Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΠΥΡΗΝΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε στις

Βασίλης Βιλιάρδος

Υπάρχει άμεση ανάγκη επιστροφής της Ευρωζώνης στην αφετηρία, καθώς επίσης ενός νέου «New Deal» στον πλανήτη, σε συνδυασμό με μία ευρύτερη διαγραφή μέρους των χρεών της Δύσης – όπου ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί ένας παγκόσμιος πόλεμος για να μας συνετίσει

“Το ευρώ είναι μόνο ένας ενδιάμεσος σταθμός για τη δημιουργία ενός καινούργιου, παγκόσμιου νομίσματος. Τα εθνικά κράτη σχεδιάζεται να καταργηθούν, να διαλυθούν καλύτερα, έτσι ώστε να τα διαδεχθεί μία παγκόσμια διακυβέρνηση – μη δημοκρατικά εκλεγμένη, διορισμένη από τις τράπεζες και τη διεθνή ελίτ, η οποία θα επιβάλλει απολυταρχικά, με τη βοήθεια μεγάλων οικονομικών κρίσεων (τέλειων καταιγίδων), το παγκόσμιο νόμισμα.
Στην πορεία για τη δημιουργία του παγκόσμιου νομίσματος θα πρέπει καταρχήν να καταστραφούν, να «καούν» δηλαδή πληθωριστικά ή με όποιον άλλο τρόπο, μεγάλα μέρη των αποταμιεύσεων των πολιτών – όπου μόνο όσοι έχουν φροντίσει να επενδύσουν τα χρήματα τους σε υλικές αξίες (ακίνητα, πολύτιμα μέταλλα, μετοχές πολυεθνικών κλπ.), θα καταφέρουν να αποφύγουν το μοιραίο.
Ο ρόλος εδώ της Ελλάδας, ως ο Δούρειος Ίππος και η κερκόπορτα για την εισβολή στην Ευρωζώνη, με κριτήριο επιλογής της την πολιτική διαφθορά, την ευρύτερη ανεπάρκεια και ανικανότητα των κυβερνήσεων της, τη διαπλοκή, τη μισαλλοδοξία, την έλλειψη κοινωνικής συνοχής και την «αλλοτρίωση» μεγάλων ομάδων του πληθυσμού της, είναι αυτονόητος.      
Περαιτέρω, είναι πιθανόν να αποτύχει τελικά το διαβολικό πλάνο της δημιουργίας μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης και ενός παγκόσμιου νομίσματος – λόγω της αναμενόμενης αντίστασης που θα προβάλλουν οι ελεύθεροι πολίτες των εθνικών κρατών.Εάν έστω και μία χώρα εξέλθει από την Ευρωζώνη, τότε θα ακολουθήσουν, με τον κανόνα του ντόμινο, όλες οι άλλες – οπότε θα σταματήσει η πορεία προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, μέσω της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Ακριβώς για το λόγο αυτό σύσσωμοι οι πολιτικοί, με τη βοήθεια του ΔΝΤ  και των κεντρικών τραπεζών (Τρόικα), προσπαθούν με κάθε μέσον να αποτρέψουν την έξοδο κάποιας χώρας και τη διάλυση της Ευρωζώνης. Όπως ανέφερε δε χαρακτηριστικά ο οικονομολόγος των συνδίκων του διαβόλου P.Doyle, ο οποίος παραιτήθηκε πρόσφατα και γνωρίζει τι ακριβώς επιχειρείται, «μετά από είκοσι χρόνια δουλειάς, ντρέπομαι που ήμουν υπάλληλος του ταμείου» – κατηγορώντας παράλληλα τη Γαλλίδα διευθύντρια του.  
Εν τούτοις, είναι σχεδόν σίγουρο πως στο τέλος θα αποτύχουν – όπως όλοι οι δικτάτορες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι οποίοι το έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει”. (T.Grombery).
Ανάλυση
Είναι πλέον πασιφανές ότι, τα μεγάλα κεφάλαια εγκαταλείπουν με γρήγορο ρυθμό την Ευρώπη – εν πρώτοις το Νότο. Πλούσιοι Γάλλοι, Ισπανοί, Έλληνες, Ιρλανδοί και Ιταλοί αποσύρουν σταδιακά όλες τις καταθέσεις τους από τις τράπεζες των χωρών τους, με προορισμό το Λονδίνο, την Ελβετία, τη Σιγκαπούρη και άλλα κράτη. Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνονται καθαρά οι κινήσεις αυτές:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες σε δις €
Εθνικότητα
2010
2011
Έλληνες
2,8
4,3
Ισπανοί
7,3
7,9
Ιταλοί
15,1
16,5
Σημείωση: Τα παραπάνω ποσά αφορούν κυρίως τις νόμιμες καταθέσεις. Η ζήτηση για θυρίδες στις ελβετικές τράπεζες, στις οποίες συνήθως τοποθετούνται άλλου είδους περιουσιακά στοιχεία, έχει αυξηθεί κατακόρυφα – όπως επίσης η ζήτηση για χαρτονομίσματα των χιλίων φράγκων, τα οποία είναι κατάλληλα για την τοποθέτηση χρημάτων σε θυρίδες.  
Πηγή: Κεντρική τράπεζα της Ελβετίας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Οι περισσότεροι βέβαια από τους εισοδηματικά πολύ ισχυρούς της υπερχρεωμένης Δύσης, οι οποίοι εγκαταλείπουν βιαστικά τις χώρες τους, δεν αναζητούν μόνο «σίγουρα λιμάνια» για την τοποθέτηση των χρημάτων τους – αλλά τρόπους νόμιμου (φοροαποφυγή) ή παράνομου (φοροδιαφυγή) περιορισμού ή/και μηδενισμού της φορολόγησης τους, η οποία αυξάνεται ραγδαία, σαν αποτέλεσμα της κρίσης χρέους.
Για παράδειγμα μόνο στη Ιταλία τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου, τόσο από τη φοροαποφυγή, όσο και από τη φοροδιαφυγή, υπολογίσθηκαν το 2009 στα 120 δις € – τέσσερις φορές υψηλότερα δηλαδή από τα μέτρα λιτότητας που ψήφισε η σημερινή κυβέρνηση της, στην αρχή του έτους.
Σε επίπεδο Ευρωζώνης δε τα έσοδα της σκιώδους οικονομίας υπολογίζονται από την Κομισιόν στο 1,4 τρις € – όσο δηλαδή το 20% του ΑΕΠ της, για το οποίο η φορολόγηση είναι μηδενική (τόσο στη Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα, η «παραοικονομία» υπολογίζεται στο 14% του ΑΕΠ – όπου στη Γερμανία, λόγω του μεγάλου μεγέθους των επιχειρήσεων της, η φοροαποφυγή είναι κατά πολύ υψηλότερη).
Το αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών είναι, αφενός μεν η μεγαλύτερη επιβάρυνση των αδύναμων οικονομικών στρωμάτων, με το κόστος της αποφυγής της χρεοκοπίας των υπερχρεωμένων κρατών τους, αφετέρου η αύξηση αυτού του κόστους – λόγω του ότι η εκροή καταθέσεων οδηγεί τις τράπεζες στην «παγίδα ρευστότητας», από την οποία διασώζονται τελικά με τη συνδρομή των κρατών (επομένως με τα χρήματα εκείνων των φορολογουμένων, οι οποίοι δεν μπορούν να ξεφύγουν). 
Σε τελική ανάλυση λοιπόν, καταστρέφονται (καίγονται) με ιλιγγιώδεις ρυθμούς τα χρήματα των μεσαίων και χαμηλών εισοδηματικών τάξεων, με τη «βοήθεια» των οριζόντιων μειώσεων των μισθών, του ραγδαίου περιορισμού του κοινωνικού κράτους, της αύξησης της φορολογίας κλπ. – έτσι όπως αναφέραμε στον πρόλογο μας, ως ένα πιθανό σχέδιο για την ευκολότερη επιβολή της δικτατορίας των αγορών (απαραίτητη προϋπόθεση της κατάλυσης της Δημοκρατίας, είναι προφανώς η λεηλασία της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης).   
Οι «υποψίες» αυτές, όσον αφορά τα σχέδια της ελίτ, ενδεχομένως ενισχύονται από τους διαφορετικούς φορολογικούς συντελεστές και τρόπους φορολόγησης, εντός της Ευρώπης. Για παράδειγμα, η Μ. Βρετανία δεν φορολογεί τα κέρδη εκείνων των εταιρειών, τα εισοδήματα των οποίων προέρχονται από το εξωτερικό – όπως των εφοπλιστών, με αποτέλεσμα να προτιμάται ως έδρα από τους ιδιοκτήτες της νούμερο ένα εμπορικής ναυτιλίας του κόσμου: της Ελλάδας.
Ο αθέμιτος φορολογικός ανταγωνισμός της πατρίδας μας εδώ είναι πασιφανής. Δυστυχώς όμως νόμιμος, έτσι όπως (δυσ)λειτουργεί η Ευρώπη και υποτάσσεται με απίστευτη δουλοπρέπεια η Ελλάδα – στην οποία ουσιαστικά απαγορεύεται να «συμπεριφερθεί» φορολογικά στους δικούς εφοπλιστές, όπως η Βρετανία.    
Περαιτέρω στη Βουλγαρία, η οποία έχει μηδαμινό (10%) συντελεστή φορολόγησης κερδών, μόνο το 2010 αυξήθηκε ο αριθμός των ελληνικών επιχειρήσεων, οι οποίες εγκαταστάθηκαν εκεί, κατά 75% – στις συνολικά 3.781 επιχειρήσεις (πηγή: Bloomberg).
Στην Κύπρο τώρα, η οποία έχει επίσης συντελεστή φορολόγησης 10%, διατηρούν την έδρα τους 260.000 διεθνείς επιχειρήσεις – ενώ μόλις τα τελευταία δύο χρόνια εγκαταστάθηκαν 1.500 Ελληνικές εταιρείες (το 25% του ΑΕΠ της Κύπρου προέρχεται από χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες). Το γεγονός αυτό είναι ένας από τους πιθανότερους λόγους, για τους οποίους η Κύπρος απέσυρε το αίτημα στήριξης από την ΕΕ – αφού μάλλον θα συνδεόταν με παραχωρήσεις, οι οποίες θα συμπεριελάμβαναν και την αύξηση του συντελεστή (αν και βοήθησε στην άσκηση πίεσης προς τη Ρωσία, η οποία έχει μεγάλα συμφέροντα στο νησί – όπως οι Η.Π.Α. στην Ιρλανδία).    
Κάτι ανάλογο ισχύει τόσο για την Ιρλανδία (15% συντελεστής), όσο και για το Λουξεμβούργο, όπου το 35% σχεδόν του ΑΕΠ του προέρχεται από το χρηματοπιστωτικό κλάδο – γεγονός που επεξηγεί καλύτερα τη στάση του κ.Juncker, ο οποίος αφενός μεν «συντάσσεται» πολύ συχνά με τη Γερμανία, αφετέρου καθυστερεί σκόπιμα τις προσπάθειες της Κομισιόν να επιβάλλει ενιαίους συντελεστές στην Ευρώπη.   
Με βάση όλα τα παραπάνω, θα είμαστε προφανώς πολύ ανόητοι για να πιστέψουμε ότι, η κρίση χρέους και δανεισμού της πατρίδας μας θα μπορούσε ποτέ να καταπολεμηθεί με την αύξηση της φορολογίας και την εγκληματική πολιτική λιτότητας, η οποία μας έχει επιβληθεί – πόσο μάλλον με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των ζημιογόνων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, όταν οι κερδοφόρες μεγάλες είτε αποδημούν στο εξωτερικό, είτε φοροαποφεύγουν νόμιμα (ότι και αν σημαίνει η λέξη «νόμιμα», η οποία συνήθως ισοδυναμεί με το δίκαιο του ισχυροτέρου).
ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ «ΘΑΥΜΑ»
“Οι κυβερνώντες πολιτικοί, φυσικά όσον αφορά όλους εμάς και όχι τους ίδιους,  αναφέρονται κατά κανόνα σε προγράμματα μείωσης των δαπανών και αύξησης των εσόδων – επομένως, σε συλλογική λιτότητα και σε υπερφορολόγηση.
Από την πλευρά των απροστάτευτων Πολιτών, πρόκειται για σαδιστικούς καταλόγους εγκληματικών ενεργειών που καταστρέφουν ασύστολα τη μεσαία τάξη, οδηγώντας τη χώρα μας σε κοινωνικές εξεγέρσεις και σε ρατσιστικά έκτροπα, με στόχο την προστασία των θέσεων εργασίας – εάν όχι σε αιματηρούς εμφυλίους πολέμους”.
Η παραπάνω αναφορά γερμανικού εντύπου είναι χαρακτηριστική, σε σχέση με την ηγετική δύναμη της Ευρωζώνης – η οποίαστηρίζει την ισχύ της στην πάσης φύσεως λεηλασία των δύστυχων πολιτών της οι οποίοι, έχοντας ακόμη τις «ενοχές» του παρελθόντος, υπομένουν αδιαμαρτύρητα τα βασανιστήρια, στα οποία τους υποβάλλουν οι κυβερνήσεις τους.
Στα πλαίσια αυτά, οι περισσότερες πόλεις και τα κρατίδια της Γερμανίας, έχουν υποχρεωθεί σε μεγάλες περικοπές – παράλληλα με το πάγωμα των αμοιβών των εργαζομένων, από πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, το Duisburg πρέπει να μειώσει τις δαπάνες του προϋπολογισμού του κατά 82 εκ. € έως το 2019 – με αποτέλεσμα να κλείνουν οι κρατικές βιβλιοθήκες, να σταματούν τη λειτουργία τους οι δημόσιες πισίνες και οι αίθουσες, να περιορίζεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, να επικρατούν άθλιες συνθήκες στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στις εστίες νέων κλπ.
Από την άλλη πλευρά, αυξάνεται συνεχώς το κόστος των παρεχομένων υπηρεσιών εκ μέρους του δήμου – όπως για το παρκάρισμα, για τα ανοιχτά σχολεία κοκ. Επίσης, αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς οι φόροι ακίνητης περιουσίας, τα δημοτικά τέλη και οι φόροι εισοδήματος. Εκτός αυτού, οι πυροσβέστες υποχρεώνονται να πλένουν μόνοι τους την επαγγελματική τους στολή, όπως επίσης οι νοσοκόμες και άλλες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων.
Περαιτέρω, το πλέον πολυπληθές κρατίδιο της Γερμανίας, η Β. Ρηνανία Βεστφαλία, έχει χρέη που ξεπερνούν τα 82 δις € – με το βραχυπρόθεσμο δανεισμό της να ξεπερνάει τα 20 δις €. Κινδυνεύει λοιπόν με χρεοκοπία και με κοινωνικές αναταραχές τεραστίων διαστάσεων, σύμφωνα με τα τοπικά ΜΜΕ – ενώ οι πλεονασματικές πόλεις και κοινότητες του, οι οποίες πληρώνουν για τις ελλειμματικές, απειλούν να «αμυνθούν δικαστικά», έτσι ώστε να πάψουν να συμμετέχουν στον κοινό προϋπολογισμό του κρατιδίου.
Σχετικά το ίδιο παρατηρείται και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, στο οποίο ισχύει πρακτικά η «αμοιβαιοποίηση» του χρέους – με την οποία δεν συμφωνεί η Γερμανία, σε επίπεδο Ευρωζώνης. Ειδικότερα, επειδή τέσσερα μόνο γερμανικά κρατίδια είναι πλεονασματικά, συντηρώντας τα υπόλοιπα δώδεκα ελλειμματικά (κάτι ανάλογο θα συμβεί σύντομα και στην Ευρωζώνη), το ισχυρότερο από αυτά, η Βαυαρία, απειλεί να σταματήσει τις πληρωμές του προς το «κοινό ταμείο». Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Πλεονασματικά και ελλειμματικά κρατίδια της Γερμανίας – συμβολή τους στο ομοσπονδιακό «σύστημα εξισορρόπησης», σε εκ. € 
Κρατίδια που πληρώνουν
Ποσόν
Κρατίδια που εισπράττουν
Ποσόν
Βαυαρία
3.663
Σλέσβιχ-Χολστάιν
115
Έσση
1.804
Σάαρλαντ
120
Βάδη Βυρτεμβέργη
1.779
Περιοχή Ανοβέρου
204
Αμβούργο
62
Β. Ρηνανία Βεστφαλία
224
Ρηνανία
234
Μέκλεμπουργκ
429
Βρανδεμβούργο
440
Βρέμη
516
Τούριγκεν
527
Σαξονία-Anhalt
540
Σαξονία
918
Βερολίνο
3.043
Πηγή: Die Welt
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙΙ, η Βαυαρία είναι το κρατίδιο που πληρώνει τα περισσότερα, ενώ το Βερολίνο αυτό που εισπράττει σχεδόν τα μισά, σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Ολοκληρώνοντας, εάν τα κρατίδια της ίδιας της Γερμανίας, τόσο σε ομοσπονδιακό, όσο και σε τοπικό επίπεδο, αντιδρούν στην, κατά κάποιον τρόπο, «αμοιβαιοποίηση των χρεών τους», πως είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή μία ανάλογη διαδικασία εντός της Ευρωζώνης – όπου πρόκειται για εντελώς διαφορετικούς λαούς, με πολύ λιγότερη μεταξύ τους αλληλεγγύη;
Εάν όμως κάτι τέτοιο δεν συμβεί, τότε είναι μάλλον αδύνατη η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης – χωρίς την οποία είναι απίθανο να επιβιώσει η κοινή νομισματική ζώνη και το ίδιο το ευρώ.  
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Σύμφωνα με την WSJ, η πλέον εμφανής απόδειξη της κρίσης που μαστίζει την ευρωπαϊκή οικονομία, είναι η ανακοίνωση τηςAirbus, με βάση την οποία ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αεροπλάνων της Ευρώπης, θα επενδύσει στη δημιουργία ενός εργοστασίου παραγωγής στις Η.Π.Α. – με κριτήριο το φθηνότερο και παραγωγικότερο εργατικό δυναμικό, καθώς επίσης το παγκοσμίως πλέον ανταγωνιστικό νόμισμα: το δολάριο της υπερδύναμης.
Ανάλογες συνθήκες, καλώς ή κακώς, θα χρειαζόταν και η Ευρωζώνη, ειδικά όσον αφορά την πραγματική της οικονομία (φθηνό εργατικό προσωπικό με αυξημένη παραγωγικότητα, ξένες επενδύσεις κλπ.), έτσι ώστε να ανταπεξέλθει με την κρίση χρέους και την ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση – αφού η καλύτερη θεραπεία για την υπερχρέωση είναι η ανάπτυξη. Η μείωση δε της ισοτιμίας του ευρώ, ενδεχομένως στο 1:1 σε σχέση με το δολάριο, θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, να τερματίσει την κρίση δανεισμού και να σώσει το κοινό νόμισμα.
Περαιτέρω αναφέρεται από τη WSJ ότι ο δρόμος αυτός, όσο και αν κοστίσει, είναι προτιμότερος από τη διαφαινόμενη διάλυση της Ευρωζώνης η οποία, σύμφωνα με το γερμανικό τύπο, θα ήταν σχεδόν καταστροφική. Ειδικότερα,
“Ολόκληρη η Ευρώπη θα βυθιζόταν σε μία έντονη ύφεση. Οι κυβερνήσεις, οι οποίες θα αναγκαζόταν να δανειστούν πολλά δις € επί πλέον, θα ήταν αντιμέτωπες με μία πολύ δυσάρεστη επιλογή: είτε θα αύξαναν δραστικά τη φορολόγηση, μειώνοντας τα εισοδήματα των πολιτών τους, είτε θα δημιουργούσαν πληθωρισμό – με τα ίδια καταστροφικά  αποτελέσματα για τους πολίτες τους”.
Ο Πίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί, με τις προβλέψεις για τις συνέπειες μίας ενδεχόμενης διάλυσης της Ευρωζώνης είναι αποκαλυπτικός:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: Προβλέψεις για τις οικονομικές επιπτώσεις της διάλυσης της Ευρωζώνης, σε σχέση με το έτος πριν τα διάλυση
Χώρα
ΑΕΠ
Ανεργία
Τιμές καταναλωτή
Ελλάδα
-15,4
23,8
18,6
Αυστρία
-9,7
8,6
0,8
Ιταλία
-12,3
12,3
10,3
Γερμανία
-9,2
9,3
-0,9
Ολλανδία
-10,8
8,8
0,7
Βέλγιο
-10,4
11,8
1,1
Γαλλία
-11,6
15,9
1,2
Λουξεμβούργο
-9,3
8,4
0,8
Ισπανία
-11,0
26,7
12,9
Ιρλανδία
-8,9
19,4
9,5
Πορτογαλία
-14,9
18,0
13,1
Φιλανδία
-8,4
11,7
0,8
Πηγή: ING, Spiegel
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος        
Από τον Πίνακα ΙΙΙ φαίνεται καθαρά ότι, σε όλες τις χώρες θα καταρρεύσει το ΑΕΠ – γεγονός το οποίο, κατά την άποψη μας,είναι απίθανο να αντιμετωπίσουν οι εξαγωγικά ισχυρές οικονομίες, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία. Ειδικά όσον αφορά την ανεργία και τις τιμές καταναλωτή, απεικονίζονται ουσιαστικά οι αδυναμίες της εκάστοτε χώρας – ενώ για τα κράτη που ευρίσκονται στο μηχανισμό στήριξης, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία, οι δυσμενείς δείκτες είναι ήδη δεδομένοι (οπότε θα επιδεινωθεί λιγότερο η οικονομία τους).
Βέβαια δεν συγκεκριμενοποιούνται τα αποτελέσματα της διάλυσης για τον τραπεζικό τομέα της Ευρωζώνης, όπως επίσης οι τρομακτικές συνέπειες για τον υπόλοιπο πλανήτη – ειδικά επειδή το ευρώ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νόμισμα διεθνώς, στο οποίο είναι τοποθετημένο πάνω από το 30% των παγκοσμίων συναλλαγματικών αποθεμάτων.
Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
“Η Ευρώπη υποφέρει από ένα συνδυασμό δύο ασθενειών: από μόλυνση των πνευμόνων και από διαβήτη. Η θεραπεία λοιπόν με τη βοήθεια της αυστηρής δίαιτας και της έντονης γυμναστικής, για την αντιμετώπιση του διαβήτη, είναι άσκοπη – αφού σε μία τέτοια περίπτωση ο ασθενής θα πεθάνει από τη μόλυνση των πνευμόνων” (Nomura).
Αυτό που κατά πολλούς χρειάζεται σήμερα η Ευρώπη είναι μία πολιτική εκ μέρους της ΕΚΤ, με τη βοήθεια της οποίας θα μπορούσαν αφενός μεν να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού των χωρών του Νότου (αγορά ομολόγων εκ μέρους της ΕΚΤ, ευρωομόλογα κλπ.), αφετέρου να πλησιάσει η ισοτιμία του ευρώ το 1:1, ως προς το δολάριο (αύξηση της ποσότητας χρήματος κοκ.).
“Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να θεραπευθεί η μόλυνση των πνευμόνων και να υπάρξει χρόνος, για να καταφέρει η Ευρώπη να δρομολογήσει εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές, με τη βοήθεια των οποίων θα ξέφευγε από την κρίση”, αναφέρεται χαρακτηριστικά.   
Η Γερμανία όμως επιμένει ότι, οφείλουν να προηγηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, όσον αφορά τα δομικά και δημοσιονομικο-πολιτικά προβλήματα των ελλειμματικών κρατών της Ευρωζώνης – καθώς επίσης ότι, η υπερβολική ποσότητα χρήματος, σε συνδυασμό με την αύξηση των πιστώσεων, είναι η αιτία για την παρούσα κρίση.
Την ίδια στιγμή βέβαια οι ηγέτες της ΕΕ θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κρίση για να επιτύχουν αλλαγές, οι οποίες θα ήταν αδύνατες σε άλλες εποχές – γεγονός που ίσως σημαίνει ότι, επιχειρείται βίαια η εγκατάσταση μίας νέας τάξης πραγμάτων, όπως αναφέρθηκε στον πρόλογο μας.    
Παράλληλα η BIS, η κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών έγραψε στην τελευταία αναφορά της ότι η ΕΚΤ, μαζί με τους «δυτικούς» συνοδοιπόρους της (Fed, BoJ, BoE), έχει φτάσει στα ανώτατα όρια των δυνατοτήτων της. Με μηδενικά σχεδόν επιτόκια, με τριπλάσιο του κανονικού ισολογισμό και με πακέτα στήριξης των εμπορικών τραπεζών που ξεπερνούν το 1 τρις €, οι κεντρικές αυτές τράπεζες ρισκάρουν καταστροφικές παρενέργειες – όπως για παράδειγμα υπερπληθωρισμό και φούσκες τιμών, ιδίως στις αναπτυσσόμενες οικονομίες.
Εκτός αυτού, είναι δυνατόν να προκληθούν ξανά συναλλαγματικοί πόλεμοι, εάν γίνει προσπάθεια τεχνητής υποτίμησης του ευρώ, με τη βοήθεια της επέκτασης της ποσότητας χρήματος κλπ. – όπως συνέβη το 2010, όταν η Fedάρχισε να τυπώνει με γρήγορο ρυθμό μεγάλες ποσότητες χρήματος, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν το «παράδειγμα» της πολλές άλλες κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο.
ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ 
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνόδου κορυφής (Ιούνιος 2012), οι ηγέτες τη Ευρωζώνης ανακοίνωσαν ότι, συμφώνησαν να κόψουν τον «ομφάλιο λώρο», ο οποίος συνδέει τις τράπεζες με τα κράτη – οπότε θα μπορούσαν να διασωθούν οι τράπεζες της Ισπανίας, με απ’ ευθείας ενίσχυση τους από το μηχανισμό στήριξης ESM, χωρίς τα ποσά που θα διατεθούν να έχουν επίπτωση στο δημόσιο χρέος της χώρας τους.
Εν τούτοις, η συγκεκριμένη βοήθεια δεν επεξηγήθηκε αναλυτικά, ως όφειλε, ενώ είναι σε όλους μας γνωστό το ότι, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ειδικότερα, τι σημαίνει απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών; Θα γίνει πρακτικά με δάνεια ή με αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους; Ποιος θα είναι υπεύθυνος για την περίπτωση της αδυναμίας πληρωμής αυτού του είδους των ενισχύσεων;
Περαιτέρω, στις επόμενες ημέρες διαπιστώθηκε ότι υπήρχε σοβαρή διάσταση απόψεων μεταξύ της Γερμανίας και των υπολοίπων, όσον αφορά τι ακριβώς αποφασίσθηκε κατά τη σύσκεψη κορυφής – όπου
(α)  η μεν Γερμανία ισχυρίζεται πως συμφωνήθηκε να είναι υπεύθυνη (εγγυήτρια) η Ισπανία, για τα ποσά που θα δοθούν στις τράπεζες της (οπότε δεν θα υπήρχε ουσιαστικά καμία διαφορά με το παρελθόν), ενώ
(β)  όλοι οι άλλοι ισχυρίζονται ότι, για τη βοήθεια προς τις ισπανικές τράπεζες συμφωνήθηκε πως θα εγγυόταν ο μηχανισμός στήριξης (επομένως από κοινού όλες οι χώρες της Ευρωζώνης).
Εάν επικρατήσει τελικά η γερμανική πλευρά, κάτι εξαιρετικά πιθανόν, θα σημαίνει προφανώς ότι δεν άλλαξε απολύτως τίποτα στην Ευρωζώνη – απλά και μόνο επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε βραχυπρόθεσμα η «παραπλάνηση» των αγορών. Οι αγορές όμως εκδικούνται, όπως έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές στο παρελθόν – ενώ η Γερμανία δεν είναι δυνατόν να μην το γνωρίζει. Η υπαναχώρηση της καγκελαρίου λοιπόν δεν είναι τόσο εύκολο να εξηγηθεί, όσο θα επιθυμούσαμε όλοι μας, έτσι ώστε να καταλάβουμε ακριβώς τις επιδιώξεις της.
Κλείνοντας, υπάρχει μία ακόμη «διαβολική λεπτομέρεια», όσον αφορά την απ’ ευθείας ενίσχυση των τραπεζών: θα έπρεπε να γίνει με αύξηση των ιδίων κεφαλαίων τους και όχι απλά με το δανεισμό τους – αφού εδώ ακριβώς υποφέρουν, έχοντας την ανάγκη να αποσβέσουν τις ζημίες τους από τα ενυπόθηκα και λοιπά κόκκινα δάνεια τους. Άλλωστε, οι ισπανικές τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να δανείζονται φθηνά από την ΕΚΤ – οπότε δεν είναι αυτό το πρόβλημα τους.
Σε τελική ανάλυση λοιπόν, το τεράστιο πρόβλημα των ευρωπαϊκών τραπεζών (άρθρο μας) συνεχίζει να αναζητεί τη λύση του – γεγονός το οποίο, σε συνδυασμό με τη συνεχώς επιδεινούμενη οικονομική θέση της υπερδύναμης (Η.Π.Α., ο χάρτινος πύργος), με την κακή κατάσταση της Μ. Βρετανίας και της Ιαπωνίας, καθώς επίσης με την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης των χωρών της BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική), δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία για το μέλλον του πλανήτη.     
Άλλωστε, δεν πρέπει να υποτιμούμε καθόλου τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μ. Ανατολή (Συρία, Ιράν), τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές στη Β. Αφρική, καθώς επίσης το «θρησκευτικό σκέλος» της κρίσης – όπου στην Ευρώπη (Ολλανδία, Νορβηγία κλπ.) ήδη παρατηρούνται ξανά διωγμοί των Εβραίων, κυρίως από τις μουσουλμανικές μειονότητες που την έχουν κατακλύσει.     
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Υπάρχουν δυστυχώς μεγάλες διαφορές στον τομέα της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν σε κάποιο βαθμό, εάν σε μερικές χώρες αυξάνονταν οι αμοιβές των εργαζομένων – έτσι ώστε τα επί πλέον εισοδήματα τους να ενισχύουν την εσωτερική κατανάλωση, με προϊόντα των ελλειμματικών οικονομιών της κοινής νομισματικής ζώνης.
Εν τούτοις, παρά τις φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσονται, σαν αποτέλεσμα των πάσης φύσεως ευρωπαϊκών ασυμμετριών, η Γερμανία δεν θέλει να αποδεχθεί τέτοιου είδους αλλαγές – με τη δικαιολογία του φόβου της για υπερπληθωρισμό. Τα διλήμματα όμως, οι αποφάσεις και οι συμβιβασμοί αυτού του τύπου είναι ουσιαστικά το τίμημα της υιοθέτησης ενός κοινού νομίσματος, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει διαφορετικά. Ειδικότερα,  
(α)  Οι ευέλικτες συναλλαγματικές ισοτιμίες (εποχή πριν το ευρώ) δίνουν τη δυνατότητα στις οικονομίες να διαχειρίζονται με επιτυχία καταστάσεις, στις οποίες ο πληθωρισμός, η παραγωγικότητα κλπ. έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο. Με τη βοήθεια της υποτίμησης του νομίσματος εξισορροπείται η απώλεια της ανταγωνιστικότητας σε εκείνες τις χώρες, στις οποίες οι υψηλές τιμές και η αύξηση των μισθών συνοδεύονται από μειωμένη παραγωγικότητα.
(β)  Αντίθετα, οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (εποχή μετά το ευρώ) υποχρεώνουν τις οικονομίες σε «εσωτερικές υποτιμήσεις», οι οποίες προϋποθέτουν δυσβάστακτες πολιτικές λιτότητας – όπου οι κυβερνήσεις μειώνουν δαπάνες, μισθούς και τιμές των προϊόντων, έτσι ώστε να διατηρηθεί η αξία του νομίσματος ως έχει. Μέτρα αυτού του είδους όμως δεν είναι εύκολο να επιβληθούν σε Δημοκρατίες – ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα είχαν αυτό το σκοπό (η δυσανάλογη αύξηση της φορολογίας στην Ελλάδα, η οποία λειτούργησε προσθετικά στις τιμές, μειώνοντας δραματικά τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων, τεκμηριώνει εντελώς διαφορετικές προθέσεις).
Κατά την άποψη μας λοιπόν, αυτό που σήμερα απαιτείται, έτσι ώστε να αποφευχθούν οι πάσης φύσεως αντιθέσεις των ευρωπαϊκών κρατών μεταξύ τους, οι οποίες θα οδηγήσουν σύντομα στην ανεξέλεγκτη διάλυση της ΕΕ, είναι η επιστροφή στην αφετηρία: στην εποχή δηλαδή πριν το 2000, όπου τα εθνικά νομίσματα ήταν (ελαφρά) συνδεδεμένα μεταξύ τους, με μία διακύμανση της τάξης του +-15%.
Κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε θετικά και για τη Δημοκρατία, η οποία είναι αδύνατον να επιβιώσει στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ένωσης – πόσο μάλλον εάν πράγματι επιχειρείται η δημιουργία μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης και η εγκατάσταση μίας νέας τάξης πραγμάτων, υπό την αιγίδα της σκιώδους Τρόικας (Ελίτ, Τράπεζες, Πολιτική).
Σε παγκόσμιο επίπεδο τώρα φαίνεται να υπάρχει άμεση ανάγκη ενός νέου «New Deal» (Bretton Woods κλπ.), φυσικά σε συνδυασμό με μία ευρύτερη διαγραφή μέρους των χρεών της Δύσης (κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών). Στα πλαίσια αυτά, ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί ξανά ένας παγκόσμιος πόλεμος για να μας συνετίσει – αφού δεν είναι λογικό να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Βασίλης Βιλιάρδος  

Πηγή

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;
s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);
})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή