Γενικά θέματα
Ένα κείμενο του Δ. Καζάκη που θα συζητηθεί πολύ!
του Δημήτρη Καζάκη
Το να κάνεις προτάσεις για την κρίση και μάλιστα της ευρωζώνης, προϋποθέτει ότι, αφενός, γνωρίζεις ποιο είναι το πρόβλημα και, αφετέρου, είσαι σοβαρός σ’ αυτά που προτείνεις. Το κατά πόσο είναι ορθά αυτά ή όχι, κρίνεται εκ των υστέρων.
Τα λέμε αυτά γιατί οι περίφημες 4 προτάσεις των Βαρουφάκη, Γκάλμπρεϊθ και Χόλαντ στερούνται και σοβαρότητας και γνώσης του προβλήματος.
Μάλιστα, ως προς τον χαρακτήρα τους, είναι τόσο προκλητικά υπέρ της κερδοσκοπίας στις διεθνείς αγορές χρέους και νομίσματος, που λες και τους έβαλαν να τις κάνουν οι πιο αδίστακτοι κερδοσκόποι σαν τον Σόρος.
Καταρχάς, οι επιφανείς αυτοί οικονομολόγοι δεν έχουν ιδέα σε τι πράγμα αναφέρονται.
Για τους κυρίους αυτούς η κρίση της ευρωζώνης δεν υπάρχει.
Ναι, καλά ακούσατε δεν υπάρχει. Απαρτίζεται από τέσσερεις διαπλεγμένες, άλλες, διακριτές κρίσεις, οι οποίες εκδηλώθηκαν κατά λάθος, ή εξεπίτηδες, δεν έχει καμιά σημασία.
Αυτές είναι μια «τραπεζική κρίση», μια «κρίση χρέους», μια «κρίση επενδύσεων» και μια «κοινωνική κρίση».
Καμιά από αυτές – ως δια μαγείας – δεν έχει σχέση με το ευρώ. Και καμιά από αυτές – πάλι ως δια μαγείας – δεν είναι συστημική, δηλαδή δεν αφορά στον τρόπο λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος των αγορών. Είναι κάτι που απλά συνέβη.
Εδώ που τα λέμε καμιά τους δεν έχει σχέση με τίποτε απ’ ότι έχει συμβεί τις τελευταίες δυο…. δεκαετίες στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου. Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζουν τα πράγματα οι επιφανείς οικονομολόγοι. Ούτε με την υπερδιόγκωση και τον υδροκεφαλισμό των αγορών κεφαλαίου, που έχει σαν αποτέλεσμα τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία να ανέρχονται στα 206 τρις δολ. το 2007, ήτοι στο 355% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ούτε με το γεγονός ότι αυτή η ιστορικά πρωτοφανής συγκέντρωση χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γέννησε διεθνείς τράπεζες τέρατα που ξεπερνούν σε μέγεθος ακόμη και τα μεγαλύτερα κράτη της υφηλίου.
Και προκειμένου να αναχρηματοδοτούνται αυτές οι τερατογεννέσεις δημιουργήθηκε μια πρωτοφανής αγορά παραγώγων ονομαστικής αξίας 596 τρις δολαρίων τον Δεκέμβριο του 2007, η οποία τον Δεκέμβριο του 2012 έφτασε τα 632 τρις δολάρια, αλλά και μια διεθνής αγορά συναλλάγματος με ημερήσιο τζίρο το 2007 της τάξης των 3,3 τρις δολαρίων και το 2010 της τάξης των 4,0 τρις δολαρίων.
Αυτή η τερατογέννεση έκανε ακόμη και τον Λορέντζο Μπίνι Σμάγκι, παλιό μέλος της διοικούσας της ΕΚΤ, να αναρωτηθεί στις 15/4/2010: «Μήπως ο χρηματοπιστωτικός τομέας έχει μεγαλώσει υπερβολικά;» Η απάντηση ήταν ναι. Κι αυτή η τερατογέννεση δεν βρήκε πουθενά αλλού πιο γόνιμο έδαφος από την ευρωζώνη όπου το κοινό νόμισμα σχεδιάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, δηλαδή να δώσει την δυνατότητα στις ευρωπαϊκές τράπεζες να ελέγξουν απόλυτα – όσο πουθενά αλλού στον πλανήτη – τη νομισματική και πιστωτική κυκλοφορία όλων των κρατών μελών, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων της ευρωζώνης. Έτσι η ίδια η ύπαρξη του ευρώ εξαρτήθηκε από την γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης, αλλά και από την δυνατότητά του να παίζει έναν διεθνή ρόλο αντίστοιχο με εκείνον του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου και συναλλαγών.
ΠΛΗΡΩΝΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ
Το γιατί έγιναν όλα αυτά, μην το ψάχνετε. Ούτε οι επιφανείς οικονομολόγοι το ψάχνουν, δεν τους απασχολεί. Ούτε εμείς θα κάτσουμε να εξηγήσουμε ότι όλα αυτά είναι ιστορικά προϊόντα μιας πρωτοφανούς υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Όχι μόνο γιατί οι επιφανείς οικονομολόγοι δεν γνωρίζουν ούτε καν τι σημαίνει «συσσώρευση του κεφαλαίου», αλλά γιατί δεν είναι ανάγκη να αντιλαμβάνεται κανείς σε βάθος τις αιτίες ενός φαινομένου, για να διαπιστώσει κάτι τόσο προφανές όπως τον τρομακτικό υδροκεφαλισμό των χρηματαγορών και των τραπεζών που κυριολεκτικά πνίγει τη σημερινή οικονομία και κοινωνία. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις την γεωλογική σύσταση ενός τεράστιου βράχου, ή τι έγινε και έπεσε, για να διαπιστώσεις ότι έχει κυλίσει και σου έχει ισοπεδώσει το σπίτι. Αρκεί το προφανές.
Οι επιφανείς οικονομολόγοι όμως ούτε καν το προφανές δεν διαπιστώνουν. Το γεγονός δηλαδή ότι οι τερατογενέσεις αυτές αντιστοιχούν σε τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής δύναμης και πολιτικής ισχύος, ούτε που τους περνά από το μυαλό. Όπως και το γεγονός ότι η ίδια η λογική αυτής της συγκέντρωσης δεν τους επιτρέπει να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, μπροστά σε κανένα έγκλημα, σε καμιά απάτη, σε κανενός είδους κοινωνική, ή άλλη ευαισθησία προκειμένου να εξασφαλίσουν την παραπέρα επέκτασή τους σε βάρος της πραγματικής οικονομίας και της ζωντανής εργασίας, επίσης δεν τους απασχολεί. Αυτή είναι η χαρά του να είσαι διαπρεπής ακαδημαϊκός οικονομολόγος. Μπορείς να αγνοείς με τον πιο προκλητικό τρόπο τα πιο προφανή κι έπειτα να έχεις το θράσος να καταθέτεις προτάσεις που θα πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν στα σοβαρά.
Ποια ήταν η κυρίαρχη τάση στην αντιμετώπιση της κρίσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη μετά το κραχ του 2008; Το σύνολο των πόρων της πραγματικής οικονομίας, είτε με την μορφή χρήματος, είτε με την μορφή εισοδημάτων και εργασίας, τέθηκαν στη διάθεση των κεφαλαιαγορών προκειμένου να συνεχίσουν να μεγεθύνονται με ακόμη πιο εκτρωματικό τρόπο. Και μαζί μ’ αυτές οι τραπεζικοί κολοσσοί. Τα κράτη και οι διεθνείς μηχανισμοί ταυτίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε με αυτές τις τερατογενέσεις της χρηματαγοράς και λειτούργησαν ως μεσίτες, ως μηχανισμοί βίαιης αναδιανομής σε βάρος της κοινωνίας και της πραγματικής οικονομίας προκαλώντας μια «ανθρωπιστική κρίση» πρωτοφανών διαστάσεων ακόμη και στην καρδιά του πάλαι ποτέ ανεπτυγμένου κόσμου.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΕΣΗ
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ας δούμε τι συνέβη με τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, που περιλαμβάνουν την αξία κεφαλαιοποίησης των χρηματιστηρίων, τα κρατικά και επιχειρηματικά ομόλογα, καθώς και τα δάνεια. Το 1980 αυτά τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανέρχονταν γύρω στα 12 τρις δολάρια ήτοι το 120% του παγκόσμιου ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές. Μέσα σε μια δεκαετία, δηλαδή έως το 1990, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία ανήλθαν στα 56 τρις δολάρια, ήτοι στο 263% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η μέση ετήσια άνοδος αυτών των περιουσιακών στοιχείων τη δεκαετία 1980-90 ήταν 16,7%. Η εκτίναξη αυτή ήταν προϊόν της βαθύτερης έως τότε μεταπολεμικής ύφεσης, που συνοδεύτηκε από τη γενικευμένη «κοινωνική ρεβάνς» του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού παγκόσμια, καθώς και το άνοιγμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις δυνάμεις της παγκόσμιας αγοράς.
Ως το 2000 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία είχαν ανέλθει στα 119 τρις δολάρια, ήτοι στο 310% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Στη δεκαετία 1990-2000 η μέση ετήσια άνοδός τους ήταν 7,8% και συνοδεύτηκε με την ανατροφοδότηση του χρέους των εξαρτημένων χωρών και κυρίως του λεγόμενου «τρίτου κόσμου», που συνοδεύτηκε με την επιβολή άγριων πολιτικών ιδιωτικοποίησης και ανοίγματος των αγορών παντού, την ολοκληρωτική και δόλια κατάρρευση των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, ώστε να χρησιμοποιηθούν από τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ως σύγχρονο Ελντοράντο για τους πιο αδίστακτους τραπεζίτες και επενδυτές. Την δεκαετία αυτή είχαμε ένα κύμα χρεοκοπιών στη Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Ανατολική Ευρώπη με πρώτη και κύρια την Ρωσία, που αντί να τιθασεύσουν την διόγκωση των αγορών κεφαλαίου πυροδότησαν ένα νέο τσουνάμι δανεισμού και χρηματοπιστωτικής επέκτασης διεθνώς.
Το 2007 τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους πριν το κραχ του φθινοπώρου του 2008. Το 2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων ανερχόταν σε 8,1%. Η εκτίναξη αυτή πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα όλων των κρουνών χρήματος που ακολούθησε το κραχ του 2001 και την κήρυξη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μαζί με την τρομακτική πιστωτική επέκταση που ακολούθησε την εισαγωγή του ευρώ όχι μόνο στην ευρωζώνη, αλλά και διεθνώς.
Το κραχ του 2008 εξανέμισε 28 τρις δολάρια από τις κεφαλαιοποιήσεις των χρηματιστηρίων έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα τεράστιο πρόβλημα επενδύσεων κυρίως στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις που δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί. Οι υπόλοιπες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων γνώρισαν αύξηση κατά 11 τρις δολάρια μέσα στην ίδια χρονιά. Έτσι το σύνολο των κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, προκειμένου τα κράτη να φορτωθούν ζημιές των τραπεζών και της αγοράς. Τα ομόλογα χρηματοδότησης του χρηματοπιστωτικού τομέα αυξήθηκαν κατά 3 τρις δολάρια, για να αναπληρώσουν μέρος της χασούρας του χρηματιστηρίου. Τα τιτλοποιημένα δάνεια αυξήθηκαν διεθνώς κατά 1 τρις δολάρια, ενώ τα μη τιτλοποιημένα κατά 4 τρις δολάρια.
Το 2008 τελικά, λόγω του κραχ, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία υπέστησαν μια καθίζηση της τάξης του -8,3% και έπεσαν στα 189 τρις δολάρια, ήτοι στο 307% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Προκειμένου να μην συνεχιστεί αυτή η πτώση δαπανήθηκαν δεκάδες τρις δολάρια από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς, που αντλήθηκαν από την πραγματική οικονομία, τα εισοδήματα των εργαζομένων και την παραγωγή. Το αποτέλεσμα ήταν το 2009 να επανέλθουν τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία στα 206 τρις δολάρια, ήτοι στο 339% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2010 ανέβηκαν στα 219 τρις δολάρια, ήτοι στο 335% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ το 2011 υπέστησαν μια ελαφρά μείωση πέφτοντας στα 218 τρις δολάρια, ήτοι στο 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2012 όμως ξεπέρασαν τα 225 τρις δολάρια, ήτοι το 312% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Η μεγάλη αγωνία ολόκληρου του συστήματος, από τα επιτελεία της ευρωζώνης, έως τα επιτελεία της Ουάσινγκτον έγκειται στο γεγονός ότι, παρά την τρομακτική υποτίμηση της πραγματικής οικονομίας και των εργαζομένων υπέρ των χρηματαγορών και των τραπεζικών κολοσσών, τα παγκόσμια χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία δεν μπόρεσαν να επανέλθουν στους ρυθμούς ανόδου προ του 2007. Έτσι από το 2008 έως το 2012 η μέση ετήσια αύξησή τους ήταν της τάξης του 4,7%.
ΠΟΙΟΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΤΕΡΑΣ;
Γιατί όμως η επέκταση αυτού του υδροκέφαλου τέρατος είναι τόσο ζωτικής σημασίας για το κυρίαρχο σύστημα;
Πρώτο, γιατί από την επέκτασή του εξαρτώνται οι μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη. Οι μεγάλες περιουσίες αποτελούνται κατά κύριο λόγο από χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από άυλα περιουσιακά στοιχεία που αντλούν αξία από μια συμβατική ή χρεωστική απαίτηση. Όπως π.χ. είναι οι τραπεζικές καταθέσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές. Η εκρηκτική άνοδος των χρηματαγορών έδωσαν την δυνατότητα στις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη να μετατοπιστούν σε περισσότερο ρευστά περιουσιακά στοιχεία, από την γη, τα ακίνητα και άλλες μορφές ενσώματων πάγιων στοιχείων. Κι επομένως η διατήρηση, αλλά και η αύξηση αυτών των περιουσιών εξαρτάται από την δυναμική των χρηματαγορών. Όσο περισσότεροι άυλοι τίτλοι και χρεωστικές απαιτήσεις συσσωρεύονται στις ήδη εκρηκτικά διογκωμένες αγορές χρήματος και πίστης, τόσο καλύτερα για τις μεγαλύτερες περιουσίες του πλανήτη.
Πόσες είναι αυτές; Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση με τίτλο World Wealth Report από την Cap Gemini και την RBC Wealth Management, ο αριθμός για το 2012 των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη με πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια προσωπική περιουσία ανήλθε στα 12 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή μόλις το 0,017% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η συνολική αξία του πλούτου που κατέχουν αυτά τα άτομα ανερχόταν την ίδια χρονιά στα 46,2 τρις δολάρια. Αν σκεφτεί κανείς ότι το 2012 το παγκόσμιο ΑΕΠ, σύμφωνα με το ΔΝΤ, ήταν 71,7 τρις δολάρια, τότε οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων της ίδιας χρονιάς αντιστοιχούσαν στο 64,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Ποια είναι η σύνθεση αυτών των περιουσιών; Σύμφωνα με την έκθεση, το πρώτο τρίμηνο του 2013 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη αποτελούνταν κατά 28,2% μετρητά και καταθέσεις, 26,1% μετοχές, 20,0% γη και ακίνητα, 15,7 επενδύσεις σταθερού εισοδήματος (κυρίως ομόλογα κρατικά και επιχειρήσεων) και 10,1% από εναλλακτικές επενδύσεις (δομημένα προϊόντα, hedge funds, παράγωγα, FOREX, εμπορεύματα, ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια). Το 2007 οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη ανέρχονταν συνολικά σε αξία στα 40,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων το 33% ήταν μετοχές, το 27% επενδύσεις σταθερού εισοδήματος, το 17% μετρητά και καταθέσεις, το 14% σε γη και ακίνητα, ενώ το 9% σε εναλλακτικές επενδύσεις.
Το 2007 εκτιμούσε η τότε έκθεση ότι, με βάση τους ρυθμούς επέκτασης της διεθνούς χρηματαγοράς, οι περιουσίες των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη θα έφταναν αισίως το 2012 στα 59,1 τρις δολάρια συνολική αξία. Το κραχ του 2008 τίναξε στον αέρα την πρόβλεψη εκείνη και σήμερα εκτιμάται ότι αν επιτευχθεί μια μέση ετήσια αύξηση της τάξης του 6,5% οι περιουσίες αυτές θα φτάσουν σε συνολική αξία το 2015 στα 55,8 τρις δολάρια. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν εξαρτάται τόσο από την επέκταση της πραγματικής οικονομίας, ούτε του ΑΕΠ. Ούτε καν από την παραδοσιακή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Εξαρτάται πρωτίστως από τον ρυθμό επέκτασης της χρηματαγοράς, από τον ρυθμό αύξησης των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων. Και κυρίως από την παραπέρα διόγκωση των χρεωστικών απαιτήσεων σε βάρος κρατών, επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Συνεπώς από την ακόμη μεγαλύτερη διόγκωση των επενδυτικών κεφαλαίων και των μεγάλων διεθνών τραπεζών.
Η ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ
Δεύτερο, από τον υδροκεφαλισμό των διεθνών χρηματαγορών εξαρτάται και η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου, η οποία περιλαμβάνει τον δανεισμό, τις άμεσες ξένες επενδύσεις και τις αγορές μετοχών και ομολόγων άλλων χωρών. Η διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίου αποτελεί την βασική κινητήρια δύναμη της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος των οικονομιών παγκόσμια στις δυνάμεις της διεθνούς αγοράς. Από 0,5 τρις δολάρια το 1980, ήτοι το 4% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έφτασε έως το 2000 στα 4,9 τρις δολάρια, ήτοι στο 13% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το 2007 κορυφώθηκε στα 11,8 τρις δολάρια, ήτοι στο 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να πέσει την επόμενη χρονιά στα 2,2 τρις δολάρια και το 2009 στα 1,7 τρις δολάρια. Το 2010 ανάκαμψε στα 6,1 τρις δολάρια για να πέσει στα επόμενα δυο χρόνια στα 5,3 τρις δολάρια το 2011, δηλαδή στο 8% του παγκόσμιου ΑΕΠ και στα 4,6 τρις δολάρια το 2012, ήτοι στο 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Συνολική πτώση από την εποχή της κορύφωσης το 2007 της τάξης άνω του 60%.
Η δημιουργία της νομισματικής ένωσης και του κοινού νομίσματος διευκόλυνε όσο δεν έπαιρνε το άνοιγμα των οικονομιών στην χρηματιστική παγκοσμιοποίηση. Κύριος μοχλός τα διασυνοριακά δάνεια που στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 19% την περίοδο 2000-07. Ποσοστό ρεκόρ παγκόσμια. Μεγάλος κερδισμένος το ευρωπαϊκό τραπεζικό καρτέλ με επικεφαλής την ΕΚΤ, το οποίο επεκτάθηκε με πρωτοφανείς ρυθμούς τόσο εντός της ευρωζώνης, όσο και εκτός, διαμέσου κυρίως του διατραπεζικού δανεισμού, τον απευθείας δανεισμό σε ξένους δανειολήπτες και της αγοράς ξένων ομολόγων και μετοχών. Η συνολική αξία των διασυνοριακών απαιτήσεων σε εκκρεμότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών ανήλθε από 8,1 τρις δολάρια το 2000 σε 20,7 τρις δολάρια το 2007.
Αν σκεφτεί κανείς ότι το ΑΕΠ ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007 ανερχόταν σε 15,7 τρις δολάρια από 10,6 τρις δολάρια το 2000, αντιλαμβάνεται κανείς τις διαστάσεις επέκτασης του ευρωπαϊκού τραπεζικού καρτέλ. Έως το 2007 οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κατείχαν το 74% του συνόλου όλων των διασυνοριακών τραπεζικών απαιτήσεων που προέρχονταν από τις ανεπτυγμένες οικονομίες. Το τσουνάμι αυτό τραπεζικής επέκτασης διευκόλυνε την επέκταση των μεγάλων ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων και επενδυτών. Οι ετήσιες άμεσες ξένες επενδύσεις από Ευρωπαίους επενδυτές αυξήθηκαν από 1,1 τρις δολάρια το 2000 στα 1,6 τρις δολάρια το 2007, ενώ οι διασυνοριακές επενδύσεις χαρτοφυλακίου (ομόλογα και μετοχές) αυξήθηκαν από 1,2 σε 1,4 τρις δολάρια την ίδια περίοδο. Το 60% αυτών των επενδύσεων ήταν ενδοευρωπαϊκές.
ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ Η ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ
Η Γερμανία απέσπασε την μερίδα του λέοντος. Χάρις κυρίως στην ευρωζώνη μετατράπηκε σε μια από τις κυρίαρχες οικονομίες στην εξαγωγή κεφαλαίου στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από 3,3% του ΑΕΠ της που ήταν το 2000 η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση της Γερμανίας, εκτινάχθηκε στο 26,5% το 2007 για να φτάσει το 2012 στο 40,4%. Δηλαδή το 2012 η Γερμανία εξήγαγε σε καθαρή βάση (δηλαδή μείον το κεφάλαιο που εισήχθη στην Γερμανία) κεφάλαιο αξίας κοντά στο 1,1 τρις ευρώ. Περί τα 100 δις λιγότερο απ’ όσο εισήγαγε καθαρά το σύνολο των χωρών της ευρωζώνης την ίδια χρονιά.
Το 2001 η Γερμανία αντιπροσώπευε λιγότερο από το 2,4% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια. Την επόμενη ακριβώς χρονιά η Γερμανία ανεβαίνει ορμητικά στο 9,2% του συνολικού εξαγόμενου κεφαλαίου παγκόσμια και κατακτά την 2η θέση ανάμεσα στις χώρες καθαρής εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη την Ιαπωνία (20,9%). Το 2007 η Γερμανία κατείχε το 14,5% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου με πρώτη αυτή την φορά την Κίνα (21,3%) και τρίτη την Ιαπωνία (12,1%). Το 2012 η Γερμανία κατείχε το 14,8% της παγκόσμιας εξαγωγής κεφαλαίου και ήταν πρώτη ανάμεσα στις χώρες που εξήγαν κεφάλαιο στην παγκόσμια οικονομία με δεύτερη την Κίνα (13,3%).
Ο αγώνας της Γερμανίας είναι να κρατήσει πάση θυσία αυτή την δεσπόζουσα θέση στην εξαγωγή κεφαλαίου παγκόσμια. Ωστόσο, η εξαγωγική δυναμική της Γερμανίας εξαρτάται πρώτα και κύρια από το όλο και μεγαλύτερο άνοιγμα των υπολοίπων χωρών της ευρωζώνης ως οικονομίες καθαρής υποδοχής κεφαλαίου. Έστω κι αν χρειαστεί να τους επιβληθεί με την πιο απροκάλυπτη βία, καθώς η διασυνοριακή επέκταση του τραπεζικού καρτέλ που το εξασφάλιζε μέχρι πριν 2-3 χρόνια έχει υποστεί καθίζηση. Από το τέλος του 2007 οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν μειώσει τον διασυνοριακό δανεισμό και τις άλλες απαιτήσεις τους κατά 3,7 τρις δολάρια, εκ των οποίων τα 2,8 τρις δολάρια προέρχονται από ενδοευρωπαϊκές απαιτήσεις. Το 50% περίπου αυτής της μείωσης προέρχεται από τον διασυνοριακό διατραπεζικό δανεισμό. Το υπόλοιπο αποδίδεται σε πωλήσεις επιχειρηματικών και κρατικών ομολόγων, καθώς και μετοχών άλλων χωρών.
Προκειμένου να διασωθεί το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης οι κυβερνήσεις, η ΕΚΤ και τα επιτελεία του ευρώ έστησαν ολόκληρο μηχανισμό με στόχο να αντισταθμίσουν την χασούρα των τραπεζών. Οι ενισχύσεις που εισέπραξε και εξακολουθεί να εισπράττει το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης, το βοήθησε να αντισταθμίσει την πτώση στις διασυνοριακές απαιτήσεις του με την αύξηση της πιστωτικής εκμετάλλευσης της εγχώριας αγοράς. Έτσι ο εγχώριος δανεισμός και οι αγορές εγχώριων ομολόγων στην ευρωζώνη αυξήθηκαν κατά 3,8 τρις δολάρια από τα τέλη του 2007. Το αποτέλεσμα ήταν σε 11 από τις 17 χώρες της ευρωζώνης τα ενεργητικά των τραπεζών να αυξηθούν αντί να συρρικνωθούν.
ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Αυτή είναι η πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη και όχι η διαπλοκή των τεσσάρων κρίσεων που μας επικαλούνται οι επιφανείς οικονομολόγοι. Επομένως, το πρώτο και βασικό ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το εξής: Είναι βιώσιμο αυτό το «μοντέλο» χρηματοπιστωτικής επέκτασης με τους τραπεζικούς κολοσσούς από την σκοπιά της πραγματικής οικονομίας και της κοινωνίας; Ούτε κατά διάνοια. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η χρηματιστική επέκταση και μάλιστα με όρους νομισματικής ένωσης που μας έχει οδηγήσει στην κρίση που βιώνει με πρωτοφανή τρόπο κάθε λαϊκό νοικοκυριό; Γιατί θα πρέπει να ενισχυθούν οι τράπεζες με ρευστότητα και ανακεφαλαιοποιήσεις, αντί να τις αφήσουμε να χρεοκοπήσουν προκειμένου να «κουρευτεί» δραστικά η εκτρωματική διόγκωση της χρηματαγοράς που σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα παρασιτεί πάνω στην πραγματική οικονομία;
O λόγος είναι απλός και δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την κρίση, ούτε με την ανάκαμψη. Όπως κι αν την βλέπει κανείς. Η λογική που προτάσσει την ενίσχυση και τη διάσωση της χρηματαγοράς και των τερατογεννέσεών της έχει σαν αφετηρία την διασφάλιση των συμφερόντων των μεγάλων περιουσιών. Κι όντως. Αν αφεθούν οι διεθνείς τράπεζες και οι χρηματαγορές να πέσουν, να χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ανοικοδομηθούν από την αρχή, από μηδενικής βάσης και μάλιστα με όρους εγχώριων αναγκών κάθε μιας εθνικής οικονομίας, τότε θα συντριβούν οι μεγάλες περιουσίες και θα καταρρεύσει η χρηματιστική αρχιτεκτονική της παγκοσμιοποίησης που εξασφαλίζει την εσαεί μεγέθυνσή τους. Βέβαια, σε μια τέτοια περίπτωση η ζωντανή εργασία και το προϊόν που παράγει θα απαλλαχθεί από το καθεστώς δουλοπαροικίας χρέους που της επιβάλλουν οι διεθνείς χρηματαγορές κι έτσι οι εργαζόμενοι θα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερους όρους ζωής και εργασίας, ενώ η οικονομία θα ανασάνει.
Τι έρχονται λοιπόν και προτείνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι; «Ούτε μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις νέες προτάσεις για την επίλυση της κρίσης στην Ευρωζώνη,» όπως μας πληροφορούν οι δημοσιογράφοι της πλάκας, ή της διατεταγμένης υπηρεσίας.
Η πρώτη πρόταση αναφέρει ότι «οι τράπεζες οι οποίες έχουν ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης από το ESM να απευθύνονται απευθείας Ταμείο, αντί να υποχρεώνεται η κάθε κυβέρνηση να δανείζεται για λογαριασμό της τράπεζας.» Εδώ μένει κανείς άναυδος. Δεν ξέρουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δανείζει με εγγύηση των κρατών της ευρωζώνης, δηλαδή με εγγύηση των ευρωπαίων φορολογουμένων; Δεν ξέρουν ότι κάθε δανεισμός από τον ESM συνοδεύεται αναγκαστικά με μνημόνιο εφαρμοζόμενης πολιτικής, είτε πρόκειται για δανεισμό ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, ή απευθείας κάποιου κράτους-μέλους; Δεν ξέρουν, ή το κάνουν γαργάρα;
Επίσης, επισημαίνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραιτούνται από την εποπτεία και την επίλυση των παθογενειών μιας προβληματικής τράπεζας, με αποτέλεσμα οι μετοχές να περάσουν στο ESM και την ΕΚΤ. Κι έτσι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ασκηθεί έλεγχος στις ατασθαλίες, τις απάτες και τις λοβιτούρες των τραπεζιτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι ομότιμοί τους στον ESM και την ΕΚΤ θα ασκήσουν πραγματικό έλεγχο. Με την κάλυψη των θεσμικών οργάνων της ευρωζώνης θα μπορέσει να συγκαλυφθεί η λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος από τις τράπεζες, αλλά και τις χρηματαγορές, για να μείνουν μόνο τα τραπεζικά χρέη και οι μαύρες τρύπες που θα πρέπει να εγγυηθούν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δηλαδή οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Αυτό το νόημα έχει και η Τραπεζική Ένωση που μεθοδεύεται από την ευρωζώνη.
Οι πιο κερδισμένοι απ’ όλους θα είναι οι κερδοσκόποι ομολόγων και συναλλάγματος. Όπως ο Σόρος. Γιατί; Διότι πολύ απλά θα έχουν καταφέρει να κερδοσκοπήσουν με τον δανεισμό της ευρωζώνης υπό την εγγύηση όχι καθενός ξεχωριστά από τα κράτη μέλη, αλλά όλων των κρατών μελών μαζί. Το πιο τρελό τους όνειρο βγαίνει αληθινό. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να τους κάνει κανείς μετά το β(ευ)ρωομόλογο.
Η δεύτερη πρόταση αναφέρει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ, επιτρέπει σε κάθε μέλος-κράτος της Ε.Ε. να εξυπηρετεί εθνικό χρέος μέχρι το 60% του Α.Ε.Π.. Από την αρχή της κρίσης το 2008, τα περισσότερα μέλη της Ευρωζώνης έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο. Προτείνουμε να δώσει η ΕΚΤ στα κράτη-μέλη την ευκαιρία να μετατρέψουν το χρέος τους με την σύμβαση του Μάαστριχτ, ενώ τα εθνικά μερίδια από το χρέος που θα μετατραπεί, θα συνεχίσουν να εξυπηρετούνται από το κάθε κράτος μέλος». Η πρόταση αυτή όχι μόνο δεν μειώνει το χρέος του κράτους οφειλέτη, αλλά μετατρέπει την ΕΚΤ σε εγγυητή της πληρωμής του έναντι των δανειστών. Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για τους κερδοσκόπους που θέλουν να παίξουν παιχνίδια με τα υποτιμημένα κρατικά ομολόγα της ευρωζώνης; Και μάλιστα υπό την εγγύηση της ΕΚΤ.
Η τρίτη πρόταση κάνει λόγο για ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα με το οποίο θα καταπολεμηθεί δήθεν η ύφεση. «Η Ε.Ε. έχει ήδη μια στρατηγική ανάκαμψης και επαναφοράς στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο στην ουσία έχει «συρρικνωθεί» από την λιτότητα. Προτείνουμε να ξεκινήσει η Ε.Ε. ένα νέο επενδυτικό πρόγραμμα για να καταπολεμηθεί η ύφεση, να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ιδιωτικό τομέα και να ολοκληρωθούν οι δεσμεύσεις της Συνθήκης της Ρώμης, για την αναβάθμιση του επίπεδου ζωής.»
Στην πραγματικότητα προτείνουν την επανεκκίνηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανάκαμψης για το 2020, το οποίο σκόνταψε όχι στην λιτότητα, όπως λένε οι επιφανείς οικονομολόγοι, αλλά στην κατάρρευση της διασυνοριακής ροής κεφαλαίου εντός της ευρωζώνης και εκτός. Να μην ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα στην ουσία του προωθείται με τα μνημόνια και το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που έχει τεθεί ήδη σε ισχύ και στερεί ακόμη και την σύνταξη του προϋπολογισμού από τις αρμοδιότητες των κρατών μελών.
Η τέταρτη πρόταση αφορά τη δημιουργία ενός «εκτάκτου προγράμματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, το οποίο θα εγγυηθεί την πρόσβαση στη διατροφή και στις βασικές ενεργειακές ανάγκες όλων των Ευρωπαίων, μέσω της δημιουργίας μιας Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Τροφίμων, και θα ακολουθεί το μοντέλο του αντίστοιχου προγράμματος των ΗΠΑ και ένα Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα Ελάχιστης Ενέργειας. Αυτά τα προγράμματα θα χρηματοδοτηθούν από την Κομισιόν». Με άλλα λόγια η κρίση της κοινωνίας θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με προγράμματα φιλανθρωπίας και κουπόνια σίτισης. Και μάλιστα για τους αναξιοπαθούντες. Μάλιστα η πρότασή τους προβλέπει χρηματοδότηση από την κομισιόν, αλλά δεν κάνει λόγο ούτε καν για την αποκατάσταση των κρατικών συστημάτων κοινωνικής μέριμνας και πρόνοιας που σφαγιάζονται από την ευρωζώνη.
Βλέπετε οι μεγάλοι κερδοσκόποι διεθνώς έχουν ανακαλύψει ότι η φιλανθρωπία είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες βιομηχανίες στον κόσμο. Ιδίως για τα επόμενα χρόνια, όπου η καταστροφή της κοινωνίας θα γενικευτεί προκειμένου να στηριχθούν οι τράπεζες και οι χρηματαγορές. Κι έτσι το μόνο που χρειάζονται είναι επιφανείς οικονομολόγους που, γεμάτοι ηθική αγανάκτηση, να προτείνουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα φιλανθρωπίας προς εκμετάλλευση των ιδιωτικών κυκλωμάτων φιλανθρωπίας και φυσικά των γνωστών και μη εξαιρετέων ΜΚΟ, που συνήθως αποτελούν το alter ego των πιο μεγάλων και των πιο αδίστακτων κερδοσκόπων παγκοσμίως. Βλέπε πάλι Σόρος.
Η πρόταση αυτή χαρακτηρίζει το ήθος, το επίπεδο και τον χαρακτήρα εκείνων που την προτείνουν. Λίγο ακόμη και θα κλείνουν τους αναξιοπαθούντες σε ευρωπαϊκά εργασιακά κάτεργα, όπως τα βρετανικά workhouses της εποχής του Ντίκενς, ή τα άσυλα για απόρους που λειτουργούν κατά χιλιάδες στις ΗΠΑ και φροντίζουν να διαχειρίζονται και να στιγματίζουν τα εκατομμύρια των δικαιούχων τους ως φύσει και θέσει απόβλητα της ζωής. Αλλά μην ανησυχείτε. Αυτή την φορά θα έχουν λευκούς τοίχους – όπως τα ψυχιατρεία – μεγάλες τηλεοράσεις και ιντερνέτ για να χαζεύουν οι έγκλειστοι ωφελούμενοι τους επιφανείς οικονομολόγους να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την πρωτοφανή κοινωνική κρίση. Αληθινά, άξιος ο μισθός τους!
Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21/7/2013
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας