Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Τo Ημερολόγιο μιάς Καταστροφής

Δημοσιεύτηκε στις

Sir James Wavell
ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΥΠΟΔΟΧΗΣ σε μια μεταπολεμική δεξίωση, ο ολιγόλογος Στρατάρχης Κόμης Wavell έφθασε στον Υποστράτηγο Sir Frederick de Guingand. Σταμάτησε, τον κτύπησε στο στήθος και είπε: “Freddie, υπήρχε κάτι σημαντικότερο στην Ελλάδα από ό,τι θα μπορούσες να καταλάβεις“.

Στους μήνες μεταξύ της ιταλικής εισβολής στην Ελλάδα, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, και της εκκένωσης του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, στο τέλος Απριλίου του 1941, ο Στρατηγός Sir Archibald Wavell ήταν ο Βρετανός Αρχιστράτηγος στη Μέση Ανατολή και ο de Guingand ήταν ο ταγματάρχης στο επιτελείο των σχεδίων του. Η βρετανική απόφαση να βοηθήσουν την Ελλάδα άλλαξε τη σταδιοδρομία και των δύο. Οδήγησε τον Wavell στο άχαρο έργο του Αντιβασιλέα των Ινδιών, ενώ ο de Guingand εξελίχθηκε σε επιτελάρχη του Στρατάρχη Montgomery, του Υποκόμη του Ελ Αλαμέιν, κατά τις ένδοξες εκστρατείες από το 1942 έως το 1945.

To 1940 ο Wavell, o πιο γνωστός και δημοφιλής στρατηγός στο στρατό, είχε “ευρύτερη” αντίληψη όσον αφορά στην πολιτική πλευρά του πολέμου από τους περισσότερους συγχρόνους του. Επρόκειτο για μία ακόμη φορά να αποδείξει την ορθότητα του αποφθέγματος του Στρατηγού James Wolfe, ότι “ο πόλεμος είναι μία επιλογή δυσχερειών“, το οποίο επικαλούταν και ο ίδιος ο Wavell. Διοικούσε ένα απέραντο θέατρο πολέμου, το οποίο εκτεινόταν από τη Μάλτα, στα δυτικά, μέχρι το Aden, στα ανατολικά, και από τη Μακεδονία, στα βόρεια, μέχρι την Κένυα, στα νότια.

Sir Frederick de Guingand

Όταν οι Ιταλοί απέκλεισαν τη Μεσόγειο, η Διοίκησή του της Μέσης Ανατολής έπρεπε να ανεφοδιασθεί σε μεγάλο βαθμό από ένα θαλάσσιο δρομολόγιο 12.000 μιλίων από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ με τον περίπλου του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. 0 Wavell, ενώ είχε άμεση επικοινωνία με το Λονδίνο, είχε ένα σύστημα ανεφοδιασμού το οποίο κινούταν με την ταχύτητα ενός πεζού υπήρχε ένα ευρύ χάσμα μεταξύ λόγων και έργων.

Αυτό που καθιστά την ιστορία της τραγωδίας αυτής τόσο φοβερή, είναι ότι εύκολα είναι δυνατόν να επαναληφθεί.

Για να είναι μία μεγάλη στρατηγική βιώσιμη, πρέπει να βασισθεί πάνω σε σταθερούς παράγοντες και ρεαλιστικές εκτιμήσεις.
To 1940 το Λονδίνο θεωρούσε τη Μέση Ανατολή ως αποικιακή περιοχή, της οποίας το κέντρο ήταν η Διώρυγα του Σουέζ. Μακριά προς τα ανατολικά υπήρχε ένας δεύτερος σημαντικός χώρος, οι πετρελαιοπηγές του Ιράν και του Ιράκ. Η πρώτη περιοχή ήταν ζωτικής σημασίας, επειδή η “ζωτική αρτηρία της Αυτοκρατορίας” περνούσε από τη Διώρυγα και κατά μήκος της Μεσογείου, συνδέοντας τα Βρετανικά Νησιά με τις Ινδίες και την Αυστραλία η δεύτερη, επειδή το πετρέλαιο ήταν ο αιμοδότης της πολεμικής οικονομίας.

Όταν όμως η Ιταλία απέκοψε τη ζωτική αρτηρία, δεν υπήρξε ορθολογιστική βρετανική επανεκτίμηση ούτε και συνεπής πολιτική με τις οποίες θα προσδιορίζονταν οι μεγάλης στρατηγικής προτεραιότητες για τους διαφόρους παράγοντες της περιοχής. Υπήρχε μόνο κάποια ασαφής άποψη, ότι οι Ιταλοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Ανατολική Αφρική και από τα Δωδεκάνησα, των οποίων τα αεροδρόμιά τους συνιστούσαν απειλή για τη Διώρυγα του Σουέζ. Δεν είχαν συνταχθεί σχέδια για την Κρήτη, αν και η νήσος αυτή, μήκους 256 χιλιομέτρων, μπορούσε προφανώς να καταστεί ένας σημαντικός προμαχώνας εάν οργανωνόταν κατάλληλα.

Στα βόρεια της Κρήτης βρίσκεται κάποια περιοχή στην οποία, όπως πίστευαν οι Άγγλοι, ο Λόρδος Μπάιρον (το πορτραίτο του, από τον Thomas Phillips, κρέμεται ακόμη στην Πρεσβεία των Αθηνών) είχε ηρωικά απελευθερώσει τους ‘Ελληνες από τον οθωμανικό ζυγό, κάπου πιο βόρεια από εκεί βρίσκονται τα Βαλκάνια και οι ηρωικοί Σέρβοι.
Σε αυτήν την ορεινή περιοχή υπήρχαν οι Βασιβουζούκοι και οι Βούλγαροι, και μια άλλη περιοχή που ονομαζόταν Θεσσαλονίκη, από την οποία οι Βρετανοί είχαν διεξάγει μία επιτυχημένη εκστρατεία στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα ανατολικά της Μακεδονίας βρισκόταν μία χερσόνησος, η Καλλίπολη, εναντίον της οποίας μια λαμπρής Τσωρτσίλιας σύλληψης εκστρατεία είχε ναυαγήσει λόγω στρατιωτικής ανικανότητας. Τώρα βρισκόταν στα χέρια των Τούρκων, της μελαμψής, ολιγόλογης και σκληρής φυλής. To Λονδίνο δεν ήταν απόλυτα βέβαιο αν η Ελλάδα και η Τουρκία ήταν μέρος των Βαλκανίων ή της Ανατολής• στοιχείο που δεν είχε μεγάλη σημασία, γιατί αυτοί θα έκαναν ό,τι οι Βρετανοί τους υπαγόρευαν να κάνουν.

Δυστυχώς η απλοϊκή αυτή εικόνα διαψεύσθηκε παταγωδώς σε σχέση με τις πραγματικότητες της γεωπολιτικής.

Μεγάλο μέρος του εμπορίου της Ελλάδας, των Βαλκανίων και της Τουρκίας διεξαγόταν με τη Γερμανία κατά μήκος των υδάτινων και σιδηροδρομικών γραμμών της κοιλάδας του Δούναβη. Και αν ακόμη αρκετές από τις μικρές δυνάμεις της περιοχής δεν κυβερνούνταν από φιλογερμανικές παρατάξεις, ήταν όμως οικονομικά συνδεδεμένες με το Βερολίνο και ευάλωτες στην άμεση φυσική απειλή της γερμανικής ισχύος. Ζωτικής σημασίας για τα γερμανικά ενδιαφέροντα ήταν οι ρουμανικές πετρελαιοπηγές, τις οποίες από το χειμώνα του 1940 ο Χίτλερ προετοιμαζόταν να καταλάβει με τα στρατεύματά του. Απέναντι σε αυτήν την ολοφάνερη στρατιωτική ισχύ, οι Βρετανοί δεν είχαν ουσιαστικά τίποτε να παρατάξουν. To Ηνωμένο Βασίλειο είχε μετά δυσκολίας επιβιώσει από τη Μάχη της Αγγλίας το καλοκαίρι του 1940, και στη διάρκεια του χειμώνα φοβόταν ακόμη μία γερμανική εισβολή. Οι δυνάμεις του στη Μέση Ανατολή ήταν αποκαρδιωτικά μικρές, όπως ο καθένας, σαν τους ουδέτερους Τούρκους, θα μπορούσε να διαπιστώσει με μια απλή επίσκεψη.

Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι, μη αντιλαμβανόμενοι την πραγματικότητα, επέμειναν στην εγγύηση της ελληνικής και τουρκικής ουδετερότητας μέσω ενός συμφώνου, τον Απρίλιο και το Μάιο του 1939, και οι Βρετανοί είχαν εν συνεχεία ασύνετα ανανεώσει τις εγγυήσεις μετά την πτώση της Γαλλίας. 0 Μουσολίνι της Ιταλίας, διαβλέποντας προς ποια κατεύθυνση φαινόταν να κλίνει η πλάστιγγα και επιδιώκοντας να προστατεύσει τα συμφέροντά του στα Βαλκάνια, είχε καταλάβει στις αρχές του 1939 την Αλβαviα και είχε αποφασίσει ότι θα έπρεπε να καταλάβει επιπλέον και την Ελλάδα.

Iωάννης Μεταξάς
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, ο γενναίος μικρόσωμος στρατιώτης, Στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς, αντιλαμβανόμενος τις φιλοδοξίες αυτές, επιδίωκε με κάθε προσπάθεια να διατηρήσει μία αυστηρή ουδετερότητα. Παρά τις εκκλήσεις του εκπαιδευμένου στη Γαλλία Αρχηγού του Επιτελείου, Στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου, αρνήθηκε τον Οκτώβριο του 1940 να προχωρήσει σε πλήρη κινητοποίηση και ήταν απρόθυμος να προσφέρει στους Ιταλούς μία πρόφαση για εισβολή. Όμως τον Αύγουστο είχε επιζητήσει τη βρετανική βοήθεια.

Ο ελληνικός στρατός ήταν μικρός και σκληροτράχηλος, βασιζόμενος ευρέως στις εφεδρείες. Υπέφερε από ορισμένες βασικές αδυναμίες που έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη. Ήταν βασικά εφοδιασμένος με απαρχαιωμένα γαλλικά, πολωνικά και τσεχικά όπλα, για τα οποία δεν υπήρχαν πλέον άλλες πηγές ανανέωσης εκτός από τα καταληφθέντα ιταλικά υλικά. Στην Ελλάδα υπήρχε μόνο ένα μικρό εργοστάσιο παραγωγής ελαφρών όπλων, το οποίο και εξαρτιόταν από τις εισαγόμενες πρώτες ύλες. To γεγονός ότι ο στρατός είχε ελλείψεις σε μηχανοκίνητα μεταφορικά δεν ήταν και τόσο ζωτικό όσο ότι η Ελλάδα υστερούσε σε δρόμους κατάλληλους για όλες τις εποχές, είχε μόνο μία σιδηροδρομική γραμμή βόρεια από την Αθήνα προς τη Θεσσαλονίκη και τη Φλώρινα και δεν διέθετε αεροδρόμια παντός καιρού. Γεωγραφικά, η χώρα ήταν, στις περισσότερες περιοχές, εξαιρετικά κατάλληλη για άμυνα, υπό τον όρο ότι τα στρατεύματα θα είχαν χρόνο για να οργανωθούν και θα ήταν εφοδιασμένα με επαρκές πυροβολικό και δίκτυο επικοινωνιών. Επειδή οι περισσότεροι δρόμοι ήταν ημιονικά μονοπάτια, και επειδή οι συσκευές ασυρμάτων της εποχής δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σε ορεινές περιοχές, οι περισσότερες επικοινωνίες έπρεπε να πραγματοποιούνται με τηλέφωνο ή με αγγελιαφόρους. Και τα δύο ήταν πολύ αργά μέσα, και μόλις άρχισε μια σημαντική επιχείρηση, η χώρα παρουσίασε ελλείψεις σε ημιόνους και μετά σε ανθρώπινο δυναμικό.

Ακόμη και αν οι Βρετανοί το 1940 βρίσκονταν σε πλήρη πολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και οικονομική ανάπτυξη, η Ελλάδα δεν αποτελούσε περιοχή για την οποία αυτοί ήταν πνευματικά και σωματικά προσαρμοσμένοι.
Υπήρχε όμως και κάποια άλλη αδυναμία. Σε πολεμική περίοδο ο σύνδεσμος μεταξύ διπλωματικών και στρατιωτικών δραστηριοτήτων πρέπει να γίνεται μέσω της Υπηρεσίας Πληροφοριών. Στο Λονδίνο το Υπουργείο Εξωτερικών χειριζόταν απόρρητες πληροφορίες και ενδιαφερόταν κυρίως για τη Γερμανία, μέχρι το 1942 υπήρχε στην κορυφή της ιεραρχίας μικρός ουσιαστικός συντονισμός. Όπως και πολλοί άλλοι οργανισμοί, έτσι και η Υπηρεσία Πληροφοριών αντιμετώπιζε σε όλα τα επίπεδα προβλήματα από την ταχεία επέκτασή της και από εδαφικούς περιορισμούς. Αν και από το 1939 είχε ιδρυθεί στο Κάιρο το Κέντρο Πληροφοριών Μέσης Ανατολής (MEIC), τα Βαλκάνια είχαν αποκλεισθεί από τη δικαιοδοσία του, ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών δεν το τροφοδοτούσε με τις πολιτικές και διπλωματικές πληροφορίες του. (Παρ’ όλα αυτά το επιτελείο του, που αποτελούνταν από νεαρούς και ενθουσιώδεις ερασιτέχνες, άρχισε γρήγορα να κυκλοφορεί αξιολογήσεις για είκοσι χώρες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των Βαλκάνιων. Αυτό εξαγρίωσε τόσο πολύ το Υπουργείο Πολέμου, ώστε μόνο η παρέμβαση του Wavell έσωσε το MEIC από διάλυση το Μάιο του 1940).

Μετά την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο, ο κλάδος του Καΐρου του Κώδικα Bletchley(Σ.τ.Μ.: Bletchley: Όνομα Σχολής Πληροφοριών που το πήρε από ένα πάρκο του Λονδίνου*) και της Σχολής Κρυπτογράφησης, τα οποία είχε κατορθώσει να ιδρύσει ο Wavell, άρχισαν να λαμβάνουν δελτία πληροφοριών (Sigint)(** Σ.τ.Μ.: Sigint (Signal Intelligence – Σήματα Πληροφοριών) κατευθείαν μέσω του τηλέτυπου από το Λονδίνο, τα οποία έδωσαν στον Wavell πρόσβαση για να εισχωρήσει σε επεξεργασμένες πληροφορίες ULTRA από την Λουφτβάφε στη Σικελία και τη Ρουμανία. Αλλά μόλις το Μάιο του 1941 επιτράπηκε στη μονάδα αυτή να αποκαλύψει την πραγματική πηγή των πληροφοριών της, ακόμη όμως και τότε πολλοί επέλεξαν να μην την πιστέψουν.

Oι Βρετανοί υστερούσαν επίσης στη φωτογραφική αναγνώριση. To φθινόπωρο του 1940 επιχειρούσε από τη Μάλτα ένα σμήνος αεροσκαφών αεροφωτογράφησης Glenn Martin Maryland και ένα ακόμη συγκροτήθηκε στη Μέση Ανατολή στις αρχές του 1941. Υπήρχαν όμως πολύ λίγα αεροσκάφη, και δεν επαρκούσαν να καλύψουν τους αναγκαίους στόχους παρά μόνο σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα. Η Διοίκηση της Μέσης Ανατολής είχε μόνο τρία Blenheim IV στην Αίγυπτο, τα οποία μπορούσαν να φθάσουν μέχρι τη Βεγγάζη της Βόρειας Λιβύης, δεν διέθεταν όμως τους απαραίτητους αναφλεκτήρες (μπουζί) για να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις. To Μάρτιο του 1941 το Λονδίνο αποδέχθηκε τελικά ότι οι βρετανικές εκτιμήσεις για τη γερμανική αεροπορία ήταν υπερβολικές και ότι ήταν δυνατόν να αποδεσμευθούν περισσότερα αεροσκάφη της RAF από τη Μητροπολιτική Διοίκηση προκειμένου να σταλούν στη Μέση Ανατολή. Αλίμονο όμως, αυτό έγινε πολύ αργά για να βοηθήσει την Ελλάδα, ή αυτήν τη διήγηση. Επιπλέον, αν οι πληροφορίες δεν είχαν αρχίσει ακόμη να λειτουργούν με αποδοτικότητα πολεμικής περιόδου, το ίδιο ίσχυε και για τους βρετανικούς κλάδους των ενόπλων δυνάμεων. 0 στρατός και η RAF, ειδικότερα, δεν υπέφεραν μόνον από τη συνήθη, μετά την περίοδο της ειρήνης, έλλειψη έμπειρων ανδρών και υλικών, αλλά ακόμη και από το γεγονός ότι οι αξιωματικοί τους απλώς δεν ήταν εκπαιδευμένοι για πόλεμο. Και όπως ακριβώς τα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια δεν είχαν ακόμη διαμορφώσει μεγάλη στρατηγική για το Μεσογειακό-Μέσης Ανατολής θέατρο επιχεψήσεων, παρομοίως και οι κλάδοι δεν είχαν διαμορφώσει τα δόγματά τους.

Για παράδειγμα, η RAF, αν και είχε χρησιμοποιηθεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σαν μία τακτική αεροπορία, στο διάστημα μεταξύ των δύο πολέμων είχε καταγοητευθεί με τη μεγάλη στρατηγική των βομβαρδισμών, ανεξάρτητα από το στρατό, και είχε αντίρρηση να αναλάβει τακτικές αποστολές• στην ουσία η φράση “συνεργασία με το στρατό” θεωρούταν σχεδόν βρισιά. Αυτό επηρέασε την ελληνική τραγωδία, γιατί έθεσε τον Πτέραρχο Sir Arthur Longmore, Διοικητή των Αεροπορικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής, σε σύγκρουση με τους προϊσταμένους του στη μητρόπολη. 0 ευπρεπής και όμορφος Longmore, ύψους 1,72 μ. και βάρους εξήντα οκτώ κιλών, ήταν ένας πρώην ανώτερος αξιωματικός του Αεροπορικού Σώματος του Βασιλικού Ναυτικού, ένας παλαίμαχος της Γιουτλάνδης, ο οποίος σε πείσμα της ναυτικής του προϊστορίας στη Μεσόγειο είχε ανελιχθεί μέσα σε έναν κλάδο που κυριαρχούταν από αεροπόρους του πρώην Βασιλικού Αεροπορικού Σώματος, που κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου είχαν υπηρετήσει στο Δυτικό Μέτωπο. 0 Longmore ήταν επίσης ένας από τους ελάχιστους ανώτερους βρετανούς αξιωματικούς που εξακολουθούσε να πιλοτάρει ο ίδιος. Λόγω της θεωρίας της RAF, ο υφιστάμενος του Longmore, μετά το Νοέμβριο του 1940, ο Ταξίαρχος της Αεροπορίας John D’Albiac, ενεπλάκη σε τακτικές διαφωνίες στην Αθήνα, οι οποίες στην ουσία ήταν χωρίς νόημα, δεδομένου ότι τα βομβαρδιστικά του συνήθως δεν μπορούσαν να πετάξουν πάνω από τα βουνά για να προσβάλουν στρατηγικούς στόχους.

Τα προβλήματα του Wavell ως Αρχιστρατήγου δεν περιελάμβαναν μόνον την απέραντη έκταση του θεάτρου του, αλλά και τις διπλωματικές και οικονομικές υποχρεώσεις με τις οποίες είχε επιφορτισθεί. Αυτές εκτείνονταν από τις εχθρικές διαθέσεις των γαλλικών δυνάμεων του Βισύ στη Συρία μέχρι τις αφρικανικές απόψεις των Μπόερς στο Κέιπ Τάουν, 9.600 χιλιόμετρα μακριά. To 1942 ένας πληρεξούσιος υπουργός εγκαταστάθηκε στο Κάιρο προκειμένου να απαλλάξει τον Αρχιστράτηγο από τις πολιτικές ευθύνες. Ιδρύθηκε επίσης ένα Κέντρο Ανεφοδιασμού Μέσης Ανατολής για να χειρίζεται τις πολυπλοκότητες της περιφερειακής οικονομίας. Όταν το Νοέμβριο του 1940 η Ελλάδα πέρασε κάτω από την ευθύνη του Wavell, αυτός έπρεπε να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι οι γαιάνθρακες για τους σιδηροδρόμους του έρχονταν από την Αγγλία και βασικά προϊόντα σιτηρών από τις Ινδίες. Οι σχεδιασμοί του επηρεάζονταν καθοριστικά από τους λανθασμένους υπολογισμούς του Υπουργείου Πολέμου στο Λονδίνο σχετικά με τα πλοία που ήταν διαθέσιμα από το Σεπτέμβριο του 1940 μέχρι τον Αύγουστο του 1941. (To σφάλμα οφειλόταν στην αδυναμία να κατανοήσουν ότι ο νορβηγικός και ελληνικός εμπορικός στόλος συμπεριλαμβανόταν ήδη στα βρετανικά σύνολα, και κατά συνέπεια δεν θα έπρεπε να προστίθενται εκ νέου, σαν να ήταν εκμισθωμένοι). Η έλλειψη ενός εθνικού συστήματος απογραφής στην Αγγλία σε συνδυασμό με το φόβο της εισβολής ασκούσαν μία διπλή αποτρεπτική επίδραση στην επιθυμία του Λονδίνου να διαθέσει εφόδια στη Μέση Ανατολή.

Τις παραμονές της ιταλικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδας, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ο Wavell στο Κάιρο είχε χονδρικά 500.000 άνδρες υπό τας διαταγάς του, αλλά από αυτούς οι Νοτιοαφρικανοί μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο στην Ανατολική Αφρική, ενώ οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν χωρίς τη συγκατάθεση των Κυβερνήσεών τους. (Αυτοί από τους “αντίποδες” θυμούνταν πολύ καλά την Καλλίπολη και το Τσανάκ (* Σ.τ.Μ.: Τσανάκ Καλέ: Ακρωτήριο στη χερσόννησο της Καλλίπολης όπου τα αυστραλιανά και νεοζηλανδικά στρατεύματα είχαν υποστεί τρομακτικές απώλειες από τους Τούρκους.) , περιοχές που και στις δύο ο Τσώρτσιλ είχε βάλει το χέρι του). 0 Wavell είχε απογοητευτικές ελλείψεις σε σύγχρονα υλικά. Δεν διέθετε εξοπλισμό για τίποτε άλλο παρά μόνο για έναν “ξεφτισμένο” αποικιακό πόλεμο του 1898, τον οποίο πίστευαν στο Λονδίνο ότι διεξήγαγε. Ενδεικτικό γι’ αυτό είναι το γεγονός ότι τον Ιούλιο του 1939, παρά το μέγεθος της διοικήσεώς του, ο Wavell διέθετε ένα επιτελείο από πέντε αξιωματικούς, από τους οποίους ο ένας ήταν μερικής απασχόλησης.
……………………………………………………………

Στις 27 Μαΐου ο Wavell πρότεινε στο Λονδίνο ότι οι Βρετανοί έπρεπε να υποστηρίξουν την Ελλάδα, δεδομένου ότι θεωρούταν περισσότερο τμήμα της Ανατολής παρά των Βαλκανίων, και ότι θα έπρεπε να προσπαθήσουν να στερήσουν τα ρουμανικά πετρέλαια από τους Γερμανούς. Αλλά στις αρχές Ιουνίου ενημερώθηκε από τους Αρχηγούς των Επιτελείων ότι δεν θα ήταν φρόνιμο να επαναλάβουν τα σφάλματα του πολέμου του 1914-1918, υποστηρίζοντας αδύναμες χώρες που διέτρεχαν τον κίνδυνο να καταληφθούν, γι’ αυτό δεν θα έπρεπε να προβεί σε ενέργειες.

Στις 16 Ιουλίου ο Τσώρτσιλ επέδωσε στους Αρχηγούς των Επιτελείων μία από τις γενικές κατευθυντήριες οδηγίες του, η οποία μετά τις τροποποιήσεις της διαβιβάσθηκε στον Wavell. Σε αυτή αναφερόταν ότι, όπως είχε επισημάνει στον Πρωθυπουργό η Διυπουργική Επιτροπή, η Μέση Ανατολή δεν διέθετε ούτε τα σύγχρονα υλικά ούτε την αποατούμενη αεροπορική υποστήριξη για να αντιμετωπίσει την αναμενόμενη ιταλική εισβολή στην Αίγυπτο. Παραδόξως, σε μία μικρή χώρα όπως η Αγγλία και παρά τα τεράστια ενδιαφέροντα και τη φήμη τους, ο Τσώρτσιλ και ο Wavell δεν είχαν ποτέ συναντηθεί. 0 Πρωθυπουργός, που ήταν επίσης και Υπουργός Πολέμου, ζητούσε τώρα από τον Αρχιστράτηγο της Μέσης Ανατολής να πάει αεροπορικώς στην πατρίδα για να τον συναντήσει.

Έτσι, ο Wavell διακινδύνευσε μία μεγάλη πτήση μέσω της Μάλτας και του Γιβραλτάρ και έφθασε στο Λονδίνο στις 8 Αυγούστου, ακριβώς όταν η Μάχη της Αγγλίας άρχισε να εισέρχεται στην πιο κρίσιμη φάση της. Συναντήθηκε αμέσως με τους Αρχηγούς των Επιτελείων προς τους οποίους έκανε μία προφορική εκτίμηση της καταστάσεως: το αιγυπτιακό μέτωπο κρατούσε, αλλά αυτός είχε ελλείψεις σε οχήματα και άρματα. Εκείνο που φοβόταν, και ήδη υπήρχαν φήμες γι’ αυτό, δεν ήταν οι Ιταλοί, αλλά η άφιξη των Γερμανών. Δεν διέθετε δίκτυο πληροφοριών πίσω από τις ιταλικές γραμμές, και έτσι ήταν δυνατόν να φθάσουν στη Βεγγάζη δύο γερμανικές τεθωρακισμένες μεραρχίες, πριν εντοπισθούν από τις φωτογραφικές αναγνωρίσεις. Οι Ιταλοί είχαν στη Βόρεια Αφρική 280.000 άνδρες και επιπλέον η δύναμη αυτή μπορούσε να έχει αεροπορική υποστήριξη από 300-400 βομβαρ-διστικά, 300 μαχητικά και 200 μεταφορικά. Από τη δική του πλευρά, η 7η Τεθωρακισμένη Μεραρχία είχε μόνο 65 άρματα (έναντι των προβλεπόμενων 220) και είχε σοβαρές ελλείψεις σε ανταλλακτικά. Η 4η Ινδική Μεραρχία είχε έλλειψη μίας ταξιαρχίας και του πλείστου του πυροβολικού της, και το ANZAC (* Σ.τ.Μ.: Australian-New Zealanders Army Corps: Αυστραλιανό-Νεοζηλαν-δικό Σώμα Στρατού. Η δύναμη που είχε πολεμήσει ηρωικά στην Καλλίπολη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.*) , επειδή είχε ελλείψεις σε υλικά, μπορούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή να χρησιμοποιηθεί μόνο σε αποστολές εσωτερικής ασφάλειας. Η εσωτερική ασφάλεια ήταν περίπλοκη υπόθεση. Επειδή η Αίγυπτος και η Ιταλία δεν βρισκόταν σε πόλεμο, περίπου 50.000 Ιταλοί ήταν ελεύθεροι να περιφέρονται στην Αίγυπτο, ενώ ο Wavell παρεμποδίζονταν από κανόνες που του απαγόρευαν να συγκεντρώσει μυστικές πληροφορίες ή να λάβει μέτρα για να αντιμετωπίσει ανατρεπτικές ενέργειες.
…………………………………………

Ο Αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής είχε ένα επιπλέον πρόβλημα με το πυροβολικό: οι μονάδες του ήταν εφοδιασμένες με πυροβόλα των 18 λιβρών και οβιδοβόλα των 4,5 ιντσών, αλλά τα πυρομαχικά για τα πυροβόλα αυτά ήταν περιορισμένα, δεδομένου ότι η παραγωγή τους είχε σταματήσει όταν εισήχθηκε στον στρατό το νέο οβιδοβόλο των 25 λιβρών. To ίδιο υπήρχε και για τα πυρομαχικά των αντιαρματικών πυροβόλων των 37 mm, από τα οποία διέθετε μόνο 21.000 βλήματα. Αυτό σήμαινε ότι οι μονάδες του θα έπρεπε να εφοδιαστούν με καινούργιο υλικό το συντομότερο δυνατόν.

Ο Wavell συναντήθηκε επίσης με τον Άντονυ ‘Ηντεν και μετά τη συζήτησή τους ο Ήντεν σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι οι “ελλείψεις του ήταν συγκλονιστικές”. Οι αιτίες για τις ελλείψεις ήταν, όπως είναι φυσικό, οι τεράστιες απώλειες υλικών στη Δουνκέρκη, τα οποία αρχικά είχαν διατεθεί στη Βρετανική Εκστρατευτική Δύναμη στη Γαλλία, και η ανάγκη να ανεφοδιασθούν οι δυνάμεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να αποκρούσουν τυχόν εισβολή. Τώρα που η Μεσόγειος είχε κλείσει (η διαδρομή γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας τετραπλασίαζε την απόσταση), η διά θαλάσσης αποστολή εφοδίων στη Μέση Ανατολή ήταν βραδεία, ενώ η άφιξη νηοπομπών στα λιμάνια της Μέσης Ανατολής προκαλούσε συμφόρηση στις περιορισμένες εγκαταστάσεις των αποβαθρών και επιβράδυνε την εκφόρτωση.

Anthony Eden
Στις 12 Αυγούστου ο Wavell συναντήθηκε από τις 22:00′ μέχρΐ. τις 02:00′ με την Επιτροπή Αμύνης, της οποίας πρόεδρος ήταν ο δραστήριος Τσώρτσιλ. 0 Wavell εκνευρίστηκε από την απαίτηση του Πρωθυπουργού να γνωρίζει πού στάθμευε το κάθε τάγμα και γιατί δεν ήταν κάπου αλλού. Ο Ήντεν λέει ότι τον συμπόνεσε γιατί ήταν συνηθισμένος σε κάτι τέτοια, αλλά στις 09:00′, το πρωί της Τρίτης, στις 13 Αυγούστου, ο Wavell υπέβαλε την παραίτησή του. Πριν ακόμη προλάβει ο ‘Ηντεν να εξομαλύνει την κατάσταση, έφθασε μία επιστολή από τον Πρωθυπουργό, με την οποία αρνούταν να συναντηθεί και πάλι με τον Wavell. Στην επιστολή του αυτή ο λαλίστατος Τσώρτσιλ υποστήριζε ότι ο Wavell δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στο αποφασιστικό σημείο, επειδή στερούταν πνευματικού σθένους και αποφασιστικότητας προκειμένου να υπερνικήσει τα εμπόδια, και επειδή αποδεχόταν παθητικά τις δυσκολίες τις οποίες αντιμετώπιζε στα διάφορα θέατρα, που διεξήγαγε επιχειρήσεις. (Και όμως ήταν ακριβώς αυτή η διάσπαση προσπαθειών για την οποία ο Τσώρτσιλ ήταν κυρίως ένοχος με την δημιουργία της ελληνικής υπόθεσης).

Ο Ήντεν απάντησε στον Πρωθυπουργό με ένα σημείωμα, επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα στο σύγχρονο πόλεμο ήταν τα όπλα και όχι οι άνδρες, και του συνιστούσε να υποστηρίξει τον Wavell. Θα μπορούσε να προσθέσει ότι ο πόλεμος είχε ουσιαστικά διαφοροποιηθεί από τότε που ο νεαρός Τσώρτσιλ είχε προσβάλει τους “άτακτους ιθαγενείς” πηγαίνοντας το 1898 μαζί με τον Kitchener στο Χαρτούμ – αυτό όμως στην πραγματικότητα δεν θα βοηθούσε.
0 Τσώρτσιλ δεν γνώριζε ούτε και εκτιμούσε τον Wavell, όμως ο βρετανικός στρατός τον παραδεχόταν. Κατά τον Ήντεν, ο Τσώρτσιλ θεωρούσε τον Wavell ως έναν “καλό, συνηθισμένο συνταγματάρχη”• συνεχώς αναφερόταν σε εκείνον με αυτόν τον τρόπο και έλεγε ότι θα ήταν ένας καλός πρόεδρος ενός συνδέσμου των Τόρις, στέλνοντάς τον έτσι στο διάβολο με επαίνους ανάξιους λόγου.

Ο Ήντεν προσπάθησε να επισημάνει ότι ο Wavell ήταν πάντα δραστήριος και ότι υπήρξε ένας διακεκριμένος υπότροφος στο Winchester και – θα μπορούσε να προσθέσει-ένας διακεκριμένος συγγραφέας μιας σειράς βιβλίων σχετικά με τις επιτυχείς εκστρατείες στη Μέση Ανατολή κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις οποίες είχε συμμετάσχει. Δυστυχώς ο Τσώρτσιλ, παρά τα εξήντα έξι του χρόνια, είχε ακόμη τις παιδικές του προκαταλήψεις• σαν απόφοιτος του Harrow δεν συμπαθούσε τους αποφοίτους του Winchester. 0 Υφυπουργός Πολέμου πίστευε ότι η αλήθεια ήταν πως ο Τσώρτσιλ δεν κατάλαβε πότε τον Wavell και ότι ο στρατηγός -ήρεμος, αιθεροβάμων και ακοινώνητος καθώς ήταν- δεν ενθάρρυνε ποτέ τον Πρωθυπουργό να προσπαθήσει να τον γνωρίσει μέσα στις λίγες μέρες που έμεινε στην Αγγλία.

Εν τω μεταξύ η Μάχη της Αγγλίας λυσσομανούσε από πάνω τους. Την Πέμπτη, στις 15 Αυγούστου, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν περισσότερες από 2.000 εξόδους, εναντίον των οποίων η RAF έστειλε 974 μαχητικά. Αυτή ήταν επίσης η ημέρα κατά την οποία ο Τσώρτσιλ ρώτησε τον ‘Ηντεν ποιος θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Wavell, και έλαβε την απάντηση ότι θα μπορούσε ο Στρατηγός Sir Claude Auchinleck, διοικητής της Νότιας Διοίκησης, αλλά ότι δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να δικαιολογήσουν μία τέτοια αλλαγή. 0 Wavell, αφού είχε διεξάγει τέσσερις εκστρατείες και είχε υπηρετήσει ως Αντιβασιλεύς των Ινδιών, αναχώρησε την Παρασκευή και δεν ξαναγύρισε μέχρι το 1947.

Κατά το τέλος Αυγούστου άρχισε να γίνεται προφανές ότι οι Έλληνες ενδιαφέρονταν για την ουδετερότητά τους και ότι οι Αρχηγοί των Επιτελείων κατέληγαν στην άποψη ότι δεν ήταν δυνατόν να διατεθούν δυνάμεις για την Ελλάδα, την Τουρκία ή την Κρήτη μέχρις ότου να είναι ασφαλής η Αίγυπτος. 0 Ήντεν, που το 1936 επιθυμούσε να βοηθήσει τα Βαλκάνια, ισχυρίστηκε πως στις 21 Αυγούστου είπε στον Τσώρτσιλ ότι επειδή οι Βρετανοί ήταν πιθανόν να εμπλακούν στην Ελλάδα, η Μέση Ανατολή θα έπρεπε να ενισχυθεί.

Την επόμενη ημέρα οι’Ελληνες ρώτησαν για τη βοήθεια που θα ήταν δυνατόν να αναμένουν βάσει της συμφωνίας εγγυήσεως. Αφού το Λονδίνο μελέτησε τις πολιτικές συνέπειες για τις αγγλοελληνικές σχέσεις και τη στρατιωτική πραγματικότητα της γραμμής ανεφοδιασμού με τον περίπλου του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, ο Βρετανός πρέσβυς στην Αθήνα, απόφοιτος του’Ητον, Sir Michael Palairet, έλαβε την οδηγία να ενημερώσει τον Στρατηγό Μεταξά ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να προσπαθήσουν να αποτρέψουν την κατάληψη της Κρήτης από τους Ιταλούς, η οποία βρισκόταν στη θαλάσσια οδό που εκτεινόταν από την Ιταλία έως τα Ιταλικά Δωδεκάνησα.
Δυστυχώς, ο Palairet ήταν συναισθηματικά δεμένος με την Ελλάδα και δεν ακολούθησε τις οδηγίες. Αντίθετα ζήτησε να σταλούν βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα και είπε στο Λονδίνο ότι η Βρετανία εγκατέλειπε μία χώρα προς την οποία είχε δώσει εγγύηση.
Στις 26 Αυγούστου, το Πολεμικό Συμβούλιο επανεξέτασε την απόφασή του και πληροφόρησε τον Palairet ότι, εκτός από την υπόσχεση για βρετανική υποστήριξη στο μεταπολεμικό τραπέζι της ειρήνης, ήταν δυνατόν να διατεθεί και κάποια οικονομική βοήθεια. Επιπλέον ο Τσώρτσιλ έστειλε στον Μεταξά ένα προσωπικό μήνυμα, λέγοντας ότι η Βρετανία ανέμενε να καταστεί σύντομα ισχυρότερη στη Μεσόγειο.
Στις 5 Σεπτεμβρίου ο Υπουργός Εξωτερικών, Λόρδος Halifax, παρά το γεγονός ότι η Γαλλία είχε καταρρεύσει, επικύρωσε ξανά την αγγλογαλλική εγγύηση.

Λόρδος Χάλιφαξ

Καθώς ο Wavell έφευγε από το Λονδίνο στα μέσα του Αυγούστου, η Βρετανική Σομαλία, μία ασήμαντη αποικία που αποτελούταν κυρίως από άγονες εκτάσεις, εκκενώθηκε από τη μικρή φρουρά της. Θυμωμένος ο Τσώρτσιλ έστειλε στον Wavell ένα αποδοκιμαστικό σήμα. Αργότερα, όταν ο αρχηγός του Αυτοκρατορικού Επιτελείου, Sir John Dill, βρισκόταν το Φεβρουάριο του 1941 στο Κάιρο, είπε στον Wavell ότι ο Πρωθυπουργός δεν είχε ποτέ συγχωρήσει τον Αρχιστράτηγο της Μέσης Ανατολής για την απάντησή του: “0 λογαριασμός του μεγάλου χασάπη δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη καλής τακτικής”.

Σε ένα πολύωρο υπουργικό συμβούλιο, στις 4 Οκτωβρίου, ο Τσώρτσιλ διέθεσε αρκετό χρόνο επιτιθέμενος εναντίον του Wavell, για τον οποίο ήταν όλο και περισσότερο αβέβαιος. Την ίδια όμως Παρασκευή, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναντήθηκαν στη Διάβαση Μπρέννερ και την επόμενη ημέρα η Βρετανική Υπηρεσία Πληροφοριών παρουσίασε στον Πρωθυπουργό μία έκθεση των συνομιλιών τους, η οποία περιελάμβανε προτάσεις να σταλούν γερμανικές δυνάμεις στη Λιβύη και να αναληφθεί ενέργεια κατά της Διώρυγας του Σουέζ από τη Συρία. Η άμεση αντίδραση του Τσώρτσιλ ήταν ότι, επειδή οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δεν μπορούσαν να σταματήσουν τους Γερμανούς, θα ήταν προτιμότερο να ενισχυθεί το συντομότερο δυνατόν ο στρατός της Μέσης Ανατολής.

Την Κυριακή 6 Οκτωβρίου, ο Τσώρτσιλ, αντιμέτωπος με τις αυξημένες ενδείξεις ότι οι αντικειμενικοί σκοποί του εχθρού ήταν η Ελλάδα και η Γιουγκοσλαβία, και όχι μία εισβολή στην Αγγλία, διέταξε απρόθυμα να σταλούν ενισχύσεις στη Μέση Ανατολή.

Στις 7 Οκτωβρίου ο Longmore έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Sir Charles Portal για την ανάληψη των καθηκόντων του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και επεσήμαινε ότι η Μέση Ανατολή ήταν ακόμη τρομερά αδύναμη και θα παράμενε έτσι για αρκετό καιρό ακόμα παρά τις προσπάθειες να την ενισχύσουν στέλνοντας αεροσκάφη μέσω της Μάλτας και του Takoradi στη Δυτική Αφρική με μία απομείωση περίπου δέκα τοις εκατό και στις δύο περιπτώσεις.

Πότε πότε γινόταν μνεία για την προστασία της Κρήτης. To θέμα συζητήθηκε όταν ο Wavell ήταν στο Λονδίνο, αλλά δεν είχε τμήματα να διαθέσει. To φθινόπωρο, με την άφιξη τριών ακόμη ιταλικών μεραρχιών στην Αλβανία, το θέμα τέθηκε και πάλι στην Αθήνα, αλλά, καθώς ο Βρετανός ακόλουθος δεν μπορούσε να δώσει καμία υπόσχεση, δεν σημειώθηκε καμία πρόοδος. Πάντως ο Μεταξάς δεν ήθελε ξένα στρατεύματα στο έδαφός του μέχρι να ξεσπάσει ο πόλεμος. Έτσι το Μεικτό Επιτελείο Σχεδιάσεως στο Λονδίνο σχημάτισε την άποψη ότι θα έπρεπε, μόλις θα δεχόταν επίθεση η Ελλάδα, να επιλεγεί μία δύναμη για να μεταβεί στην Κρήτη, αλλά ότι η ενέργεια αυτή θα αποτελούσε τα όρια εμπλοκής της Βρετανίας στην Ελλάδα. Αυτό έγινε αποδεκτό στο Λονδίνο και διατάχθηκε το Κάιρο να διατηρεί μία τέτοια δύναμη σε ετοιμότητα.

Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι ο Κόλπος της Σούδας στην Κρήτη ήταν σημαντική ναυτική βάση ανεφοδιασμού, θα έπρεπε να προστατεύεται από αντιαεροπορικά πυροβόλα και μαχητικά γειτονικών αεροδρομίων, και δεν υπήρχε κανένας λόγος υψηλής στρατηγικής που να δικαιολογεί το γιατί θα έπρεπε να κρατηθεί η Κρήτη σε μια περίοδο αεροπορικής κυριαρχίας. 0 Wavell γνώριζε καλά τι έπρεπε να κάνει -να εκδιώξει τους Ιταλούς από την Ανατολική Αφρική και να διατηρήσει την Αίγυπτο αλλά δεν υπήρχαν ακόμη βρετανικά σχέδια μεγαλόπνοης στρατηγικής για τη Μέση Ανατολή. Ορισμένοι λόγοι γι’ αυτό πιθανόν να ήταν προσωπικές αντιθέσεις και παρανοήσεις.

Oι πρωταγωνιστές από τη βρετανική πλευρά μπορούν να διαιρεθούν σε δύο ομάδες, στους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς. Στην πρώτη ομάδα ήταν ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Άντονυ’Ηντεν και οι κατώτεροι συνεργάτες τους, κυρίως ο Palairet στην Αθήνα.

Στη δεύτερη ήταν ο Wavell και ο Longmore στο Κάιρο, ο Dill στο Λονδίνο και οι υφιστάμενοί τους, ειδικότερα ο Ταξίαρχος John D’Albiac στην Αθήνα. Μία τρίτη ομάδα αποτελούσαν τέσσερις σημαντικοί’Ελληνες ηγήτορες: ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’, ο Μεταξάς (ο οποίος ήταν Πρωθυπουργός και Πρόεδρος του Συμβουλίου), ο Παπάγος και ο Αλέξανδρος Κορυζής, διάδοχος του Μεταξά ως Πρωθυπουργός.

Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος

Βασιλεύς Γεώργιος Β’

Όλοι αυτοί οι παίκτες είχαν διάφορους δεσμούς συμπάθειας, οι οποίοι περιστασιακά έφερναν τον έναν κοντά στον άλλον. 0 Τσώρτσιλ, ο’Ηντεν και ο Μεταξάς υπήρξαν στρατιώτες, αλλά τώρα ήταν πολιτικοί. 0 Wavell, o Longmore, o Dill, o Μεταξάς καιο Παπάγος είχαν κοινή κατανόηση της στρατιωτικής πραγματικότητας, την οποία συμμεριζόταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ με τις βρετανικού τύπου στολές του. Αλλά οι ‘Ελληνες, με πιθανή εξαίρεση τον Μεταξά, αισθάνονταν πάντοτε ότι βρίσκονταν σε υποδεέστερη θέση, ενώ ο Ήντεν, τουλάχιστον, έτεινε να αισθάνεται ότι ως Εγγλέζος ήταν ανώτερος.

Ένα άλλο νήμα που πλέκεται σε αυτήν την ιστορία είναι αυτό των προσωπικών σχέσεων μεταξύ του Τσώρτσιλ και του ‘Ηντεν, οι οποίοι μερικές φορές συμπεριφέρονταν σαν πατέρας και γιος. Ο Ήντεν έγραψε αργότερα ότι ο Πρωθυπουργός είπε στον νεαρό Υφυπουργό Πολέμου πως μετά τον πόλεμο θα τον διαδεχόταν.

Ακόμη και στο θέμα της γλώσσας υπήρχαν σημαντικές διαφορές. Όλοι οι ‘Ελληνες μιλούσαν τουλάχιστον κάποια ακόμη γλώσσα εκτός από την δική τους. Μερικοί από τους Άγγλους μιλούσαν μία δεύτερη γλώσσα, αλλά αυτή δεν ήταν πάντοτε χρήσιμη στην Ελλάδα. 0 Wavell είχε ευχέρεια στα ρωσικά, και η ικανότητα του ‘Ηντεν να απαγγέλει περσικά ποιήματα ήταν κατ’ ελάχιστον παραπλανητική. Έτσι οι περισσότερες συζητήσεις γίνονταν στην αγγλική γλώσσα ή με μεταφραστές – τα πρακτικά τηρούνταν στην αγγλική και την ελληνική, ενώ τα επίσημα πρωτόκολλα στη γαλλική.

Oι τελικές κινήσεις που έγιναν, πριν οι Ιταλοί επιτεθούν εναντίον της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου, ήταν η απόφαση της κυβέρνησης στις 9 του μηνός να επισκεφθεί ο’Ηντεν τη Μέση Ανατολή , μία ασυνήθης κίνηση, και η απόφαση στις 12 ότι λόγω των αναγκών για την άμυνα της μητρόπολης δεν έπρεπε να σταλούν και άλλες μοίρες της RAF στη Μέση Ανατολή.

Στις 14 Οκτωβρίου, ο Ήντεν ανέφερε με το τηλέτυπο πως έφθασε ασφαλής στο Κάιρο• δύο ημέρες αργότερα ανέφερε ότι ο Wavell σχεδίαζε για τον Ιανουάριο να επιτεθεί στη Δυτική’ Ερημο, εάν έφθανε εγκαίρως ο εξοπλισμός, και στη συνέχεια στο Σουδάν, εκτός εάν επιτίθονταν πρώτοι οι Ιταλοί.
Στις 17 Οκτωβρίου ο Palairet τηλεγράφησε στον Ήντεν ότι ο Μεταξάς, ένας διεθνώς αναγνωρισμένος στρατηγικός εγκέφαλος, προέβλεπε μία επίθεση του Άξονα εναντίον της Ελλάδας και της Τουρκίας και είχε τη γνώμη ότι οι Βρετανοί θα μπορούσαν να προστατεύσουν το αριστερό πλευρό τους, εάν συγκέντρωναν την προσοχή τους στην Ελλάδα και έδιναν μικρότερη σημασία στην Τουρκία. 0 Μεταξάς ήταν βέβαιος ότι οι’ Ελληνες θα μπορούσαν να αποκρούσουν τους Ιταλούς στο αλβανικό μέτωπο εάν είχαν κάποια αεροπορική υποστήριξη και αντιαρματικά και αντιαεροπορικά όπλα. To σήμα του πρεσβευτή μεταβιβάσθηκε στο Λονδίνο, και ο Longmore ρωτήθηκε από τους Αρχηγούς των Επιτελείων τι θα μπορούσε να κάνεΐ.• η απάντηση ήταν: “Τίποτα”. (0 Wavell υποστήριξε την άποψη αυτή).

To επόμενο βράδυ, ο Dill ανέφερε στο Πολεμικό Συμβούλιο ότι δεν ήταν αληθινές οι διαδόσεις πως ο Μουσολίνι είχε την πρόθεση να επιτεθεί στην Ελλάδα.
To Σάββατο, 16 Οκτωβρίου, ο νέος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, ο Portal, έδωσε στον υπαρχηγό του ένα χειρόγραφο σημείωμα: “Σήμερα το απόγευμα επισημάνατε ότι τώρα έχουμε στις αποθήκες πολλά μαχητικά και μόλις αρχίσαμε να είμαστε επαρκείς σε πιλότους. Είστε ικανοποιημένος ότι έχουμε κάνει όλα όσα θα έπρεπε για τον Αεροπορικό Διοικητή της Μέσης Ανατολής; (Δεν εννοώ απαραιτήτως ότι θα πρέπει να τα χρησιμοποιήσει για να βοηθήσει την Ελλάδα)”.

Στις 27 Οκτωβρίου, το πρώτο αποκρυπτογράφημα από το BONIFACE (που αργότερα ονομάσθηκε ULTRA) παρουσίαζε ενδείξεις ότι είχε αναβληθεί η εισβολή των Γερμανών στη Βρετανία.

Ήδη η σκηνή είχε στηθεί για την απόφαση των Βρετανών να βοηθήσουν την Ελλάδα.
Η καταγραφή των γεγονότων είναι το ημερολόγιο μίας καταστροφής.

Aναδημοσίευση κατόπιν αδείας του εκδοτικού οίκου Γκοβόστη από το βιβλίο “Το ημερολόγιο μιάς καταστροφής, Η Βρετανική Βοήθεια στην Ελλάδα 1940- 41″ του Robin Higham σε μετάφραση του Νικόλαου Λαζαρίδη Αντιστράτηγου ε.α, Επίτιμου Γεν. Επιθεωρητή Στρατού

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις31 λεπτά πριν

Επιπτώσεις συνεχών παρατάσεων επαναφοράς ελέγχου εσωτερικών συνόρων στη λειτουργία του Σένγκεν

Οι διαδοχικές παρατάσεις των γερμανικών συνοριακών ελέγχων δοκιμάζουν στην πράξη την ελεύθερη κυκλοφορία στον χώρο Σένγκεν. Με το Βερολίνο να...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Παρουσίαση του βιβλίου «Στέλιος Καζαντζίδης: Δεν με σβήνει κανένας» στη Βέροια την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Πολιτική6 ώρες πριν

Η αναφορά του Γεραπετρίτη στην Κύπρο μπροστά στον Ρούμπιο! “Αναγκαία η λύση επανένωσης”

Ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σημασία της Κύπρου για την περιφερειακή ασφάλεια, τονίζοντας την ανάγκη επανένωσης της νήσου με...

Πολιτική6 ώρες πριν

Συγκρατημένος ο Ρούμπιο! Δεν πήρε θέση δημοσίως για το θέμα του καλωδίου

Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ρωτήθηκε ειδικότερα κατά πόσον η Ελλάδα μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη των ΗΠΑ σε σημαντικά για...

Δημοφιλή