Γενικά θέματα
Η Ρωσία και ο Καύκασος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
«Δεν θέλουμε, αλλά και δεν φοβόμαστε ένα νέο ψυχρό πόλεμο» είπε ο Ρώσος Πρόεδρος Μεντβέβτεφ και συνέχισε: «Δεν έχουμε ανάγκη αυταπάτες συνεταιρισμού…’Οταν μας περικυκλώνουν με βάσεις από παντού και ένας αυξανόμενος αριθμός κρατών εντάσσεται στο ΝΑΤΟ και μας λένε «μην ανησυχείτε» φυσικά δεν μας αρέσει…Αν θέλουν να καταστρέψουν ουσιαστικά τη συνεργασία, δεν είναι κάτι φρικτό για μας. Είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε κάθε απόφαση, περιλαμβανομένης και του τερματισμού όλων των σχέσεων».
Η δήλωση αυτή του Ρώσου Προέδρου Μεντβέντιεφ σηματοδοτεί ίσως την πρώτη «ρήξη» του κόσμου της «παγκοσμιοποίησης». Σε κάθε περίπτωση πάντως, αντικατοπτρίζει μια νέα εποχή για τη Ρωσία. Η Μόσχα, δεν εγκατέλειψε μόνο τις τεράστιες ψευδαισθήσεις που έτρεφε, από την εποχή τουλάχιστο του Γκορμπατσώφ, για είσοδο σε έναν ανύπαρκτο «κόσμο όμορφο, αγγελικά πλασμένο». Δεν θέλει πια και να εκβιάζεται με την απειλή μιας επιδείνωσης των σχέσεών της με τη Δύση. Αν ο σκοπός της «επιχείρησης Γεωργία» ήταν να τρομάξει τη Μόσχα με την προοπτική ενός νέου ψυχρού πολέμου και της «απομόνωσης», οι πρώτες τουλάχιστο ενδείξεις είναι ότι δεν επιτυγχάνεται η επιδίωξη. «Ο σοβιετικός κομμουνισμός χρειάστηκε 70 χρόνια να μας κάνει να τον σιχαθούμε, η Δύση τα κατάφερε σε δύο μόνο δεκαετίες», είναι το ανεκδοτολογικό σχόλιο, που μούκανε, συνοψίζοντας το συμπέρασμα, προ ημερών ένας Ρώσος φίλος, διαρκώς διαφωνών, απο τους καιρούς του Μπρέζνιεφ μέχρι σήμερα, με κάθε καθεστώς της χώρας του. Και ίσως το πιο σημαντικό: η νέα πορεία υποστηρίζεται από την ρωσική κοινή γνώμη, που εκαπιδεύτηκε σκληρότατα από είκοσι χρόνια ανείπωτης οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής στο εσωτερικό, δραματικής συρρίκνωσης διεθνώς του ρόλου της Ρωσίας. Οι Ρώσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν γιατί θεωρούν ότι ξανάδωσε στη χώρα τους την αξιοπρέπειά της – κι αυτό καθιστά περίπου άτρωτο το καθεστώς. Το καθεστώς αυτό εξακολουθεί να θέλει τη Ρωσία στην Ευρώπη και καλές σχέσεις με τους Αμερικανούς – με όρους όμως ισοτιμίας και αμοιβαίου σεβασμού.
Πριν ένα χρόνο, ο Νίκολας Μπερνς, υπεύθυνος για την βαλκανική και σοβιετική πολιτική των ΗΠΑ επισκέφθηκε την Αθήνα. Σε ένα γεύμα με δημοσιογράφους τον ρώτησα αν οι Αμερικανοί δεν φοβούνται ότι, προχωρώντας μονομερώς στο Κόσοβο, θα σπρώξουν τη Ρωσία να κάνει το ίδιο, όχι μόνο στην Αμπχαζία και την Οσσετία, όπως περίπου απειλεί, αλλά να ανοίξει ίσως και ζήτημα Κριμαίας ή κάποιο άλλο αύριο. Κατάλαβα ότι δεν διέθετε απάντηση – φαινόταν δεσμευμένος σε ένα προ πολλού γραμμένο software που τον πήγαινε «υποχρεωτικά» στην αναγνώριση του Κοσόβου. Μόνο που το πρόγραμμα ήταν πολύ «αισιόδοξο». Προϋπέθετε ότι, όπως όντως συνέβαινε εδώ και είκοσι χρόνια, η Μόσχα θα περιοριζόταν σε ρητορικού τύπου αντιδράσεις, κάθε φορά που η Αμερική και το ΝΑΤΟ άπλωναν την «αρίδα» τους πιο πέρα. Η στάμνα είχε πάει πολλές φορές στο πηγάδι, χωρίς να σπάσει. Κι όσο η στάμνα δεν έσπαγε, κανείς στην Ουάσιγκτον δεν έπαιρνε στα σοβαρά το ενδεχόμενο να συμβεί στο τέλος κάτι τέτοιο.
Λίγες ώρες μετά την δημόσια έκκληση του Προέδρου Μπους να μην το πράξει, ο Ρώσος Πρόεδρος Μεντβέντεφ υπέγραφε, την περασμένη Τρίτη, την πράξη αναγνώρισης της ανεξαρτησίας της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας, μετά από μια συνάντηση με τον πρωθυπουργό Πούτιν. Με την αναγνώριση, το Κρεμλίνο επέδειξε έτι περαιτέρω την αποφασιστικότητά του έναντι των Δυτικών, απαντώντας ταυτόχρονα στην μονομερή πράξη αναγνώρισης του Κοσόβου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους κυριότερους συμμάχους τους και στην επίθεση που εξαπέλυσε η Γεωργία εναντίον της Νότιας Οσσετίας. Προχθές άλλωστε, μιλώντας στο CNN, o κ. Πούτιν κατηγόρησε ευθέως τις ΗΠΑ ότι βρίσκονταν πίσω από την επίθεση της Γεωργίας. Και, προφανώς διασκεδάζοντάς το, μετά από τόσα χρόνια «ταπεινώσεων», πρόσθεσε ότι η χώρα του απηγόρευσε σε 98 αμερικανικές εταιρείες να εξάγουν πουλερικά στη Ρωσία – δεν πληρούν τα ρωσικά στάνταρτ υγιεινής. ‘Ηρθε τώρα ο καιρός για την αλαζόνα Υπερδύναμη να «εκπαιδευτεί» κι αυτή με τη σειρά της – μια δουλειά που άρχισαν Ιρακινοί και Αφγανοί και συνεχίζουν τώρα Ρώσοι. Η δήλωση του κ. Πούτιν ήταν και η απάντηση της Μόσχας στους ευσεβείς πόθους, όπως φαίνεται, του μεγάλου δυτικού τύπου, το ρωσικό κεφάλαιο να περιορίσει τον αντιαμερικανισμό της Ρωσίας.
Με την αναγνώριση, το Κρεμλίνο έστειλε επίσης μια αυστηρή προειδοποίηση στις υπόλοιπες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Αν οι ηγέτες τους εξελιχθούν σε «Σαακασβίλι» (το ισοδύναμο του δικού μας Δημητρίου Ιωαννίδη), θα καταβάλουν και το αντίστοιχο τίμημα. Η Μόσχα δεν ονειρεύεται, ούτε έχει τα μέσα και την ιδεολογία που θα χρειαζόταν μια ανασύσταση, υπό κάποια μορφή, της ΕΣΣΔ, από την άλλη όμως μεριά, όλοι γνωρίζουν ότι τα σύνορα των Δημοκρατιών που προέκυψαν από τη διάλυση της σοβιετικής ομοσπονδίας δεν έχουν σπουδαία ιστορική, πολιτική, εθνολογική, νομική νομιμοποίηση. (Π.χ. είναι παράλογη η υπαγωγή της Κριμαίας στην Ουκρανία). Μακροχρόνια, η Μόσχα δεν έχει λόγο να αποδεχθεί τον περιορισμό της στα σημερινά σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, έξω από τα οποία βρίσκεται το ένα τέταρτο του ρωσικού έθνους, για να βλέπει αυτά τα κράτη να μετατρέπονται σε εχθρούς της και να εκοπλίζονται από το ΝΑΤΟ για να της επιτεθούν. Και στην ίδια τη Γεωργία, οι πρώτες φωνές ακούγονται πια κατά του απερίγραπτου Σαακασβίλι, που οδήγησε τη χώρα του στην καταστροφή.
