Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Δικαιοσύνη, απολογήσου!

Δημοσιεύτηκε στις

Του Γιάννη Αποστολίδη, δικηγόρου, τηλ. 6932916443
Θεσσαλονίκη,15
Σεπτεμβρίου 2013
 ΕΙΔΗΣΗ: Η Εισαγγελία Αθηνών διεξάγει προκαταρκτική εξέταση μετά από αναφορά  που υπέβαλα σχετικά με τα αναδρομικά των
δικαστών και τις υπέρογκες αποδοχές των  
golden boys του δημόσιου τομέα πριν την κρίση.
Στην αναφορά τίθεται θέμα ενδεχόμενων ευθυνών ανώτατων δικαστικών και δικηγόρων
που μετείχαν στη σύνθεση του Μισθοδικείου, που έδωσε τα αναδρομικά, καθώς και
υπουργών και μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, όπως και υπηρεσιακών
παραγόντων που παρέλειψαν ενέργειες για την επιστροφή τεράστιων μη νόμιμων ποσών
που έλαβαν αξιωματούχοι του δημόσιου τομέα ως αποδοχές, πριν την κρίση.   

                                                   ——————————––

 ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ: Το μεγαλύτερο και πιο ανατριχιαστικό
σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού κράτους 
είναι ασφαλώς τα λεγόμενα αναδρομικά των δικαστών. Οι έλληνες δικαστές εκβιάζοντας
με την φρικτή αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ( ένα δικαστήριο που
συγκροτείται από τρεις ανώτατους δικαστικούς, τρεις καθηγητές πανεπιστημίου –
που μειοψήφησαν – και τρεις δικηγόρους) έκαναν πλιάτσικο το 2008 στα οικονομικά
του Κράτους μας, το οποίο αναγκάσθηκε να δώσει εντελώς ανήθικα και παράνομα στους
6000 δικαστές και τα μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ενεργούς και
συνταξιούχους,  830.000.000 ευρώ, δηλαδή
κατά μέσο όρο 140.000 ευρώ στον καθένα, για δήθεν οφειλόμενα αναδρομικά, και
επιπλέον λεόντεια αύξηση, με πρόσθετη δαπάνη195.000.000 ευρώ ετησίως, πέρα από
τις μέχρι τότε αποδοχές τους, που βρίσκονταν ήδη στην κορυφή των αποδοχών στο
δημόσιο τομέα! Και όλα αυτά επειδή, κατά το Μισθοδικείο, συνεπεία των
υπερβολικών αποδοχών ενός ατόμου σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, του προέδρου
της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) , και του
γεγονότος ότι αυτές υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων
δικαστηρίων, κλονίστηκε τάχα συθέμελα η ισορροπία των κρατικών εξουσιών και
«πληγώθηκε καίρια η δικαστική ανεξαρτησία» και προς αποκατάστασή τους έπρεπε,
είπε το σοφό Μισθοδικείο, να εξομοιωθούν 
με αυτές (με τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ) και οι αποδοχές των δικαστικών!
Κόστος για το Δημόσιο δύο δισεκατομμύρια ευρώ!
    Γι αυτό το σκάνδαλο, κλασική περίπτωση
παρανομίας με μανδύα νομιμότητας, κανένας δεν λογοδότησε! Αντίθετα, τα
τελευταία συμβάντα που ολοκλήρωσαν την αποκρουστική εικόνα του, είναι ότι ο
δικηγόρος κ Αντώνης Αργυρός που ως κατ’ απονομή δικαστής του Μισθοδικείου υπήρξε
εισηγητής αυτής της ανήθικης,
τελείως λανθασμένης και καταστροφικής για τα δημόσια οικονομικά  απόφασης, της 13/2006, στη συνέχεια
πρωτοστάτησε στο κίνημα « Δεν Πληρώνω» το χαράτσι της ΔΕΗ,  και κατόπιν τιμήθηκε με το αξίωμα του υπουργού
Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Πρωθυπουργού δικαστού κ Πικραμένου, δικαιούχου
και αυτού παχυλών αναδρομικών και αύξησης βάσει αυτής της βρωμερής απόφασης!
Και ενώ ο δικαστικός συνδικαλισμός εδώ και δεκαετίες δάγκωνε ύπουλα σαν
βουβόσκυλο τον κρατικό προϋπολογισμό, ένα πρωτοπαλίκαρό του, ο κ Αθανασίου, πρώην
πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, είναι σήμερα υπουργός «Δικαιοσύνης».
Άντε και εις ανώτερα!                                                                                                                                           
   Το σκάνδαλο αυτό έχει τρεις ιδιαιτερότητες:
Πρώτον ότι, όπως είπα, είναι το μεγαλύτερο από καταβολής του ελληνικού κράτους,
ίσως και σε ολόκληρη την ιστορία μας, λόγω ποσού, γύρω στα δύο δισεκατομμύρια
ευρώ γενικό κόστος πριν τις μνημονιακές περικοπές, και το πιο απαίσιο, λόγω
δράστη, πού ήταν η ίδια η Δικαιοσύνη και το σώμα των λειτουργών της! Δεύτερον
ότι συνάντησε μεν την κοινωνική αποδοκιμασία αλλά κανένας απολύτως δεν
ασχολήθηκε συστηματικά με αυτό, ίσως επειδή παραλύει  τους πάντες ο φόβος ότι θα μπλέξουν με δικαστές,
δηλαδή με αυτούς που τσέπωσαν το βρώμικο χρήμα των αναδρομικών και της
υπέρογκης αύξησης! Τρίτη ιδιαιτερότητα, ότι μια αντιμετώπιση του σκανδάλου σοβαρή,
δραστήρια αλλά και σωτήρια για τα δημόσια οικονομικά και την εμπέδωση ηθικών
κανόνων στις απολαβές των αξιωματούχων του δημόσιου τομέα, θα προσέκρουε σε
ισχυρότατα συμφέροντα, καθόσον, όπως εκθέτω στην αναφορά μου, με κατάλληλη και
θα έλεγα επιτήδεια χρήση της ίδιας της  νομολογίας
για τις αποδοχές των δικαστών, καίτοι βρώμικη, θα είχαν υποχρεωθεί νομιμότατα  όλα τα golden boys  του δημόσιου τομέα να επιστρέψουν στο Κράτος
μας τεράστια ποσά, που παράνομα έλαβαν. Στην αναφορά μου εξηγώ το πώς μπορούσε
νομιμότατα να στραφεί αυτή η νομολογία και κατά των δικαστών και κατά όλων των
προνομιούχων του δημόσιου τομέα!
       
        Κανένας
λοιπόν δεν ασχολήθηκε συστηματικά με αυτό το σκάνδαλο. Αλλά αυτή η αδράνεια έληξε! Τώρα ασχολείται ο εισαγγελέας   Αθηνών κ Μαστραντωνάκης, ο οποίος διενεργεί
προκαταρκτική εξέταση, κατόπιν της αναφοράς μου. Τι θα προκύψει; Θα δούμε…     
     Τα πράγματα, όπως εκθέτω στην αναφορά μου, (κυκλοφορεί
στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά  Google ANOIXTH ΑΝΑΦΟΡΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ)
έχουν ως εξής:
   Οι δικαστές κατά
καιρούς άμα εντόπιζαν κάποια κατηγορία λειτουργών ή υπαλλήλων του δημόσιου
τομέα να έχει μεγαλύτερες βασικές ή επιδοματικές αποδοχές είτε κάποια
φορολογικά προνόμια, προσέφευγαν στα δικαστήρια  ισχυριζόμενοι ότι μια διάταξη του Συντάγματος,
αυτή του άρθρου 88 παρ 2 που λέει σε μια φράση της ότι « Οι αποδοχές των
δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους», εννοεί, τάχα , ότι
κανείς στον δημόσιο τομέα αλλά ούτε και
στον ιδιωτικό (!)
δεν δικαιούται μεγαλύτερες αποδοχές από τους δικαστές,
ανεξάρτητα από την υπηρεσιακή κατάσταση  και τις συνθήκες εργασίας του. Και θα νόμιζε
κάποιος αφελής  ότι αυτή την ερμηνευτική
άποψη την υποστήριζαν οι δικαστές ως κέρβεροι του δημόσιου χρήματος. Δυστυχώς
συνέβαινε το εντελώς αντίθετο! Διότι στην πραγματικότητα οι δικαστές  υποστήριζαν ότι αν ωστόσο ο νομοθέτης δώσει σε κάποια κατηγορία  λειτουργών ή υπαλλήλων ή ακόμη και σε ένα άτομο  (όπως
έκρινε η βρωμοαπόφαση του Μισθοδικείου που προανέφερα) αποδοχές μεγαλύτερες από
τις δικαστικές , υποχρεούται – τάχα –
από την παραπάνω συνταγματική διάταξη να τις δώσει, ταυτόχρονα μάλιστα, και
στους δικαστές
, αλλιώς υποχρεούται – τάχα πάλι – να τις δώσει το δικαστήριο
στο οποίο οι δικαστές θα προσφύγουν! Και τα δικαστήρια μετά το 1986, εξοβελίζοντας κάθε αίσθημα δικαίου, εκθέτοντας  στις σχετικές αποφάσεις τους πανάθλια διεντερεύματα
αντί για γνήσιους νομικούς συλλογισμούς και βάζοντας το στυγνό συμφέρον των
δικαστών  στη θέση της δικαστικής
συνείδησης, άρχισαν να δέχονται αυτή την ερμηνεία, κάτι που δεν  συνέβαινε παλιότερα, πριν το 1986. Και παίρνοντας
με τα χρόνια η Δικαιοσύνη την κατρακύλα της ιδιοτέλειας, κέρδισαν οι δικαστές,
σε δίκες του τύπου Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει, τα φορολογικά προνόμια των
βουλευτών και τις ανώτατες αποδοχές των 
γιατρών του ΕΣΥ και των καθηγητών πανεπιστημίου, ανεβαίνοντας έτσι στην
κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας. Και επειδή τρώγοντας έρχεται η όρεξη, με την
βρώμικη αριθμ. 13/2006  απόφαση του
Μισθοδικείου εξομοιώθηκαν αναλογικά οι αποδοχές όλων των  δικαστών όχι πια με
τις μεγαλύτερες αποδοχές κάποιας άλλης κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων αλλά
με τις αδιανόητα υψηλές  αποδοχές ενός μόνον ατόμου, του Προέδρου της
Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), που ήταν δεύτερος
μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη μισθολογική πυραμίδα. Αλλά βέβαια αυτός
(που, διευκρινίζω, καμιά ευθύνη δεν έχει φυσικά για την ανήθικη εκμετάλλευση
της περίπτωσής του από τους δικαστές) ήταν ένας από τους παντού και πάντα
καλοπληρωμένους  τεχνοκράτες, μετακλητός
λειτουργός, περαστικός από το Δημόσιο και όχι ισόβιος όπως ο δικαστής, που
ισοβιότητα  σημαίνει ότι και να
καταργηθεί η οργανική θέση του, αυτός δεν απολύεται (όπως συμβαίνει με την
μονιμότητα) αλλά θα κάθεται και θα πληρώνεται! Λοιπόν, το τυχαίο γεγονός ότι ένα άτομο στο δημόσιο τομέα είχε
πανύψηλες αποδοχές, το εκμεταλλεύτηκαν οι δικαστές ξεδιάντροπα, χωρίς καμιά
συμπόνια για το δύστυχο Κράτος μας και λήστεψαν το δημόσιο ταμείο, κανονική
ληστεία, με όπλο την ερμηνευτική διαστροφή του Συντάγματος και του Νόμου! Και για
να καταλάβει κανείς το μέγεθος της λείας που αποκόμισαν από το  απροστάτευτο και από τους άλλους θεσμικούς
φορείς Κράτος μας, ας πληροφορηθεί ότι για παράδειγμα οι ετήσιες  αποδοχές στρατιωτικού της Σχολής Ευελπίδων με
17 χρόνια υπηρεσίας ήταν πριν τις μνημονιακές περικοπές 28.796 ευρώ και του
δικαστικού με τα ίδια χρόνια υπηρεσίας 82.547 ευρώ, δηλαδή τριπλάσιες! Αυτή τη
ληστρική  διαφορά την πέτυχαν  με την παραπάνω απόφαση του Μισθοδικείου. Και
πήραν και τα 830.000.000 ευρώ των αναδρομικών! Φρίκη! Σα να έχασκε στη θέση της
δικαστικής τους συνείδησης αβυσσαλέο κενό! Αν είχαν λίγη συναίσθηση του
εγκλήματος που διέπραξαν κατά της εθνικής οικονομίας, θα έπρεπε κάθε φορά που
ανεβαίνουν στην έδρα για να δικάσουν, να υποκλιθούν πρώτα εδαφιαία στο
ακροατήριο και να ζητήσουν συγγνώμη από το λαό γι’ αυτήν την ατιμία. Είναι
όντως παρανοϊκό! Επειδή ο πρόεδρος της 
ΕΕΤΤ, δηλαδή ένα άτομο σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα είχε αποδοχές
μεγαλύτερες από τους Προέδρους των ανωτάτων δικαστηρίων, υποχρεώθηκαν οι
φορολογούμενοι να πληρώσουν στους δικαστές δύο δισεκατομμύρια ευρώ!!! Φρίκη! Τέτοιες
συμμορίτικες πράξεις τις πληρώνουμε τώρα με 
χιλιάδες αυτοκτονίες , με την καταστροφή μιας ολόκληρης  γενιάς, των νέων που ξενιτεύονται ή ρέβουνε
στην  κατάθλιψη, και  με την ανήκουστη ταπείνωση της πατρίδας  και της δημοκρατίας μας.  Και αν πούνε κάποιοι ότι εκφράζομαι ασεβώς για
τη Δικαιοσύνη, η απάντησή μου είναι ότι σέβομαι την αληθινή  Δικαιοσύνη, που κατά τον ορφικό ύμνο της, το πλέον στυγέει, ισότητι δε χαίρει,
δηλαδή μισεί την πλεονεξία και χαίρεται την ισότητα. Δεν σέβομαι  μια «Δικαιοσύνη» που οι λειτουργοί της έδειξαν
τόσο απάνθρωπη πλεονεξία!
     Λοιπόν, με την αριθμ. 13/2006 απόφαση του
Μισθοδικείου καταδικάσθηκε το Δημόσιο για αδικοπραξία, δηλαδή για περίπου
εγκληματική παράλειψη του νομοθέτη να δώσει, όταν καθόριζε τις αποδοχές του
προέδρου της ΕΕΤΤ, ταυτόχρονα και στους δικαστές δισεκατομμύρια ευρώ, όπως τάχα
είχε συνταγματική υποχρέωση. Και εκβιάστηκε το Κράτος μας με αυτήν την απόφαση
να τα δώσει, το 2008.
   
 Αγαπά όμως ο θεός τον κλέφτη αλλά αγαπά και
τον νοικοκύρη. Διότι δεν πρόσεξαν  τα
μέλη του Μισθοδικείου – εκτός αν πρόσεξαν αλλά αντιπαρήλθαν … –  μια «λεπτομέρεια»  πού πρώτη φορά εντοπίζω με την αναφορά μου
στην εισαγγελική αρχή και τους εκθέτει ανεπανόρθωτα, καθόσον πρόκειται για παραμερισμό,
ενδεχομένως δόλιο, από το δικαστήριο αυτό ενός  κρίσιμου στοιχείου που διαφοροποιούσε  – και απαγόρευε – την προαναφερόμενη εξομοίωση  σε σχέση με όλες τις άλλες που προηγήθηκαν.
Όντως, η επικρινόμενη απόφαση του Μισθοδικείου ακολουθώντας κατά γράμμα την σκανδαλώδη
νομολογιακή πεπατημένη που καταστρώθηκε από τους δικαστές για τους δικαστές,
αλλά φτάνοντας στα άκρα, αντιγράφοντας στερεότυπα σκεπτικά άλλων  αποφάσεων για το θέμα ( που ωστόσο πάντοτε αφορούσαν
σε εξομοίωση με άλλες κατηγορίες
λειτουργών ή υπαλλήλων και όχι με τις πρωτοφανείς αποδοχές ενός μόνον ατόμου!) άφησε να διαφύγει από την δικαστική κρίση το
εξής: Ότι σε όλες τις άλλες περιπτώσεις έγινε εξομοίωση των δικαστικών αποδοχών
με τις νόμιμες αποδοχές άλλων
κατηγοριών λειτουργών του Κράτους, που είχαν
καθορισθεί απευθείας με νόμο
, ενώ στην τελευταία  περίπτωση  έγινε εξομοίωση με τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ που ήταν παράνομες (κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των
Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων) διότι καθορίσθηκαν
με υπουργική απόφαση η οποία
παραβίασε (υπερακοντίζοντας) την σχετική νομοθετική εξουσιοδότηση
! Συνέβη πράγματι το εξής, που πέρασε απαρατήρητο (;) από το Μισθοδικείο: Η
διάταξη της παρ. 9 του άρθρου 3 του Ν 2867/2000 που εξουσιοδοτούσε τους
υπουργούς Οικονομικών και Μεταφορών να καθορίσουν τις αποδοχές του προέδρου της
ΕΕΤΤ, τους επέτρεπε να τις καθορίσουν «
κατά παρέκκλιση των διατάξεων που ισχύουν»
εννοώντας φυσικά διατάξεις κοινών νόμων, κοινής τυπικής ισχύος και όχι συνταγματικές διατάξεις. Όπως όμως
δέχεται η ίδια η παραπάνω απόφαση του Μισθοδικείου
, η υπουργική απόφαση
που καθόρισε αυτές τις αποδοχές, στο βαθμό που αυτές υπερέβαιναν τις αποδοχές
των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων  παραβίασε όχι απλά κάποιες μισθολογικού
περιεχομένου διατάξεις κοινών νόμων αλλά τα άρθρα 26, 87 και 88 του Συντάγματος
και  κατέφερε «καίριο  πλήγμα κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας»
!
Κατά συνέπεια αυτή η υπουργική απόφαση εκδόθηκε κατά (ανεπίτρεπτη) παρέκκλιση από συνταγματικές διατάξεις, πράγμα για το οποίο δεν ήταν ( και δεν
μπορούσαν να είναι) εξουσιοδοτημένοι από το νομοθέτη οι παραπάνω υπουργοί
(που, επαναλαμβάνω, εξουσιοδοτήθηκαν να παρεκκλίνουν μόνο από διατάξεις
κοινών νόμων) και άρα η απόφασή τους  
ήταν
παράνομη
, αφού στερείτο νομοθετικής
εξουσιοδότησης – δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι η Βουλή που εξουσιοδότησε τους
υπουργούς δεν είχε συντακτική εξουσία. Παγιδεύτηκε δηλαδή το Μισθοδικείο στην
ίδια την αδηφάγο και κατασκευασμένη από τους ίδιους τους δικαστές παραδοχή ότι
αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές είναι αντισυνταγματικές!
Δεν είχε δικαίωμα να προχωρήσει στην
δικαστική επέκταση  των παράνομων
αποδοχών του προέδρου της ΕΕΤΤ, διότι όπως δέχεται και η αριθμ. 95/2012 απόφαση
της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ’  αφορμή μιας δίκης για την δικαστική επέκταση
του γνωστού επιδόματος των 186 ευρώ σε κατηγορία υπαλλήλων, η χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση υπουργική
απόφαση καθορισμού των αποδοχών μιας κατηγορίας υπαλλήλων, επειδή γι’ αυτόν το
λόγο είναι παράνομη, δεν μπορεί να επεκταθεί δικαστικά σε άλλη κατηγορία
υπαλλήλων.
Το Μισθοδικείο όμως με αυτή την αριθμ. 13/2006 απόφασή του επεξέτεινε τις
παράνομες
, ελλείψει νομοθετικής εξουσιοδότησης της υπουργικής απόφασης που
τις καθόρισε, αποδοχές ενός ατόμου, του προέδρου της ΕΕΤΤ , σε όλους
τους δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ, ενεργούς και συνταξιούχους. Πιο τερατώδη και
σατανική τριτενέργεια τέτοιου παράνομου δικαιώματος δεν θα μπορούσε κανείς να
φαντασθεί!
Ερωτάται όμως: Ηθελημένα και ενσυνείδητα, δηλαδή με δόλο το
Μισθοδικείο παρέβλεψε αυτήν την «λεπτομέρεια», ότι δηλαδή οι επεκτεινόμενες  αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ ήταν παράνομες
και ότι η συγκεκριμένη εξομοίωση διέφερε κατά αυτό το ειδοποιό στοιχείο
(παρανομία) από τις άλλες που προηγήθηκαν και αποτέλεσαν νομολογιακή πατέντα;
Εγώ όσο κι  αν είμαι έξαλλος με το
Μισθοδικείο, δεν πιστεύω ότι υπήρξε δόλος. Μάλλον έγινε λάθος, υπήρξε  αβλεψία. Μάλλον έβαλε ο διάολος την ουρά του, ένας
παράξενος διάολος, όργανο  της θείας
δίκης! Εν πάση περιπτώσει όμως σημασία
δεν έχει τι πιστεύω εγώ ως προς το στοιχείο του δόλου. Σημασία έχει τι θα
προκύψει από την εισαγγελική έρευνα. Πάντως σίγουρα κανείς δεν θα βρεθεί να
υποστηρίξει  – και φυσικά ούτε, υποθέτω,
ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση, ούτε ασφαλώς και ο αριπρεπής τέως
Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ Φαίδων Κεδίκογλου, Πρόεδρος του Μισθοδικείου – ότι
η υπουργική απόφαση καθορισμού των αποδοχών του προέδρου ΕΕΤΤ παραβίαζε μεν
συγκεκριμένες  συνταγματικές διατάξεις,
τα άρθρα 26, 87 και 88, όπως δέχθηκε το
Μισθοδικείο
, αλλά … δεν παρέκλινε από αυτές και συνεπώς δεν βρισκόταν εκτός
νομοθετικής εξουσιοδότησης, δεν ήταν παράνομη! Εγώ αναρωτιέμαι, με τι καρδιά αποφάσιζε
ο κ Κεδίκογλου  να καταφέρει καίριο
πλήγμα
κατά της οικονομικής ανεξαρτησίας της Χώρας αρπάζοντας για τους
συναδέλφους του δικαστικούς αλλά και για τον εαυτό του δύο δισεκατομμύρια ευρώ
από το δημόσιο ταμείο με το πρόσχημα ότι τάχα συνιστούσε «καίριο πλήγμα» κατά
της δικαστικής ανεξαρτησίας, της δικής του και όλων των δικαστών, το γεγονός
ότι ένα άτομο σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα, ο πρόεδρος της ΕΕΤΤ, είχε μεγαλύτερες
αποδοχές από τον ίδιο, τότε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου! Πως είχε το εγκληματικό θράσος
να πει ουσιαστικά, ως πρόεδρος του Μισθοδικείου, στους φορολογούμενους ότι,
ΕΠΕΙΔΗ οι αποδοχές  κάποιου προσώπου  της εκτελεστικής λειτουργίας, του προέδρου της
ΕΕΤΤ, είναι μεγαλύτερες από τις δικαστικές, ΕΠΕΙΔΗ αυτό «πληγώνει καίρια τη
δικαστική ανεξαρτησία» τη δική μου και όλων των άλλων δικαστών και ΕΠΕΙΔΗ συνεπώς
στερείσθε, δύστυχοι φορολογούμενοι , ένα ύψιστο αγαθό, δηλαδή το να δικάζεστε
από ανεξάρτητους δικαστές, ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ  πρέπει να μας πληρώσει το Κράτος, δηλαδή
εσείς, κακόμοιροι, μέσω της φορολογίας, δύο δισεκατομμύρια, για να ξαναγίνουμε οι
δικαστές ανεξάρτητοι  – και εσείς να γίνετε
δούλοι των δανειστών σας !!!
Το Μισθοδικείο γνωρίζοντας το ασύλληπτο κόστος
της απόφασής του για τον έλληνα φορολογούμενο και ενώ είχε απολύτως νόμιμους
και προπάντων δίκαιους και αυτόχρημα εθνικούς (ενόψει του ύψους της απειλούμενης
για το Κράτος μας ζημίας) λόγους να το αποτρέψει, δεν το έκανε, παρά την υπό
μορφή δικαστικής γνώμης αγωνιώδη έκκληση των καθηγητών νομικής που μετείχαν στη
σύνθεσή του ως κατ’  απονομή δικαστές, οι
οποίοι, ως μάντεις κακών αλλά μαντεύοντας τα προφανή, είπαν, μειοψηφώντας, ότι
η απόφαση αυτή « … θα εξουθενώσει τα
οικονομικά της Χώρας, με συνέπεια την πρακτική αδυναμία του Κράτους να
αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του»
. Και αυτό ακριβώς έγινε, αφού το
δικαστήριο  χάρισε τελικά τα
δισεκατομμύρια στους δικαστές, ποσά που κατόπιν συμβιβασμού το 2008 μεταξύ του
Κράτους και των 6000  δικαστών και μελών
του ΝΣΚ «μετριάστηκαν»  σε 830.000.000
ευρώ αναδρομικά και σε 195.000.000 ευρώ επιπλέον το χρόνο για την αύξηση των
αποδοχών τους. Αλλά αυτή η λεία – διότι, επαναλαμβάνω, περί ληστρικής λείας επρόκειτο
– επειδή αποκομίσθηκε στην κρισιμότερη ώρα (2008, έναρξη της παγκόσμιας κρίσης)
και επειδή προστέθηκε στα χρέη που μας έπνιγαν, ήταν πράγματι η κρίσιμη ποσότητα
που, όπως πρόβλεψαν οι καθηγητές, εξουθένωσε τα οικονομικά της Χώρας, με
συνέπεια να μην μπορέσει το Κράτος μας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.
       Αλλά η υπόθεση έχει και άλλη πλευρά. Διότι αφού
το Μισθοδικείο δέχθηκε (κακώς, κάκιστα αλλά έτσι έκρινε αμετάκλητα) ότι οι
αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των
Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων παραβίαζαν τις παραπάνω συνταγματικές
διατάξεις, και αφού μάλιστα  – προχωρεί
και λέει η νομική λογική – η υπουργική απόφαση  που τις καθόρισε βρίσκονταν εκτός των ορίων
της νομοθετικής εξουσιοδότησης και άρα ήταν παράνομη, έπρεπε πάραυτα να ανακληθεί από τους τότε, το 2007, υπουργούς
Οικονομικών και Μεταφορών, δηλαδή να μειωθούν αναδρομικά οι αποδοχές του
προέδρου ΕΕΤΤ στο ύψος των αποδοχών των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων, πράγμα
που δεν έγινε και εξακολουθεί να μη γίνεται, οπότε  ο εισαγγελέας ερευνά με την προκαταρκτική
εξέταση και αν τυχόν, όπως υποστηρίζω, θεμελιώνονται ευθύνες αυτών των υπουργών,
όπως ερευνά και τυχόν ευθύνες του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους που δεν εισηγήθηκε
στους υπουργούς αυτή την νόμιμη και σωτήρια για τα δημόσια οικονομικά  ανάκληση,
ενώ βάσει του οργανικού του
νόμου είχε  προς τούτο υπηρεσιακή
αρμοδιότητα και υποχρέωση. Να έχουμε δε υπόψη μας ότι τα μέλη του ΝΣΚ είχαν
κάθε συμφέρον να μην ανακληθεί αυτή η υπουργική απόφαση, διότι με την ανάκληση
θα είχε αφαιρεθεί αναδρομικά το έδαφος πάνω στο οποίο στηρίχθηκε το Μισθοδικείο  για την εξομοίωση των  δικαστικών αποδοχών προς τις αποδοχές του
προέδρου της ΕΕΤΤ και άρα για την ίδια χρυσοφόρα εξομοίωση και των δικών τους
αποδοχών, διότι σύμφωνα με το άρθρο 100Α του Συντάγματος οι αποδοχές των μελών
του ΝΣΚ είναι ίδιες με τις αποδοχές των δικαστικών λειτουργών. Έτσι ίσως
εξηγείται και η χλιαρή υπεράσπιση του Δημοσίου από το ΝΣΚ. Έτσι ίσως εξηγείται
το γεγονός ότι δεν πρόβαλε εκ μέρους του Δημοσίου στο Μισθοδικείο ένσταση
καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος του ενάγοντος δικαστού (άρθρα 25 Συντ. και
281 ΑΚ), ενώ δεν υπάρχει πιο ανήθικη και πιο αντικοινωνική και καταχρηστική
πράξη από  το να παίρνεις τις υπερβολικές
αποδοχές ενός μόνο ανά την επικράτεια ατόμου, του προέδρου ΕΕΤΤ, και να τις
καθιστάς αποδοχές όλων των λειτουργών της δικαστικής και ( κατά το Ζ ψήφισμα )
της νομοθετικής εξουσίας, σίγουρα δε, κατά το άρθρο 100Α του Συντάγματος, των
ίδιων των μελών του ΝΣΚ! Αν όμως είχε γίνει αυτό το απλό, αν δηλαδή είχε
ανακληθεί, νομιμότατα, η υπουργική απόφαση  κατά το ποσό που οι αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ
υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και συνεπώς αν
αντί να δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ στους δικαστές είχε αφαιρεθεί από τον
πρόεδρο της ΕΕΤΤ , πιστεύω χωρίς αντίδραση του προσώπου που κατείχε τότε το
αξίωμα, κάποιο συγκριτικά τιποτένιο ποσό, μερικές χιλιάδες ευρώ, θα είχε
εκλείψει ο νομικός λόγος  (μάλλον ο
νομικός παραλογισμός) που στήριξε τα αναδρομικά  και τις αυξήσεις των δικαστών  και των μελών του ΝΣΚ. Και φυσικά δεν θα
τολμούσε να αντιδράσει ο δικαστικός συνδικαλισμός, δεν θα έβγαζε υλακές το
βουβόσκυλο … Τι θα έλεγε; Μην μειώνετε τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ, που το ίδιο το Μισθοδικείο έκρινε ως
αντισυνταγματικές
, γιατί έτσι μας αφοπλίζετε, γίνεται εκ των υστέρων
άσφαιρη η αριθμ. 13/2006 απόφαση αυτού του δικαστηρίου και με τι θα ληστέψουμε
εμείς το δημόσιο ταμείο; Μήπως όμως και οι τότε υπουργοί Οικονομικών και
Μεταφορών σκόπιμα δεν ανακάλεσαν την απόφαση για τις αποδοχές του προέδρου
ΕΕΤΤ, με την πονηρή σκέψη ότι μετά από την απόφαση 13/2006 του Μισοδικείου θα
αυξηθούν οι αποδοχές αυτών των ίδιων ως βουλευτών και υπουργών (πράγμα που
απέτρεψε η κοινωνική κατακραυγή), αφού κατά τη νομοθεσία οι αποδοχές των
βουλευτών (βουλευτική αποζημίωση) είναι ίδιες με τις αποδοχές του Προέδρου του
Αρείου Πάγου και οι αποδοχές των υπουργών (και του πρωθυπουργού και του Προέδρου
της Δημοκρατίας, που προς τιμή τους αποποιήθηκαν την βρώμικη παροχή της
βρώμικης απόφασης του Μισθοδικείου) υπολογίζονται με έναν συντελεστή επί της
βουλευτικής αποζημίωσης;  Και αν κοντά σε
αυτά προστεθεί ότι η ανάκληση αυτής της υπουργικής απόφασης θα έθετε αυτόματα
θέμα κάθετης μείωσης των αποδοχών όλων των αδρόμισθων του δημόσιου τομέα ενώ αντιθέτως
η διατήρησή της δημιουργούσε σε κάποιους ελπίδες δυσθεώρητης αύξησης (όπως πχ
στον κ Καμίνη, που ενθαρρυνόμενος από την βρώμικη απόφαση του Μισθοδικείου
προσέφυγε στις 3.7.2009 στα δικαστήρια ζητώντας αποζημίωση από το Δημόσιο
289.220,08 ευρώ στη βάση απαίτησης για μισθολογική εξίσωσή του, ως Συνήγορος
του Πολίτη, με τον πρόεδρο της ΕΕΤΤ!), εύκολα παρασύρεται κανείς στην υποψία
μήπως ένα ολόκληρο πολυάνθρωπο και παλιάνθρωπο κατεστημένο προνομιούχων του
δημόσιου τομέα  συνωμότησαν, οι αλήτες, να
δοθούν τελικά τα δισεκατομμύρια στους δικαστές για να φουσκώσουν μέχρι σκασμού
και οι δικές τους αποδοχές αντί να αφαιρεθεί κάποιο ποσό από τον πρόεδρο της
ΕΕΤΤ και αυτό να προκαλέσει μείωση και των δικών τους αποδοχών!
        Και προχωρώ:  Αφού λοιπόν το Μισθοδικείο έκρινε ότι οι
αποδοχές οποιασδήποτε κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων του δημόσιου τομέα που υπερβαίνουν
τις αποδοχές των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων είναι αντισυνταγματικές και
άρα παράνομες, είχε υπηρεσιακό καθήκον κάθε αρμόδιος στο Ελεγκτικό Συνέδριο ή
στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ή όπου αλλού να εκδώσει εναντίον όσων
λάμβαναν τέτοιες αποδοχές ( δηλαδή τα λεγόμενα golden boys του δημόσιου τομέα, κυρίως στις
ανεξάρτητες αρχές και στις ΔΕΚΟ) καταλογιστική πράξη και να διατάξει την επιστροφή
τους. Σημειώνω ότι η παρανομία  τέτοιων
αποδοχών υπήρχε, υπό το πρίσμα των παραδοχών της νομολογίας περί
αντισυνταγματικότητας όσων αποδοχών υπερβαίνουν τις δικαστικές, και πριν το
νόμο 3691/2008 που ήδη, αναγνωρίζοντας κατά κάποιο τρόπο την προϋπάρχουσα
παρανομία, απαγορεύει με ειδική διάταξη αποδοχές στον δημόσιο τομέα μεγαλύτερες
από εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Εγώ στην αναφορά μου στην
εισαγγελική αρχή διατυπώνω την άποψη ότι υπάρχουν ευθύνες όσων παρέλειψαν την
έκδοση των καταλογιστικών πράξεων που προανέφερα. Και ο εισαγγελέας ερευνά… Και γιατί να μην ερευνήσει αυτές τις
παραλείψεις και ο πολυχρονεμένος στο αξίωμα (από το 2004!) Γενικός Επιθεωρητής
Δημόσιας Διοίκησης κ Ρακιτζής (δικαστικός και ο ίδιος και ωφελημένος από το Μισθοδικείο)
για να δικαιώσει, είπερ ποτέ και νυν, την αποστολή του; Έχει κάτι καλύτερο να
κάνει προς χάριν όσων διαθέτουν έστω και μια στάλα συμπόνιας για το Κράτος μας;
    Θα πω
το εξής, χωρίς προσποιητή ταπεινοφροσύνη. Μελέτησα αυτήν την υπόθεση εξαντλητικά,
σε βάθος, σε έκταση και από κάθε πλευρά της, ορατή και αθέατη. Είμαι περήφανος ότι
επιτέλεσα  πατριωτικό καθήκον. Κάποιος σκεπτικιστής
φίλος μου, νομικός (που ασπάζεται απολύτως τις νομικές απόψεις μου επί του
θέματος) μου είπε ότι ο αντίπαλος στον αγώνα μου είναι τόσο δυνατός που μοιάζει
σα να πήρα έναν κασμά και πάω να ρίξω τα Ιμαλάϊα… Τέτοια συστήματα προνομίων,
μου είπε, δεν διαλύονται εύκολα… Η απάντησή μου είναι: Θα πέσουν τα Ιμαλάια, όχι
βέβαια από κάποια ηράκλεια δύναμη, που τέτοια εγώ φυσικά δεν έχω, αλλά διότι
είναι από τη βάση μέχρι την κορυφή τόσο σάπια που φτάνει το αγωνιστικό πείσμα
και ενός μόνο γνώστη της κατάστασης για να τα ρίξει. Και άλλωστε εγώ δεν είμαι
μόνος. Έχω συμμάχους… Αν χρειασθεί θα ακουστούν  φωνές στήριξης πολύ δυνατές και πολύ γνώριμες στο
κοινό … Προπάντων έχω στο πλευρό μου την ιδέα της αληθινής Δικαιοσύνης, οπλισμένη
με νομικά επιχειρήματα που, όπως αναγνωρίζουν ονομαστοί νομικοί σε συνομιλίες
μας, είναι ακαταμάχητα. Και να πω εδώ ότι η προσπάθειά μου είχε ήδη κάποιο
αποτέλεσμα, όχι ασήμαντο. Πράγματι, αποκαλύπτω ότι  μου είχε τηλεφωνήσει παλιότερα υπουργός
Δικαιοσύνης και με ευχαρίστησε που ενίσχυσα την επιχειρηματολογία του
Υπουργείου απέναντι στις μισθολογικές εμμονές των δικαστών… Κάτι ήταν και αυτό…  Αλλά πέραν αυτού, ήδη πάντως υπάρχει προς την πλευρά της αλήθειας και της πραγματικής
Δικαιοσύνης ένα δικανικό «κεκτημένο», ένα δεδομένο αποφασιστικής σημασίας που
ανήγγειλα ως είδηση: Ότι για το θέμα διεξάγεται εισαγγελική έρευνα (αν ο
εισαγγελέας δεν έβρισκε κάποια ποινικού χαρακτήρα νομική βάση στην αναφορά μου,
θα την είχε θέσει, σύμφωνα με την δικονομία, στο αρχείο) που βέβαια δεν ξέρω
που θα καταλήξει αλλά πάντως μπορεί και να κεραυνοβολήσει κάποιους θεωρούμενους
άτρωτους!
Και αν υλοποιηθούν όλες
οι νομικές ευχέρειες σε αυτήν την υπόθεση, ίσως προκληθεί ο εξαναγκασμός
επιστροφής τεράστιων ποσών από τα διάφορα
golden boys. Βέβαια,
για να γίνουν αυτά χρειάζεται πολύ στιβαρός χειρισμός της υπόθεσης από εδώ και
πέρα…
                                                                                 
     Πρέπει
συνεπώς, νομίζω, να επαγρυπνούμε παρακολουθώντας την εξέλιξη της υπόθεσης, όχι
φυσικά για να πιεσθεί η εισαγγελική αρχή στην κατεύθυνση  να καλέσει κάθε τυχόν υπεύθυνο να λογοδοτήσει
για την δημοσιονομική συμφορά που προκάλεσαν τα γεγονότα που εξετάζει αλλά  διότι ο λαός πρέπει σε σοβαρά θέματα, όπως το
προκείμενο, να ελέγχει τη λειτουργία των κρατικών εξουσιών, πρωτίστως μάλιστα  της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της, και
για τον πρόσθετο λόγο ότι αυτοί βαρύνονται και με το ότι για να προστατέψουν τα
παράνομα προνόμιά τους, έκαναν, αυτοί οι φρουροί του Συντάγματος , πολύμηνη
απαγορευμένη από το Σύνταγμα απεργία. Και μάλιστα έρχονται τώρα κάποιοι
δικαστές να κοροϊδέψουν ξετσίπωτα και με ανήκουστη αυθάδεια το λαό, λέγοντας
στις τελευταίες δικαστικές αποφάσεις που έκριναν το θέμα των 830.000.000 ευρώ  των αναδρομικών ότι τα έδωσε το κράτος στους
δικαστές όχι επειδή εκβιάσθηκε με την ληστρική 
αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου αλλά γιατί τάχα από το 2003
μέχρι το 2007 φορτώθηκαν οι δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ με μεγάλη πρόσθετη
δουλειά λόγω των οικονομικών μεταναστών και των Ολυμπιακών Αγώνων! Γι  αυτό, λένε, πήραν βραβείο 140.000 ευρώ μέσο
όρο ο καθένας! Αλλά επειδή είμαστε πολίτες  δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι σταβλισμένα  χαϊβάνια, και επειδή κανείς μας δεν είναι τόσο
βλάκας για να χάψει τέτοιες μπούρδες (που εκφέρθηκαν για να αποτραπεί η
επιδίκαση αναδρομικών και στους συνταξιούχους  βουλευτές, οπότε θα γινότανε σάλος και θα
λουζόταν το Μισθοδικείο τις συνέπειες της αισχρής απόφασής του) και επειδή οι
δικαστές δεν είναι κάποια προνομιούχα κάστα (ας το καταλάβουν, όσο και αν τους
τσούζει, ότι δεν ζούμε στην εποχή του Ελευθερίου  Βενιζέλου που έλεγε κολακεύοντας τους δικαστές
και ταπεινώνοντας  τους δημόσιους
υπαλλήλους ότι «Εκεί όπου θα τελειώνει η υπαλληλική ιεραρχία θα αρχίζει πάντοτε
η δικαστική» !!!) αλλά απλοί εργαζόμενοι είναι και αυτοί όπως όλοι μας, που η
δουλειά τους  είναι να απονέμουν
ευσυνείδητα και κατά Νόμο το δίκαιο στο λαό και όχι να του το τρώνε οι ίδιοι,
όπως το έκαναν με το ληστρικό Μισθοδικείο, επειδή λοιπόν έτσι έχουν τα
πράγματα, γι’  αυτό έχουμε όλοι μας κάθε  λόγο και καθήκον να παρακολουθούμε την πορεία
της εισαγγελικής έρευνας που διεξάγεται για το θέμα αυτό, των δικαστικών
αναδρομικών και της κραιπάλης όλων των άλλων προνομιούχων σε βάρος του δημόσιου
ταμείου.
           
 Εγώ στα πλαίσια της προκαταρκτικής εξέτασης
κλήθηκα και κατέθεσα. Και δίνω στη δημοσιότητα τα παραπάνω διότι ευθύς εξαρχής της
σχετικής αρθογραφίας μου στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, όργανο του Δικηγορικού Συλλόγου
Θεσσαλονίκης, και αλλού,  καθώς και στην
αναφορά μου στην εισαγγελική αρχή έδειξα ότι θεωρώ ότι όλα πρέπει να δημοσιεύονται,
όλα να φωτίζονται, όλα ανοιχτά μπροστά στο λαό, διότι πρέπει να καταλάβουμε με
χειροπιαστά πλέον στοιχεία και όχι με λόγια του αέρα ότι από την οικονομική
χρεωκοπία μας προηγήθηκε η προδοσία των θεσμών από πολλούς λειτουργούς τους.
Αλλά ενώ οι άλλοι  δείχνουν τουλάχιστον κάποια
μεταμέλεια, οι δικαστές δεν δίστασαν να ασελγήσουν  κατά του Συντάγματος  με την πολύμηνη απαγορευμένη απεργία που
έκαναν διεκδικώντας τη διατήρηση των παράνομων προνομίων που οι ίδιοι
αποφάσισαν για τους εαυτούς τους! Τόσο αμετανόητοι! Μου θυμίζουν την  παροιμία που λέμε οι πόντιοι για τον λύκο, που
την ώρα που του διάβαζαν πάνω στο κεφάλι του τα τέσσερα ευαγγέλια για μετάνοια
και συγχώρηση, εκείνος ρωτούσε τον ίδιο τον παπά, Που βόσκουν τα πρόβατά του,
να πάει να τα φάει! (Τον λύκον ετραυαγγέλιζαν κ’ εκείνος ερώτανεν, Πόπα, τα
πρόατα σ’  μέρ είν’!). Πάντως θα πω  – και ας φανεί αντιφατικό –  ότι οι τελευταίες  περικοπές των δικαστικών αποδοχών παραήταν
υπερβολικές, έστω και αν αυτές  είχαν
«επιτευχθεί» με απαράδεκτο και ληστρικό τρόπο.
   
   Δεν έχω φυσικά τίποτε απολύτως προσωπικό με
τους δικαστές! Αντίθετα, ως δικηγόρος τους γνώρισα ως έντιμους και
ευσυνείδητους ανθρώπους. Τι έχουν πάθει όμως με αυτά τα μισθολογικά τους και
μας απογοήτευσαν, δίνοντας την εντύπωση ότι προσβλήθηκαν μαζικά από τον βάκιλο της
φιλαργυρίας! Και αποδίδω ατομική ευθύνη στον κάθε δικαστή και όχι αορίστως στο
σώμα, σε  κάθε δικαστή που άσκησε
προσωπική αγωγή στο Μισθοδικείο, το οποίο έχει συσταθεί για να δικάσει 50 – 60
υποθέσεις και μπουκώθηκε με 5.000 – 6.000 αγωγές!                                                             
            

    Μετά την δημοσιονομική κατάρρευση και την
γενική, κατά το μέτρο του καθενός μας, πτώχευση, οι πριν την κρίση συμπεριφορές
όλων  μας αποκτούν άλλο νόημα και η αξίωση
κάθε πατριώτη και νομιμόφρονα πολίτη να δοθούν εξηγήσεις για τα αίτια και τους
αίτιους, έχει θεριέψει! Πρόσφατα μάθαμε ότι σέρνονται στο κακουργιοδικείο για
απιστία κατά του Κράτους μας ένας πρώην αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και
πλειάδα άλλων αξιωματικών. Εγώ δεν ξέρω φυσικά τι έγινε, αν και δεν διανοούμαι
ότι συνωμότησαν όλοι αυτοί για να βλάψουν την πατρίδα. Να πω μάλιστα με την
ευκαιρία ότι η απόλυτη  νομιμοφροσύνη και
η απόλυτη σιωπή του στρατεύματος, είναι σήμερα ίσως η μεγαλύτερη εγγύηση της
δημοκρατίας μας! Για φαντασθείτε τι θα γινόταν αν και οι εν ενεργεία στρατιωτικοί
συμπεριφέρονταν  για τα επαγγελματικά
τους όπως οι δικαστές, που ωστόσο υπάγονται στις ίδιες με τους στρατιωτικούς  συνταγματικές απαγορεύσεις! Αφού πάντως η
Δικαιοσύνη, αντί να κατευνάσει την δίκαιη αλλά επιβλαβή εκδικητική μανία που
κατέλαβε το λαό, δείχνει με ευκολία στους άλλους το δρόμο προς τα ποινικά
ακροατήρια, θα ήταν άκρως ενδιαφέρον να έρθουν σε αυτά και κάποιοι λειτουργοί
της για να μας εξηγήσουν, αλλά από το εδώλιο, αν πράγματι κόστιζε δύο
δισεκατομμύρια ευρώ (τόσα και περισσότερα έβγαζε η βρώμικη απόφαση 13/2006  του Μισθοδικείου, που κάπως περιορίστηκαν με
τον παραπάνω συμβιβασμό) η αθώα φράση του άρθρου 88 του Συντάγματος που
διέστρεψαν ερμηνευτικά και που λέει ότι «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών
είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους», κάτι άλλωστε – δηλαδή αμοιβή ανάλογη με
την εργασία –  που σε μια δίκαιη κοινωνία
πρέπει να ισχύει για όλους τους εργαζόμενους ως φυσικό δίκαιο, χωρίς να
χρειάζεται να γράφεται στα Συντάγματα. Να μας εξηγήσουν μάλιστα πως γίνεται να
περνά από ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο, απαρατήρητη η παρανομία, όπως
εξήγησα, μιας υπουργικής απόφασης, του καθορισμού των αποδοχών ενός ατόμου, του
προέδρου ΕΕΤΤ, και αντιθέτως να γίνεται αυτή νομικό πρόσχημα για  πακτωλό χρημάτων προς όλους τους δικαστές. Λοιπόν, Δικαιοσύνη, απολογήσου!  Συχνά ακούμε στην τηλεόραση να λένε κάποιοι,
όταν οδηγούνται στα δικαστήρια, ότι «Έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη».
Και εγώ έχω εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη αλλά της… Ουγκάντα! Θα (ξανα)έχω
εμπιστοσύνη και στην ελληνική Δικαιοσύνη όταν θα δω ειλικρινή μεταμέλεια γι’
αυτό που έγινε, όταν δηλαδή θα παραδεχθούν ταπεινά οι δικαστές ολοφυρόμενοι μπροστά
στο λαό ότι, ανεξάρτητα ακόμη και από
κάθε νομιμοφάνεια, που ούτε τέτοια δεν υπήρξε παρά μόνο ξεκάθαρη, ωμή παρανομία
,
τα στυγερά αναδρομικά τους και η απίστευτη αύξηση που πήραν το 2008 ήταν
ληστεία  και ότι η υπεράσπιση της λείας
με την πολύμηνη απαγορευμένη από το Σύνταγμα απεργία τους ήτανε προδοσία! Και
θα είμαι ευχαριστημένος από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αν στρέψει  την – λανθασμένη αλλά δεδομένη και «ισχύουσα
αντί της αληθείας», ως παραγομένη από αμετάκλητες αποφάσεις – νομολογία για τις
δικαστικές αποδοχές εναντίον των πρώην προυχόντων του δημόσιου τομέα και τους
εξαναγκάσει με τη δύναμη του Νόμου να επιστρέψουν στο αδικημένο Κράτος μας όσες
αποδοχές υπερέβαιναν το ηθικό μέτρο, αν δηλαδή καταστήσει αυτήν  τη νομολογία από εργαλείο καταστροφής που
ήταν στα χέρια των δικαστών μέσο τεράστιας δημοσιονομικής ωφέλειας στα ίδια
χέρια. Λοιπόν, ο τρώσας και ιάσεται. Και ο τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο
εκτίθεται σε βασικές γραμμές στην αναφορά μου προς την εισαγγελική αρχή, η
οποία αναφορά έδωσε κίνητρο για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και αυτή
κίνητρο για τη σύνταξη του παρόντος κειμένου, το οποίο τελειώνω εδώ κάνοντας
έκκληση για διάδοσή του στα  ΜΚΔ,
για  λόγους, όπως είπα, ελέγχου της λειτουργίας
των κρατικών εξουσιών από το λαό.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός12 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις12 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή