 4 Ιουλίου στη Σουλεϊμανίγιε από τις εκεί αμερικανικές δυνάμεις.
Η γενική άποψη πλέον κατατείνει προς το ότι η «στρατηγική συμμαχία της Τουρκίας με τις ΗΠΑ» έχει πλέον λήξει. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική της «προδοσίας» χτίζεται με βάση τη λογική της «επιδιόρθωσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ». Αρχικά εκφράζονται κάποιοι ισχυρισμοί για την ύπαρξη μιας ανύπαρκτης κατάστασης και στη συνέχεια ανακοινώνεται πως αυτό που δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα (η «στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ») έχει πάψει πλέον να υφίσταται. Κατόπιν γίνεται προπαγάνδα για κάτι που δεν είναι δυνατό. Αυτά αποτελούν τον όρο της «στρατηγικής» στην Τουρκία.

Πραγματική Έννοια: Στρατηγική Εχθρότητα

Ενώ η Τουρκία κάθε μέρα σύρεται όλο και περισσότερο σε ένα κλίμα πολύ σοβαρών εντάσεων με τις ΗΠΑ, οι αλήθειες άρχισαν να φανερώνονται με ταχύ ρυθμό. Μάλλον στην περίπτωση αυτή αρμόζει η παροιμία, «όσο πλησιάζουμε το πεδίο μάχης, οι αλήθειες εμφανίζονται ταχύτερα». Ενώ μέχρι χτες ήταν ρηξικέλευθο και αρκετά τολμηρό να πει κανείς πως η έννοια της στρατηγικής συμμαχίας με τις ΗΠΑ ήταν απλά μία αυταπάτη, σήμερα δεν εκπλήσσει καθόλου μία τέτοια δήλωση απ’ όπου και αν γίνει.
Αν θελήσουμε σήμερα να περιγράψουμε τη σχέση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «στρατηγική εχθρότητα».
Δε θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για την ασφάλεια της Τουρκίας χωρίς να διακρίνουμε τη «στρατηγική εχθρότητα» που υπάρχει με τις ΗΠΑ. Ισχύει βέβαια και το αντίθετο. Η ύπαρξη δηλαδή της Τουρκίας αυτή καθαυτή, αποτελεί στην ουσία εμπόδιο και είναι εχθρός της πολιτικής της «παγκόσμιας κυριαρχίας» των ΗΠΑ.
Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και οι αλήθειες που αποκαλύφθηκαν τους τελευταίους μήνες είναι αρκετές για να αποδείξουν τους παραπάνω ισχυρισμούς:
1. Ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράκ ήταν για να εξασφαλίσουν την αποικιοκρατική κυριαρχία τους στη Μέση Ανατολή και να ιδρύσουν
a. ένα νέο ασφαλές Ισραήλ και
b. ένα κουρδικό κράτος «μαριονέτα».
Αν εξετάσουμε το θέμα από την ιστορική του σκοπιά, η αμερικανική στρατηγική πολιτική ήταν μία πολιτική που είχε ως στόχο την ενσωμάτωση σε ένα κουρδικό κράτος όλων των κουρδικών φυλών, οι οποίες βρίσκονται σε συνεργασία με τις ΗΠΑ επί μονίμου βάσεως. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράκ. Και τώρα μέσω του Μπαρζανί και του Ταλαμπανί προσπαθήσουν να ιδρύσουν το κουρδικό κράτος «μαριονέτα».
2. Η βασική ανησυχία για την ίδρυση του κουρδικού κράτους «μαριονέτα» που αποτελεί και την κύρια πολιτική των ΗΠΑ για την επαναχάραξη των συνόρων στη Μέση Ανατολή είναι κάτι που απασχολεί στην ουσία το τουρκικό κράτος. Άλλωστε το Ιράκ από το 1991 δεν ασκεί κρατική κυριαρχία στην περιοχή του Βορείου Ιράκ. Το τουρκικό κράτος με την ευαισθησία του αυτή στην ουσία αποτελούσε την εγγυήτρια δύναμη για την πολιτική της «εδαφικής ακεραιότητας των κρατών». Στο σημείο όμως αυτό, οι ΗΠΑ παραβιάζοντας τις κόκκινες γραμμές που είχε θέση το τουρκικό κράτος για το Κουρδικό και το Βόρειο Ιράκ, προσπάθησε να κάνει αποδεκτή την πολιτική της για την επαναχάραξη των συνόρων στη Μέση Ανατολή.
3. Η ίδια η ύπαρξη και η πολιτική θέληση του τουρκικού κράτους στον τομέα αυτό βασιζόταν απλά και μόνο στην επιχειρησιακή δύναμη του τουρκικού στρατού. Για το λόγο αυτό ο σημαντικότερος των στρατηγικών στόχων που ανέπτυξαν οι ΗΠΑ ήταν η ουσιαστική αποδυνάμωση του τουρκικού στρατού. Η ουσιαστική αποδυνάμωση του τουρκικού στρατού αποτελεί στρατηγικό όρο και προϋπόθεση για την επικράτηση των ΗΠΑ στο γεωγραφικό άξονα Ισραήλ-Καυκάσου.
Όλα αυτά απλώς αναδεικνύουν το μέγεθος της στρατηγικής εχθρότητας των ΗΠΑ προς την Τουρκία στα πλαίσια της επίθεσης στο Ιράκ, πριν από την οποία ήταν αδιανόητη η έκφραση παρόμοιων απόψεων. Κι αυτό διότι ο αμερικανικός μηχανισμός ψυχολογικού πολέμου είχε διαδώσει τα ψέματα για «το Σαντάμ και τα χημικά όπλα». Ένα φράγμα ψεύδους το οποίο κατά καιρούς κατάφερνε να σπάσει μόνο ο τουρκικός στρατός κάνοντας λόγο για την ανάγκη διατήρησης της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ. Ένα στοιχείο που προστέθηκε μόλις πριν από 6 μήνες στο όνομα της στρατηγικής, ήταν η βλακεία τού ότι αυξήθηκε η στρατηγική σημασία της Τουρκίας στη νέα στρατηγική των ΗΠΑ.
Όταν όμως η κατάσταση άλλαξε και φάνηκε το «ενδεχόμενο σύγκρουσης της Τουρκίας με τις ΗΠΑ» και η εχθρότητα μεταξύ των δύο χωρών έφθασε σε τέτοιο σημείο που οδήγησε σε ταπεινωτικές συλλήψεις Τούρκων στρατιωτικών στη Σουλεϊμανίγια, από τις αμερικανικές δυνάμεις που σταθμεύουν στο Βόρειο Ιράκ, ακολούθησε έκπληξη, θυμός και αγανάκτηση από τουρκικής πλευράς. Ο στρατηγικός σύμμαχος των 50 χρόνων είχε ξαφνικά εξαφανιστεί.

Στόχος είναι ο Τουρκικός Στρατός και την ίδια στιγμή η Τουρκική Κυβέρνηση είναι στην Πλευρά του Εχθρού

Στην Τουρκία έχει δημιουργηθεί ένα σοβαρό κόμπλεξ σε σχέση με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας και την απόρριψη του νομοσχεδίου της 1ης Μαρτίου. Όσοι θέλησαν να διασώσουν από το σύντομο δρόμο τη στρατηγική συμμαχία, προσπαθούν ακόμα να υπολογίσουν το κόστος του «λάθους» που έκανε η Τουρκία την 1η Μαρτίου. Λέγεται μάλιστα ότι η συμμαχία των 50 χρόνων μετατράπηκε σε εχθρότητα λόγω της μη τήρησης της υπόσχεσης που έδωσε η Τουρκία για παροχή διευκολύνσεων και υποστήριξη της επιχείρησης των ΗΠΑ στο Ιράκ. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που δικαιολογείται η επίθεση των ΗΠΑ την 4η Ιουλίου εναντίον της Τουρκίας (σύλληψη των Τούρκων στρατιωτικών στη Σουλεϊμανίγια). Την επίθεση αυτή, όσοι ασχολούνται με την απόρριψη του νομοσχεδίου της 1ης Μαρτίου, την ερμηνεύουν ως εκδίκηση των ΗΠΑ.
Με βάση την κρατούσα άποψη, το γεγονός ότι την 1η Μαρτίου, παρά τις προσπάθειες του Ταγίπ και του Γκιουλ, δεν εξασφαλίστηκε θετική πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση για το αίτημα των Αμερικανών, αποτέλεσε σημείο καμπής στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε κάποια επί της ουσίας αλλαγή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Απλά, όταν η Εθνοσυνέλευση δεν ενέκρινε το υπόμνημα προκλήθηκε σοβαρός θόρυβο, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινής γνώμης να βρεθεί αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και την αλήθεια που υπήρχε από πριν στις σχέσεις με τις ΗΠΑ.
Όσοι όμως εντοπίζουν το πρόβλημα στην 1η Μαρτίου, δεν μπορούν να εξηγήσουν το εξής: γιατί ενώ από τη μια συνεχίζεται η εκστρατεία των ΗΠΑ κατά του τουρκικού στρατού, ενώ από την άλλη προσπαθούν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με το τουρκικό κράτος.
Μετά από την κρίση που προκάλεσε η αιχμαλωσία των 11 Τούρκων στρατιωτικών, οι ΗΠΑ κάνουν ένα ξεκάθαρο διαχωρισμό μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και του τουρκικού στρατού, όπως γίνεται και με την επιστολή του Ράμσφελντ προς τον Ερντογάν.
Δηλαδή το πρόβλημα που υπάρχει μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, δεν οφείλεται στη λανθασμένη απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης την 1η Μαρτίου. Με βάση τις επίσημα εκφρασμένες αμερικανικές θέσεις, η τουρκική κυβέρνηση θεωρείται ότι είναι υπέρ των ΗΠΑ ενώ ο τουρκικός στρατός το αντίθετο. Πράγμα που υποδηλώνει πως οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν την ενότητα του τουρκικού κράτους και διαχωρίζουν την κυβέρνηση από το στρατό.
Μετά τις εκλογές και τη νίκη του ΑΚΡ οι ΗΠΑ δεν χρησιμοποίησαν την κρατική διπλωματία στις σχέσεις της με την Τουρκία, θέμα που εκλήφθηκε από τα τουρκικά ΜΜΕ τις περισσότερες φορές ως ένα απλό θέμα πρωτοκόλλου. Η αρχή αυτής της πρακτικής βέβαια ξεκινά από την επίσκεψη του Ταγίπ στον Μπους πριν ακόμα ο πρώτος εκλεγεί ως βουλευτής.
Στο σημείο αυτό έγκειται και η σημασία της σύλληψης των 11 στρατιωτικών και της επίσκεψης του Γκιούλ στις ΗΠΑ, που ακολούθησε. Στην Τουρκία ακόμα και η κυβερνητική εξουσία, παρά τις αντιρρήσεις του τουρκικού στρατού, αποδέχτηκε την πολιτική αυτή των ΗΠΑ που διαχωρίζει την τουρκική κυβέρνηση από τον τουρκικό στρατό και έφθασε στο σημείο να εξετάζει τη νομιμότητα και τη σκοπιμότητα της συνεχιζόμενης ύπαρξης και δράσης του τουρκικού στρατού στο Βόρειο Ιράκ.

Οι Διαστάσεις της Εχθρότητας των ΗΠΑ Εναντίον της Τουρκίας

Αν δούμε τα πράγματα από την οπτική γωνία της στρατηγικής των ΗΠΑ θα διαπιστώσουμε πως μετά από την επίθεση στο Ιράκ έχουν συμβεί αρκετές ενδιαφέρουσες εξελίξεις.
1. Ιδρύθηκε το κουρδικό κράτος. Οι ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή ασχολούνται με ασκήσεις και δράσεις που εκπαιδεύουν τον υπό ίδρυση κουρδικό στρατό. Στην εκπαίδευση αυτή συμπεριλαμβάνονται -όπως έγινε και την 4η Ιουλίου- κοινές επιχειρήσεις των Αμερικανών με τους Πεσμεργκά εναντίον του τουρκικού στρατού.
2. Έγιναν αλλαγές στις κόκκινες γραμμές που ίσχυαν στην πολιτική τους για τη Μέση Ανατολή. Οι στρατηγικές πλέον χαράσσονται ξεκινώντας από την άρνηση της αρχής «της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ», που οι ίδιοι οι Αμερικανοί χαρακτηρίζουν σαν μια βλακεία. Πράγμα που σημαίνει πως βλακεία θεωρείται και η έννοια της «στρατηγικής της ακεραιότητας της Τουρκίας».
3. Σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις προς την κατεύθυνση της αποδυνάμωσης και της εξουδετέρωσης του εμποδίου που λέγετε τουρκικός στρατός.
Αν αξιολογηθούν όλα αυτά δεν θα είναι δύσκολο να αντιληφθούμε πως η επίθεση προς το Ιράκ, στην ουσία ήταν μία επίθεση προς την ίδια Τουρκία. Ωστόσο η εχθρότητα των ΗΠΑ προς την Τουρκία δεν πρόκειται να περιοριστεί μόνο σε αυτά. Θέματα που ήρθαν στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Γκιουλ θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε, έστω και λίγο, το μέγεθος της εχθρότητας των ΗΠΑ προς την Τουρκία:
1. Περαιτέρω ανάδειξη του Αρμενικού Ζητήματος και αποδοχή του από την Τουρκία
2. Η αποδοχή του σχεδίου Αννάν
3. Ο έλεγχος του τουρκικού στρατού από την πολιτική ηγεσία
4. Αμνηστία στο ΡΚΚ και υποχώρηση του τουρκικού στρατού από το Βόρειο Ιράκ
5. Χρησιμοποίηση του τουρκικού στρατού εναντίον των Αράβων.

Τα 100 Χρόνια που Έχασαν οι ΗΠΑ εξ’ αιτίας της Τουρκίας

Οι απαιτήσεις των ΗΠΑ από την Τουρκία αποσκοπούν ανοικτά στην υλοποίηση ενός στρατηγικού στόχου. Το να δηλώσει ευθέως η αμερικανική κυβέρνηση τις απαιτήσεις αυτές στην τουρκική πλευρά δεν διευκολύνει την κατάσταση και δεν μειώνει την εχθρότητα και την καχυποψία, τουναντίον την επιβαρύνει ακόμα περισσότερο.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε πως το ιστορικό πλαίσιο των σημερινών απαιτήσεων των ΗΠΑ παραπέμπουν ευθέως στη Συνθήκη των Σεβρών. Οι απαιτήσεις αυτές προτάθηκαν από τις ΗΠΑ και μετά από πίεση έγιναν αποδεκτές από τον Τούρκο υπουργό εξωτερικών (κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ) την επέτειο της ίδρυσης του σύγχρονου τουρκικού κράτους, δηλαδή στις 24 Ιουλίου, επέτειο υπογραφής της Συνθήκη Λοζάννης. Η κυβερνητική εξουσία δε που θα υλοποιήσει τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, όπως είναι γνωστό, είναι η διάδοχος, η φυσική συνέχεια ων ισλαμιστών, οι οποίοι θεωρούνται ότι είναι αρνητές της Συνθήκης της Λοζάννης.
Επίσης μπορούμε να προβούμε στην εξής διαπίστωση: οι στρατηγικοί αναλυτές που δηλώνουν πως «οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις κλονίστηκαν την 1η Μαρτίου», είτε δε γνωρίζουν τις ιστορικές αλήθειες της περιοχής, είτε τις αγνοούν εσκεμμένα. Κι αυτό γιατί η εχθρότητα των ΗΠΑ προς την Τουρκία εκτός από στρατηγικό έχει και ιστορικό χαρακτήρα.
Μία στρατηγική ασφάλειας που θα προφυλάσσει και θα διασφαλίζει την επιβίωση του τουρκικού κράτους, οφείλει να υπολογίζει τις ίδιες τις αρχές ίδρυσης του κράτους καθώς επίσης και την ιστορία του. Το τουρκικό κράτος είναι ένα κράτος που ιδρύθηκε μετά από έναν αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο ανεξαρτησίας. Η ίδρυση του κράτους αυτού ήταν το τέλος των ιμπεριαλιστικών ονείρων της αγγλικής αυτοκρατορίας.
Το τουρκικό κράτος, όμως, ιδρύθηκε με βάση την άρνηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων εξουσίας και επικράτησης των ΗΠΑ στην περιοχή. Ας δούμε όμως τώρα τα γεωγραφικά σύνορα και τις ζώνες επιρροής που είχαν χαράξει στα χαρτιά οι ΗΠΑ στις αρχές του αιώνα για την περιοχή της Τουρκίας. Όσες στρατηγικές και πολιτικές επιλογές σχεδίασε και επιχείρησε να υλοποιήσει ο Γουίλσον, έμειναν ανενεργές και δεν έγιναν πράξη λόγω του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα των Τούρκων και της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ δεν υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λοζάννης.
Με την ιδιότητά της αυτή η Συνθήκη της Λοζάννης, περισσότερο από αυτά της Αγγλίας και της Γαλλίας, έβλαψε τα σχέδια κυριαρχίας των ΗΠΑ στην περιοχή της Ανατολίας. Κι αυτό διότι το τουρκικό κράτος ιδρύθηκε βασιζόμενο στην κατάρρευση και τη διάλυση της πολιτικής που είχαν χαράξει τότε οι ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο.
Έκτοτε οι ΗΠΑ μόνο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατάφεραν να επαναφέρουν στο προσκήνιο την παραδοσιακή τους πολιτική που αφορούσε τη Μέση Ανατολή και να προωθήσουν κατά κάποιο τρόπο τις θέσεις τους στην περιοχή, θέσεις που είχαν απολέσει με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάννης. Οι διάφοροι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες καθώς επίσης η ύπαρξη και η δράση της Σοβιετικής Ένωσης έγιναν αιτία να περιοριστούν τα σχέδια των ΗΠΑ για την περιοχή μας απλά σε ένα όνειρο. Στις αρχές όμως του 1990 άρχισαν να εμφανίζονται ξανά στο ορίζοντα ελπίδες για την υλοποίηση αυτών των σχεδίων των ΗΠΑ. Συμπερασματικά, με βάση τα παραπάνω, αν δεν υπήρχε το τουρκικό κράτος η Μέση Ανατολή θα είχε περιέλθει στην επιρροή των ΗΠΑ πριν από έναν αιώνα.
Μετά από όλα αυτά, οι αναλυτές που θεωρούν ότι το αίσθημα της εκδίκησης των ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας οφείλεται στη μη έγκριση του νομοσχεδίου της 1ης Μαρτίου, πως πιστεύουν ότι θα ισοφαρίσουν οι ΗΠΑ τις απώλειες που υπέστησαν από την ίδρυση της Τουρκίας για το χαμένο για τα αμερικανικά συμφέροντα αιώνα;
Η στρατηγική εχθρότητα των ΗΠΑ γίνεται αντιληπτή μόνο αν κατανοηθεί η φύση της πραγματικής εχθρότητας για την Τουρκία, η οποία βρίσκεται στη θεμελιακή βάση των σχέσεων των δύο πλευρών. Η στρατηγική των ΗΠΑ είναι αυτή που αποσκοπεί στη διάλυση του τουρκικού κράτους και την άλωση από τους ίδιους της τουρκικής πατρίδας.

Το Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας και η Προτεραιότητα των Εξωτερικών Απειλών

Πρέπει να γίνει σωστή αξιολόγηση της εχθρότητας των ΗΠΑ προς την Τουρκία, βάσει αυτής να γίνει εκτίμηση των υφιστάμενων απειλών, και στη συνέχεια να συνταχθεί ανάλογα το Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας (Κόκκινο Βιβλίο) της Τουρκίας.
Το σημαντικότερο απόκτημα των ΗΠΑ μετά από την επίθεση στο Ιράκ είναι ένα κουρδικό κράτος «μαριονέτα». Το κράτος αυτό ενισχύεται με τη στήριξη και την εκπαίδευση των δυνάμεων των ΗΠΑ και υποδαυλίζεται να δρα εναντίον της Τουρκίας. Επιπλέον το πρόγραμμα με τα 5 άρθρα που δόθηκε στον Γκιουλ από την αμερικανική κυβέρνηση κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον, αποδεικνύει πως οι ΗΠΑ αποσκοπούν στην πολύπλευρη πολιορκία του τουρκικού κράτους, με αποκορύφωμα τη χειραγώγηση της ίδιας της εξουσίας στην Τουρκία.
Στο σημείο αυτό η Τουρκία πρέπει να αναπτύξει ενεργή πολιτική για να αντιμετωπίσει το κουρδικό κράτος αλλά και την απειλή που δημιουργεί η πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή, παράγοντες και οι δυο που αποτελούν πλέον εξωτερική απειλή για την Τουτκία. Στο Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας πρέπει να επισημανθεί πως η στρατηγική που ακολουθούν οι ΗΠΑ στην περιοχή είναι άκρως εχθρική και απειλητική προς την Τουρκία.
Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να επαναχαραχτούν οι κόκκινες γραμμές της Τουρκίας και με βάση αυτές να υπερασπιστούμε μια πολιτική που θα διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής. Τέλος, ο τουρκικός στρατός πρέπει να αυξήσει τον επιχειρησιακό του ρόλο στη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο.
Πρέπει να γίνει κατανοητό στην κοινή γνώμη πως ο τουρκικός στρατός βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πολύ σοβαρή απειλή.

Σχέσεις ΗΠΑ-ΑΚΡ

Σε μια στρατηγική και πολιτική εθνικής ασφάλειας, όπου οι ΗΠΑ έχουν αξιολογηθεί σαν εξωτερική απειλή για την Τουρκία, η υφιστάμενη σχέση μεταξύ Ταγίπ-ΗΠΑ αποτελεί ένα σοβαρό μειονέκτημα για την τουρκική πλευρά. Η πολιτική της κυβέρνησης του Ταγίπ, που βασίζεται στην περίφημη συνάντηση Ταγίπ-Μπους, εξελίχθηκε μέχρι σήμερα προς την κατεύθυνση της διάλυσης της πολιτικής ασφάλειας της Τουρκίας αλλά και του ίδιου του τουρκικού στρατού.
Ο εθνικός αγώνας της Κύπρου χάθηκε σε μεγάλο βαθμό λόγω της προδοσίας της κυβέρνησης του ΑΚΡ και οι εγγυήσεις που δίνονται, δεν απέχουν από την υπογραφή της παράδοσης. Η ενεργή πολιτική στο θέμα των μειονοτήτων που ακολουθεί το ΑΚΡ βάσει όσων προστάζει η ΕΕ, προμηνύει σοβαρότατες εξελίξεις στο Ρωμέικο αλλά και Αρμενικό Ζήτημα της Τουρκίας.
Οι μειονότητες σταδιακά μετατρέπονται σε μία ισχυρή πολιτική δύναμη στην Τουρκία. Το ίδιο το ΑΚΡ, όπως έκανε στη Σμύρνη, φέρνει σε διοικητικές θέσεις τους εκπροσώπους των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων. Ο κύριος κίνδυνος, όμως, θα εμφανιστεί σε θέματα όπως η απόκτηση ακινήτων από μειονοτικούς, οι αποζημιώσεις που θα απαιτήσουν από το τουρκικό κράτος κλπ. Δηλαδή στην ουσία το ΑΚΡ προσπαθεί να δημιουργήσει το κατάλληλο πληθυσμιακό υπόβαθρο για τα σχέδια των ΗΠΑ που αφορούν τους Αρμένιους και τους Ρωμιούς του Πόντου.
Εκτός αυτού αρχικά ο Ταγίπ και στη συνέχεια ο Γκιουλ, τονίζοντας την ταυτότητα του ΑΚΡ ως «μουσουλμανικό κόμμα φιλικό προς τις ΗΠΑ», προσπαθούν να πάρουν έγκριση και να επισημοποιήσουν την εξουσία τους από τις ΗΠΑ.
Οι προσπάθειες των ΗΠΑ για την πολιτικοποίηση του ΡΚΚ και την επανέναρξη της τρομοκρατικής του δράσης στην Τουρκία συνεχίζονται παράλληλα με τις προσπάθειες για την ίδρυση ενός κουρδικού κράτους στο Βόρειο Ιράκ.
Οι προσπάθειες από την άλλη για τη διάλυση του τουρκικού στρατού έχουν φτάσει σε σημείο να εξοργίσουν την ίδια τη Γενική Γραμματεία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Αιχμαλωσία των 11 Στρατιωτικών:
Το Σημαντικότερο Βήμα για την Εξουδετέρωση του Τουρκικού Στρατού

Η επίθεση εναντίον των Τούρκων στρατιωτικών στη Σουλεϊμάνιγια, που πραγματοποιήθηκε πριν από την προγραμματισμένη επίσκεψη Γκιουλ στις ΗΠΑ, αποτέλεσε το σημαντικότερο βήμα για την εξουδετέρωση και τη διάλυση του τουρκικού στρατού από τις ΗΠΑ. Καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν έχει λάβει χώρα ανάλογο συμβάν. Η επίθεση αυτή αποτελεί το πιο κρίσιμο σημείο για την εξουδετέρωση του στρατού και είναι ιδιαίτερα σημαντική. Η επίθεση αυτή είχε ως στόχο -και σε μεγάλο βαθμό τον πέτυχε- να μειώσει το κύρος του στρατού στα μάτια του τουρκικού λαού και να ισχυροποιήσει τη γραμμή της ολοκληρωτικής παράδοσης της Τουρκίας στις ΗΠΑ.
Εξίσου σημαντική είναι και η στάση που τήρησε η τουρκική κυβέρνηση μετά από αυτά τα επεισόδια. Ο Ταγίπ και ο Γκιουλ δεν άλλαξαν καθόλου το πρόγραμμά τους μετά από τα επεισόδια στη Σουλεϊμανίγια, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό πως τα αντιμετώπισαν ως κάτι ασήμαντο, ως κάποιο «τοπικό» επεισόδιο. Ο Ταγίπ αρνήθηκε ευθέως να δώσει κάποια διπλωματική απάντηση στις ΗΠΑ.
Μετά από αυτό, οι δικαιολογίες των ΗΠΑ, έστω και με πλάγιο τρόπο, έγιναν αποδεκτές από την τουρκική κυβέρνηση. Εξετάσθηκε η δράση του τουρκικού στρατού στο Βόρειο Ιράκ και επισημάνθηκε πως οι ενέργειες του τουρκικού κράτους στο Ιράκ θα περάσουν από τη δικαιοδοσία του στρατού στη δικαιοδοσία του υπουργείου εξωτερικών.
Όλα αυτά ήταν στην ουσία μια αμφισβήτηση και εκτόξευση απειλής προς τον τουρκικό στρατό, απειλή που εκτοξεύθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, οποία φυσικά ευχαρίστησε ιδιαιτέρως τις ΗΠΑ. Ο Γκιουλ δεν μπήκε καν στον κόπο να αναβάλει την επίσκεψή του στις ΗΠΑ μέχρι αυτές να ζητήσουν συγνώμη, την οποία πραγματοποίησε μάλιστα σε ημέρα που συνέπιπτε με την επέτειο της υπογραφής της Συνθήκης της Λοζάννης.
Η επίθεση αυτή προς την Τουρκία αλλά και τον τουρκικό στρατό θα διατηρήσει τη σημασία της και εκτός του ότι θα αποδεικνύει την εχθρότητα των ΗΠΑ προς την Τουρκία, θα αποδεικνύει επίσης και την πισώπλατη μαχαιριά της τουρκικής κυβέρνησης προς τον τουρκικό στρατό.

Το Σχέδιο Λόρενς της Αραβίας Νο 2:
Τούρκοι Εναντίον των Αράβων

Στο πρόγραμμα που ο Γκιουλ δέχτηκε στις ΗΠΑ προστέθηκε τώρα και το 5ο άρθρο, που προβλέπει την αποστολή τουρκικού στρατού στο Ιράκ. Στο σημείο αυτό εγκλωβίστηκαν και οι συζητήσεις πριν και μετά τη συνάντηση του Γκιουλ στις ΗΠΑ. Κι αυτό διότι αυτοί που πιστεύουν ότι η κρίση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων οφείλεται μόνο στην απόρριψη του νομοσχεδίου της 1ης Μαρτίου, τώρα λένε πως οι σχέσεις με τις ΗΠΑ θα κριθούν από τούδε και στο εξής από τη στάση που θα τηρήσει η Τουρκία στο άρθρο αυτό. Κατά τους ίδιους μάλιστα, οι ΗΠΑ ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν ανάγκη από στρατό, ζητούν από την Τουρκία να στείλει στρατό στο Ιράκ για να βολιδοσκοπήσουν και να μετρήσουν τις προθέσεις της!
Μία σωστή, ωστόσο, αξιολόγηση της εχθρότητας και της στρατηγικής που επιδεικνύουν οι ΗΠΑ προς την Τουρκία, αποδεικνύει πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Οι ΗΠΑ απαιτούν από την Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματά της που βρίσκονται εδώ και δέκα περίπου χρόνια στις περιοχές των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ και να στείλει άλλα στις περιοχές των Αράβων σουνιτών στο κεντρικό Ιράκ.
Αν αναλογιστούμε την πολιτική της στρατηγικής πολιορκίας που ασκούν οι ΗΠΑ προς την Τουρκία, θα διαπιστώσουμε πως το μόνο μέτωπο που μακροπρόθεσμα μπορεί να βλάψει τις ΗΠΑ είναι αυτό της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την αντίδραση του Ιράν, της Συρίας και των Αράβων έχει την ευκαιρία να ματαιώσει τα σχέδια των ΗΠΑ στην περιοχή και να διαρρήξει την πολιορκία που επιχειρείται να της επιβληθεί. Η Τουρκία είναι σε θέση να κάνει τις ΗΠΑ να καταναλώσουν ολόκληρη την ενέργειά τους για τη γεωγραφία αυτή.
Τα ΜΜΕ από την άλλη πλευρά τονίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι «γείτονάς μας δεν είναι πλέον το Ιράκ αλλά οι ΗΠΑ». Η ανάλυση αυτή είναι εύκολη, ευτελής και λανθασμένη. Ακόμα και αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να ιδρύσουν μία εικονική κυριαρχία στο Ιράκ -αφού ανέτρεψαν την εξουσία του Σαντάμ- δεν υπάρχει περίπτωση το Ιράκ να μη μετατραπεί σε μία δεύτερη Παλαιστίνη. Η πραγματικότητα του Ιράν και της Συρίας αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ δε θα μπορέσουν ποτέ να προαχθούν από τη θέση του «κατακτητή» στη θέση του «γείτονα» στην περιοχή μας.
Έτσι οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να αφανίσουν τη σοβαρότατη απειλή που αποτελεί η συμμαχία Τουρκίας-Αράβων-Ιράν με ένα Σχέδιο Λόρενς της Αραβίας Νο 2. Με βάση το σχέδιο αυτό θα πρέπει να προκληθεί εχθρότητα μεταξύ Τούρκων και Αράβων. Την ίδια στιγμή δύο εχθρικές προς τις ΗΠΑ πλευρές (Τουρκία και Άραβες του Ιράκ), θα καταναλώσουν τις δυνάμεις τους και θα αποδυναμωθούν, πολεμώντας η μια την άλλη. Το μεγαλύτερο όφελος των ΗΠΑ από αυτό θα είναι ο οικονομική αποδυνάμωση της Τουρκίας και η ψυχολογική αποδυνάμωση του τουρκικού στρατού.

Η Άρνηση του Νέου Σχεδίου Λόρενς θα Αποφέρει Οφέλη

Στο Σχέδιο Λόρενς Νο 1 οι Τούρκοι είχαν υποδαυλιστεί και κινήθηκαν εναντίον των Αράβων. Το όπλο όμως αυτό αργότερα, με τους πολέμους ανεξαρτησίας των Αράβων, λειτούργησε ως μπούμερανγκ για τα αμερικανικά συμφέροντα. Η εφαρμογή του Σχεδίου Λόρενς Νο 2 είναι ακόμα πιο δύσκολη. Το Ιράκ είναι μία περιοχή που κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν πρόδωσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και προκάλεσε σοβαρότατα πλήγματα στους Άγγλους. Επίσης το σημερινό τουρκικό κράτος δεν είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία των αρχών του 20ου αιώνα. Το κράτος που δημιούργησε ο Ατατούρκ είχε ιδιαίτερη σημασία για τους πολέμους ανεξαρτησίας των Αράβων που ακολούθησαν. Η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ των κρατών της περιοχής και η πρόθεσή τους να συμμαχήσουν με την Τουρκία για να αντιμετωπίσουν από κοινού το πρόβλημα του κουρδικού κράτους/«μαριονέτας» του Βορείου Ιράκ αποτελεί ένα εφιαλτικό σενάριο για τις ΗΠΑ.
Για το λόγο αυτό οι ΗΠΑ προσπαθούν να στείλουν τον τουρκικό στρατό εναντίον των Αράβων και να προκαλέσουν καχυποψία μεταξύ των χωρών αυτών και εχθρότητα μεταξύ Αράβων και Τούρκων. Όσον αφορά την κυβέρνηση του ΑΚΡ, σε αυτήν οι ΗΠΑ έχουν αναθέσει το ρόλο του Δούρειου Ίππου.
Η αποστολή ωστόσο του τουρκικού στρατού στο Ιράκ δε μοιάζει καθόλου με την αποστολή του στην Κορέα. Το θέμα αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτό από τον τουρκικό λαό, να χυθεί δηλαδή άδικα αίμα για να πολεμήσει ο Τούρκος στρατιώτης ομόθρησκούς του. Αν η Τουρκία παγιδευτεί σε μία τέτοια κατάσταση θα υποστεί σοβαρότατα πλήγματα.
Η άρνηση στις απαιτήσεις και τα σχέδια των ΗΠΑ είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει μία τέτοια κατάσταση στη Μέση Ανατολή, η οποία θα είναι άκρως καθησυχαστική για την Τουρκία. Η ενθάρρυνση στην αντίσταση απέναντι στις ΗΠΑ και η συσπείρωση δυνάμεων που θα προκαλέσει στη Μέση Ανατολή η άρνηση της Τουρκίας, θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την αναμενόμενη. Αν υπολογίσουμε πως η μη έγκριση του νομοσχεδίου την 1η Μαρτίου προκάλεσε μεγάλη χαρά στους Άραβες, μπορούμε να φανταστούμε τη δύναμη που θα αποκτήσει η Τουρκία αν συνεχίσει έμπρακτα τον αγώνα της απέναντι στην πολιτική και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή.
Μετά από μια τέτοια στάση οι εξελίξεις στις αραβοτουρκικές σχέσεις θα εφησυχάσουν την Τουρκία στην Κύπρο και στο Αιγαίο και θα καταπνίξουν το Αρμενικό Ζήτημα πριν ακόμα αυτό εμφανιστεί. Η αντιαμερικανική στάση της Τουρκίας μπορεί να προκαλέσει τέτοιες εξελίξεις.

Οι ΗΠΑ Στρατηγικός Εχθρός και όχι «Υπερδύναμη»

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στη δημιουργία μία Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας η οποία να χαρακτηρίζει τις ΗΠΑ ως στρατηγικό εχθρό της Τουρκίας, είναι ψυχολογικό.
Οι ΗΠΑ μέχρι σήμερα δε χαρακτηρίστηκαν ποτέ ως «υπερδύναμη», ούτε ως σύμμαχος αλλά ούτε ως εχθρός. Η έννοια της «υπερδύναμης» είναι ιδεολογική. Ερμηνεύεται ως μία δύναμη που αν δε βρεθεί αντιμέτωπη με μία άλλη υπερδύναμη δεν πρόκειται να ηττηθεί.
Το λογικό αποτέλεσμα αυτού είναι ο αφοπλισμός ολόκληρου του κόσμου. Διότι σε μία τέτοια ερμηνεία, δεν υπάρχει άλλη επιλογή πλην της ολοκληρωτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ. Οι ανάγκες όμως είναι κάπως διαφορετικές. Οι μύθοι για την οικονομική αλλά και πολιτική δύναμη των ΗΠΑ έχουν καταρριφθεί προ πολλού. Δεν απέχει πολύ και η κατάρριψη του μύθου για τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ.
Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με την εξής επιλογή σε σχέση με τη στάση της απέναντι στις ΗΠΑ: Μπορεί να προσπαθήσει να τις αντιμετωπίσει σε μία κατάσταση και έναν τομέα που είναι αρκετά δυνατή. Μπορεί, δηλαδή, να κάνει κάποια αντίποινα στις επιθέσεις και τις απειλές που δέχεται από τις ΗΠΑ. Ειδάλλως, αφού είναι φανερό πως με την παθητική της στάση κάθε μέρα θα αποδυναμώνεται, κάποια στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία πολιορκία των ΗΠΑ.
Για το λόγο αυτό η Τουρκία, λαμβάνοντας υπ’ όψιν της την έννοια της εξωτερικής απειλής, που προέρχεται από:
• Το κουρδικό κράτος στο Βόρειο Ιράκ
• Το ΡΚΚ
• Τους Έλληνες και τους Ρωμιούς
• Το Αρμενικό Ζήτημα και
• Την Κύπρο,
πρέπει να δημιουργήσει ένα νέο Δόγμα Ασφάλειας που θα παράγει πολιτικές και θα υπερασπίζεται την άμυνα και την ακεραιότητα της πατρίδας χωρίς να συνυπολογίζεται μια συμμαχική σχέση με τις ΗΠΑ, και το οποίο δόγμα θα προβλέπει συμμαχία ακόμη και με το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία, έτσι ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα για διεξαγωγή κάποιων επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο.
Όταν αυτό το Δόγμα Ασφάλειας γίνει αντιληπτό από την τουρκική κοινή γνώμη, θα προκαλέσει και το σχετικό εσωτερικό αντίκτυπο, που θα οδηγήσει στη διάλυση όλα τα στοιχεία στο εσωτερικό της Τουρκίας που επιδιώκουν συνεργασία με τις ΗΠΑ, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ένα ισχυρό κράτος.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό TÜRKSOLU στις 4 Αυγούστου 2003 και αναδημοσιεύεται στη μνήμη του συντάκτη του, Ερκίν Γιουρτακούλ, που διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Έκδοσης του περιοδικού μέχρι το θάνατό του (22 Δεκεμβρίου 2003).
Τέλος άρθρου

Μετάφραση-Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης
Πηγή: Περιοδικό TÜRKSOLU, 17.12.2007, Αρ. 166
http://www.turksolu.org/166/yurdakul166.htm+ABD+stratejik+dusman

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή