Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε. δια στόματος Β. Βενιζέλου!

Δημοσιεύτηκε στις

Ομιλία Αντιπροέδρου Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ Ευ. Βενιζέλου στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Εξωτερικών και Άμυνας και Ευρ. Υποθέσεων για τις Προτεραιότητες της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε., κατά το 1ο εξάμηνο του 2014 (13.11.13)
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές η Ελλάδα ετοιμάζεται να αναλάβει για πέμπτη φορά μετά την ένταξή της στην Ε.Ε., τις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες, την Προεδρία του Συμβουλίου. Έχουμε, συνεπώς, μια μακρά εμπειρία στην διεξαγωγή Προεδριών.
Την πρώτη φορά ασκήσαμε την Προεδρία λίγο μετά την ένταξή μας. Ήταν η πρώτη Προεδρία του Ζαππείου. Στη συνέχεια, άφησε έντονες και θετικές εντυπώσεις η Προεδρία που κορυφώθηκε με τη Σύνοδο Κορυφής της Ρόδου. Στην συνέχεια η τρίτη Ελληνική Προεδρία ταυτίστηκε με ένα πολύ σημαντικό κύμα διεύρυνσης της Ε.Ε.. Το πιο κρίσιμο για εμάς είναι πως τότε στην πραγματικότητα άρχισε η διαδικασία ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. με τη Σύνοδο Κορυφής της Κέρκυρας, στην οποία και διεξήχθη η πρώτη συνάντηση Κορυφής μεταξύ της Ε.Ε. και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η τέταρτη Προεδρία ήταν η Προεδρία του 2003, που κορυφώθηκε με τη Σύνοδο Κορυφής της Θεσσαλονίκης – Χαλκιδικής και με την έγκριση του, τελικώς, θνησιγενούς, Ευρωπαϊκού Συντάγματος, που δεν κυρώθηκε και οδήγησε έτσι στη μεταβατική Συνθήκη της Λισσαβόνας.
Συνεπώς, η Προεδρία μας δεν έχει, ίσως τη γοητεία, που ασκεί στις νέες χώρες της Ε.Ε., αλλά από την άλλη μεριά, μας δίνει την ευκαιρία να αναδείξουμε και πάλι το θεσμικό πρόσωπο της Ελλάδας μέσα στην Ε.Ε., να προβάλλουμε και πάλι, ως προεδρεύουσα χώρα, τη φυσιογνωμία μιας Ελλάδας, που είναι θεσμικά ισότιμο κράτος – μέλος της Ε.Ε., πέρα από την κρίση, πέρα από τη συζήτηση για το Μνημόνιο, πέρα από τη συζήτηση για τις δημοσιονομικές μας και χρηματοοικονομικές μας ανάγκες, που αδικεί τους Έλληνες και την Ελλάδα και που περιορίζει τον ορίζοντα, μέσα στον οποίο διεξάγεται και εδώ η δημόσια συζήτηση για την Ευρώπη.
Μέσα στο νέο θεσμικό πλαίσιο της Συνθήκης της Λισσαβόνας, η περιοδική εξαμηνιαία Προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε., έχει περιορισμένο αντικείμενο, σε σχέση με αυτό που συνέβαινε πριν. Έως τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, η προεδρεύουσα χώρα, στην πραγματικότητα, είχε ένα ευρύ περιθώριο πρωτοβουλιών, πολιτικού χαρακτήρα, ιδίως στα μείζονα ζητήματα, που αφορούσαν την εξωτερική πολιτική και την πολιτική διεύρυνσης. Τώρα, αναμφίβολα, η περιοδική Προεδρία του Συμβουλίου, είναι περιορισμένη από την ύπαρξη των μονίμων Προεδριών. Ο Μόνιμος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου παίζει πολύ έντονο ρόλο, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ημερήσια διάταξη. Ούτως ή άλλως, προεδρεύει ενός Συμβουλίου, που συνέρχεται στις Βρυξέλλες και όχι στην προεδρεύουσα χώρα.
Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ε.Ε. και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η κυρία Ashton την περίοδο αυτή, έχει τις δικές της, πάρα πολύ σημαντικές αρμοδιότητες, προεδρεύει του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων. Αυτή, συντονίζει την εξωτερική δράση της Ε.Ε., προεδρεύει του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων και με τη σύνθεση των Υπουργών Άμυνας, όχι μόνο με τη σύνθεση των Υπουργών Εξωτερικών, προεδρεύει και του Διοικητικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Άμυνας.
Επίσης, η μόνιμη Προεδρία του Eurogroup, της Eυρωομάδας, στην πραγματικότητα μεταβάλλει ριζικά τα θεσμικά δεδομένα, μέσα στα οποία εξελίσσεται αυτή η πιο προωθημένη μορφή διευρυμένης συνεργασίας της Ε.Ε., που είναι η ζώνη του ευρώ. Γιατί, ο μόνιμος Πρόεδρος του Eurogroup, ο δεύτερος τώρα, μετά τον Ζαν Κλώντ Γιούνκερ, αναμφίβολα, έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το κλίμα των συναντήσεων και των συζητήσεων, παρότι, βέβαια, ο συσχετισμός είναι αδυσώπητος. Ο συσχετισμός απορρέει μέσα από τα δημοσιονομικά δεδομένα και την οικονομική ισχύ των κρατών – μελών της Ευρωζώνης.
Άρα, η εικόνα, πάρα πολύ απλά, στο Eurogroup είναι η εικόνα μιας Γερμανίας που καθοδηγεί και αποφασίζει και των 16 άλλων χωρών, που καλούνται, λίγο-πολύ, να ακολουθήσουν το ρυθμό αυτό, χωρίς να τηρούνται, ούτε καν, τα θεσμικά προσχήματα του Συμβουλίου της Ε.Ε., δηλαδή του ECOFIN, με τη σύνθεση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών.
Βεβαίως, η περιοδική εξαμηνιαία Προεδρία, προεδρεύει του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων, άρα έχει τη γενική αρμοδιότητα για όλα τα θέματα, που δεν εισάγονται στις επιμέρους ειδικότερες συνθέσεις του συμβουλίου. Προεδρεύει και σημαντικών συνθέσεων. Όλες είναι σημαντικές, κάποιες είναι, προφανώς, πάρα πολύ σημαντικές, όπως είναι το ECOFIN και, βέβαια, όπως είναι το Συμβούλιο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, που ασχολείται με ένα αντικείμενο πρώτης προτεραιότητας για όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, υπό τις παρούσες συνθήκες.
Η πέμπτη Ελληνική Προεδρία, έχει και μια άλλη ιδιομορφία, στην οποία αναφέρθηκε, προηγουμένως, ο κ. Αντιπρόεδρος της Βουλής. Είναι μιας περιορισμένης, στην πραγματικότητα, διάρκειας εξαμηνιαία Προεδρία, από πλευράς κοινοβουλευτικής, γιατί, καθώς το εξάμηνο αυτό είναι το προεκλογικό εξάμηνο, καθ’ οδόν προς τις ευρωπαϊκές εκλογές του Μαΐου, οι εργασίες της παρούσας περιόδου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ολοκληρώνονται τον Απρίλιο και άρα ο κοινοβουλευτικά ωφέλιμος χρόνος της Προεδρίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι περιορισμένος. Περιορισμένος, αλλά εξαιρετικά πυκνός, ακριβώς, επειδή θα διεξάγεται ταυτόχρονα η μεγάλη δημόσια συζήτηση, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, για την κατάσταση και για το μέλλον της Ευρώπης.
Ήδη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει διαμορφώσει θεσμικά το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα διεξαχθεί αυτή η προεκλογική αντιπαράθεση, έχει αναδείξει το ρόλο των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων, καλεί όλα τα κράτη – μέλη να σεβαστούν και να αναδείξουν το ρόλο των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων και βεβαίως είναι πάρα πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ως χώρα, που έχει και την Προεδρία επιπλέον, πώς διασταυρώνονται οι συσχετισμοί μεταξύ πάγιων εθνικών στρατηγικών και συσχετισμοί ιδεολογικού, πολιτικού και αξιακού χαρακτήρα, που εκφράζονται μέσα από τα ευρωπαϊκά ή τα εθνικά πολιτικά κόμματα.
Στην πραγματικότητα, το εξάμηνο αυτό είναι μια πρόκληση και για μας, διότι πρέπει να διασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις, θεσμικές και πολιτικές, ενός ουσιαστικού διαλόγου στο εσωτερικό κάθε κράτους – μέλους, αλλά και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όσον αφορά την ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών για το μέλλον της Ευρώπης.
Η Προεδρία μας διαδέχεται τη Λιθουανική Προεδρία, η οποία έδωσε πολύ μεγάλη έμφαση στην ανατολική εταιρική σχέση, για προφανείς γεωγραφικούς και ιστορικούς λόγους και θα ακολουθηθεί από την Ιταλική Προεδρία, με την οποία έχουμε συντονιστεί σε όλα τα επίπεδα. Στο επίπεδο του Πρωθυπουργού και στο επίπεδο της Υπουργού Εξωτερικών και του Υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και στο επίπεδο των Προέδρων των Κοινοβουλίων, προκειμένου να διαμορφώσουμε ένα ευρωπαϊκό έτος, μέσω των διαδοχικών Προεδριών της Ελλάδας και της Ιταλίας, ένα μεσογειακό έτος, που θα δώσει έμφαση σε ορισμένες προτεραιότητες, οι οποίες στην πραγματικότητα αναδεικνύουν, όχι έναν χώρο, αλλά μια έννοια.
Γιατί, ο ευρωπαϊκός νότος δεν είναι μια γεωγραφική έννοια, είναι στην πραγματικότητα μια πολιτική έννοια. Μπορεί, κατ’ εξοχήν, να μετέχουν οι νότιες χώρες της Ε.Ε. και ιδίως οι μεσογειακές παράκτιες χώρες, αλλά σ’ αυτή την αντίληψη, που μπορεί να είναι μια αντίληψη διαφορετική, εναλλακτική, για το μέλλον της Ευρώπης, σ’ αυτό που λέγεται Ευρωπαϊκός Νότος, μετέχουν και χώρες γεωγραφικά εκτός νότου, που έχουν υποστεί τη δύσκολη εμπειρία της κρίσης, πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θέλουν να στρατευθούν με την προσέγγιση αυτή και διανοητικές δυνάμεις, που παίζουν πάντα πολύ σημαντικό ρόλο – θα έπρεπε να παίζουν πάντα – στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.
Η Ελληνική Προεδρία εγκαθιστά στην Προεδρία τη χώρα, που είναι ταυτισμένη με την κρίση, το εργαστήριο της κρίσης, τη χώρα, που έχει υποστεί τις πιο δραματικές συνέπειες. Άρα, στην πραγματικότητα η ελληνική εμπειρία είναι αυτή, που αναδεικνύει το πεπερασμένο πλαίσιο, μέσα στο οποίο κινείται η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη, που έχουν κατασκευαστεί θεσμικά, ως αποτέλεσμα ενός διαδοχικού πολιτικού βολονταρισμού, γιατί όλα τα μεγάλα βήματα προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στην πραγματικότητα, ήταν μεγάλες πολιτικές αποφάσεις, χωρίς πάντα να υπάρχει η αναγκαία οικονομική προετοιμασία και η αναγκαία κοινωνική αφομοίωση. Αλλά φάνηκε ότι όλη αυτή η προετοιμασία αφορούσε φυσιολογικές συνθήκες θερμοκρασίας και πιέσεως. Δεν υπήρχε πρόβλεψη για μια Ευρώπη της κρίσης, δεν υπήρχαν μηχανισμοί πραγματικής προειδοποίησης και έγκαιρης παρέμβασης και αυτό, βέβαια, είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί μια βαθιά θεσμική κρίση, κυρίως στο επίπεδο της ζώνης του ευρώ, με την υποδοχή και την εγκατάσταση στην καρδιά της Ευρώπης, που είναι η Ευρωζώνη, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τη συμμετοχή του οποίου συγκροτήθηκε αυτή η μη προβλεπόμενη στις συνθήκες έννοια της Τρόικας, δεν εγκαταστάθηκε στην καρδιά της Ευρωζώνης επειδή το θέλησε η Ελλάδα ή για την Ελλάδα. Εγκαταστάθηκε επειδή κυβερνήσεις μεγάλων και ισχυρών χωρών της Ευρωζώνης, και ιδίως η γερμανική κυβέρνηση, ήθελε να εκδηλώσει, και πολιτικά και θεσμικά, τη βαθιά της απαρέσκεια και δυσπιστία προς το ρόλο και τις ικανότητες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Στην πραγματικότητα η διαμόρφωση αυτού του σχήματος μας φέρνει αντιμέτωπους με πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στρατηγικού χαρακτήρα ευρείας κλίμακας, μας φέρνει αντιμέτωπους με το ζήτημα του ευρω-ατλαντικού οικονομικού χώρου, με τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται οι σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Γιατί, αν θέλαμε να κάνουμε μια σύγκριση θεσμική και ιστορική ταυτόχρονα, έναν παραλληλισμό, θα έπρεπε να σκεφτούμε πως όπως το ΝΑΤΟ υπάρχει στην Ευρώπη, μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας, έτσι, με έναν παράδοξο τρόπο, εκ του πλαγίου, λόγω της κρίσης, το ΔΝΤ καλείται τα τελευταία χρόνια να διασφαλίσει τη νομισματική και οικονομική ασφάλεια της Ε.Ε., με ό,τι αυτό σημαίνει για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε μέσα στην Ευρωζώνη και για τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. πρέπει να σκεφθούν το μέλλον τους.
Το μέλλον μιας ηπείρου, η οποία δεν έχει συγκροτηθεί, ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά, με πλήρη και ολοκληρωμένο τρόπο. Γιατί η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι πολύ μεγαλύτερη ως ήπειρος από την Ε.Ε.. Ο βαθμός της νομισματικής ολοκλήρωσης είναι πολύ πιο υψηλός από το βαθμό της νομισματικής και πολιτικής ολοκλήρωσης. Η Ευρώπη γηράσκει. Η Ευρώπη ως οικονομική δύναμη διατηρεί συγκριτικά πλεονεκτήματα και είναι πάντα η γηραιά ήπειρος και έχει μια αυτοσυνειδησία πως είναι το κέντρο των εξελίξεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχουν νέοι παίκτες, νέοι συσχετισμοί, νέες αγορές. Υπάρχουν φαινόμενα τα οποία δεν μπορεί να τα αφομοιώσει η Ε.Ε., η οποία σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό διακατέχεται από μια εσωτερική αντίφαση, που την βλέπουμε αλλά δεν την ομολογούμε.
Ότι τα εσωτερικά σύνορα πέφτουν, διαμορφώνεται μια ενιαία αγορά, αλλά αυτή η αγορά υψώνει πάρα πολλά τείχη σε σχέση με άλλες οικονομικές οντότητες σε παγκόσμιο επίπεδο. Άρα, έννοιες, οι οποίες είναι εξαιρετικά εχθρικές προς το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στο εσωτερικό της Ε.Ε., λειτουργούν στις εξωτερικές σχέσεις της Ε.Ε. σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο. Αλλά, παρόλα αυτά, η Ε.Ε., παρότι διαθέτει μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, δεν απέκτησε το διεθνή ρόλο που δικαιούται ή που ιστορικά οφείλει να διαδραματίσει σε περιοχές οι οποίες είναι ευρωπαϊκές ή πάρα πολύ κοντά στην Ευρώπη, όπως είχαμε την ευκαιρία τα τελευταία είκοσι χρόνια να ζήσουμε στην περιοχή μας, στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στον αραβικό κόσμο.
Άρα, έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να μιλήσουμε, αυτό το εξάμηνο της Ελληνικής Προεδρίας, σε όλα τα όργανα, σε όλα τα fora, με ευθύ τρόπο, θέτοντας το πολιτικό ζήτημα της Ε.Ε.. Άρα, το μεγάλο στοίχημα και της Ελληνικής Προεδρίας, στο βαθμό που μας πέφτει λόγος, είναι να διασφαλίσουμε τους όρους επαναπολιτικοποίησης αυτής της συζήτησης, η οποία διεξάγεται με δήθεν τεχνοκρατικό τρόπο χρόνια τώρα στην Ε.Ε. και αυτό «στεγνώνει» τη σκέψη, η οποία γίνεται μονοδιάστατη.
Θα μου επιτρέψετε να πω, υπό την ιδιότητά μου του Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και όχι του Υπουργού των Εξωτερικών, ότι αυτό που λέω – το είπα και στην Ολομέλεια προχθές – ότι αυτά τα δύσκολα χρόνια της κρίσης και της διαπραγμάτευσης έχουμε απέναντί μας μια συντηρητική πολιτικά Ευρώπη, στην οποία κυριαρχεί ένα πολύ συγκεκριμένο στερεότυπο οικονομικής σκέψης, αληθεύει απολύτως.
Και αυτό το υφίστανται όλες οι χώρες, ακόμα και χώρες που έχουν κυβερνήσεις και κοινοβούλια που πιστεύουν σε εθνικό επίπεδο σε αυτές τις αντιλήψεις. Έχει, λοιπόν, πολύ μεγάλη σημασία να αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία, για να προβάλλουμε ξανά την ανάγκη της θεσμικής ισοτιμίας, μιας πραγματικής αλληλεγγύης, που σημαίνει αναδιανομή. Άρα, την ανάγκη να συζητήσουμε με διαφορετικούς όρους για τον κοινοτικό προϋπολογισμό, στην πραγματικότητα και για μηχανισμούς αναδιανομής που ξεπερνούν τα συνήθη όρια των διαρθρωτικών ταμείων της Ε.Ε..
Και φυσικά, είναι μια ευκαιρία να διαγνώσουμε τους νέους συσχετισμούς. Νέοι συσχετισμοί δεν είναι εύκολο να διαμορφωθούν στην Ε.Ε. για δύο λόγους. Ο ένας λόγος είναι γιατί υπάρχουν εθνικές στρατηγικές, που υπηρετούνται από τις κυβερνήσεις κάθε χώρας – μέλους ανεξαρτήτως της πολιτικής ταυτότητας της κυβέρνησης. Ο δεύτερος λόγος είναι επειδή, τελικά, οι εκλογικοί κύκλοι στην Ε.Ε. είναι έτσι διαμορφωμένοι, ώστε πάντα να υπάρχουν εκλογικές εκκρεμότητες, εναλλαγές και πάντα να υπάρχει ένας μεγάλος κυλιόμενος συνασπισμός. Δεν υπάρχουν καθαρές τοποθετήσεις και καθαρά μέτωπα, ούτε καν μέσα στο παραδοσιακό πολιτικό φάσμα μεταξύ των δύο μεγάλων πολιτικών οικογενειών, του Λαϊκού Κόμματος και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Αυτό, λοιπόν, είναι το πλαίσιο το οποίο θα μας επιτρέψει να δώσουμε και μια απάντηση, όταν η χώρα μας αδικείται επικοινωνιακά, όπως συμβαίνει τις τελευταίες μέρες. Γιατί πάλι έχει ανοίξει μια άδικη συζήτηση, μια συζήτηση που υποτιμά τις θυσίες του ελληνικού λαού, μια συζήτηση που κάνει πως αγνοεί τα δημοσιονομικά επιτεύγματα και, όπως είχα την ευκαιρία να πω και προχθές, μιλώντας στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο, εμείς δεν ζητάμε μια πολιτική διαπραγμάτευση.
Ζητάμε έγκυρους πολιτικούς συνομιλητές για να κάνουμε μια οικονομική διαπραγμάτευση. Αλλά μια οικονομική διαπραγμάτευση, δηλαδή μια διαπραγμάτευση που καταλαβαίνει τα πραγματικά δεδομένα, τη δυναμική των αριθμών και αυτό δίνει απάντηση στην αλληλουχία των εννοιών, που είναι η βιωσιμότητα του χρέους, το δημοσιονομικό κενό και το χρηματοδοτικό κενό, προκειμένου να δώσουμε νόημα σε μια συζήτηση, που τώρα απλώς υπονομεύει τις προσπάθειές μας για ανάκαμψη της πραγματικής οικονομίας. Επειδή, όμως, αυτή η συζήτηση δεν έχει πραγματικό βάθος, αισιοδοξώ ότι θα τελειώσει γρήγορα, γιατί όλοι θα καταλάβουν αυτό που λέμε, το οποίο είναι τόσο προφανές.
Τεχνικά, επειδή έχουμε την εμπειρία τεσσάρων προηγουμένων προεδριών και επειδή η Ελλάδα δεν πρέπει να δώσει σε κανέναν την ευκαιρία να κατηγορηθεί ότι δεν έχει αντιληφθεί τι έχει αλλάξει μετά την κρίση, θα είναι μια προεδρία λιτή, λειτουργική και όσο γίνεται περισσότερο αποτελεσματική. Οι δράσεις θα είναι εστιασμένες, φυσικά, στις θεσμικές έδρες των οργάνων της Ε.Ε., δηλαδή στις Βρυξέλλες, στο Στρασβούργο, στο Λουξεμβούργο και στην Αθήνα, με πολύ λίγα πράγματα να διεξάγονται εκτός Αθηνών, κυρίως στο Ζάππειο, που θα είναι το κέντρο αναφοράς της προεδρίας.
Προσπαθούμε να ελαχιστοποιήσουμε το κόστος, τηρώντας όλους τους κανόνες διαφάνειας, χωρίς πρόσθετο προσωπικό, παρά ελάχιστο. Θα αξιοποιήσουμε το υπάρχον δυναμικό και τους νέους ακολούθους του Υπουργείου Εξωτερικών και συνδέσμους με άλλα Υπουργεία. Θα αξιοποιήσουμε εθελοντές. Θα αξιοποιήσουμε χορηγίες θεσμικών χορηγών, που είναι λογικό να καλύψουν ορισμένες ανάγκες της Ελληνικής Προεδρίας.
Η πολιτιστική διάσταση της προεδρίας έχει πάντα μια σημασία και στη χώρα υποδοχής, αλλά και στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο και στη Ρώμη, που θα είναι η διάδοχη προεδρία, με τρόπο όμως πολύ αυστηρά επιλεγμένο. Και βεβαίως, η επικοινωνιακή διαχείριση θα γίνει έτσι ώστε να προβάλλεται η πολιτική διάσταση της προεδρίας με τη συνεργασία του Υπουργείου Εξωτερικών και της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας, η οποία συμπράττει μαζί μας από την άποψη αυτή.
Έρχομαι τώρα στο ουσιώδες, που είναι οι γενικές πολιτικές προτεραιότητες της Προεδρίας, όπως αποφάσισε το Υπουργικό Συμβούλιο και όπως τις παρουσιάζουμε στους θεσμικούς συνομιλητές μας στην Ε.Ε. Οι προτεραιότητες, σε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό είναι βεβαίως προτεραιότητες αναγκαστικές. Διότι, υπάρχει μια ροή στην ημερήσια διάταξη των οργάνων της Ε.Ε. και ιδίως του Συμβουλίου. Αλλά, πάντα υπάρχει το περιθώριο της Προεδρίας, να χρωματίζει την ημερήσια διάταξη και τις προτεραιότητες της Ε.Ε.
Ο πρώτος άξονας λοιπόν είναι ο προφανής, είναι η ανάγκη η Ευρώπη να υπερβεί την κρίση, να ξανασκεφτεί γύρω από την ανταγωνιστικότητα της και το μοντέλο ανάπτυξής της. Πρέπει να ξαναμιλήσουμε όμως, και για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος, πρέπει να ξαναμιλήσουμε για μια Ευρώπη που να μπορεί να αντισταθεί στις πιέσεις, του διεθνούς ανταγωνισμού μέσα από την καινοτομία και το πάρα πολύ ισχυρό διανοητικό κεφάλαιο, που διαθέτει.
Άρα, ο πρώτος άξονας είναι ανάπτυξη-απασχόληση και κοινωνική συνοχή. Αυτό σημαίνει ότι, θα επιδιώξουμε να προωθήσουμε εκείνα τα κοινοτικά κείμενα και εκείνες τις κοινοτικές πρωτοβουλίες, που συνδέονται και με τις δικές μας, εθνικές ανάγκες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η ρευστότητα, πιστώσεις προς τις επιχειρήσεις, επενδύσεις διάχυτες, κυρίως από το μεγάλο όγκο των μικρών και μεσαίων ελληνικών επιχειρήσεων. Αυτό είχαμε την ευκαιρία, να το συζητήσουμε σήμερα το πρωί με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, τον κύριο Hoyer και το επιτελείο του, με τους οποίους συναντηθήκαμε στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Πρέπει στην πραγματικότητα, να αποφύγουμε ένα νέο κίνδυνο ο οποίος έχει αναφανεί στην Ε.Ε. και τη διεθνή συζήτηση, που είναι αυτή η περιβόητη έκφραση creditless and jobless growth δηλαδή μια παρθενογένεση, όπου μπορεί να έχουμε ανάπτυξη χωρίς πιστώσεις και χωρίς θέσεις εργασίας. Δεν γίνεται αυτό αλλά, το πρόβλημα των πιστώσεων είναι πρόβλημα κόστους του χρήματος, είναι πρόβλημα επιτοκίων, είναι πρόβλημα στην πραγματικότητα, που συνδέεται με τον δεύτερο άξονα για τον οποίο θα μιλήσουμε, της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης και της Ε.Ε.
Είναι πρόβλημα το οποίο συνδέεται στην πραγματικότητα, με νέους θεσμούς, μη τραπεζικούς, οι οποίοι θα ρίξουν το μέσο κόστος του χρήματος, και θα προσθέσουν διαθέσιμα κονδύλια για να γίνει αυτό. Αλλά, μέσω της ανάπτυξης μόνο, δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ανεργίας. Σε καμία χώρα της Ευρώπης. Iδίως στην Ελλάδα όπου απαιτούνται πρόσθετες παρεμβάσεις. Παρεμβάσεις δηλαδή, πέραν της φυσιολογικής λειτουργίας της οικονομίας, ακόμη και αν αυτή σταθεροποιηθεί σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, από ένα σημείο και μετά. Πέραν του 2,5%, σύμφωνα με την μελέτη που διέπει το ελληνικό πρόγραμμα.
Άρα, τα προγράμματα ανάσχεσης της ανεργίας, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, ο τρόπος με τον οποίο θα χρησιμοποιήσουμε τα κοινοτικά κονδύλια, το ΕΣΠΑ της νέας περιόδου, έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Όλα αυτά, προσκρούουν πολύ συχνά σε γραφειοκρατικά εμπόδια. Και έχει σημασία να μπορείς ως Προεδρία, μέσω των διαφόρων συνθέσεων του Συμβουλίου και των επαφών με την Επιτροπή, να υπερβαίνεις τα εμπόδια αυτά.
Και βέβαια, το κορυφαίο θέμα είναι η ανεργία των νέων και οι πρωτοβουλίες, γύρω από τις οποίες κινήθηκε η χθεσινή Συνάντηση Κορυφής στο Παρίσι. Μόνο που τα κονδύλια, είναι πάρα πολύ λίγα και στην πραγματικότητα και τα έχουμε ανάγκη εδώ στην Ελλάδα. Άρα, η διαπραγμάτευση είναι ανοικτή γιατί, χρειάζεται παρέμβαση μεγάλων διαστάσεων. Και εμείς, επιμένουμε στο ζήτημα αυτό και θέλουμε εμπροσθοβαρώς, να αξιοποιήσουμε τους πόρους του ΕΣΠΑ, για να παραχθεί το αποτέλεσμα αυτό.
Ο δεύτερος άξονας, ο οποίος είναι και αυτός αναγκαστικός γιατί τρέχουνε οι διαδικασίες, είναι η ολοκλήρωση και εμβάθυνση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε.. Το λέω αυτό γιατί, η αρμοδιότητα σε πολύ μεγάλο βαθμό για τα θέματα αυτά, είναι του ECOFIN ή ενδεχομένως και διακυβερνητικού χαρακτήρα όταν λειτουργούν οι χώρες μέλη της Ευρωζώνης από μόνες τους. Το μεγάλο θέμα είναι η Τραπεζική Ένωση. Ήδη έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό βήμα σε σχέση με τον ενιαίο μηχανισμό εποπτείας σε σχέση με τις 125 μεγάλες συστημικές τράπεζες, της Ε.Ε. μεταξύ των οποίων και οι 4 ελληνικές συστημικές τράπεζες.
Αλλά, αυτό δεν είναι αρκεί. Ο μηχανισμός εποπτείας από μόνος του δεν σημαίνει τίποτα. Χρειάζεται και μηχανισμός στην πραγματικότητα, αντιμετώπισης των προβλημάτων λειτουργίας των τραπεζών για το resolution, την εκκαθάριση, όπου χρειάζεται και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά και αυτό δεν αρκεί. Και δεν αρκεί να έχει τη μορφή Οδηγίας, δηλαδή το κάθε κράτος με ενιαίο τρόπο να εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες, αλλά όχι με κοινοτική χρηματοδότηση ή μέσω κοινοτικού μηχανισμού.
Και φυσικά αυτό, κατ’ εξοχήν αφορά τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Προστασίας των Εγγυήσεων που είναι κάτι διαφορετικό από την Οδηγία για την Προστασία των Εγγυήσεων. Η Οδηγία για την εγγύηση των καταθέσεων είναι μια Οδηγία, η οποία τελικά επιβάλει σε κάθε κράτος μέλος να εφαρμόσει τους δικούς τους μηχανισμούς και να τους χρηματοδοτήσει. Εμείς, θέλουμε κάτι τελείως διαφορετικό.
Ο Mario Mondi, είχε θέσει το ζήτημα του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Εγγύησης Καταθέσεων ως προϋπόθεση για την Τραπεζική Ένωση, χωρίς να λειτουργεί ένα αντίστροφο dumping στην Ευρωζώνη, εις βάρος των χωρών σε κρίση, οι οποίες προσφέρουν μεγάλα επιτόκια, αλλά όχι την ασφάλεια που προσφέρουν άλλα τραπεζικά συστήματα. Και μετά την εμπειρία της Κύπρου, ο καθένας δίνει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, στην παράμετρο της εγγύησης των καταθέσεων.
Έχει λοιπόν, πάρα πολύ μεγάλη σημασία εμείς να προωθήσουμε αυτές τις αντιλήψεις. Δηλαδή, τον Eνιαίο Mηχανισμό και για την Eκκαθάριση και Aνακεφαλαιοποίηση. Πάντως, εμείς θέλουμε το ESM να λάβει το βάρος ή δυνατόν και αναδρομικά, της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Κανείς δεν είναι πρόθυμος, να το δεχτεί αυτό εύκολα διότι, αυτό θα ελάφρυνε και το δημόσιο χρέος πάρα πολύ. Και βεβαίως, ο μηχανισμός εγγυήσεων σε μια ενιαία αγορά πρέπει να λειτουργεί πανευρωπαϊκά.
Αυτό λοιπόν, είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, η οποία δεν μπορεί να αρκείται μόνο, στην προώθηση των δύο Οδηγιών. Ο τρίτος άξονας, είναι αυτός που συνδέεται με το πολύ οξύ πρόβλημα της προστασίας των θαλασσίων συνόρων και των χερσαίων. Mε την κινητικότητα, την διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν οι Μεσογειακές Χώρες, με την τελευταία κοινή πρωτοβουλία Ελλάδας-Μάλτας-Ιταλίας, που την προσυπέγραψαν τελικά 9 χώρες στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και που είναι ένα πολύ μεγάλο ανοικτό ζήτημα για μας.
Πρέπει να διατεθούν κονδύλια, πρέπει να προλαμβάνονται οι ανθρωπιστικές κρίσεις τραγικού χαρακτήρα, όπως αυτή στη Lampedusa ή στη Σικελία. Άρα, χρειάζεται πολύ μεγάλη επεξεργασία και συνεργασία με τις χώρες προέλευσης. Bεβαίως όλα αυτά πρέπει να γίνονται στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. Πρέπει να γίνονται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Και είναι μια πολύ μεγάλη και απαιτητική ιστορία καθημερινά, να έχεις αποτέλεσμα στην προστασία των συνόρων σου και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου.
Η τέταρτη προτεραιότητα είναι η οριζόντια προτεραιότητα της ολοκληρωμένης θαλάσσιας πολιτικής. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα αυτό είναι σχεδόν αυτονόητο, αλλά είχε προηγηθεί η Κυπριακή Προεδρία, η οποία είχε καταλήξει στη λεγόμενη Διακήρυξη της Λεμεσού για τη θαλάσσια πολιτική. Υπάρχει και άλλη συμπληρωματική Kυπριακή πρωτοβουλία μαζί με την Ισπανία να ανασυγκροτηθεί το Olive Group, η Ομάδα της Ελιάς των μεσογειακών χωρών της Ε.Ε. Η οριζόντια θαλάσσια πολιτική ενώνει τα πάντα, την ασφάλεια των θαλασσίων συνόρων, τη γαλάζια ανάπτυξη, την ενέργεια, την αλιεία, τον τουρισμό, την προστασία του εναλίου αρχαιολογικού πλούτου και τις θαλάσσιες ζώνες.
Φυσικά είμαστε σε συνεργασία με την αρμόδια Επίτροπο την κυρία Δαμανάκη και ήταν πολύ σημαντικό βήμα η παρουσίαση μελέτης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα οικονομικά οφέλη που θα έχουν οι χώρες μέλη της Ε.Ε. εάν εφαρμόσουν τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας στη Μεσόγειο. Κάτι που ιστορικά έχει πολύ μεγάλη σημασία διότι όταν προετοιμαζόταν η Σύμβαση, αυτή του Montego Bay, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές της δεκαετίας του ’80, υπήρχαν πολλές συζητήσεις για το ρόλο της Μεσογείου και έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να γίνει κοινή πεποίθηση ότι η διακήρυξη και οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στη Μεσόγειο προσφέρει μια προστιθέμενη αξία οικονομική πέρα από την πολιτική. Αυτό είναι συνδεδεμένο και με άλλες πρωτοβουλίες που έχουμε όπως να ανακηρυχθεί ως μεγάλη περιφέρεια της Ε.Ε. η περιοχή Αδριατικής – Ιονίου. Αυτό συνδέεται και με τη διακλάδωση που θέλουμε να προστεθεί στον αγωγό ΤΑΡ, ώστε να καλυφθούν και οι χώρες που είναι στην πλευρά της Αδριατικής.
Η διεύρυνση και τα Δυτικά Βαλκάνια, που ήταν η ατζέντα της Θεσσαλονίκης, δεν είναι άξονας της Προεδρίας, υπό την έννοια ότι έχουν δρομολογηθεί οι εξελίξεις. Η έναρξη της Ελληνικής Προεδρίας θέλουμε να συμπέσει με την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε. και της Σερβίας. Είναι πολύ σημαντικό να αναδεικνύεται ο ελληνικός ρόλος σε σχέση με την ευρω-ατλαντική προοπτική όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Αυτό, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, συνδέεται με τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και τις επαφές που είχαμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προχθές και εγώ πριν από λίγες ημέρες στα Τίρανα. Και θα συναντηθώ και την Παρασκευή εδώ, με τον Αντιπρόεδρο της Αλβανικής Κυβέρνησης που έρχεται να συζητήσουμε σε συνέχεια των όσων συζητήσαμε στα Τίρανα.
Βεβαίως, συνδέεται και με το Μαυροβούνιο που έχει μια πολύ καλή θέση σε αυτή τη διαδικασία και με τα «ανοικτά» προβλήματα, τα οποία υπάρχουν σε σχέση με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και σε σχέση βεβαίως με το Κόσσοβο, αλλά εκεί η προτεραιότητά μας είναι να ολοκληρωθεί η διαδικασία του διαλόγου μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Να δούμε πώς θα πάνε, και ευχόμαστε να πάνε όσο γίνεται καλύτερα, οι τοπικές εκλογές στο δεύτερο γύρο παρά τις δυσκολίες, να διαφυλαχθεί ο διάλογος για να διαφυλαχθεί συνολικά η ευρω-ατλαντική προοπτική της γειτονιάς μας.
Βέβαια είναι προφανές ότι, από πλευράς εξωτερικών σχέσεων της Ε.Ε., σε σχέση με την Ανατολική γειτονία – που ήταν η προτεραιότητα της Λιθουανικής Προεδρίας και θα είναι και η προτεραιότητα της Λετονικής Προεδρίας που έρχεται μετά την Ιταλική – γι’ αυτό συζητήσαμε με τον Υπουργό Εξωτερικών της Λετονίας που είχε έρθει την προηγούμενη εβδομάδα – δική μας προτεραιότητα είναι η νότια γειτονία η οποία είναι αποδέκτης και του μεγάλου όγκου των σχετικών κονδυλίων. Τα 2/3 προσανατολίζονται προς τη νότια γειτονία και το 1/3 προς την ανατολική γειτονία, ιστορικά. Βεβαίως, εκεί, εμείς έχουμε τις δικές μας προτεραιότητες, αλλά και έναν όγκο προβλημάτων, για τα οποία συζητήσαμε στην τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας. Διότι εκεί πρέπει να μιλήσουμε ξανά για Αίγυπτο, για Συρία, για Λιβύη, για Λίβανο, για Αλγερία, για Τυνησία κλπ. Βεβαίως, εκεί έχουμε τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες που γνωρίζετε ιδίως σε σχέση με την Αίγυπτο, στην οποία έχουμε επενδύσει πάρα πολλή δουλειά και μόλις χθες ολοκληρώθηκαν οι πολιτικές διαβουλεύσεις σε επίπεδο πολιτικών διευθυντών και διμερώς, Ελλάδας – Αιγύπτου και, τριμερώς, Ελλάδας – Αιγύπτου – Κύπρου, στο Κάιρο.
Αυτές οι προτεραιότητες είναι οι γενικές προτεραιότητες της Προεδρίας. Είναι προφανές ότι υπάρχουν επιμέρους προτεραιότητες σε κάθε σύνθεση του Συμβουλίου. Μερικές από αυτές είναι πάρα πολύ σημαντικές, όμως φαντάζομαι ότι θα έχουμε την ευκαιρία, ίσως όχι στο επίπεδο της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, αλλά στο επίπεδο των επιμέρους Διαρκών Επιτροπών και μέσω των αρμοδίων Υπουργών, να συζητήσουμε για αυτές τις προτεραιότητες.
Εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε μια διεκπεραιωτική Προεδρία, η οποία χαίρεται επειδή προώθησε την Ημερήσια Διάταξη της Επιτροπής ή τις προτεραιότητες της Γραμματείας του Συμβουλίου. Βεβαίως, θα επιλύουμε και προβλήματα λειτουργικά και διοικητικά και θα κάνουμε τη δουλειά μας όπως προβλέπουν οι Συνθήκες, αλλά έχουμε σαφείς πολιτικές προτεραιότητες, ευρωπαϊκές όχι εθνικές.
Αλλά το μεγάλο στοίχημα της Ε.Ε. είναι κάποια στιγμή να μπορέσει να ταυτίσει το εθνικό συμφέρον κάθε κράτους μέλους με ένα ενιαίο ευρωπαϊκό συμφέρον, το οποίο δεν είναι εύκολο να συγκροτηθεί και κυρίως δεν είναι εύκολο να προβληθεί προς τις κοινωνίες και τους λαούς της Ε.Ε..

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO9 λεπτά πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

GEOPOLITICO38 λεπτά πριν

Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αρμενία–Ινδία: Στο τραπέζι παραγωγή Pinaka Mk2 – Τα ανοίγματα σε ΕΕ και ΗΠΑ

Συζητήσεις για παραγωγή ινδικών πυραύλων στην Αρμενία, στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και επαφές στην Ουάσιγκτον συνθέτουν την ατζέντα...

Δημοφιλή