Γενικά θέματα
Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα-η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει
![]() |
| «Δεν με συγκινεί καθόλου η δημοσιότητα των ρεκόρ. Εγώ πάντοτε έψαχνα να βρω τα ανθρώπινα όρια και πάντοτε πίστευα ότι υπάρχει κάτι παραπέρα. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και θεωρώ πως ό,τι και αν κάνεις πρέπει να παραμείνεις προσγειωμένος για να μπορέσεις να ξεκινήσεις πάλι από το μηδέν» |
βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Ο υπερμαραθωνοδρόμος με τον τριψήφιο αριθμό
παγκόσμιων ρεκόρ στο ενεργητικό του καταφέρνει κάθε τόσο να
αντεπεξέρχεται σε αγώνες διάρκειας ως και έξι ημερών, γεγονός που
οφείλεται σε κάτι πέρα από την καλή φυσική κατάστασή του: στο πνεύμα
του. Ακολουθεί μια συναρπαστική ιστορία, στα όρια της ανθρώπινης
αντοχής.«Βαθιά στα έγκατα του υποσυνειδήτου μου κατοικούν βοσκοί με
φλογέρες, αρματολοί με σκουριασμένα τουφέκια, μοιρολογίστρες με μακριά
σαγόνια και μακρόσυρτες φωνές, ηλιοκαμένοι ψαράδες, αεικίνητοι θεριστές,
βυζαντινοί ψαλτάδες με το κρασί να τρέχει γάργαρο στον λαιμό».
Το παραπάνω είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Κούρου
«Το εξαήμερο του αιώνα» (εκδ. Υψιλον, 1996). Συγκεκριμένα, πρόκειται
για μια σκέψη που απασχόλησε τον υπερμαραθωνοδρόμο, κάποια στιγμή κατά
τη διάρκεια της τρίτης ημέρας του εξαήμερου αγώνα δρόμου που κέρδισε το
1984 στο στάδιο Downing στο Randall’s Island της Νέας Υόρκης. Σήμερα, ο
54χρονος μελαχρινός άντρας, ονομαστός ρέκορντμαν σε ένα υπεράνθρωπα
απαιτητικό άθλημα, παραδέχεται ότι ο συγκεκριμένος ήταν ο σημαντικότερος
αγώνας της πορείας του, ενώ την ίδια ώρα ρουφά γενναίες γουλιές από τον
καπουτσίνο του αυτό το ανοιξιάτικο βράδυ. Μιλάει σιγανά. Τελευταία, οι
ημέρες του κυλούν ιδιαιτέρως κουραστικά, καθώς έχει αφοσιωθεί στην
ανακαίνιση του σπιτιού του στα Πατήσια και στη διαμόρφωση ενός
εκθετηρίου, όπου σκοπεύει να αναρτήσει φωτογραφίες και ντοκουμέντα από
αγώνες, καθώς και να διοργανώσει ομιλίες για όσους ενδιαφέρονται να
έρθουν σε επαφή με τον θαυμαστό, πολυσχιδή κόσμο του.
Πολύ προτού ο Γιάννης Κούρος γευτεί τη δόξα των απανωτών παγκόσμιων
διακρίσεων, ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο και αγωνιστεί με τους
σπουδαιότερους υπερδρομείς που διαθέτει η ανθρωπότητα, τίποτε δεν
προμήνυε τον θρίαμβό του. Γεννημένος στην Τρίπολη και μεγαλωμένος τα
δύσκολα χρόνια μετά τον Εμφύλιο σε ένα κοντινό χωριό, το Μερκοβούνι,
ήταν ο μικρότερος από τους πέντε γιους ενός ξυλουργού. Η παιδική ηλικία
τον βρίσκει πότε να παίζει μπάλα στα αλώνια του χωριού και πότε να
υπομένει τις ξυλιές και τις τσιμπιές της μάνας του ή τις κλωτσιές και
την περιφρόνηση του πατέρα του. Ο ίδιος περιγράφει την ατμόσφαιρα στο
σπίτι καταπιεστική και σίγουρα όχι ιδανική για ένα παιδί που γρήγορα
αντιλήφθηκε την καλλιτεχνική κλίση του. Καθώς σε μια εποχή φτώχειας τα
πάντα μετριόνταν με βάση το κατά πόσον εξασφάλιζαν τον «επιούσιο», το
ανήσυχο παιδί βρίσκει διέξοδο στον στίβο. Συμμετέχει στο σχολικό
πρωτάθλημα της Τρίπολης, επισκέπτεται συχνά το γήπεδο της πόλης, ενώ,
αποφοιτώντας από το σχολείο, αποφασίζει να δώσει εξετάσεις στη
Γυμναστική Ακαδημία, στις οποίες δεν πέτυχε. «Ηθελα να προσφεύγω στη
μουσική ή στη ζωγραφική, πάντα. Να γράφω ποιήματα και στίχους. Εκανα
τελικά αθλητισμό για να εκφραστώ, για να πω κάτι» εξηγεί σήμερα ο αθλητής.
Στα 17 του, φτάνει η στιγμή να τρέξει τον πρώτο του μαραθώνιο,
μάλιστα το κάνει μόνος του, ως προσωπικό τεστ αντοχής. Είτε βρίσκεται
στην Αθήνα είτε στην Τρίπολη, πότε παράλληλα με τη στρατιωτική θητεία
του, πότε παράλληλα με εποχιακές δουλειές («Επιανα μια δουλειά και
έπειτα από τρεις εβδομάδες έλεγα στο αφεντικό “πρέπει να πάω στην
Τσεχοσλοβακία για τον τάδε μαραθώνιο” και την έχανα»), το γεγονός είναι
ότι ως το 1982 ο Κούρος ασχολείται – αν και ως χομπίστας, σίγουρα
εντατικά – με τον μαραθώνιο. Μάλιστα, πετυχαίνει και κάποιες καλές
επιδόσεις και συμμετέχει σε διεθνείς αγώνες. «Οταν έτρεχα σε
μαραθώνιους, παρατήρησα ότι είχα την τάση να πηγαίνω πάντα πιο πέρα.
Ημασταν ένα γκρουπάκι από έξι-επτά φίλους που τρέχαμε και, όταν
τερμάτιζα, επέστρεφα για να τους ενθαρρύνω να τερματίσουν και εκείνοι»
θυμάται από εκείνη την εποχή. Μάλιστα, ήταν ακριβώς τότε που διάβασε σε
ένα γαλλικό περιοδικό για αγώνες δρόμου σε αποστάσεις κατά πολύ
μεγαλύτερες από εκείνες του μαραθωνίου. Σκαρώνει μόνος του μια διαδρομή
100 χλμ. γύρω από την Τρίπολη και τεστάρει ξανά τον εαυτό του. Την
ολοκληρώνει σε 7 ώρες και 35 λεπτά, επίδοση αρκετά καλή. Είχε μόλις
ανακαλύψει ένα νέο, ολότελα διαφορετικό άθλημα. Και κατάλαβε ότι θέλει
να καταπιαστεί με αυτό.
Ως υπερμαραθώνιος ορίζεται κάθε αγώνας δρόμου που καλύπτει απόσταση
μεγαλύτερη από τα 42.195 μέτρα του συμβατικού μαραθωνίου. Υπάρχουν δύο
είδη αγώνων υπερμαραθωνίου: εκείνοι που καλύπτουν συγκεκριμένη απόσταση,
όπως 50 ή 100 χλμ., και εκείνοι που διαρκούν συγκεκριμένη ώρα όπως
είναι οι 24ωροι αγώνες ή οι αγώνες πολλών ημερών. Πολλές φορές πρόκειται
για διαδρομές μέσα σε στάδια, ενώ άλλες φορές οι αγώνες διεξάγονται σε
ανώμαλους δρόμους. Στους αγώνες πολλών ημερών οι αθλητές μπορούν να
ξεκουράζονται για λίγα λεπτά μέσα σε σκηνές γύρω από το γήπεδο, ενώ στις
διαδρομές εκτός σταδίου υπάρχουν συνήθως σταθμοί με φαγητό ή βοήθεια
κάθε περίπου πέντε χιλιόμετρα. Αν και ο υπερμαραθώνιος δεν είναι
ολυμπιακό άθλημα, η διεθνής ένωση υπερδρομέων λειτουργεί υπό την ομπρέλα
της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου.
Παρ’ όλο που ακόμη και σήμερα διοργανώνονται δεκάδες σχετικές
διοργανώσεις ανά τον κόσμο, ειδικά οι πολυήμεροι αγώνες υπήρξαν
ιδιαίτερα δημοφιλείς στα τέλη του 19ου αιώνα. Εκατοντάδες άνθρωποι
συνέρρεαν σε κλειστά γήπεδα της Αγγλίας ή των ΗΠΑ, όπου οι δρομείς
διαγωνίζονταν σε αποστάσεις εξωπραγματικές. Οι προπονητές των αθλητών
έκαιγαν τις πατούσες των υπερδρομέων με κάρβουνα για να τους
αναισθητοποιούν στον πόνο και τους έδιναν ναρκωτικά ώστε να αντέξουν. Το
πλήθος στοιχημάτιζε για τον νικητή.
Οι επιδόσεις του Γιάννη Κούρου στους δύο υπερμαραθώνιους που
συμμετείχε το 1983, έναν χρόνο αργότερα από το διερευνητικό δοκιμαστικό
του, ήταν εξαιρετικές. Στον αγώνα από την Αθήνα ως τη Σπάρτη, που είναι
γνωστός ως Σπάρταθλον, και διοργανώθηκε τότε για πρώτη φορά, τερμάτισε
νικητής στα περίπου 245 χλμ. της διαδρομής. Την άνοιξη της επόμενης
χρονιάς, όταν ο ίδιος ήταν 26 ετών, συμμετείχε σε τριήμερο αγώνα στο
Danube της Αυστρίας, μονάχα όμως για το πρώτο 24ωρο, στο οποίο κατάφερε
και πάλι να τερματίσει νικητής. Οταν έμαθε για τον εξαήμερο αγώνα της
Νέας Υόρκης, θέλησε να συμμετάσχει με την ίδια λογική που το είχε κάνει
και στην Αυστρία: μόνο για την πρώτη ημέρα, μόνο για να σπάσει το 24ωρο
ρεκόρ. Την 1η Ιουλίου του 1984, έχοντας ως πλήρωμα τον Μένιο, έναν
ελληνοαμερικανό βελονιστή, τον Τζιμ, τον βοηθό του, και τον Μανωλιό,
έναν κρητικό ιδιοκτήτη εστιατορίου, και ως εξοπλισμό μονάχα δύο ζευγάρια
αθλητικά παπούτσια, έγινε η εκκίνηση. Λίγο προτού χτυπήσει το καμπανάκι
έναρξης, ο τότε δήμαρχος της Νέας Υόρκης Εντ Κοχ παρατήρησε: «Αισθάνομαι λίγο σαν ρωμαίος αυτοκράτορας που χαιρετά τους χριστιανούς μπροστά στα λιοντάρια».
«Σήμερα, έπειτα από 26 χρόνια, αυτά που θυμάμαι από το εξαήμερο
της Νέας Υόρκης είναι οι ακρότητες, οι μεγάλες στιγμές έμπνευσης και
κατάκτησης στόχων και παράλληλα οι ανικανότητες του σώματος»
σχολιάζει ο υπερμαραθωνοδρόμος. Ηδη από τις πρώτες λίγες ώρες του αγώνα,
ο Κούρος έσταζε ιδρώτα από τα φρύδια και τους αγκώνες του. Είχε
τερματίσει τα αρχικά 160 χλμ. του αγώνα μέσα σε 12 ώρες και 52 λεπτά,
επίδοση εντυπωσιακή. Ωστόσο, οι δυνάμεις του είχαν αρχίσει να τον
εγκαταλείπουν: είχε πάθει αφυδάτωση, υπογλυκαιμία και αναιμία – και αυτά
ήταν μόνο η αρχή. Λίγο αργότερα, στις 15 ώρες, ο υπερδρομέας είχε χάσει
επτά κιλά. Με το τέλος του 24ώρου δεν είχε σπάσει το ρεκόρ όπως
υπολόγιζε και ενώ το σώμα του «ήταν νεκρό», αυτός αποφάσισε να μην
αποσυρθεί όπως είχε προγραμματίσει, αλλά να συνεχίσει κυνηγώντας την
επίδοση. Εξαφανίστηκε για λίγες ώρες στο υπόστεγο του σταδίου, λίγο
προτού αναστηθεί τη δεύτερη ημέρα – όταν οι εφημερίδες τον χαρακτήρισαν
«Λάζαρο». Κάθε λίγο αναθεωρούσε τους στόχους του και αποφάσιζε να μη
δειλιάσει και οπισθοχωρήσει. Για δεύτερη, για τρίτη, για τέταρτη, για
πέμπτη και για έκτη ημέρα.
Και πώς περνούσαν όλες αυτές οι ώρες στο ταρτάν; Σίγουρα παρατηρώντας
τον ουρανό, ο οποίος, όταν ξεκίνησε ο αγώνας, ήταν πεντακάθαρος, ενώ
τις τελευταίες ημέρες, μα κυρίως τις νύχτες, έβρεχε καταρρακτωδώς.
Επειτα ήταν οι δεκάδες εθελοντές που ράντιζαν τους αθλητές με νερό, ένα
πρωτόγνωρο θέαμα για τον νεαρό από την Αρκαδία. Παντού γύρω του
πολύχρωμα σορτς, φανελάκια, παπούτσια. Επειτα σκέφτηκε τη μάνα του, να
κουτουλάει το κεφάλι της στον τοίχο επειδή παντρεύτηκε τον πατέρα του.
Και μετά τον πατέρα του, που κρατούσε όλες τις καλημέρες του μόνο για
την Κυριακή και έψαλλε βυζαντινά τροπάρια κάθε τόσο. Λαχταρούσε επίσης
να δοκιμάσει κάποιο περίεργο φρούτο ή ένα αμερικανικό ποτό. Παράλληλα,
κρατούσε ένα μικρό κασετόφωνο που έπαιζε τραγούδια όπως το «Γύφτισσα τον
εβύζαξε» και «Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή» των Λοΐζου – Αλεξίου. Ή
άλλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Νίκου Ξυλούρη, του Γρηγόρη
Μπιθικώτση («εμψυχωτικά, σε ρυθμό δύο ή τεσσάρων τετάρτων»), ή το
«Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας». Θυμήθηκε τον παλιό προπονητή του στην Τρίπολη
επί δικτατορίας, τον τριπλοθεσίτη Πάρη Μυστράκα. Ή τον εβραίο
καταστηματάρχη για τον οποίο δούλευε, τον Χασσίδ. «Ενας αγώνας σε
στέλνει πίσω στη ζωή σου. Σε κάνει σεναριογράφο. Οραματίζεσαι, φτιάχνεις
την πλοκή, φαντάζεσαι διάφορα πράγματα, τι θα κάνεις αύριο. Είναι ένας
αέναος σχεδιασμός. Σε κρατάει σε εγρήγορση» παρατηρεί σήμερα ο υπερδρομέας.
Πλέον δεν έτρεχε στο γήπεδο. Στον νου του, έτρεχε στα χωράφια του
χωριού. Οι συναθλητές του είχαν πάρει άλλη μορφή στο μυαλό του, ο
Νεοζηλανδός Ζίγκι Μπάουερ του θύμισε τον Τάκη τον κουτσό από το χωριό,
που έχασε τη ζωή του στραβοκαταπίνοντας μια ρώγα από σταφύλι. Ο Γάλλος
Ρομάν Ζαμπάλο τού θύμιζε πότε τον παιδικό του φίλο τον Στρατή και πότε
τον Μυστράκα. Ως και ο Μένιος είχε πάρει άλλη μορφή στο μυαλό του. Ο
ίδιος συλλογιζόταν τις μηλιές της Μαντινείας, τις λεμονιές της Σπάρτης,
τις κερασιές της Τεγέας, τις βυσσινιές του Στενού, τον παιδικό έρωτά του
για τη συμμαθήτριά του Νίκη, τον αρχαίο θεό Πάνα και σκηνές με τον
Νικηταρά από την ελληνική επανάσταση. Ωστόσο, το σώμα του γέμιζε
φουσκάλες. Κάθε τόσο σταματούσε για φυσιοθεραπεία με την Αμερικανίδα
Λόρα, αισθανόταν σουβλιές στην κοιλιά, ενώ τα πόδια του είχαν πρηστεί σε
σημείο που όταν προσπάθησε να αγωνιστεί ξυπόλυτος χρειάστηκε να
«εγχειρήσει» τα παπούτσια του, να κόψει το μπροστινό τμήμα τους. Από τη
δεύτερη ημέρα ως το τέλος, και από τα δέκα δάχτυλα των ποδιών του έτρεχε
αίμα. Κάποια στιγμή, άνοιξε η μύτη του. Την τέταρτη ημέρα χάζεψε τα
πυροτεχνήματα στον ουρανό: οι Αμερικανοί γιόρταζαν την 4η Ιουλίου, την
Ημέρα Ανεξαρτησίας τους. Την έκτη ημέρα η βροχή κόπασε και ο Γιάννης
Κούρος, λίγο προτού τερματίσει τα 1.022 χλμ. σε έξι ημέρες,
πετυχαίνοντας 16 παγκόσμια ρεκόρ που γράφτηκαν στο βιβλίο Γκίνες,
ξυρίστηκε εν κινήσει.
«Οταν κερδίζεις, δεν πανηγυρίζεις» εξηγεί. «Από τη μία
είσαι πολύ ταλαιπωρημένος και από την άλλη είσαι διαφορετικός. Οι
δρομείς πολύ μεγάλων αποστάσεων δεν έχουν την έπαρση εκείνων που είναι
γρήγοροι, έχουν αλτικότητα ή δύναμη. Αποκτούν άλλη ιδιοσυγκρασία,
χαμηλών τόνων, που δεν τους επιτρέπει να πανηγυρίσουν στο τέλος». Η αποθεραπεία του από την κόπωση του εξαήμερου αγώνα της Νέας Υόρκης διήρκεσε περίπου τρεις εβδομάδες.
Ωστόσο, τα ρεκόρ και οι επιδόσεις συνεχίστηκαν. Για την ακρίβεια, από
τη θριαμβευτική συμμετοχή του στον αγώνα της Νέας Υόρκης ως την επόμενη
άνοιξη που αγωνίστηκε στο Σίδνεϊ – Μελβούρνη, μια δύσβατη όσο και
σαγηνευτική διαδρομή που ο Γιάννης Κούρος θα διένυε και τις έξι φορές ως
την κατάργησή της το 1991, μεσολάβησαν 19 παγκόσμια ρεκόρ σε διεθνείς
διοργανώσεις. Ωστόσο, στο Σίδνεϊ – Μελβούρνη ο Κούρος θριάμβευσε
προσθέτοντας στον απολογισμό του ακόμη έντεκα παγκόσμια ρεκόρ. Ηταν
εκείνη την περίοδο που σε μια εκδήλωση της ελληνικής παροικίας για τον
εορτασμό της 25ης Μαρτίου γνώρισε και τον τότε αυστραλό πρωθυπουργό,
Μπομπ Χοκ, ο οποίος του έκανε πρόταση να μεταναστεύσει εκεί. Ο Γιάννης
Κούρος έδωσε μικρή σημασία και συνέχισε τη διασκέδασή του.
Πλέον είχε επιστρέψει στην Τρίπολη όπου εργαζόταν ως υπάλληλος στη
Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, είχε δρομολογήσει τον πολιτικό γάμο του με
την Πολωνή Τερέσα και συνέχιζε να καταρρίπτει με εμμονή τα παγκόσμια
ρεκόρ σε διεθνείς διοργανώσεις. Κάθε αγώνας εξακολουθούσε να είναι μια
επίπονη διαδικασία, όπου ο Κούρος είχε να αναμετρηθεί με το παρελθόν και
με τους προσωπικούς του δαίμονες, παρά με τη φυσική κατάστασή του. Ενώ
μπορούσε να προπονηθεί εντατικά μόνο την άνοιξη και το αυστηρό πρόγραμμα
έμπαινε σε εφαρμογή μόλις δύο εβδομάδες πριν από κάθε αγώνα, τις
περισσότερες φορές κέρδιζε. Και δεν εγκατέλειπε. Η διατροφή του
περιελάμβανε κυρίως σαλάτες και δημητριακά, σπανίως κρέας ή ψάρι, και
όμως μπορούσε να συνεχίζει τα ρεκόρ και τις διακρίσεις.
«Κάθε αγώνας είναι ιδιόμορφος και μοναδικός» σχολιάζει. «Μια
φορά στο Σίδνεϊ – Μελβούρνη έπαθα ηλίαση. Είναι διαφορετικό να
τραυματιστείς στον αχίλλειο τένοντα, να πάθεις ζημιά στο γόνατο ή να σε
πονούν τα πέλματα. Εχει να κάνει και με τις συνθήκες. Μπορεί να πάθεις
πνευμονία. Ξεκινούσες από το Σίδνεϊ με καύσωνα και ώσπου να φτάσεις στη
Μελβούρνη περνούσες από ορεινά μέρη σε 1.200 μέτρα υψόμετρο, όπου έριχνε
χιονόνερο ή χαλάζι. Τις νυχτερινές ώρες η θερμοκρασία έφτανε κάτω από
το μηδέν. Και την ημέρα πάθαινες ηλίαση» εξηγεί ο αθλητής καθώς
κοιτάζει κατ’ ευθείαν στα μάτια και μιλάει στιβαρά με τη βραχνή φωνή του
να ανακλά τη σιγουριά ενός ανθρώπου που έχει περάσει κάθε λογής
σωματικές κακουχίες.
Ωσπου έφτασε το «βρώμικο ’89». Η πολιτική αστάθεια και η διεξαγωγή
τριών βουλευτικών εκλογών μέσα στη χρονιά έφεραν αναταραχή ακόμη και
στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού της Τρίπολης. Ο Γιάννης Κούρος έμεινε
χωρίς δουλειά επί εννέα μήνες. Και τότε επανήλθε στο μυαλό του η πρόταση
του Χοκ. Επικοινώνησε, διαπίστωσε ότι ισχύει ακόμη, και ως το 1990 είχε
μετακομίσει στο Σίδνεϊ μαζί με την οικογένειά του, όπου και παρέμειναν
έναν χρόνο. Επειτα μετακόμισαν στη Μελβούρνη όπου ο ίδιος σπούδασε
λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο La Trobe, κάνοντας διατριβή πάνω στην ποίηση
του Οδυσσέα Ελύτη και μεταπτυχιακό σχετικό με την κίνηση και τον χορό
στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. «Οι σπουδές μου ήταν μεράκι πολλών ετών»
σχολιάζει. Οι αγώνες και τα ρεκόρ ξεκίνησαν πάλι μετά τις σπουδές του
και ως το 1999, οπότε επαναπατρίστηκε, χρεώνονταν στην Αυστραλία.
Σήμερα, έπειτα από 37 χρόνια αγώνων, ο αριθμός των παγκόσμιων ρεκόρ
του Γιάννη Κούρου είναι τριψήφιος και σύμφωνα με τη Wikipedia ανέρχεται
στα 134. Από το 1999, όταν επανήλθε στην Ελλάδα σε ηλικία 43 ετών,
αγωνίζεται με την ελληνική σημαία και εξακολουθεί να χαρίζει διακρίσεις,
όπως τα τρία παγκόσμια ρεκόρ στον αγώνα 100 μιλίων στη λίμνη της Νέας
Ζηλανδίας το 2002 ή τα επτά παγκόσμια ρεκόρ στο meeting του Surgeres στη
Γαλλία την ίδια χρονιά. Ωστόσο, ο ίδιος δεν μοιάζει να επιδιώκει τιμές
και δάφνες. «Δεν με συγκινεί καθόλου η δημοσιότητα των ρεκόρ. Εγώ
πάντοτε έψαχνα να βρω τα ανθρώπινα όρια και πάντοτε πίστευα ότι υπάρχει
κάτι παραπέρα. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και θεωρώ πως ό,τι και
αν κάνεις πρέπει να παραμείνεις προσγειωμένος για να μπορέσεις να
ξεκινήσεις πάλι από το μηδέν» σχολιάζει. Ακόμη και ο ανταγωνισμός
μοιάζει να μην τον αφορά: «Δεν υπάρχει ανταγωνισμός ή κόντρα. Στο
αγώνισμά μας ο αθλητής πρέπει να βλέπει ανταγωνιστικά μόνο τον χρόνο ή
την απόσταση. Αν τα βάλεις με τον συναθλητή σου, έχεις χάσει δύο φορές.
Σε ένα 24ωρο ή 48ωρο θα πεθάνεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν μπορείς να
ζεις τόση ώρα έχοντας τον ανταγωνισμό στον νου σου!».
Αν και ο ίδιος ζει πλέον στην Ελλάδα, η οικογένειά του, η σύζυγος και
οι δύο κόρες του έχουν παραμείνει στη Μελβούρνη. Ο ψηλός άντρας με την
ατσάλινη θέληση, έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό σε έναν από τους έξι
αγώνες στους οποίους έλαβε μέρος, αισθάνεται αμηχανία ως προς το
αγωνιστικό του μέλλον. Πέρα από τους διάφορους αγώνες που διοργανώνονται
προς τιμήν του, όπως είναι τα «Κούρεια» στην Αρκαδία, δεν είναι
σίγουρος για τα κίνητρα που (δεν) έχει. «Βλέπω τα πράγματα λίγο
δυσοίωνα. Ενώ φανταζόμουν τον εαυτό μου να κάνει αθλητισμό με ένταση και
θεωρούσα ότι ακόμη και στα 60 μου θα είμαι σε θέση να κάνω παγκόσμια
ρεκόρ, σήμερα δεν υπάρχει κάτι που να με εμπνέει να το κάνω»
σχολιάζει. Ωσπου να αποφασίσει πότε και αν θα ξανατρέξει, ο μοναχικός
54χρονος Γιάννης Κούρος θα καβαλάει το ποδήλατό του και θα περιπλανιέται
στην Αθήνα, θα τρέχει απαρέγκλιτα μισή ώρα, θα επιμελείται το εκθετήριό
του στα Πατήσια, θα συνθέτει τραγούδια και θα γράφει ιστορίες για
βοσκούς, αρματολούς, μοιρολογίστρες, ψαράδες, θεριστές και βυζαντινούς
ψαλτάδες.
Δημοσιεύτηκε στο BHMAMEN, τεύχος 51, σελ. 136-139, Ιούνιος 2010.
Από τον Ηλία Νικολαΐδη, φωτογραφία: Χρήστος Κοντός
http://www.tovima.gr/socialevents/article/?aid=336721
*Τα άδεια βαρέλια όταν κυλούν Βροντάνε.Αφιερωμένο λοιπόν στους “νεοσσούς του Twitter:” ίσως έτσι καταλάβουν που γεννήθηκαν, ποιά χώματα πατούν και τι σημαίνει Ελλάδα και Ελληνισμός..
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
