Ιρακινή πηγή ασφαλείας ανακοίνωσε το βράδυ της Πέμπτης (13/8) ότι ενεργοποιήθηκε το σύστημα αεράμυνας του Διεθνούς Συνασπισμού στην Ερμπίλ, πρωτεύουσα της Περιφέρειας του Κουρδιστάν στο Ιράκ, μετά από επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η ίδια πηγή δήλωσε στο Al Arabiya/Al Hadath ότι το σύστημα αεράμυνας του Συνασπισμού κατάφερε να αναχαιτίσει και να καταρρίψει έξι drones στον εναέριο χώρο της Ερμπίλ.

Παράλληλα, διευκρίνισε ότι η επίθεση εκτοξεύθηκε από την επαρχία Νινευή (Νινευά), χωρίς ωστόσο να έχει γίνει γνωστό ποια οργάνωση ή ποιος φορέας βρίσκεται πίσω από την εκτόξευση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Την Τετάρτη (12/8), τέσσερα παγιδευμένα με εκρηκτικά drones έπληξαν θέσεις της ιρανικής αντιπολίτευσης σε τρεις περιοχές των επαρχιών Σοράν, Χαλιφάν και Χαρίρ στην επαρχία Ερμπίλ, σύμφωνα με πηγή ασφαλείας.

Η πηγή ανέφερε ότι:

Ένα drone συνετρίβη στην περιοχή Χαρίρ, προκαλώντας πυρκαγιά σε χορτολιβαδικές εκτάσεις στο όρος Μπένι Χαρίρ.

Δεύτερο drone έπεσε κοντά σε χωριό της περιοχής Χαλιφάν.

Τρίτο drone έπληξε κατοικία πολίτη στην περιοχή Σοράν.

Τα drones στόχευσαν επίσης θέσεις των κουρδικών κομμάτων Κομάλα και Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν του Ιράν, τα οποία αντιπολιτεύονται την Τεχεράνη.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, δεν καταγράφηκαν ανθρώπινες απώλειες από τις επιθέσεις στα τρία σημεία.

Τους τελευταίους μήνες, ορισμένες περιοχές της επαρχίας Ερμπίλ έχουν δεχθεί επανειλημμένες επιθέσεις με drones μετά την έναρξη του πολέμου μεταξύ Ιράν, Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ. Οι επιθέσεις αυτές στοχεύουν κυρίως εγκαταστάσεις ιρανικών κουρδικών αντιπολιτευόμενων ομάδων, καθώς και βάσεις όπου σταθμεύουν αμερικανικές δυνάμεις.

Πηγή: ΕΡΤ

Νέα διάσταση στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας δίνει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποκαλύπτοντας ότι η φιλοδοξία της Άγκυρας ξεπερνά κατά πολύ τη σημερινή τριμερή συνεργασία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Asharq Al-Awsat, ο Τούρκος πρόεδρος περιγράφει ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο διεύρυνσης της συμφωνίας, με απώτερο στόχο τη δημιουργία μιας μεγάλης περιφερειακής «ομπρέλας» ασφάλειας.

Το μήνυμα του Ερντογάν είναι σαφές: οι τρεις χώρες αποτελούν την αφετηρία και όχι κατ’ ανάγκη τα τελικά όρια του νέου σχήματος.

«Να φέρουμε όλες τις χώρες κάτω από αυτή την ομπρέλα»

Ο Ερντογάν συνδέει την πρωτοβουλία με μια πάγια θέση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής των τελευταίων ετών: ότι οι περιφερειακές δυνάμεις πρέπει να αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ασφάλεια και τη διαχείριση των κρίσεων στην περιοχή τους.

«Πάντα υποστηρίζαμε ότι τα περιφερειακά ζητήματα πρέπει να αναλαμβάνονται και να επιλύονται από τις χώρες της περιοχής», δηλώνει.

Η Συμφωνία της Μέκκας παρουσιάζεται συνεπώς από την Άγκυρα ως ένα πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας περισσότερο αυτόνομης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Ο Τούρκος πρόεδρος, όμως, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα:

«Το όραμά μας δεν είναι να περιοριστούμε σε αυτές τις τρεις χώρες, αλλά να διευρυνθούμε ακόμη περισσότερο και, εάν είναι δυνατόν, μια μέρα να φέρουμε όλες τις χώρες της περιοχής κάτω από αυτή την ομπρέλα».

Πρόκειται για μια δήλωση με ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος, καθώς για πρώτη φορά περιγράφεται τόσο ανοικτά η φιλοδοξία μετατροπής της τριμερούς συνεργασίας σε έναν πολύ μεγαλύτερο μηχανισμό περιφερειακής ασφάλειας.

Κατά τον Ερντογάν, μάλιστα, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να αποτελέσει «το σημαντικότερο βήμα» προς τη μόνιμη σταθερότητα.

Η αρχή της συλλογικής ασφάλειας

Στον πυρήνα της συμφωνίας βρίσκεται μία ιδιαίτερα σημαντική αρχή: η ασφάλεια κάθε συμβαλλόμενου κράτους αποτελεί ζήτημα και των υπολοίπων.

Ο Ερντογάν τη συνοψίζει χαρακτηριστικά:

«Η ασφάλεια του ενός είναι η ασφάλεια όλων μας».

Η συγκεκριμένη διατύπωση παραπέμπει σε λογική συλλογικής ασφάλειας, αν και ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι η συμφωνία δεν εξαντλείται σε μια αμιγώς στρατιωτική δέσμευση.

Σύμφωνα με όσα περιγράφει, η συνεργασία θα επεκτείνεται στην αποτροπή, στην αμυντική βιομηχανία, σε κοινά προγράμματα και στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εάν εξεταστεί υπό το πρίσμα των δυνατοτήτων των τριών ιδρυτικών κρατών.

Η Τουρκία διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει τεράστιες οικονομικές δυνατότητες και βρίσκεται σε διαδικασία εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης της εγχώριας αμυντικής της βιομηχανίας. Το Πακιστάν, από την πλευρά του, αποτελεί πυρηνική δύναμη με έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του μουσουλμανικού κόσμου.

Η εμβάθυνση της συνεργασίας τους δημιουργεί επομένως έναν συνδυασμό στρατιωτικής ισχύος, κεφαλαίων, αμυντικής τεχνολογίας και πυρηνικής αποτροπής με σημαντικό γεωπολιτικό αποτύπωμα.

«Δεν στρεφόμαστε εναντίον καμίας χώρας»

Ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί παράλληλα να διασκεδάσει τις εντυπώσεις ότι το νέο σχήμα συγκροτείται εναντίον συγκεκριμένης δύναμης.

Ιδιαίτερα απορρίπτει την ερμηνεία ότι πρόκειται απλώς για αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ–Ιράν.

Ο Ερντογάν αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις Ουάσινγκτον και Τεχεράνης επηρεάζουν καθοριστικά το περιβάλλον ασφαλείας της Μέσης Ανατολής, επιμένει όμως ότι η δημιουργία του τριμερούς μηχανισμού είχε συζητηθεί πολύ πριν από την τελευταία κρίση.

Τον παρουσιάζει ως «στρατηγική απόφαση» που απαντά στις μακροπρόθεσμες αλλαγές του περιφερειακού συστήματος.

«Δεν στοχεύουμε καμία χώρα με αυτή τη συμφωνία. Μοναδικός μας στόχος είναι η περιφερειακή ειρήνη, η σταθερότητα και η ευημερία των λαών μας», αναφέρει.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις επίσημες διαβεβαιώσεις της Άγκυρας, η δημιουργία ενός μηχανισμού συλλογικής ασφάλειας με προοπτική ένταξης περισσότερων κρατών αναπόφευκτα επηρεάζει τους υφιστάμενους συσχετισμούς ισχύος.

Μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας με την Τουρκία στον πυρήνα

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο των δηλώσεων Ερντογάν βρίσκεται ακριβώς στην προοπτική διεύρυνσης.

Εφόσον η συμφωνία παραμείνει ανοιχτή σε νέα μέλη, παύει να αποτελεί απλώς μια τριμερή αμυντική συνεργασία και αποκτά δυνητικά χαρακτηριστικά ευρύτερου οργανισμού ασφαλείας.

Η Τουρκία επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να βρεθεί στον πυρήνα μιας διαδικασίας αναδιοργάνωσης της περιφερειακής ασφάλειας, μαζί με δύο χώρες τεράστιας στρατηγικής σημασίας: τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν.

Και η φράση του Ερντογάν περί ένταξης «όλων των χωρών της περιοχής» δείχνει ότι η Άγκυρα βλέπει πολύ μακρύτερα από μια περιορισμένη τριμερή συνεννόηση.

Η εξέλιξη έχει αυτονόητο ενδιαφέρον και για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, καθώς μια ενδεχόμενη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας με ισχυρό τουρκικό ρόλο θα μπορούσε να επηρεάσει τις ισορροπίες από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Περσικό Κόλπο και τη Νότια Ασία.

Ορμούζ: «Ζωτική αρτηρία της παγκόσμιας οικονομίας»

Στην ίδια συνέντευξη ο Ερντογάν αναφέρεται εκτενώς και στην κρίση στα Στενά του Ορμούζ, τα οποία χαρακτηρίζει «μία από τις ζωτικές αρτηρίες της παγκόσμιας οικονομίας».

Ο Τούρκος πρόεδρος επισημαίνει ότι οποιαδήποτε σοβαρή διατάραξη της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ δεν αποτελεί αποκλειστικά πρόβλημα των κρατών του Κόλπου.

Οι συνέπειες μεταφέρονται άμεσα στις διεθνείς αγορές, στον ενεργειακό εφοδιασμό και στις τιμές του πετρελαίου.

Για τον λόγο αυτό ζητά αποκλιμάκωση και επιστροφή των Στενών σε ασφαλή και αδιάλειπτη λειτουργία.

«Ο δρόμος για μια μόνιμη λύση στα Στενά του Ορμούζ, στην Ουκρανία ή στην Παλαιστίνη δεν περνά μέσα από τη σύγκρουση, αλλά μέσα από τη διπλωματία», υποστηρίζει.

Από την τριμερή συνεργασία σε μια μεγάλη περιφερειακή «ομπρέλα»

Οι δηλώσεις του Τούρκου προέδρου ξεκαθαρίζουν πλέον ότι η Συμφωνία της Μέκκας δεν αντιμετωπίζεται από την Άγκυρα ως ένα στατικό σχήμα τριών χωρών.

Το σχέδιο που περιγράφει ο Ερντογάν είναι σαφώς πιο φιλόδοξο.

Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν φιλοδοξούν να αποτελέσουν τον αρχικό πυρήνα μιας ευρύτερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας, η οποία θα μπορεί σταδιακά να δεχθεί και άλλες χώρες.

Εάν η φιλοδοξία αυτή αποκτήσει θεσμική και επιχειρησιακή υπόσταση, οι συνέπειες θα είναι σημαντικές.

Θα πρόκειται για έναν μηχανισμό στον οποίο θα συναντώνται η τουρκική στρατιωτική και αμυντική βιομηχανική ισχύς, τα σαουδαραβικά κεφάλαια και η οικονομική επιρροή του Ριάντ και οι στρατιωτικές –και πυρηνικές– δυνατότητες του Πακιστάν.

Και κυρίως, θα πρόκειται για μια προσπάθεια των περιφερειακών δυνάμεων να οικοδομήσουν μηχανισμούς ασφάλειας που δεν θα εξαρτώνται αποκλειστικά από τις παραδοσιακές δυτικές δομές.

Η φράση του Ερντογάν ότι στόχος είναι «μια μέρα να φέρουμε όλες τις χώρες της περιοχής κάτω από αυτή την ομπρέλα» είναι επομένως το σημείο που πρέπει να κρατηθεί από τη συνέντευξη.

Γιατί περιγράφει όχι μόνο το τι είναι σήμερα η Συμφωνία της Μέκκας, αλλά κυρίως το τι φιλοδοξεί η Τουρκία να γίνει αύριο.

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Walla

Η αντιπαλότητα μεταξύ της IAI και της Rafael παράγει εναλλακτικές λύσεις, καινοτομίες και τεχνολογική υπεροχή. Όταν ανταγωνίζονται για την ίδια απαίτηση στο εξωτερικό, αυτό το πλεονέκτημα γίνεται μοχλός πίεσης έναντι του κοινού τους μετόχου: του Κράτους του Ισραήλ.

Ο αγοραστής βρίσκει δύο Ισραηλινούς πλειοδότες με λύσεις που μπορούν να υποκατασταθούν και αποσπά παραχωρήσεις στην τιμή, τη χρηματοδότηση, την τοπική παραγωγή, τη μεταφορά τεχνολογίας, τη συντήρηση, τα ανταλλακτικά, τις εγγυήσεις, τις αντισταθμιστικές αποζημιώσεις και τους όρους πληρωμής. Μία εταιρεία μπορεί να κερδίσει, ενώ το Ισραήλ να χάσει.

Αυτή είναι οικονομική αυτοανοσία : η αντιπαλότητα που παράγει ανωτερότητα στο εσωτερικό διαβρώνει την αξία δύο κρατικών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό προς όφελος του αγοραστή.

Η απάντηση δεν είναι μια συγχώνευση. Είναι ένα όριο.

Το Ισραήλ χρειάζεται δύο κέντρα εμπειρογνωμοσύνης, δύο λύσεις μηχανικής και την ανταγωνιστική πίεση που αποτρέπει την τεχνολογική στασιμότητα. Για μια χώρα της οποίας η ασφάλεια εξαρτάται από την εγχώρια ικανότητα, η τεχνολογική επικάλυψη αποτελεί εγγύηση. Στην ανάπτυξη, τις δοκιμές και τις εγχώριες προμήθειες, η IAI και η Rafael θα πρέπει να ανταγωνίζονται πλήρως. Τα όρια ξεπερνιούνται όταν ο ανταγωνισμός σταματά να αυξάνει τις πιθανότητες νίκης του Ισραήλ και αρχίζει να αυξάνει τη διαπραγματευτική ισχύ του αγοραστή.

Η Φινλανδία δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα.

Το 2020, οι ένοπλες δυνάμεις της Φινλανδίας κάλεσαν πέντε εταιρείες να ανταγωνιστούν για μια νέα ικανότητα αεράμυνας εδάφους σε μεγάλο υψόμετρο. Μέχρι το 2022, ο τελικός γύρος είχε περιοριστεί σε δύο ισραηλινά συστήματα: το BARAK MX της IAI και το David’s Sling της Rafael . Η Φινλανδία επέλεξε το David’s Sling το 2023 σε μια προμήθεια αξίας περίπου 316 εκατομμυρίων ευρώ.

Η Rafael κέρδισε το κύριο συμβόλαιο. Ωστόσο, η IAI δεν εξαφανίστηκε από την νικήτρια αρχιτεκτονική: το τμήμα ELTA της προμηθεύει τους αισθητήρες . Η περίπτωση είναι διδακτική ακριβώς επειδή ο ανταγωνισμός και η κοινή χρήση εργασίας αποδείχθηκαν συμβατές.

Τα δημόσια αρχεία δεν δείχνουν πόσο ο άμεσος ανταγωνισμός επηρέασε την τιμολόγηση. Αυτό που δείχνουν είναι το διαρθρωτικό πρόβλημα: μια ξένη κυβέρνηση έφτασε στο τελικό στάδιο με δύο εναλλακτικές λύσεις που παρείχαν εταιρείες που ανήκουν στο ίδιο ξένο κράτος και μπορούσε να συγκρίνει ένα ισραηλινό κρατικό περιουσιακό στοιχείο απευθείας με ένα άλλο.

Η Σλοβακία παρέχει ένα δεύτερο παράδειγμα. Η αξιολόγησή της εξέτασε το SPYDER της Rafael μαζί με το BARAK MX της IAI μεταξύ των επιλογών μεσαίου βεληνεκούς . Η διαδικασία τελικά επέλεξε το BARAK MX και το 2024 το Ισραήλ και η Σλοβακία σύναψαν συμφωνία μεταξύ κυβερνήσεων αξίας περίπου 560 εκατομμυρίων ευρώ για το σύστημα της IAI. Η πρώτη μπαταρία παραδόθηκε το 2026.

Δεν υπάρχει τίποτα το ανάρμοστο στη συμπεριφορά κανενός από τους δύο αγοραστές. Συμπεριφέρθηκαν ακριβώς όπως θα έπρεπε να συμπεριφέρονται οι λογικοί πελάτες.

Οι αγοραστές κάνουν τη δουλειά τους. Το Ισραήλ δεν κάνει τη δουλειά του ως ιδιοκτήτης.

Δεν έχει ακόμη μόνιμο κανόνα για να αποφασίζει πότε ο ανταγωνισμός μεταξύ δύο περιουσιακών στοιχείων που κατέχει εξυπηρετεί το κράτος και πότε απλώς επιδοτεί τον πελάτη.

Το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει το πρόβλημα εδώ και χρόνια. Το 2009, το Υπουργείο Άμυνας ίδρυσε την Επιτροπή Χαράρι για να εξετάσει τον ανταγωνισμό στις εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού . Το 2016, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, Ούντι Άνταμ, προειδοποίησε για αυτό που αποκάλεσε «καταστροφικό ανταγωνισμό», λέγοντας ότι βλάπτει επίσης την κερδοφορία της βιομηχανίας. Τον Ιούλιο του 2026, ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, Αμίρ Μπαράμ, κυκλοφόρησε έναν εθελοντικό κώδικα δεοντολογίας. Το Υπουργείο έχει έκτοτε επικαλεστεί δημόσια τον κώδικα δεοντολογίας του . Ένας τέτοιος κώδικας μπορεί, το πολύ, να περιορίσει την κακή διαγωγή· δεν μπορεί να αποτρέψει τον ίδιο τον ανταγωνισμό από το να καταστρέψει την αξία.

Η αποτυχία υπάρχει ήδη. Η αρχική δημόσια προσφορά δεν τη δημιουργεί· κλείνει το παράθυρο για διόρθωση. Αυτό που μπορεί να διευθετήσει τώρα το κράτος ως μοναδικός ιδιοκτήτης, μετά την εισαγωγή στο χρηματιστήριο, θα συγκρουστεί με τα δικαιώματα των μειοψηφιών, θα κοστίσει περισσότερα χρήματα και θα αφήσει λιγότερη ελευθερία δράσης.

Το Ισραήλ προωθεί μερικές ιδιωτικοποιήσεις και των δύο εταιρειών διατηρώντας παράλληλα τον κρατικό έλεγχο , με την IAI να αναμένεται να κινηθεί πρώτη και την Rafael να προετοιμάζεται για μεταγενέστερη εισαγωγή στο χρηματιστήριο.

Μόλις η IAI εισαχθεί στο χρηματιστήριο, και ακόμη περισσότερο όταν η Rafael ακολουθήσει, η ιδιοκτησία παύει να επικαλύπτεται. Ένας επενδυτής που αγοράζει μετοχές της IAI δεν αποκτά μετοχές της Rafael. Εάν το κράτος πει στη συνέχεια στην IAI να μην επιδιώξει μια σύμβαση επειδή το εθνικό χαρτοφυλάκιο εξυπηρετείται καλύτερα από την ηγεσία του Rafael, ο εν λόγω επενδυτής μπορεί εύλογα να ρωτήσει γιατί αφαιρέθηκε μια ευκαιρία από την εταιρεία που κατέχει για να ωφελήσει μια άλλη εταιρεία.

Η ίδια ένταση φτάνει και στην αίθουσα του διοικητικού συμβουλίου. Το διοικητικό συμβούλιο της IAI οφείλει τα καθήκοντά του στην IAI. Το διοικητικό συμβούλιο του Rafael οφείλει τα καθήκοντά του στον Rafael. Μόνο το κράτος βλέπει τη συνδυασμένη αξία. Μετά από ξεχωριστές καταχωρίσεις, αυτό που τώρα αποτελεί αποτυχία ενός ιδιοκτήτη γίνεται ένα λογικό κίνητρο για δύο εταιρείες, καθεμία από τις οποίες κρίνεται με βάση τα δικά της έσοδα, τις ανεκτέλεστες παραγγελίες, την κερδοφορία και την αποτίμηση και όχι το συνολικό αποτέλεσμα του κράτους.

Συνεπώς, το Ισραήλ χρειάζεται έναν στενό μηχανισμό σύγκρουσης εξαγωγών , ο οποίος θα ενεργοποιείται όταν η IAI και η Rafael προσεγγίζουν τον ίδιο ξένο πελάτη, για την ίδια λειτουργική απαίτηση, με ουσιαστικά υποκαταστάσιμες λύσεις.

Ο ανταγωνισμός παραμένει ο προεπιλεγμένος κανόνας. Η παρέμβαση ξεκινά μόνο όταν η αξία που δημιουργείται από δύο ισραηλινές προσφορές πέσει κάτω από την αξία που μεταφέρει ο ανταγωνισμός τους στον πελάτη.

Η Αρχή Κρατικών Εταιρειών (GCA) , ενεργώντας για το κράτος ως μέτοχος, μαζί με το Υπουργείο Άμυνας, το Υπουργείο Οικονομικών και την Ισραηλινή Αρχή Ανταγωνισμού (ICA) , εντός του Υπουργείου Οικονομίας και Βιομηχανίας, θα πρέπει να σταθμίσει την αξία που δημιουργείται από δύο προσφορές με την αξία που μεταβιβάζει ο ανταγωνισμός τους στον αγοραστή. Η συμμετοχή της ICA αποτελεί επίσης τη θεσμική διασφάλιση έναντι της σκλήρυνσης του συντονισμού σε μόνιμη κατανομή της αγοράς.

Εάν μια κοινή ισραηλινή προσφορά διατηρεί μεγαλύτερη αξία, η μία εταιρεία μπορεί να ηγηθεί και η άλλη να προμηθεύσει. Το workshare μπορεί να παραμείνει και στις δύο εταιρείες μέσω υποσυστημάτων, ενσωμάτωσης, συντήρησης, αδειοδότησης, υποστήριξης ή άλλης συμμετοχής.

Μόνο η σχεδόν πλήρης επικάλυψη σε συνδυασμό με σαφή καταστροφή αξίας θα πρέπει να δικαιολογεί μια ενιαία ισραηλινή προσφορά.

Ο μηχανισμός δεν κατανέμει αγορές, δεν απαγορεύει την παράλληλη ανάπτυξη ούτε συντονίζει τις τιμές.

Ο ανταγωνισμός παραμένει. Ο κανιβαλισμός είναι υπό διαχείριση.

Η Ιταλία δείχνει ότι η επιλογή δεν είναι απλώς συγχώνευση ή ανεξέλεγκτη αντιπαλότητα.

Η Fincantieri και η Leonardo είναι ξεχωριστοί εισηγμένοι στο χρηματιστήριο βιομηχανικοί όμιλοι υπό σημαντική επιρροή του ιταλικού κράτους. Στον ναυπηγικό τομέα δημιούργησαν την Orizzonte Sistemi Navali, η οποία ανήκει κατά 51% στην Fincantieri και κατά 49% στην Leonardo . Η Fincantieri λειτουργεί ως κύριος ανάδοχος και ως η μοναδική διεπαφή πελάτη. Η Leonardo ηγείται της πλευράς των συστημάτων μάχης. Το πλαίσιο σχεδιάστηκε ειδικά για να ενισχύσει την ιταλική ανταγωνιστικότητα στο εξωτερικό, να μεγιστοποιήσει το ιταλικό βιομηχανικό περιεχόμενο και να διατηρήσει τις αποδόσεις για την εθνική βιομηχανική βάση.

Το μοντέλο διατηρεί την εταιρική ανεξαρτησία, διαχειριζόμενο παράλληλα το σημείο στο οποίο οι ξεχωριστές δυνατότητες συναντούν τον πελάτη.

Η IAI και η Rafael αλληλεπικαλύπτονται σε μεγαλύτερο βαθμό και μερικές φορές προσφέρουν πραγματικά υποκατάστατα προϊόντα, επομένως το Ισραήλ χρειάζεται έναν πιο ευέλικτο μηχανισμό. Ισχύει η αρχή: ένα κράτος δεν χρειάζεται να συγχωνεύει εταιρείες για να τις αποτρέψει από το να κανιβαλίζουν η μία την άλλη στις αγορές εξαγωγών.

Η Γαλλία προειδοποιεί από την αντίθετη κατεύθυνση. Η Airbus Defence & Space και η Thales Alenia Space είχαν προμηθεύσει από κοινού τους δορυφόρους αναγνώρισης Mohammed VI του Μαρόκου . Μια δεκαετία αργότερα, η Airbus και η Thales ανταγωνίστηκαν ξεχωριστά για τον διάδοχό τους και έχασαν και οι δύο από μια ισραηλινή προσφορά . Η IAI στη συνέχεια αναδείχθηκε ως ο προμηθευτής σε μια συμφωνία που αναφέρθηκε σε περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια για την αντικατάσταση των δύο δορυφόρων Airbus και Thales .

Η επιδείνωση των γαλλομαροκινών σχέσεων είχε μεγάλο αντίκτυπο, επομένως η απώλεια δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στον βιομηχανικό ανταγωνισμό. Αλλά η δομή έχει σημασία: δύο στρατηγικές γαλλικές εταιρείες συμμετείχαν στην ίδια ξένη απαίτηση ξεχωριστά, ενώ ο ισραηλινός ανταγωνιστής τους προσφέρθηκε ως ένας μόνο πλειοδότης.

Το μάθημα δεν είναι ότι κάθε επικάλυψη απαιτεί ενοποίηση. Είναι ότι κάθε επικάλυψη αξίζει ένα τεστ ιδιοκτησίας προτού ο πελάτης το διενεργήσει εκ μέρους του πωλητή.

Αυτό το όριο χρειάζεται σαφή εξουσιοδότηση.

Ο νόμος περί ελέγχου των αμυντικών εξαγωγών του Ισραήλ παρέχει στο Υπουργείο Άμυνας ευρείες εξουσίες όσον αφορά το μάρκετινγκ και τις άδειες εξαγωγής στον τομέα της άμυνας . Ο νόμος ρυθμίζει εάν και πώς μπορούν να προχωρήσουν το μάρκετινγκ και οι εξαγωγές στον τομέα της άμυνας. Δεν δημιουργεί μηχανισμό για την επίλυση μιας οικονομικής σύγκρουσης μεταξύ δύο κρατικών εξαγωγέων.

Ούτε μια εκτεταμένη ερμηνεία των υφιστάμενων εξουσιών της Υπηρεσίας Ελέγχου Εξαγωγών Άμυνας (DECA) ούτε μια ad hoc παρέμβαση είναι αρκετές. Ο μηχανισμός θα πρέπει να βασίζεται στις αποφάσεις ιδιωτικοποίησης, τα καταστατικά των εταιρειών και τα ενημερωτικά δελτία, παράλληλα με μια περιορισμένη νομοθετική τροποποίηση που θα επιτρέπει στο κράτος, για όσο διάστημα ελέγχει και τις δύο εταιρείες, να διαχειρίζεται μια Σύγκρουση Εξαγωγών χωρίς να διαχειρίζεται τις ίδιες τις εταιρείες.

Η ICA ανήκει στον μηχανισμό για να διατηρεί την παρέμβαση περιορισμένη, αναθεωρήσιμη και ανίκανη να σκληρύνει την κατανομή της αγοράς.

Ο κανόνας πρέπει επίσης να ενσωματωθεί στην προσφορά και να γνωστοποιηθεί πριν από την πώληση της πρώτης μετοχής, έτσι ώστε η αγορά να αποτιμά την εξουσία που διατηρεί το κράτος. Αλλά αυτή η εξουσία δεν μπορεί να ασκηθεί εις βάρος των μετόχων μειοψηφίας.

Εάν το κράτος εμποδίζει μια εταιρεία να επιδιώξει μια σύμβαση για τη διατήρηση της αξίας της άλλης, δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει την πολιτική χαρτοφυλακίου του από τις τσέπες των μετόχων μειοψηφίας στην εταιρεία που αποσύρεται.

Η πρώτη λύση είναι η διατήρηση της αξίας στην εν λόγω εταιρεία μέσω της κοινής εργασίας, των υποσυστημάτων, της συντήρησης, της ενσωμάτωσης, της αδειοδότησης πνευματικής ιδιοκτησίας ή άλλης μορφής συμμετοχής. Όπου αυτό είναι αδύνατο, θα πρέπει να εφαρμόζεται ένας προκαθορισμένος μηχανισμός οικονομικής εξισορρόπησης.

Το κράτος μπορεί να διαχειρίζεται τα περιουσιακά του στοιχεία. Δεν μπορεί να μεταβιβάζει αξία από τους μειοψηφούντες μετόχους ενός περιουσιακού στοιχείου στους μειοψηφούντες μετόχους ενός άλλου.

Η IAI θα πρέπει να καταχωρηθεί πρώτη. Η Rafael θα πρέπει να ακολουθήσει. Απαιτούν τους ίδιους κανόνες ιδιοκτησίας, όχι το ίδιο πρότυπο προσφοράς. Το ακριβές μερίδιο, ο χρόνος και η δομή μπορεί να διαφέρουν επειδή οι εταιρείες είναι διαφορετικές. Ο κρατικός έλεγχος, οι κανόνες σύγκρουσης εξαγωγών και η προστασία μειοψηφίας δεν μπορούν.

Προς το παρόν, οι μητρικές εταιρείες ανήκουν στο Τελ Αβίβ. Η εισαγωγή στο χρηματιστήριο εγχώρια δεν εξαλείφει το πρόβλημα των μετόχων μειοψηφίας, αλλά διατηρεί το νέο καθεστώς ιδιοκτησίας εντός ενός ενιαίου ισραηλινού νομικού και κανονιστικού συστήματος.

Ο Nasdaq προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο νομοθεσίας περί κινητών αξιών και γνωστοποίησης , εταιρικής διακυβέρνησης και κινδύνου δικαστικών διαφορών. Η πλειοψηφία σε επίπεδο πολιτείας δεν το αφαιρεί. Μια απόφαση για απόσυρση της IAI ή της Rafael από μια προσφορά, ανακατεύθυνση της κοινής προσφοράς ή απαίτηση για κοινή προσφορά θα μπορούσε από μόνη της να έχει συνέπειες για την γνωστοποίηση, τους διευθυντές και τους επενδυτές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Ισραήλ θα διατηρούσε την εξουσία να ενεργεί. Απλώς θα έκανε κάθε χρήση αυτής της εξουσίας νομικά και οικονομικά πιο δαπανηρή.

Προς το παρόν, ο Nasdaq θα πρέπει να παραμείνει διαθέσιμος σε θυγατρικές των ΗΠΑ, πολιτικές επιχειρήσεις και μονάδες που είναι διαχωρισμένες από τον κυρίαρχο πυρήνα.

Η προθεσμία είναι η δημόσια προσφορά. Το πρόβλημα του κανιβαλισμού απαιτεί αντιμετώπιση ακόμη και χωρίς αυτήν.

Ο ανταγωνισμός θα πρέπει να παραμείνει εκεί που δημιουργεί δυνατότητες και να σταματήσει εκεί που εξάγει αξία.

Το κράτος δεν χρειάζεται να αποφασίζει ποια εταιρεία κερδίζει. Πρέπει να σταματήσει να είναι ο χαμένος.