Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Συμβολή στη μελέτη της τουρκικής στρατηγικής και πολιτικής σκέψης

Δημοσιεύτηκε στις


Αθήνα, 2 Δεκεμβρίου 2008
Με αφορμή την εκπομπή στην ΕΤ-3 “Πετρέλαια και οι Προκλήσεις της Τουρκίας” στις αυριανές “ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ”, του Παντελή Σαββίδη, στην οποία, εκτός …απροόπτου, θα συμμετέχει και ο υπογράφων, δημοσιεύουμε σήμερα πολυσέλιδο κείμενο που απηχεί τις επίσημες τουρκικές θέσεις για το σύνολο σχεδόν των ζητημάτων που απασχολούν τις Ε-Τ σχέσεις.
Ελπίζουμε με τη δημοσιοποίηση αυτή να συμβάλλουμε στην κατά το δυνατόν έγκυρη, ευρεία και βαθειά γνώση που απαιτείται γύρω από το θέμα και, κυρίως, με τη μελέτη τους να μας δίνεται η ευκαιρία να εντοπίσουμε τους κώδικες και του άξονες πάνω στους οποίους αναπτύσσεται η τουρκική στρατηγική και πολιτική σκέψη, στοιχείο που είναι απαραίτητο για τη σύλληψη και την άσκηση της δικής μας πολιτικής.

Σάββας Καλεντερίδης

Εισαγωγικό Σημείωμα

Αθήνα, 26 Ιουνίου 2001
Η ανάλυση που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στο πρακτορείο INAF την 20η Ιουνίου 2001, παρ’ ότι παρουσιάζεται σαν ‘Επιστολή του Απριλίου’.
Είναι προφανές ότι πρόκειται για εσωτερικό έγγραφο του τουρκικού κράτους, που συντάχθηκε με βάση την παραδοσιακή τουρκική άποψη και πολιτική λογική και μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανάλυση υψηλού επιπέδου.
Θα πρέπει να θεωρηθεί ότι το έγγραφο αυτό προέρχεται από…φορέα που έχει σχέση με τις ΤΕΔ, αφού και το INAF έχει ισχυρούς δεσμούς με το τουρκικό ΓΕΕΘΑ, ενώ επιπλέον το δείγμα γραφής του εγγράφου προδίδει στρατιωτική πολιτική σκέψη και προέλευση.
Αξιοσημείωτες είναι οι απόψεις που περιέχονται στο έγγραφο για τα τεκταινόμενα στην Ε.Ε. σε σχέση με την Τουρκία και την προοπτική της εισόδου της στην Ε.Ε., καθώς και για την πολιτική που τηρεί η Ελλάδα σε σχέση με την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.
Κατόπιν των παραπάνω, και με βάση την υπόθεση εργασίας ότι το έγγραφο αυτό απηχεί απόψεις του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, παραμένει προς διερεύνηση και παρακολούθηση το θέμα της πολιτικής που θα ακολουθήσει η Τουρκία ως προς την πορεία της προς την Ε.Ε. και σε σχέση με το χειρισμό των παραδοσιακών ελληνοτουρκικών ζητημάτων.

Θέμα: Ανάλυση για τις Ελληνοτουρκικές και Ευρωτουρκικές Σχέσεις

INAF Newsletter Απρίλιος 2001, Δημοσιεύθηκε την 20η Ιουνίου 2001

Τίτλος: Οι Βλέψεις του Ελληνισμού στο Αιγαίο ή όπως Λέμε «Μεταμοντέρνος Φασισμός»

Η Τουρκική κοινή γνώμη άκουσε για πρώτη φορά τον όρο «μεταμοντέρνος φασισμός» από τον υπουργό εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ, σε δηλώσεις που έκανε μετά την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Γαλλία.
Η έννοια του μεταμοντέρνου γενικώς, εξηγείται ως το σύνολο των αξιών που γίνονται αποδεκτές σαν το θεμέλιο μιας νέας περιόδου που αρχίζει αμέσως μετά την λήξη μιας άλλης σύγχρονης περιόδου.
Η διατύπωση αυτή του Υπεξ Τζεμ έχει μεγάλη σημασία στην ανάλυση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ. Οι σχέσεις Τουρκίας και ΕΕ κέρδισαν έδαφος μετά την συνάντηση κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο Λουξεμβούργο, άλλα κυρίως μετά τις συναντήσεις κορυφής του Ελσίνκι και της Νίκαιας. Κύρια διαφορά των παραπάνω συναντήσεων από τις προηγούμενες, ήταν ότι χώρες μέλη της ΕΕ θα προσπαθούσαν να επιλύσουν παλαιότερα τους προβλήματα που υπήρχαν με την Τουρκία, μέσω των σχέσεων Τουρκίας και ΕΕ.
Με λίγα λόγια σε αυτή τη νέα περίοδο, τα παλιά προβλήματα θα γινόταν προσπάθεια να επιλυθούν με νέα μέθοδο και τρόπο αλλά και πάλι για τον ίδιο σκοπό.
Η Τουρκία πλέον έχει περάσει στην «αίθουσα αναμονής» της ΕΕ όπου προετοιμάζεται διαβάζοντας «τους κανόνες του νέου σπιτιού». Κυρίως την τελευταία διετία παρατηρείται ότι γίνονται προσπάθειες επίλυσης των παλαιών προβλημάτων μέσω νέων πολιτισμένων μεθόδων, όχι όμως στα πλαίσια διμερών προσπαθειών, αλλά πλέον με τρόπο που αρμόζει και επιβάλλεται ‘σε ένα εκλεκτό μέλος της ΕΕ’. Είναι φανερό πλέον ότι πολλά προβλήματα που απασχολούσαν τις δύο χώρες Ελλάδα– Τουρκία, ακόμη και το Κυπριακό, γίνονται προσπάθειες να περάσουν και να παρουσιασθούν ως προβλήματα μεταξύ ΕΕ– Τουρκίας.
Η ΕΕ ουσιαστικά δεν επιδιώκει να εντάξει την Τουρκία στους κόλπους της αλλά επιδιώκει τον ολοκληρωτικό έλεγχο αυτής. Η πολιτική αυτή της ΕΕ δίνει το δικαίωμα στην Ελλάδα να κάνει περαιτέρω σχέδια επεκτατισμού εις βάρος της Τουρκίας.
Τα παραπάνω μας δείχνουν ότι η προσέγγιση που επήλθε μεταξύ των δύο λαών μετά τους σεισμούς δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.
Η αγωνία εθνικής και κρατικής επιβίωσης τα τελευταία χρόνια στην Τουρκία έχει φτάσει στο ζενίθ της. Η αγωνία επιβίωσης που διακατέχει την Τουρκία πηγάζει κυρίως από τις εμπειρίες που έχει σαν χώρα από τις μέχρι τώρα συμμαχίες της με τις δυτικές χώρες. Και αυτές οι αγωνίες και ανησυχίες για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας, επιβεβαιώνονται από την Άγκυρα λόγω της πορείας που έχουν πάρει τα διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα και το Κυπριακό, μετά από τις άοκνες ‘προσπάθειες’ της Ε.Ε. Μετά από όλα αυτά η αγωνία και η ανησυχία για την εθνική και κρατική επιβίωση της Τουρκίας, σε ορισμένα θέματα έχει φθάσει σε επίπεδα ψυχολογικού παροξυσμού.
Αν και οι δύο χώρες συνορεύουν και είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ η μεταξύ τους φιλία περιορίζεται στην ανθρωπιστική βοήθεια και στις μουσικές συναυλίες. Η Ελλάδα τη μόνη παραχώρηση που υποτίθεται ότι έχει κάνει μέχρι στιγμής στην Τουρκία, είναι ότι δεν κάνει χρήση του βέτο, το οποίο δεν έχει πλέον και καμία ουσιαστική ισχύ. Η Αθήνα ακολουθεί με επιμονή μια πολιτική που προτρέπει την Άγκυρα να βαδίσει προς την Ε.Ε., διαδικασία που αποτελεί στην ουσία εφελκυσμό της Τουρκίας προς ένα προωθημένο μέτωπο, στο οποίο όμως θα υποχρεωθεί να αποδυναμωθεί και μάλιστα με τη συνέργια των χωρών που ανήκουν στο ίδιο με αυτή μέτωπο.
Η Ελλάδα μέσω της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ διαμήνυσε ότι ενισχύει συνεχώς τις ένοπλες δυνάμεις της έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να χτυπήσει στρατηγικές εγκαταστάσεις της Τουρκίας ακόμη και στα βάθη της Ανατολίας.
Με βάση το δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, μαχητικά αεροσκάφη τύπου Α7 που θα απογειωθούν από νησιά του Αιγαίου θα μπορούν να χτυπήσουν το Εσκί Σεχίρ, τα MIRAGΕ 2000 θα μπορούν να χτυπήσουν τη Σεβάστεια, τα F16 το φράγμα ATATURK, ενώ με τα F4 & F5 θα μπορεί να χτυπήσει τις πόλεις BATMAN, ERZURUM, DIYARBAKIR.
Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα δείχνει πόσο πιστεύει στην ελληνοτουρκική φιλία.
Σύμφωνα με πληροφορίες οι οποίες προέρχονται από τον Ελληνικό τύπο η Ελλάδα ενδιαφέρεται να αγοράσει μαχητικά αεροσκάφη Ρωσικής κατασκευής τύπου Suhoi 27/30 και μαχητικά αεροσκάφη αμερικανικής κατασκευής τύπου F 15. Επίσης έχει δείξει έντονο ενδιαφέρον για την αγορά πυραυλικών συστημάτων αμερικανικής, ρωσικής και κινεζικής τεχνολογίας τα οποία συστήματα σκοπεύει να τα εγκαταστήσει στα νησιά του Αιγαίου.
Είναι άξιο προσοχής το ενδιαφέρον που επιδεικνύει η Ελλάδα για την αγορά μαχητικών αεροσκαφών και πυραυλικών συστημάτων τα οποία θα διαθέτουν ιδιαίτερα μεγάλη ακτίνα δράσης. Αν μελετηθεί προσεκτικά η γεωγραφική θέση της Ελλάδος, παρατηρούμε ότι προσπαθεί μετά την ολοκλήρωση των αμυντικών της προγραμμάτων να αποκτήσει μια σοβαρή αποτρεπτική δύναμη.
Το παραπάνω εξοπλιστικό πρόγραμμα σχεδιάζει να το υλοποιήσει μεταξύ 2001 και 2005. Με την υλοποιήσει του προγράμματος αυτού η Ελλάδα υπολογίζει να αυξήσει κατά 47% την στρατιωτική της ισχύ έναντι της Τουρκίας. Εκτός αυτών θα πρέπει να προσεχθεί και η επιμονή της Ελλάδος να καθορίσει από τώρα την περίοδο κρίσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Σύμφωνα πάντα με τους υπολογισμούς της, η επόμενη κρίση μεταξύ των δύο χωρών υπολογίζεται να παρουσιαστεί το έτος 2005, τότε δηλαδή που η Κύπρος θα έχει ενταχθεί πλήρως στην ΕΕ. Η παραπάνω χρονολογία συμβαδίζει και με την χρονολογία κατά την οποία θα έχει δημιουργηθεί και ο ενιαίος Ευρωπαϊκός Στρατός. Οι υπολογισμοί αυτοί της Ελλάδος μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα σαν βασικό μέλος του Ευρωπαϊκού Στρατού θα επιδιώξει να φέρει σε σύγκρουση την Τουρκία με την ΕΕ. Και αυτό διότι τότε η Τουρκία θα είναι πλέον μια χώρα που θα διαθέτει στρατεύματα κατοχής και έχει υπό την κατοχή της τμήμα της Ε Ε (Κύπρο).
Τα παραπάνω σχέδια σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως σχέδια «πολιτικής φιλίας». Η Αθήνα μέχρι σήμερα έχει πάρει μεγάλα χρηματικά ποσά από την ΕΕ για την επίλυση των κοινωνικών της προβλημάτων. Σε όλους όμως είναι γνωστό ότι η Ελλάδα έχει σοβαρά προβλήματα εσωτερικής ισορροπίας.
Η ΕΕ θεωρεί την Αθήνα σαν το θεμέλιο λίθο στις σχέσεις τις με την Τουρκία. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα συνεχίζει απροκάλυπτα τον εξοπλισμό των νησιών του Βόρειου και Βορειοανατολικού Αιγαίου. Ο εξοπλισμός αυτός σχετίζεται με τις σχέσεις ΕΕ και Τουρκίας και με την προσέγγιση της Τουρκίας στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Άμυνας και Ασφάλειας.
Στην σύνοδο του Ελσίνκι, η Ελλάδα για να συναινέσει στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, ζήτησε από τους υπόλοιπους εταίρους να μην υποστηρίζουν την ένταξη στην ΕΕ των χωρών που δεν θα βοηθούν στην οριστική επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος. Στο διάστημα που μεσολάβησε η Ελλάδα μέσω ανέμων φιλίας προς την Τουρκία, κατάφερε να επιβάλει τους δικούς της όρους, σαν όρους της ΕΕ, κάτι το οποίο φάνηκε περίτρανα και στην σύνοδο της Νικαίας όπου οι όροι που έθεσε η ΕΕ για την Κύπρο ήταν παρόμοιοι με αυτούς της Ελλάδας.
Με λίγα λόγια οι όροι που αφορούσαν την επίλυση του Κυπριακού στην αρχή παρουσιάστηκαν στην Τουρκία σαν θετικοί. Στη συνέχεια όμως αυτοί οι όροι που είχε αποδεχτεί η Τουρκία διαφοροποιήθηκαν και τελικά λειτουργούν εις βάρος των θέσεων της Τουρκίας.
Οι απόψεις και οι προθέσεις της ΕΕ που αφορούν τα νησιά του Βόρειου και Βορειοανατολικού Αιγαίου και την Κύπρο, δημιουργούν τεράστια προβλήματα εθνικής ασφάλειας στην Τουρκία.
Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Ελλάδα μόνο και μόνο για να μην συνεργαστεί με την Τουρκία, δημιούργησε σοβαρότατα προβλήματα στην νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η επιμονή της στο στόχο να γίνει ηγέτιδα δύναμη σε αυτή την πτέρυγα του ΝΑΤΟ, κατά καιρούς δημιούργησε πολλές αδυναμίες στην Δύση στον αγώνα της κατά του κομμουνιστικού μπλοκ. Η συμμαχία ήταν συνεχώς αναγκασμένη να ασχολείται με προβλήματα που δημιουργούσε η Ελλάδα όπως, ανεφοδιασμός σοβιετικών πλοίων, οργανωμένα συλλαλητήρια κατά την επίσκεψη συμμαχικών πλοίων και προβλήματα που δημιουργούνταν σε κάθε συμμαχική άσκηση.
Η Τουρκία με την επέμβαση της στην Κύπρο ουσιαστικά εμπόδισε την κατοχή της από την Ελλάδα αλλά έδωσε τέρμα και στην χούντα των Αθηνών.
Επίσης η Τουρκία διευκόλυνε και την επιστροφή της Ελλάδας στην συμμαχία η οποία είχε αποχωρίσει με δική της θέληση. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα μεταβίβαζε μυστικά του ΝΑΤΟ στο Κρεμλίνο.
Η Ελλάδα παρόλο που διευκόλυνε την Ρωσία να πραγματοποιήσει τον διακαή πόθο της να κατέβει στην Μεσόγειο, ακόμη και σήμερα απολαμβάνει την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ενώ συνεχίζει να εξοπλίζεται με αμείωτο ρυθμό κατά της Τουρκίας. Η οποία Τουρκία είναι πλέον και υποψήφιο μέλος για ένταξη στην ΕΕ.
Η Τουρκία αποτελεί το κυριότερο πρόβλημα/εμπόδιο στα σχέδια της Ελλάδας για την εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας και της Ένωσης την οποία επιθυμεί να πραγματοποιήσει με πρόσχημα τον αρχαίο ελληνικό της πολιτισμό. Ένας πολιτισμός με τον οποίο έχει αποδειχθεί και επιστημονικά ότι δε έχει καμία σχέση η σύγχρονη Ελλάδα.
Η Ελλάδα θέλει να είναι η αιχμή του δόρατος της ΕΕ προς την Μέση Ανατολή αν και στο παρελθόν είχε «πουλήσει» το ΝΑΤΟ εγκαταλείποντας την συμμαχία.
Για την Ελλάδα οι αναζητήσεις νέων συμμαχιών αρχίζουν από το Βελιγράδι, τη Μόσχα και το Έρεβαν και φθάνουν μέχρι την Ευρώπη, θέτοντας εκ νέου σε κίνδυνο την ασφάλεια της Μεσογείου.
Μετά την κρίση των Ιμίων και των πυραύλων S 300 οι αλλαγές της Ελλάδος στην πολιτική της προς την Τουρκία δεν έγιναν στην πράξη αλλά μονάχα στα λόγια. Τα λόγια του Κύπριου ηγέτη Γλαύκου Κληρίδη, ο όποιος είπε ότι ‘αν κάποιος προσπαθήσει να εμποδίσει την αγορά των S 300 θα ήταν αρκετή αιτία για να μετατραπεί η περιοχή σε πεδίο μάχης’, μας δείχνει πόσο σωστή ήταν η τοποθέτηση της Άγκυρας στο συγκεκριμένο θέμα.
Η Αθήνα προβλήματα τα οποία υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών, όπως είναι
• Εξοπλισμός των νησιών,
• Νησιά που βρίσκονται σε περιοχές αμφισβητούμενης κυριαρχίας
• FIR Αθηνών,
• Εύρος του εναέριου χώρου
• Κατάθεση των σχεδίων πτήσεων από πλευράς της Τουρκίας,
δεν τα αντιμετωπίζει όπως θα έπρεπε, δηλαδή από νομικής πλευράς, αλλά τα αντιμετωπίζει αποκλειστικά όπως συμφέρει αυτήν.
Τα παραπάνω δεν έχουν μπει μέχρι σήμερα καν στη λίστα προβλημάτων του Γεώργιου Παπανδρέου ο οποίος έχει δείξει ότι ακολουθεί μια φιλική στάση προς την Τουρκία. Δέχονται όμως ότι η κατάργηση της Στρατιάς Αιγαίου από την πλευρά της Τουρκίας, θα αποτελούσε μια καλή ένδειξη χειρονομίας προς την Ελλάδα.
Η Μεγάλη Ιδέα αποτελεί την θεμελιώδη πολιτική της Ελλάδας. Τα στάδια αυτής της πολιτικής ήταν: Πρώτα η ίδρυση μιας ανεξάρτητης χώρας. Στη συνέχεια η επέκτασή της στα εδάφη της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας, στα εδάφη της Δυτικής Θράκης, στα νησιά του Βορείου και Βορειοανατολικού Αιγαίου, των Δωδεκανήσων, της Κρήτης, της Μικρά Ασίας, της Κύπρου, της Κων/πολης και η ίδρυση ενός ανεξάρτητου Ποντιακού κράτους. Αν και αυτή η ιδέα της στραβοπάτησε το 1922 με την καταστροφή της Μικρά Ασίας, εν τούτοις η Ελλάδα συνεχίζει πεισματικά να προσπαθεί να πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο της, με την βοήθεια της ΕΕ αυτή την φορά.
Η Αθήνα προσανατολίστηκε αρκετές φορές στην ιδιωτικοποίηση πολλών νησιών τα οποία βρίσκονται κυρίως κοντά σε περιοχές στρατιωτικού ενδιαφέροντος αλλά και σε περιοχές αμφισβητούμενης κυριαρχίας. Η Ελλάδα κατασκεύασε ελικοδρόμια σε 27 από αυτά τα νησιά και στην συνέχεια προχώρησε στην παραγγελία μαχητικών ελικοπτέρων. Αυτό μας δείχνει για ποιο σκοπό χρησιμοποιεί την ένταξη της στην ΕΕ η Ελλάδα. Τα 27 αυτά νησιά είναι τα Ψαρά, Οινούσσες, Φούρνοι, Αγαθονήσι, Πάτμος, Λειψοί, Νίσυρος, Σύμη, Τήλος, Χάλκη, Κάρπαθος, Άνδρος, Τίνος, Αμοργός, Ανάφη, Κέα, Κύθνος, Σέριφος, Σίφνος, Κίμωλος, Ίος, Σύκινος, Φολέγανδρος και Θασιά. Τα ελικοδρόμια που έχει κατασκευάσει σε αυτά τα νησιά και που είναι αυτονόητο ότι θα τα χρησιμοποιήσει σαν βάσεις εξόρμησης σε περίπτωση κρίσης, δείχνει πως αντιλαμβάνεται η Ελλάδα τις σχέσεις καλής γειτονίας.
Στη σύνοδο του Ελσίνκι δόθηκαν στην Τουρκία έγγραφες εγγυήσεις ότι «οι όροι που την αφορούν δεν θα ερμηνευθούν στο μέλλον με τρόπο που πλήττει τα συμφέροντα της Τουρκίας». Στη συνέχεια όμως η ίδια η ΕΕ παρέβλεψε το 13ο άρθρο της συνθήκης της Λοζάννης αλλά και το 4ο άρθρο του Πρωτοκόλλου των Στενών της ίδιας συνθήκης που αφορούσαν την αποστρατικοποίηση περιοχών του Αιγαίου, συναινώντας στην πράξη στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Χώρες μέλη της ΕΕ καταβάλλουν προσπάθειες και κάνουν ‘ό,τι περνάει από το χέρι τους’ για να βλάψουν την το υπάρχον καθεστώς στην Κύπρο χάριν στο οποίο από το 1974 μέχρι σήμερα δεν γίνονται εχθροπραξίες στο νησί. Από τούδε και στο εξής θα είναι δύσκολο να αποδείξει κανείς ότι οι όροι που περιλαμβάνονται στο Κείμενο Εταιρικής Σχέσης Ε.Ε. – Τουρκίας και οι οποίοι έχουν ανώτερη νομική ισχύ, δεν θα λειτουργήσουν εις βάρος της Τουρκίας.
Το 13ο άρθρο της συνθήκης της Λοζάννης αναφέρει ξεκάθαρα ότι νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου δεν είναι δυνατό να στρατικοποιηθούν. Στη συνθήκη η οποία συνομολογήθηκε για να εξασφαλίσει την ειρήνη στη λεκάνη του Αιγαίου, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύθηκε να μην κατασκευάσει οποιαδήποτε ναυτική βάση στα νησιά Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία και να μην τα οχυρώσει. Επίσης δεσμεύθηκε ότι τα ελληνικά αεροσκάφη δεν μπορούν να πετάξουν πάνω από τα εδάφη της Ανατολίας (Μικρά Ασία). Στο ίδιο άρθρο υπάρχει όρος σύμφωνα με τον οποίο στα νησιά αυτά οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν μπορούν διατηρούν στρατεύματα μεγαλύτερου αριθμού από αυτόν που απαιτείται για την εκπαίδευση των στρατιωτών που κατάγονται από εκεί και να μη διατηρούνται δυνάμεις αστυνομίας και χωροφυλακής μεγαλύτερες από ότι στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα.
Στην ίδια συνθήκη σε ξεχωριστό πρωτόκολλο αναφέρονται τα στοιχεία που αφορούν τον αφοπλισμό των Στενών των Δαρδανελίων καθώς και των νησιών που βρίσκονται έμπροσθεν των Στενών. Στο άρθρο 4 του εν λόγω πρωτοκόλλου αναφέρονται τα εξής:

«Οι περιοχές και νησιά που υποδεικνύονται θα πρέπει να μείνουν αποστρατικοποιημένα:
1. Οι παρακάτω περιοχές που συνορεύουν με τα παράλια των Στενών των Δαρδανελίων και των Στενών του Ευξείνου Πόντου.

Στενά Δαρδανελίων: Η περιοχή αρχίζει από το σημείο που απέχει 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της χερσονήσου της Καλίπολλης επεκτείνεται προς τον κόλπο του Ξηρού (Saros) και του ακρωτηρίου Bakla burnu και φτάνει μέχρι και την γραμμή του Kumbag που βρίσκεται στην θάλασσα του Μαρμαρά και βρίσκει τέλος σε μια περιοχή που βρίσκεται νότια του Kavak.
Στενά Ευξείνου Πόντου: Η περιοχή αυτή αρχίζει από την νότια ακτογραμμή των Στενών του Ευξείνου Πόντου και επεκτείνεται σε μία περιοχή 15 χλμ της ανατολικής ακτογραμμής των Στενών
Περιοχή που επεκτείνεται έως και 15 χλμ της δυτικής ακτογραμμής των στενών του Ευξείνου Πόντου.
2. Όλα τα νησιά της θάλασσας του Μαρμαρά εκτός την νήσο Emir Ali.
3. Στο Αιγαίο τα νησιά Σαμοθράκη, Λήμνος, Ίμβρος, Τένεδος και τα Λαγονήσια.

Το 1936 στην συνθήκη του Μοντρέ τα νησιά Σαμοθράκη και Λήμνος είχαν αφεθεί εκτός της συμφωνίας στρατικοποίησης. Ενώ κατά την διάρκεια των συνομιλιών της συνθήκης των Παρισίων το 1947, για να εξασφαλισθεί η ειρήνη και η ασφάλεια στην περιοχή του Αιγαίου, ήρθαν και πάλι στην επικαιρότητα το νομικό καθεστώς των νησιών της Δυτικής Ανατολίας, με τον τρόπο που αναφέρονταν και είχε συμφωνηθεί το 1913 στην συνθήκη του Λονδίνου. Ακόμη και μετά την συμφωνία παραχώρησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα από την Ιταλία τα νησιά αυτά μαζί με την Λήμνο και την Σαμοθράκη αποφασίστηκε να μείνουν αποστρατικοποιημένα.

Το 14ο άρθρο της συνθήκης των Παρισίων που υπογράφτηκε το 1947 αναφέρει τα εξής:

1. Σύμφωνα με την παραπάνω συνθήκη η Ιταλία παραχωρεί τα παρακάτω νησιά στην κυριότητα της Ελλάδας. Τα νησιά αυτά είναι Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως και το Καστελόριζο, μαζί με τα νησάκια που βρίσκονται κοντά σε αυτά.
2. Τα νησιά αυτά θα αποστρατικοποιηθούν και θα παραμείνουν αποστρατικοποιημένα
3. Οι συμφωνίες και οι όροι που αφορούν την μεταβίβαση αυτών των νησιών, θα συμφωνηθούν μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδος και του Ηνωμένου Βασιλείου και θα ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για εξασφαλισθεί αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων από αυτά το αργότερο εντός 90 ημερών.
Στην ίδια συνθήκη η Δ παράγραφος του 13ου παραρτήματος αναλύεται επακριβώς το τι σημαίνει ο όρος «αποστρατικοποίηση» και «αποστρατικοποιημένο»
Σύμφωνα λοιπόν με την παράγραφο αυτή η χώρα για την οποία έχει αποφασιστεί αποστρατικοποίηση κάποιας περιοχής της, δεν μπορεί σε εκείνη την περιοχή να κατασκευάσει οποιαδήποτε στρατιωτική βάση, να μεταφέρει εκεί μόνιμα είτε προσωρινά στρατό, ούτε και να κατασκευάσει οποιοδήποτε πολεμικό έργο οχύρωσης και κωλυμάτων εναντίον στρατού ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας. Η ίδια παράγραφος όμως αναφέρει ότι δεν απαγορεύεται η εκπαίδευση προσωπικού εσωτερικής ασφάλειας της χώρας που θα φέρει μονάχα το ατομικό του όπλο.»
Όλες αυτές οι ύπουλες δραστηριότητες της Ελλάδος στα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου, όλες οι στρατιωτικές μονάδες και οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις που είναι εγκατεστημένες στα νησιά, έχουν δημοσιευθεί με κάθε λεπτομέρεια σε διεθνή ΜΜΕ, ακόμη και σε σχετικές ιστοσελίδες στο Internet.
Η Ελλάδα μετά το 1967 κατασκεύασε στα νησιά αεροδρόμια τα οποία δήλωσε θα τα χρησιμοποιήσει για τουριστικούς σκοπούς.
Πολύ εύκολα όμως μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτά σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει για στρατιωτικούς σκοπούς, από τις εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού και τις αποθήκες πυρομαχικών που έχει κατασκευάσει πλησίον αυτών. Εκτός όμως από τα αεροδρόμια αυτά στα νησιά έχουν εντοπιστεί και ναυτικές βάσεις και σταθμοί ανεφοδιασμού του ναυτικού.
Ο Ελληνικός στρατός διατηρεί στα νησιά Μυτιλήνη και Ρόδος, από μια μεραρχία, ενώ στα νησιά Χίος, Κως, Σάμος διατηρεί από μια ταξιαρχία.
Δηλαδή με το σύστημα στρατικοποίησης που έχει οργανώσει στα νησιά αυτά η Ελλάδα, διατηρεί μια στρατιωτική δύναμη 60.000 ανδρών, στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε και τους έφεδρους οι οποίοι φτάνουν και αυτοί τους 40 000.
Αν υπολογίσουμε ότι η Ελλάδα διαθέτει συνολικά στρατό 116 000 ανδρών, γίνεται εύκολα κατανοητό το μέγεθος της στρατιωτικής δύναμης που διατηρεί στα νησιά.
Η Ελλάδα διαθέτει μία τεθωρακισμένη, τρεις μηχανοκίνητες, και εννέα μεραρχίες πεζικού. Επίσης διαθέτει ένα σύνταγμα αλεξιπτωτιστών, ένα αμφίβιο και ένα σύνταγμα καταδρομών. Η δομή του ελληνικού στρατού ξηράς είναι η εξής: 1η Στρατιά και την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων. Το 70% των στρατιωτικών της δυνάμεων βρίσκονται σε περιοχές που συνορεύουν με την Τουρκία, δηλαδή βρίσκονται υπό την διοίκηση της ΑΣΔΕΝ και του Δ΄ Σ.Σ. Η ελληνική πολεμική αεροπορία διαθέτει 7 Πτέρυγες Μάχης. Οι βάσεις της Νέας Αγχιάλου και της Λάρισας επανδρώνονται με αεροσκάφη τύπου F4 και F5 ενώ αυτή της Τανάγρας επανδρώνεται από αεροσκάφη τύπου Mirage 2000. Και οι τρεις τύποι αυτών των αεροσκαφών χρησιμοποιούν συχνά την αεροπορική βάση που βρίσκεται στην Λήμνο.
Αυτές οι 7 Πτέρυγες Μάχης και οι αεροπορικές βάσεις που βρίσκονται στο Ηράκλειο/Κρήτη, Αγρίνιο, Σαντορίνη/Θήρα και Σκύρο έχουν σαν στόχο την Τουρκία.
Το ελληνικό πολεμικό ναυτικό διαθέτει έμψυχο δυναμικό 19 000 ανδρών, και είναι εγκατεστημένο σε ναυτικές βάσεις στην Κρήτη, Σαλαμίνα, Θεσσαλονίκη και σε πολλά νησιά του Αιγαίου. Τα περισσότερα πλοία βρίσκονται ελλιμενισμένα σε νησιά του Αιγαίου. Ο ελληνικός στόλος αποτελείται από 8 υποβρύχια, 12 φρεγάτες, 4 αντιτορπιλικά, 5 κορβέτες, 12 πυραυλάκατους, 4 τορπιλακάτους, 15 περιπολικά, 16 ναρκαλιευτικά και 9 μεγάλα αποβατικά. Διαθέτει δε επάκτιες πυροβολαρχίες πυραύλων τύπου Exocet MM 40 και συνεχίζει τις προσπάθειες για την προμήθεια αντιαεροπορικών συστημάτων των τύπων Hawk, SA-8,(Osa-ak), Tor-M1, Nike Hercules, Patriot και Crotale Ng.
Η Ελλάδα έχει σχεδιάσει ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα πενταετούς ισχύος (ΕΜΠΑΕ) το οποίο προβλέπεται υλοποιηθεί μεταξύ των ετών 2001-2005, ύψους 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από την άλλη πλευρά η Ελλάδα την περίοδο 1996-2000 έχει δαπανήσει και πάλι για εξοπλιστικά προγράμματα συνολικά 25 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο στρατός ξηράς σχεδιάζει την αγορά 400-450 αρμάτων μάχης. Υποψήφια άρματα είναι το γερμανικό Leopard, το αγγλικό Challenger-2, το γαλλικό Leclerc, το αμερικανικό A2M1 Abrahams, το ρωσικό Τ80U και το ουκρανικό Τ84.
Σχεδιάζει να αυξήσει τον αριθμό των 20 επιθετικών ελικοπτέρων τύπου Apache που ήδη διαθέτει, με την προμήθεια άλλων 28 του ιδίου τύπου και να τα εξοπλίσει με πυραύλους τύπου Hellfire (Agm-114) που προτίθεται να αγοράσει.
Στα πλαίσια εκσυγχρονισμού των αντιαεροπορικών της συστημάτων αγόρασε από την Ρωσία 21 συστήματα κατευθυνόμενων βλημάτων εδάφους – αέρος τύπου Sa-Tor-M1, ενώ σχεδιάζει να αγοράσει άλλα 29 συστήματα του ιδίου τύπου. Έχει αποκαλυφθεί ότι 6 συστήματα Tor M1 έχουν μετασταθμεύσει σε διάφορες περιοχές της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι από τους καλύτερους πελάτες της ρωσικής αγοράς όπλων, διότι έχει αγοράσει και 16 συστήματα αντιαεροπορικών πυραύλων τύπου Sa-8(Osa-Ak), αυξάνοντας το συνολικό αριθμό αυτών των συστημάτων σε 28. Τα συστήματα αυτά έχουν συνεχή επαφή με τα νησιά Χίο, Σάμο και Κω.
Εκτός των παραπάνω η Ελλάδα έχει προχωρήσει στην αγορά σε πρώτη φάση 41 τεμαχίων και σε δεύτερη 30 τεμαχίων πυραύλων μεγάλης εμβέλειας τύπου Atacams, για να έχει την δυνατότητα να πετύχει εις βάθος πλήγμα στον εχθρό. Υπάρχουν διασταυρωμένες πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου του 1998 έχει παραγγείλει άλλους 81 πυραύλους του ίδιου τύπου.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2000 παρήγγειλε στα γερμανικά ναυπηγεία Hdw τρία υποβρύχια τύπου U-214 τα οποία θα κοστίσουν 1,14 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα δύο από αυτά θα κατασκευαστούν στη Γερμανία και το τρίτο στα ναυπηγεία Ελευσίνας. Τα υποβρύχια αυτά θα έχουν την δυνατότητα να παραμείνουν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας για 14 συνεχείς ημέρες. Θα αρχίσουν να παραδίδονται από το έτος 2005 και στη συνέχεια το 2007 και το 2009. Στα πλαίσια της ίδιας συμφωνίας το ελληνικό πολεμικό ναυτικό θα παραλάβει από το γερμανικό πολεμικό ναυτικό δύο πυραυλάκατους τύπου S-148.
Exει συμφωνηθεί επίσης με την αγγλική εταιρία Vosper Thornycroft η κατασκευή τριών πυραυλακάτων τύπου Super Vita, η αγορά των οποίων θα στοιχίσει στην Ελλάδα 462.750.000 δολάρια. Τα σκάφη αυτά θα κατασκευαστούν με μεταφορά τεχνογνωσίας στα ναυπηγεία Ελευσίνας. Έχει συμφωνηθεί επίσης σε μια δεύτερη παρτίδα η κατασκευή άλλων τεσσάρων πυραυλακάτων και η δωρεάν παραχώρηση δύο ναρκαλιευτικών τύπου Hunt.
Eπί πλέον έxει συμφωνηθεί η αγορά τεσσάρων αερόστρωμνων τύπoυ Zubr από την ρωσική εταιρία Rosvooruznie και την ουκρανική Ukspetexport. Στις 24 Ιανουαρίου 2000 υπογράφηκε συμφωνία για την αγορά τεσσάρων τέτοιων σκαφών. Τα παραπάνω σκάφη έχουν δυνατότητα μεταφοράς 3 αρμάτων τύπου Τ80 ή 8 τεθωρακισμένων οχημάτων τύπου ΒΜΡ-2 ή 10BTR και 140 πεζοναυτών. Η Ελλάδα θα πληρώσει γι’ αυτά το ποσό των 198 εκατομμυρίων δολαρίων. Η παράδοση αυτών έχει προγραμματιστεί να γίνει τα έτη 2001 και 2002. Επίσης η Ελλάδα σχεδιάζει να παραγγείλει από αγγλικά ναυπηγεία 4-10 hovercraft (αερόστρωμνα) τύπου Μ10.
Η Ελλάδα για να ενισχύσει τις επιθετικές δυνατότητες της πολεμικής της αεροπορίας αποφάσισε την προμήθεια 15 νέων μαχητικών τύπου Μιράζ 2000-5. Εκτός από αυτά τα νέα αεροσκάφη όμως προτίθεται να εκσυγχρονίσει άλλα 10 Μιράζ 2000 που διαθέτει στο επίπεδο 2000-5. Η παράδοση του πρώτου Μιράζ 2000-5 αναμένεται να γίνει το Σεπτέμβριο του 2003. Ενώ το πρώτο εκσυγχρονισμένο αεροσκάφος του ιδίου τύπου θα παραδοθεί τον Αύγουστο του 2004. Έχει επίσης συμφωνηθεί η αγορά 50 μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-16 από την αμερικάνικη εταιρεία Lockheed Martin. Οι παραδόσεις αυτών αναμένεται ν’ αρχίσουν μεταξύ 2003 με 2004.
Ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης σε δηλώσεις του τις οποίες έκανε τον Ιούλιο του 2000, είπε ότι η Ελλάδα έχει μεγαλύτερες εξοπλιστικές δαπάνες σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ. Οι εν λόγω δαπάνες γίνονται για την αύξηση της αμυντικής ικανότητας της Ελλάδος αλλά και για την αύξηση του κύρους της χώρας στα Βαλκάνια.
Οι πρόσφατες δηλώσεις της Αθήνας προδίδουν τα άμεσα σχέδια και χαράζουν τους ορίζοντες της πολιτικής της Αθήνας. Η Αθήνα από τη μια πλευρά επιδιώκει να καθορίσει τη γραμμή που περνά ανατολικά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σαν γραμμή που ορίζει τα επίσημα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την άλλη πλευρά προσπαθεί με την προμήθεια των κατάλληλων οπλικών συστημάτων να πάρει όλα τα μέτρα τα οποία απαιτούνται για την αντιμετώπιση πιθανών εξελίξεων που θα κινούνταν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και τα δυο αυτά βήματά της δε, προτίθεται να τα στηρίξει και με τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Στρατού. Με τα μέτρα που έχει πάρει για τη στρατιωτική θητεία και για την υποδοχή και εγκατάσταση ελληνικής καταγωγής προσφύγων σε ευαίσθητες περιοχές, γίνονται πολύ φανερές οι επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς.
Η Ελλάδα, που ακόμη και όταν υπήρχε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας θεωρούσε σαν απειλή την Τουρκία που ήταν σύμμαχός της στο ΝΑΤΟ, έχει συνεργαστεί με τη Συρία στο θέμα της τρομοκρατίας. Οι καλυμμένες ενέργειες της Ελλάδας στα Σκόπια, την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο, και τα επιθετικά και επεκτατικά σχέδιά της που απειλούν την ισορροπία στη Μεσόγειο, έχουν μετατρέψει τις χώρες της Ε.Ε. που ανέχονται και στηρίζουν αυτές τις πολιτικές σε παρίες της ‘Ένωσης’ της Ελλάδας με την Κύπρο…..
Οι ανακοινώσεις που κάνει το ελληνικό υπουργείο άμυνας για τα νησιά της Δυτικής Ανατολίας, οι οποίες στην ουσία ακυρώνουν τη συνθήκη της Λοζάννης, που θεωρείται από την Άγκυρα σαν θεμέλιος λίθος της Τουρκικής Δημοκρατίας, θα πρέπει να ερμηνευθούν μέσα σε αυτό το πνεύμα και πλαίσιο. Είναι σαφές ότι η συνθήκη της Λοζάννης δεν είναι δυνατόν να γίνει αντικείμενο διαπραγματεύσεων. Η υποστήριξη και η εμμονή στην συγκεκριμένη πολιτική από πλευράς της Ελλάδας, και ο “στόχος της να υποχρεώσει την Τουρκία προβεί στις απαραίτητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις για να προσαρμοστεί στα κριτήρια της Ε.Ε. και μπορέσει να γίνει πλήρες μέλος”, λύνοντας με αυτό τον τρόπο τα διμερή ελληνοτουρκικά προβλήματα, αποτελεί στην ουσία προσπάθεια διαπραγμάτευσης της συνθήκης της Λοζάννης. Όμως η άποψη της Τουρκίας, ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει από πλευράς της αποδεκτή οποιαδήποτε διαπραγμάτευση σε σχέση με τη συνθήκη της Λοζάννης ούτε στα πλαίσια διμερών, ούτε πολυμερών σχέσεων και συνομιλιών, θα πρέπει να εκληφθεί σαν προσπάθεια και προϋπόθεση σε μια ευρεία γεωγραφική περιοχή.
Άλλωστε, οι ρήσεις του Ατατούρκ «ειρήνη στην πατρίδα» και «ειρήνη στην οικουμένη», έχουν σχέση και συνδέονται μεταξύ τους……….
*************************************************

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ιστορία - Πολιτισμός45 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις56 λεπτά πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO57 λεπτά πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

Δημοφιλή