Ενας νέος Ψυχρός Πόλεμος;
Τις τελευταίες μέρες η δαιμονοποίηση της Ρωσίας έπιασε κρεσέντο στον δυτικό τύπο, μαζί και η διατύπωση απειλών για εκδίωξή της από διεθνείς θεσμούς και προβλέψεων για νέο «ψυχρό πόλεμο». Εντούτοις, κανένα πρακτικό μέτρο δεν πάρθηκε, γεγονός που επιβεβαιώνει όσους πιστεύουν ότι το πραγματικό ανοιχτό «μέτωπο» της «Αυτοκρατορίας» παραμένει τώρα η Μέση Ανατολή και οι κινήσεις στα υπόλοιπα εξακολουθούν να υποτάσσονται στην κεντρική αυτή επιδίωξη. Ακόμα άλλωστε κι αν υποθέσουμε ότι τα όσα έγιναν σχετίζονται με τις αμερικανικές εκλογές, ένα από τα κύρια διακυβεύματα αυτών των εκλογών είναι ακριβώς το μεσανατολικό και ειδικά το Ιράν.
Δεν είναι εξάλλου βέβαιο ότι οι δυτικοί μπορούν να κάνουν κάτι σοβαρό με τη Ρωσία, χωρίς να βλάψουν περισσότερο τον εαυτό τους. Οι οικονομικές σχέσεις είναι διπλής κατεύθυνσης, η Ευρώπη εισάγει το ένα τέταρτο του αερίου της από τη Ρωσία, η συνεργασία της Μόσχας στη Μέση Ανατολή (π.χ. Αφγανιστάν) είναι κρίσιμης σημασίας. Πραγματική ιδεολογική βάση σύγκρουσης δεν υφίσταται. Και η Ρωσία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με όπλα ικανά να καταστρέψουν πολλές φορές τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στον πρώτο ψυχρό πόλεμο υπήρχε μια τεράστια ιδεολογική σύγκρουση γύρω από αντίπαλες ιδέες κοινωνικής οργάνωσης που δεν υφίσταται σήμερα. Επιπλέον, μετά τον βομβαρδισμό της Σερβίας, την εισβολή του Ιράκ και την ανεξαρτοποίηση του Κοσόβου, οι δυτικές κατηγορίες κατά της Μόσχας ότι καταπάτησε την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας μοιάζουν γελοίες σε κάθε λογικό άνθρωπο. Η σημαντικότερη ευρωπαϊκή χώρα, η Γερμανία, μπορεί μεν να έχει επανειλειμμένα αποδείξει ότι αδυνατεί να αναπτύξει, επικεφαλής της ΕΕ, μια οποιαδήποτε αξιόλογη διεθνή στρατηγική, δεν επιθυμεί όμως εμπλοκή σε ένα αντιρωσικό μέτωπο. Και όσο απομακρυνόμαστε από τον στενό δυτικό πυρήνα, τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, τόσο περισσότερο κυριαρχούν τα αντιαμερικανικά αισθήματα – είναι χαρακτηριστική η υποστήριξη προς τη Μόσχα που προσέφερε η Κίνα στη συνάντηση κορυφής του «Οργανισμού της Σαγκάης». ‘Ετσι και παρόλο που δεν πρέπει να αποκλεισθεί μια πολύ σημαντικότερη επιδείνωση των ρωσο-δυτικών σχέσεων, μια τέτοια επιδείνωση δεν πρέπει να αναμένεται στο παρόν τουλάχιστο στάδιο της κρίσης, εγγράφεται όμως σε ένα από τα δυνατά σενάρια εξέλιξης της κατάστασης
Το τέλος της ΕΣΣΔ;
Αποφασίζοντας την αναγνώριση της Νότιας Οσσετίας και της Αμπχαζίας, η Μόσχα έσπασε και ένα ακόμα «ταμπού»: τον σεβασμό, τουλάχιστο στα χαρτιά, των συνόρων των κρατών που προέκυψαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Στην πραγματικότητα, τα σύνορα αυτά, αλλά και οι σχέσεις μεταξύ των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών παραμένουν σε μια σχετική τουλάχιστον ασάφεια μετά τη διάλυση της Ομοσπονδίας, το 1991. Η νομιμοποιητική βάση αυτών των συνόρων είναι η εσωτερική διοικητική διάθρωση της ΕΣΣΔ, της οποίας, τα κράτη αυτά αποτελούν κληρονόμους. Αλλά οι σοβιετικοί πολίτες είχαν ψηφίσει στη συντριπτική τους πλειοψηφία υπέρ της διατήρησης της σοβιετικής ομοσπονδίας, στο δημοψήφισμα του Μαρτίου 1991 και, επιπλέον, το σοβιετικό σύνταγμα προέβλεπε ότι αν μια δημοκρατία ανεξαρτοποιούνταν από την ΕΣΣΔ, οι αυτόνομες δημοκρατίες που υπήγοντο σε αυτή, όπως αίφνης η Οσσετία και η Αμπχαζία, θα είχαν και αυτές το δικαίωμα απόσχισης. Μάλιστα, στις αρχές της περεστρόικα, ο Αντρέι Ζαχάρωφ τόνιζε ότι αν η Ρωσία πρέπει να διαλύσει την (σοβιετική) μεγάλη «αυτοκρατορία» της, το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι Γεωργιανοί με τη δική τους, μικρότερη.
Η εσωτερική διάρθρωση της ΕΣΣΔ δεν είχε ακολουθήσει την αρχή της αυτοδιάθεσης αλλά τις προτεραιότητες μιας σταλινικής πολιτικής εθνοτήτων που τις ανέμειξε κατά τέτοιο τρόπο που να μην μπορούν εύκολα να φύγουν. Το μισό Καζαχστάν αίφνης κατοικείται από Ρώσους, όπως και όλη η Ανατολική Ουκρανία, ενώ οι Αρμένιοι του Καραμπάχ δεν έχουν φυσικά καμμιά διάθεση να ανήκουν στο Αζερμπαϊτζάν. Μερικές φορές, το θέμα ήταν καθαρά διοικητικό. Ο Νικήτα Χρουστσώφ αντελήφθη τις τεράστιες δυσκολίες που προκαλούσε στην Κριμαία η υπαγωγή της στην υπερσυγκεντρωτική γραφειοκρατία της Μόσχας και αποφάσισε το 1954 την υπαγωγή της στην Ουκρανία, καθαρά για σκοπούς αποκέντρωσης. Αλλά η Κριμαία ήταν πάντα τμήμα του ρωσικού κράτους και κατοικείται από Ρώσους.
Η διάλυση της ΕΣΣΔ αποφασίστηκε στην πραγματικότητα από τον Ρώσο Πρόεδρο Μπαρίς Γέλτσιν το 1991 γιατί ήταν ο ευκολότερος τρόπος να απαλλαγεί από τον αντίπαλό του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, που είχε τη θέση του σοβιετικού προέδρου. Μην έχοντας τρόπο να τον καθαιρέσει από Πρόεδρο, διέλυσε τη χώρα της οποίας προήδρευε! Ο απλούστερος και γρηγορότερος τρόπος να το κάνει ήταν να αναγνωρίσει τα νέα κράτη στα δεδομένα εσωτερικά διοικητικά σύνορα της ΕΣΣΔ. Η διαδικασία έγινε με ελάχιστα δημοκρατικό τρόπο και ήταν τμήμα μιας ευρύτερης αποσύνθεσης του σοβιετικού κόμματος, κράτους και κοινωνίας που εξελίχθηκε σε γενικευμένο πλιάτσικο – όποιος είχε τη δυνατότητα έπαιρνε τον έλεγχο της ιδιοκτησίας ή της κατά περιοχές εξουσίας. ‘Ετσι προέκυψαν οι ντε φάκτο ανεξαρτησίες της Οσσετίας, της Αμπχαζίας και της Ατζάριας, του Καραμπάχ, της Υπερδνειστερίας, της Τσετσενίας, εκεί δηλαδή που υπήρχαν αρκετά ισχυρές τοπικές εξουσίες και επαρκής εθνική νομιμοποίηση για να εμποδίσουν την άσκηση της εξουσίας των νέων κρατών.
Αυτή η διαδικασία κατέλειπε μια σειρά κρατών που δεν έχουν επαρκή νομιμοποίηση και συχνά βιωσιμότητα, ενώ οι εθνότητες αναμειγνύονται κατά τρόπο αναντίστοιχο με την εθνοτική σύνθεση. Ταυτόχρονα ολόκληρη η περιφέρεια της πρώην ΕΣΣΔ έγινε αντικείμενο επιβουλής εξωτερικών δυνάμεων που θέλησαν να την εντάξουν στη δυτική σφαίρα επιρροής με τη Ρωσία να δυσφορεί ή να ανθίσταται. Ο Πούτιν χαρακτήρισε τη διάλυση της ΕΣΣΔ τη μεγαλύτερη «γεωπολιτική καταστροφή» στον εικοστό αιώνα. Εν τούτοις, η Μόσχα στάθηκε επί είκοσι χρόνια ανίκανη να παράγει μια ικανοποιητική πρόταση επανενσωμάτωσης ή τουλάχιστο συνεργασίας του πρώην σοβιετικού χώρου, με την εξαίρεση τελευταία της Κεντρικής Ασίας – ούτε καν με τη Λευκορωσία που το επιθυμούσε δεν μπόρεσε να ενοποιηθεί.
Αποφασίζοντας την αναγνώριση της Οσσετίας και της Αμπχαζίας, το Κρεμλίνο μοιάζει να παραιτείται από την επιρροή στη Γεωργία, επιρροή που πιθανώς έκρινε ήδη «χαμένη υπόθεση», υπενθυμίζοντας όμως εμμέσως πλην σαφώς ότι αν ενοχληθεί πέραν ενός σημείου, θα απαντήσει με αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Προφανώς ελπίζει ότι δεν θα χρειασθεί καν να το κάνει – η έμμεση απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και του Αζερμπαϊτσάν (δια του Καραμπάχ) θα είναι, εκτιμά, επαρκής πίεση για να μην προχωρήσουν πέραν ορισμένου σημείου.
Μαύρη Θάλασσα, πυρηνικά και Ιράν
Η Μόσχα κατηγόρησε την Τουρκία ότι παραβίασε τη συνθήκη του Μοντρέ που διέπει το καθεστώς διέλευσης των Στενών επιτρέποντας τη διέλευση ΝΑΤΟΪκών πολεμικών σκαφών χωρίς την προηγούμενη 15ήμερη ειδοποίηση που απαιτείται. ‘Οπως υπενθύμισε ο υπαρχηγός του ρωσικού ΓΕΕΘΑ στρατηγός Νογκοβίτσιν, η συνθήκη του Μοντρέ περιορίζει σε τρεις εβδομάδες την παραμονή σκαφών μη παράκτιων χωρών στη Μαύρη Θάλασσα και περιορίζει τον αριθμό τέτοιων σκαφών που πλέουν.
Στη Μαύρη Θάλασσα έχουν συγκεντρωθεί τώρα μια σειρά ΝΑΤΟϊκών πλοίων που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια (κατά τους Ρώσους όπλα) στη Γεωργία. Τα αμερικανικά σκάφη παραμένουν σε «απόσταση ασφαλείας» από τον ρωσικό στόλο, είναι όμως προφανές ότι οι ένοπλες δυνάμεις ΗΠΑ και Ρωσίας πλησιάζουν πλέον (μετά και την αντιπυρυαλική ασπίδα) σε επικίνδυνη διάταξη αντιπαράθεσης, ακόμα πιο επικίνδυνη στο μέτρο που η εποχή μας δεν διακρίνεται από τη σχετική σαφήνεια των «κανόνων εμπλοκής» του ύστερου (μετά την κρίση της Κούβας) ψυχρού πολέμου.
Ρωσικές στρατιωτικές πηγες υποπτεύονται εξάλλου ότι η παρουσία αμερικανικών σκαφών εξοπλισμένων με πυραύλους Κρουζ (στο βεληνεκές των οποίων βρίσκεται και η Αγία Πετρούπολη) δεν είναι άσχετη με το Ιράν, αφού από τη Μαύρη Θάλασσα μπορούν να πλήξουν εύκολα το βόρειο Ιράν και την Τεχεράνη υποκαθιστώντας εν ανάγκη και τη βάση του Ιντσιρλίκ, που είναι αμφίβολο αν θα διαθέσει η ‘Αγκυρα για επίθεση κατά του Ιράν. Ο Ρώσος αναλυτής στρατηγός Ιβασώφ υποστήριξε ότι ο κίνδυνος πολέμου κατά του Ιράν αυξάνεται «μέρα τη μέρα», μια εκτίμηση που συμμερίζονται επίσης Τούρκοι παρατηρητές και ο Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι, που υπολογίζει σε δύο μήνες από σήμερα την επίθεση.
Ελλάδα, Κύπρος και η κρίση
Η κρίση επιβεβαιώνει το όλο και πιο αβέβαιο και επικίνδυνο περιβάλλον στο οποίο εξ ανάγκης θα κινηθεί η ελληνική διπλωματία, μαθημένη την τελευταία δεκαετία να κινείται με τον αυτόματο, πλήν όλο και ανεπαρκέστερο «αυτόματο» πιλότο των «ευρωατλαντικών» επιλογών (που οι περισσότεροι πολιτικοί μας προτιμούν άλλωστε για ιδιοτελείς λόγους), χωρίς μηχανισμούς παρακολούθησης και ανάλυσης της διεθνούς πραγματικότητας, με υποτυπώδη αντανακλαστικά και αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος.
Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι αντίθετη προς τον μη σεβασμο της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών για δικούς της λόγους. Δεν μπορεί όμως να κρύβεται όταν ανακύπτει το θέμα του Κοσόβου και να απαντά με «μισόλογα» και αφήνοντας ανοιχτό για το μέλλον το θέμα της αναγνώρισης, για να θυμάται τον συνήθη φιλοαμερικανισμό του Υπουργείου Εξωτερικών όταν βγάζει ανακοινώσεις «καταδίκης» της αναγνώρισης της Οσσετίας και της Αμπχαζίας. Χρειάζεται μια πολιτική για όλες τις περιπτώσεις, πόσο μάλλον που δεν μπορεί να στηριχθεί στη Συμμαχία που ανήκει, ούτε καν στην ΕΕ, για τα εθνικά της συμφέροντα, αλλά χρειάζεται σε μεγάλο βαθμό εθνική εξωτερική πολιτική, πολιτική που άρχισε να αποκτά με το κυπριακό δημοψήφισμα του 2004 και με το σπουδαίο άνοιγμα Καραμανλή στη Μόσχα.
Βεβαίως, το διεθνές δίκαιο και το σύστημα του ΟΗΕ έχει δεχθεί πολλαπλά χτυπήματα, ούτε η Αθήνα όμως ούτε η Λευκωσία έχουν συμφέρον να μετακινηθούν από αυτό. Αυτό που χρειάζεται να κάνουν είναι να αποκτήσουν μια πιο ενεργή διπλωματία, αντί να λένε ότι ελπίζουν σε μια περίπου αυτόματη εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, για να δικαιολογούνται για την πλημμελή υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Υπό τις διεθνείς συνθήκες που δημιουργούνται πάντως, μοιάζει ακόμα πιο επικίνδυνα παιδαριώδης του συνήθους η ελπίδα κύκλων της Λευκωσίας ότι θα έρθει το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον να πιέσουν την ‘Αγκυρα και τον Ταλάτ να δεχθούν μια κάπως δίκαιη λύση στο κυπριακό ή να επιρρίψουν τις ευθύνες αν δεν το κάνουν. Γενικότερα μιλώντας, είναι σαφές ότι δεν ζούμε πλέον (στην πραγματικότητα δεν ζούσαμε ποτέ) στο περιβάλλον μιας ειρηνικής, «πολιτισμένης» παγκοσμιοποίησης χωρίς εθνικούς ανταγωνισμούς. Στις συνθήκες αυτές είναι κρίσιμης σημασίας για την ασφάλεια και την επιβίωση εθνών η αποφασιστικότητα να υπερασπίσουν ως κόρη οφθαλμού την εθνική τους κυριαρχία, τελευταίο όπλο λαών και εθνών σε έναν τόσο επικίνδυνο κόσμο. Για να το κάνουν βέβαια, δεν χρειάζονται μόνο εξωτερική πολιτική, χρειάζεται και να μην είναι εσωτερικώς μπάχαλο!
Αναδημοσίευση από τον Κόσμο του Επενδυτή
konstantakopoulosd@yahoo.gr
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας