Γενικά θέματα
Tο εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα και η διαδρομή της ανθρωποκεντρικής πολιτικής θεμελίωσης
Χριστούγεννα σήμερα (25.12.2014). Μιασημαντική επέτειος για πολλούς η σημαντικότερη.Όλοι σχεδόν μετρούν τον
χρόνο πριν και μετά την γένεση του Χριστού. Για εκατομμύρια πιστούς
επέτειος γένεσης του υιού του Θεού των Χριστιανών. Για τους πολιτικούς
φιλοσόφους της ιστορικής διαχρονίας αφετηρία μιας πιο ενισχυμένης
ανθρωποκεντρικής πολιτικής θεμελίωσης των κοινωνικών οντοτήτων.
προσέγγισης του ανθρώπου, της πολιτικής του οργάνωσης και του κόσμου
πριν και μετά την γένεση του Χριστού και την έλευση μιας εδραιωμένης και
φιλοσοφικά πάμπλουτης ανθρωποκεντρικής μεταφυσικής δεν ήταν χωρίς
περιπέτειες.
και επί μια περίπου Χιλιετία, στην μια πλευρά αναπτύχθηκε η
(Ρωμαιοκαθολική) Θεοκρατία και στην άλλη πλευρά η κορύφωση του
πολιτισμού των ανθρώπων μέσα στο κοσμοσύστημα της Βυζαντινής Οικουμένης.
Κωνσταντινούπολης το 1453 μ.Χ. είχε προηγηθεί η λεηλασία της Βασιλεύουσας
Πόλης από τους «σταυροφόρους» της Θεοκρατικής Ρώμης. Η πτώση της
Βασιλεύουσας Πόλη ήταν η αρχή του τέλους των κοσμοσυστημάτων όπως είχαν
αναπτυχθεί μετά την κλασική εποχή και ιδιαίτερα μετά τον Μεγάλο
Αλέξανδρο.
Το 1648 μ.Χ. μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο που ακολούθησαν
ενός περίπου αιώνα αμφισβητήσεις του Πάπα από τους ηγεμόνες της Ευρώπης,
είχαμε μια νέα αφετηρία, την Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 μ.Χ. που
θεμελίωσε το σύγχρονο κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα.
Ευρώπη στην βάση της οριοθετημένης κυριαρχίας, της εσωτερικής-εξωτερικής
κυριαρχίας των κρατών και της μη επέμβασης, υψηλές αρχές που
επικυρώθηκαν στον ΟΗΕ το 1945 μ.Χ.
περισσότερο από περιπετειώδεις αλλά επισκιάζονται από τα ιστορικά
στρογγυλέματα των ιδεολογικών αφηγήσεων και από τις εκλογικευτικές
ιδεολογικές ή εθνικές προπαγάνδες.
παράδειγμα, δεν είχαμε μόνο προσπάθειες «Αναγέννησης» και αναβίωσης του
κλασικού πολιτικού-πολιτειακού παραδείγματος. Είχαμε επίσης αβάστακτες
κακουχίες, γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις. Τα αίτια είναι πολλά.
ιδεολογικά προσκολλημένης «κατασκευαστικής» σκέψης, έγινε μια προσπάθεια
να εξηγήσω ότι μεταξύ πολλών άλλων δύο είναι οι κύριες αιτίες μιας από
τις πλέον ταραχώδεις ιστορικές περιόδους που προκάλεσε τον θάνατο
εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
κατανόησης της κατά τα άλλα ανθρωποκεντρικής Αριστοτελικής Πολιτικής
σκέψης και τα πνευματικά τραύματα των ευρωπαίων από την Θεοκρατία (μια
έξοχη θεμελίωση αυτού του γεγονότος βρίσκεται στο «Κριτική της
Μεταφυσικής» του Παναγιώτη Κονδύλη).
μετά-Μεσαιωνική Ευρώπη απουσίαζαν οι πολίτες καθότι η συντριπτική
πλειονότητα ήταν απόγονοι των κακότυχων και ανυπόστατων δουλοπαροίκων
του Μεσαίωνα.
αφομοιώσουν όσοι (ακόμη) άγονται και φέρονται από τα κατασκευαστικά
ιδεολογικά δόγματα των δύο τελευταίων αιώνων, αλλά, η πραγματικότητα
είναι πως τα ιδεολογικά δόγματα δεν προσδοκούσαν μόνο ένα εσχατολογικά
νοηματοδοτημένο κόσμο αλλά και ένα κόσμο που ποτέ δεν θα υπάρξει. Οι
ιδεολογικές εσχατολογίες των μορφικά πανομοιότυπων ιδεολογικών δογμάτων
του φιλελευθερισμού, του κομμουνισμού και του φασισμού, εμπίπτουν αμιγώς
στην σφαίρα της πολιτικής θεολογίας και προγραμματικά στερούνται
οντολογικής αναφοράς. Υπόσχονται ή προσδοκούν μια μελλοντική οντολογία
που θέλουν να κατασκευάσουν αλλά πολιτικοανθρωπολογικά αυτά τα δόγματα
είναι προγραμματικά ανυπόστατα.
των πρώτων μετά-Μεσαιωνικών αιώνων η απουσία διαμορφωμένων πολιτών και η
αγωνία των ελίτ να τους κατασκευάσουν οδήγησαν σε ποικίλα
κατασκευαστικά δόγματα και μύριες συνοδευτικές πολιτικές ασυναρτησίες.
Ασυναρτησίες οι οποίες συναρτημένες με την πολιτική δημιούργησαν
γιγαντιαία νεκροταφεία ιδεολογικά ασυμμόρφωτων.
σε ένα φαρδύ Νεοτερικό δρόμο όπου οι κοινωνίες κόντρα στις ιδεολογικές
προσλήψεις της πολιτικής αυτοθεσμίζονταν όπως πάντα έκαναν αλλά μέσα
στον οποίο κυριάρχησαν μονοσήμαντα μοντερνιστικά ιδεολογικά δόγματα.
Δόγματα που αφού σωστά καταπολέμησαν την Θεοκρατία, στην συνέχεια τα
έβαλαν με το πνεύμα ως πολιτική εισροή του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι
και στην συνέχεια (μεταμοντερνισμός) στόχευσαν το πνεύμα και την
υπόσταση των ανθρώπων μέσα στην ιδιωτική σφαίρα (τα εθνομηδενιστικά
βιβλία δεν τα έφερε μια ελληνική σύλληψη αλλά μια γενικότερη
μεταμοντέρνα αντίληψη συρρικνωμένων ανθρώπινων όντων ως ο μόνος δήθεν
τρόπος ένωσης του πλανήτη και ειρήνευσης του κόσμου).
και όταν εισήλθαμε ήδη στην μεταμοντέρνα φάση της μαζικής παραγωγής, της
μαζικής κατανάλωσης και της αστικοποίησης –και σε μια εποχή όταν τα
ανθρωπολογικά μεστά έθνη της Ανατολής βρίσκονταν κάτω από αποικιακό
ζυγό–, κυριάρχησε πανταχόθεν η άποψη ότι το «ταραχοποιό πνεύμα» θα
πρέπει να εκδιωχθεί από τη δημόσια σφαίρα.
μονόδρομος: Παρακάμπτεται η Αριστοτελική «Δημοκρατία ως Ελευθερία» που
ήθελε το πολιτικό γεγονός να κινείται με φορά κίνησης την ατομική,
κοινωνική και πολιτική ελευθερία και στερεώνεται μια έμμεση
αντιπροσώπευση όπου τα ίδια μετά-Μεσαιωνικά ελίτ συνέχισαν να είναι
κάτοχοι του κράτους και του πλούτου και όπου οι πολίτες περιορίστηκαν
στο να ψηφίζουν περιοδικά την εξουσία (εδώ αξίζει μνημόνευσης το
εμβληματικό «Δημοκρατία ως Ελευθερία» του Γιώργου Κοντογιώργη και τα
άλλα του βιβλία με τίτλο «Ελληνικό Κοσμοσύστημα»).
και εξισορροπήσεων» που αύξαναν την πολιτική συμμετοχή και που δυνάμωναν
την δημοκρατική φορά κίνησης. Πλην ποικίλα γεγονότα που δεν είναι του
παρόντος όχι μόνο καθήλωσαν τα καθεστώτα στην έμμεση αντιπροσώπευση αλλά
και την εξώθησαν προς έμμεση δεσποτεία (που απλά τα τελευταία χρόνια
έβγαλε το προσωπείο στέλνοντάς μας μια τεχνόσφαιρα να μας κυβερνήσει).
Επανάσταση μέχρι και σήμερα στα κράτη της Δύσης, πάντως, συνίσταται όχι
στην αναζήτηση ενός τρόπου ζωής με σύμμειξη και μέθεξη πνευματικών και
αισθητών μέσα στην Πολιτειακή σφαίρα αλλά στην εδραίωση μιας πνευματικά
στερημένης δημόσιας ζωής. Το «ταραχοποιό πνεύμα», για να
χρησιμοποιήσουμε την εύστοχη φράση του Κονδύλη, έπρεπε να εκδιωχθεί από
τα πεδία της πολιτικής διαμόρφωσης.
πολιτική ανθρωπολογία αλλά μια οικονομική, ωφελιμιστική ανθρωπολογία
εντός μιας δημόσιας σφαίρας πνευματικά τα στερημένης. Κάτι τέτοιο βέβαια
ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν θα υπάρξει. Οι άνθρωποι ποτέ δεν έπαυσαν
να προσέρχονται στην πολιτική με αυτό που είναι, δηλαδή ως ταυτόχρονα
αισθητές και πνευματικές οντότητες.
γεννήθηκαν τα διεθνιστικά ιδεολογικά δόγματα. Λογικά πολλοί σκέφτηκαν:
«Αφού μια πνευματικά στερημένη δημόσια σφαίρα («υλιστική» την ονόμασαν,
δημιουργώντας σύγχυση ότι είναι μόνο αντί-θρησκευτική ενώ είναι συνολικά
αντί-πνευματική) μπορεί να υπάρξει μέσα σε ένα κράτος γιατί να μην
μπορεί να υπάρξει και πλανητικά!». Το εδαφικά οριοθετημένο κράτος βέβαια
δυνάμωνε ολοένα και περισσότερο πλην αλλόκοτα και παράδοξα παράλληλα
γεννήθηκαν τα οικουμενικίστικα ιδεολογικά δόγματα. Γιατί;
χρειάζονται οικουμενικίστικα δόγματα για να αποκοιμίζουν τα υπόλοιπα
κράτη (Για μια εξαιρετική θεμελίωση βλ.
EdwardH. Carr, Η εικοσαετής κρίση).
Η δήθεν ιδεολογική διαπάλη στην βάση εσχατολογικών ιδεολογικών
μεταμφιέσεων κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου εντάσσεται στην
διαχρονική λογική όπου οι εκάστοτε μεγάλες δυνάμεις αναζητούν
οικουμενικίστικεςπαραδοχές για να παραμυθιάζουν τους υπόλοιπους
συρρικνώνοντας έτσι την πολιτική τους κυριαρχία.
συνοπτικά και επικίνδυνα περιληπτικά, καθότι η ιστορική διαδρομή είναι
πολύ πιο σύνθετη, πολλοί διαμορφωτικοί παράγοντες άγνωστοι, η ετερογονία
των σκοπών απροσμέτρητη και η συμπλοκή μικρών και μεγάλων ιστορικών
κυμάτων απρόβλεπτη και αστάθμητη και πηγή ιστορικών δινών μέσα στις
οποίες τα έθνη στροβιλίζονται και εξελίσσονται καθοδικά ή ανοδικά. Το
ζήτημα είναι εάν βλέπουμε τον προσανατολισμό προς τον οποίο κινούνταν τα
πράγματα και τα αποτελέσματα.
ενός βιβλίου που προσπάθησε να πει μερικά πράγματα για αυτή την
διαδρομή συνδέοντάς τα με το σήμερα, αρχίζουν και τελειώνουν με τον
έξοχο Ομηρικό πολιτικό φιλόσοφο και ποιητή, τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Η
στοχαστική εμπειρία στο «Κοσμοθεωρία των Εθνών», πάντως, είναι σημαντική
και κυρίως αφορά, εκτιμώ, το μέλλον τόσο της στοχαστικής όσο και της
πολιτικής αναζήτησης ενός κόσμου νοηματοδοτημένου χωρίς ιδεολογικές
παρωπίδες που διαθέτει οντολογία συμβατή με τα πολιτικοανθρωπολογικά
γεγονότα της ιστορίας.
επεξεργασία καιανάπτυξη πολλών διατυπώσεων του εν λόγω βιβλίου με ένα
πιο τολμηρό τρόπο. Η έρευνα συμβολίζεται από μια προσεκτικότερη μελέτη
του Παναγιώτη Κονδύλη (περιγραφή και ερμηνεία της Νεοτερικής διαδρομής),
του Θόδωρου Ζιάκα (μοναδικές θεμελιώσεις που αφορούν την κοινωνική
ετερότητα) και του Γιώργου Κοντογιώργη (κοσμοσυστημική γνωσιολογία).
Επίσης, μια συγκριτική προσέγγιση των δύο κύριων πόλων της πολιτικής
σκέψης, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.
σκέψη (προνόμιο όσων συνειδητά ή ανεπίγνωστα πλατωνίζουν) η προσπάθεια
προσδιοριστικών θέσεων (πολλών μάλιστα μελλοντολογικά διατυπωμένων)
είναι αδιέξοδη και καταληκτικά εσχατολογική, στην πολιτική θεωρία που
διαθέτει οντολογική αναφορά, ο κόσμος περιγράφεται όπως είναι, όπως
διαχρονικά εξελίσσεται και όπως οι ίδιοι οι άνθρωποι των συγκροτούν και
αναπτύσσουν.
προσανατολιστική πολιτική θεωρία η οποία στηρίζεται στα
πολιτικοανθρωπολογικά γεγονότα όπως αυτά συγκροτούνται ιστορικά (πάντα,
αναπόδραστα, με σύμμειξη πνευματικών και αισθητών) και άλλο η ιδεολογικά
εκπορευμένη προσδιοριστική σκέψη της οποίας τα υπολείμματα συνεχίζουν
να μας ταλανίζουν παρά τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου.
τραγική πτυχή της ιστορίας των ανθρώπων. Πιο συγκεκριμένα, αν και με
ιστορικές ρίζες σε όλες τις εποχές, κυριάρχησε λόγω του φαινομένου των
δουλοπαροίκων οι οποίοι αποτελούσαν το κύριο σώμα των ανθρώπων μετά τον
Μεσαίωνα ακόμη και μετά την Γαλλική Επανάσταση (στην οποία και
πρωτοστάτησαν).
πάρα πολλούς λόγους. Μεταξύ άλλων, γιατί ακόμη στέκεται σε
φτηνές-ψευτοπλατωνικές μεθοδολογίες και επιστημολογίες οντολογικά
στερημένες και γιατί η λογική της απόληξη είναι εσχατολογική. Όπως
σημειώνω στην πρώτη παράγραφο του καταληκτικού κεφαλαίου 7 του «Κοσμοθεωρία των Εθνών»:
«Ένα κύριο γνώρισμα των ατελειών του κόσμου είναι η διαρκής αναζήτηση
τελειωτικών λύσεων. Οι θρησκείες καλλιεργούν τον επίγειο ενάρετο βίο
συσχετίζοντάς τον με τον επουράνιο. Πίστη και επίγειος βίος ισορροπούν
επηρεάζοντας τη διαμόρφωση του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Για τους
πιστούς, στον παράδεισο πάνε οι ενάρετοι και στην κόλαση οι αμαρτωλοί.
Οι ιδεολογίες που παραμονεύουν αδράχνουν την ευκαιρία για να μιλήσουν
εσχατολογικά και να προσφέρουν επίγειους υλιστικούς παραδείσους. Ήδη
αναφερθήκαμε στην εύστοχη επισήμανση του Κονδύλη ότι για να
αντιμετωπιστεί η υστερία μπροστά στον αμετάκλητο θάνατο οι ιδεολογίες
νομιμοποίησαν την υστερία της εσχατολογίας. Στην πορεία όλοι
ανακαλύπτουν ότι επίγειοι παράδεισοι δεν υπάρχουν και ότι δεν υπάρχει
ευτυχία που να μην διατρέχει κινδύνους. Ο Καβάφης το περιέγραψε ακόμη
πιο παραστατικά, όταν συμβούλευσε: «Πάντα στον νου σου νάχεις την
Ιθάκη», αλλά «να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος» και «η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’
ωραίο ταξείδι».».
τρεις θέσεις συντομογραφικά διατυπωμένες, θα λέγαμε το εξής που αφορούν
το πολιτικοπνευματικό προσανατολισμό, τον εθνοκρατοκεντρικό ορθολογισμό
και την κοσμοσυστημική προοπτική.
από την Πολιτειακή σφαίρα, η οικονομικίστικη-οικονομική/ωφελιμιστική
ανθρωπολογία είναι μια ουτοπία συνάμα και διαστροφή. Ο μεταμοντερνισμός ο
οποίος όπως εξηγούμε στο κεφάλαιο 5 του «Κοσμοθεωρία των Εθνών»
είναι η μετενσάρκωση του Μαρκησίου deSade,επενεργεί διαφοροποιημένα.
Μερικούς με το να συρρικνώνει την υπόστασή τους και να τους εκμηδενίζει,
άλλους με το να τους ροκανίζει και αποδυναμώνει. Σίγουρα προκαλεί
ανορθολογικές εισροές σε όλους.
σχετίζεται με την μαζικοπαραγωγή, τη μαζικοκατανάλωση και την
αστικοποίηση, δομές που επενεργούν αποδυναμωτικά για την ανθρώπινη
υπόσταση, οι αντιστάσεις των πολιτών των εθνοκρατών είναι πολλές.
Μπορούμε να πούμε ότι απορρέουν, κατά κάποιο τρόπο, από το ένστικτο
επιβίωσης, την έμφυτη αξίωση για υπόσταση και την εξίσου έμφυτη αξίωση
ελευθερίας.
αιώνα αναμφίβολα, κινείται αλλοπρόσαλλα.Πλην οι κοινωνίες συνεχίζουν να
αυτοθεσμίζονταιπολιτικοανθρωπολογικά όπως πάντοτε έκαναν στην ιστορία.
βεβαίως, δημιουργεί πρωτόγνωρα τετελεσμένα. Κυρίως υποχρεώνει τα κρατικά
οριοθετημένα έθνη να αναπτύσσουν συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης και
τρόπους ζωής που βαθαίνουν την πολιτική διαφοροποίηση.
κοσμοσυστήματα (βλ. πιο κάτω) μιας και η πολιτική αυτοδιάθεση είναι
στοιχείο κάθε μη πολιτικά εξισωμένου πλανήτη και η εξέλιξη των δομών
κρατικά και ενδοκρατικά αφορά, όπως εύστοχα υποστηρίζει η κοσμοσυστημική
γνωσιολογία του Γιώργου Κοντογιώργη, όχι καθεστωτικές αντιλήψεις
έμμεσης αντιπροσώπευσης αλλά την πολιτικοκοινωνική ωρίμανση κάθε
κοινωνικής οντότητας.
ερώτημα είναι οι «ελέφαντες» του διεθνούς συστήματος του 21ου αιώνα όπως
αυτό εξελίσσεται σε πολυπολικό. Τις μεγάλες δηλαδή δυνάμεις και τις
πολώσεις και αναστατώσεις που δημιουργεί ο ανελέητος ανταγωνισμός τους
στις περιφέρειες του πλανήτη. Οδηγούν προς μια ωρίμανση των εθνοκρατών
και σε κοσμοσυστημικές λογικές ή προς χαώδεις καταστάσεις ίσως και σε
ολική καταστροφή μέσα από ένα πυρηνικό πόλεμο;
ορθολογισμός σημαίνει ανθρωπολογικά μεστό εθνοκράτος. Δηλαδή, πολίτες
εύρωστους και προσκολλημένους στις έσχατες λογικές των εθνικών
κοσμοθεωριών που θεμελίωσαν την Ελευθερία τους στην μετά-αποικιακή φάση.
Πολίτεςεπίσης που δεν είναι πολιτικοπνευματικά σχιζοφρενείς. Η καταστατική
κοσμοθεωρητική αφετηρία που εάν κατακτηθεί –σχεδόν αν όχι πάντοτε μετά
από ένα αγώνα ελευθερίας–, εφεξής προσφέρει πλέον τις προϋποθέσεις μιας
σταθερής ανοδικής φοράς κίνησης, είναι η στιγμή κατάκτησης της εθνικής
ανεξαρτησίας.
ελευθερία της κοινωνίας ή όπως λεγόταν στην κλασική εποχή το «ιδεώδες
της ανεξαρτησίας». Προϋπόθεση για να κινείται ένα εθνοκράτος ανοδικά, να
συγκροτείται δημοκρατικά και να οι πολίτες του να ασκούνπολιτική
αυτοδιάθεση σύμφωνα με την ετερότητά τους, είναι να ενισχύονται
αδιαλείπτως τα θεμελιακά και καταστατικά κοσμοθεωρητικά θέσφατα της
εθνικής ανεξαρτησίας.
εποικοδομημάτων, ακριβώς, εξαρτάται από το κατά πόσο η καθημερινή
σμίλευση ηθικών κριτηρίων που διέπουν τα κανονιστικά κριτήρια της
διακυβέρνησης είναι συμβατά με τα υποκείμενα κοσμοθεωρητικά
θεμέλια. Κοντολογίς, έθνος σημαίνει κοσμοθεωρητικές ουσίες και νοήματα
που υποστασιοποιούνται με σύνθετο και πολυσήμαντο τρόπο στα πλαίσια της
εθνοκρατικά ανεξάρτητης πολιτειακής ζωής.
Μόνοεθνοκράτη ανθρωπολογικά ζωντανά, δυναμικά και στρατηγικά
προσανατολισμένα μπορούν να έχουν εθνικούς σκοπούς και έσχατα εθνικά
συμφέροντα και να συγκροτούν στρατηγικές εκπλήρωσης αυτών των
σκοπών. Για να το επιτύχουν πρέπει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις
συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τα εθνικά συμφέροντα και να
συνδυάζονται με βέλτιστο τρόπο τα μέσα που διαθέτουν. Όποια
κράτη στερούνται αυτών των προϋποθέσεων παραπαίουν ή και
αποθνήσκουν. Υπέρτατο και έσχατο εθνικό συμφέρον όλων των εθνοκρατών
είναι η εθνική επιβίωση μέσα σε ένα ως εκ της φύσεώς του άκρως
ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.
επίσης, μια πολιτειακή ζωή τα μέλη της οποίας δεν αλληθωρίζουν και που
δεν είναι ηθικά και κοσμοθεωρητικά σχιζοφρενή.
αναντιστοιχία μεταξύ των ηθικών και κανονιστικών δομών της πολιτειακής
ζωής και των κοσμοθεωρητικών τους θεμελίων.
προσκόλλησης στα εθνοκρατικά συμφέροντα αναζητούν κάποια μυστήρια ένωση
του πλανήτη με το να κηρύττουν διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς,
παγκοσμιοποιήσεις και άλλα ανυπόστατα φαντασιόπληκτα ή πολιτικά ύπουλα
δόγματα ηγεμονικά εκπορευμένα που αντιβαίνουν στην εθνοκρατική
υπόσταση. Όποτε εκδηλώνονται καταμαρτυρούν κραυγαλέα πολιτικοπνευματική
παράκρουση και στα μικρά κράτη εξ ορισμού υπηρετούν τις μεταμφιεσμένες
ηγεμονικές αξιώσεις κάθε ιστορικής συγκυρίας.
της φύσεώς του συγκρουσιακό εθνοκρατοκεντρικό σύστημα. Εδώ λοιπόν
υπάρχουν δύο προσανατολισμοί ο ένας στρεβλός, διαστρεμμένος,
ανορθολογικός και γι’ αυτό λανθασμένος και ο άλλος με προοπτική στο
βάθος χρόνου.
Ο λανθασμένος προσανατολισμός είναι οιδεολογικός εξισωτικός/εξομοιωτικός μετά-κρατικός. Τον κηρύττουν όλα τα
κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα του μοντενισμού και προϋποθέτει
ανθρώπους πνευματικά στερημένους και ωφελιμιστικά κινούμενους, πρώτα
μέσα στην κρατική δημόσια σφαίρα και μετά, λένε ποικιλότροπα, πλανητικά.
και της μεταμοντέρνας ανθρωπολογικά εκμηδενιστικής λαίλαπας, έχουμε
βασικά ένα μεταψυχροπολεμικό πολιτικοπνευματικό χάος. Πολλοί συχνά καλών
προθέσεων άνθρωποι, ζουν ακόμη στο κόσμο των ιδεολογικών ψεμάτων του
Ψυχρού Πολέμου όταν μεταμφιεσμένες αξιώσεις ισχύος τους παραμύθιαζαν
όπως είπαμε με παρωχημένα κατασκευαστικά ιδεολογικά δόγματα της εποχής
των δουλοπαροίκων.
μετά-κρατοκεντρικόςκοσμοσυστημικός. Τον περιγράφουν και ερμηνεύουν
γνωσιολογικά από ποικίλες οπτικές γωνίες όχι πάντοτε συγκλίνουσες
πολιτικοί στοχαστές όπως ο Γιώργος Κοντογιώργης και ο Θόδωρος Ζιάκας.
Είναι μια ανάλυση προσανατολιστική και όχι προσδιοριστική. Κατανοούμε
ορθά τον προσανατολισμό της ιστορικής φοράς κίνησης και τις προϋποθέσεις
της αλλά τις επιμέρους πολιτικές συγκροτήσεις τις προσδιορίζουν τα ίδια
τα μέλη των κοινωνιών σύμφωνα με την πολιτικοανθρωπολογική ετερότητά
τους.
εκείνη κίνηση που διαθέτει οντολογική αναφορά και που απαιτεί περιγραφή
της κοινωνικής ετερότητας, τις βαθμίδες κοινωνικοπολιτικής ωρίμανσης
στα πεδία της δημοκρατικής συγκρότησης και τις κοσμοσυστημικές
προϋποθέσεις στον τόπο και στον χρόνο όπως εξελίσσονται από την πρώιμη
αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας. Έτσι μόνο μπορεί κανείς να σκεφτεί
ένα μη πολιτικά εξισωτικό και μη ανθρωπολογικά εξομοιωτικό
μετά-κρατποκεντρικό κόσμο όπως ήταν τα έθνη πριν την έλευση του
σύγχρονου κρατοκεντρικούσυστήματος μετά τον 16ο αιώνα.
Ένθεν και ένθεν γίνεται μια πρώτη προσπάθεια προσανατολιστικών
εκτιμήσεων που στηρίζονται σε περιγραφές και ερμηνείες μη ιδεολογικά
εκπορευμένες και ενταγμένες στα κοινωνικοοντολογικά γεγονότα όπως
θεμελίωσαν τον σύγχρονο εθνοκρατοκεντρικό κόσμο του 21ου αιώνα. Το
βλέμμα είναι διεθνολογικό πλην ένα τέτοιο εγχείρημα εμπίπτει στα πεδία
μιας επιστήμης του μέλλοντος, της «πολιτικής θεωρίας του διεθνούς
συστήματος» που συνδέει τον (πολιτικό) άνθρωπο, το κράτος και την διεθνή
πολιτική.









5.2. Από τον μοντερνισμό στον μεταμοντερνισμό. Μία χαώδης διαδρομή και η συγκρότηση του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος
[ …. ]
Σημείωση: Δεν συμπεριλαμβάνονται οι σημειώσεις τέλους των σελίδων που παρατίθενται παραπάνω.
Περιεχόμενα κεφαλαίων 4 και 5
Kεφάλαιο 4
Ο μεταμοντερνισμός ίσαμε τις έσχατες συνέπειές του: Πορεία προς τη βαρβαρότητα των Σοδόμων και Γομόρρων ή ταξίδι προς την Ιθάκη;
4.1. Αμφίπλευρες, αμφίρροπες και αντιφατικές διαδρομές των ιδεολογικά-υλιστικά νοούμενων νομικοτεχνικών κατασκευών
4.2. Η οντολογική αναβάθμιση της ύλης και η εγγενής μοντερνιστική νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος
4.3. Το θηριώδες μεταμοντέρνο ανθρωπολογικό κυνηγητό μέσα στην ιδιωτική σφαίρα
4.4. Ο πνευματικός εκμηδενισμός της ιδιωτικής σφαίρας για να καταστεί συμβατή με την υλιστική δημόσια σφαίρα
4.5. Εθνική Κοσμοθεωρία versus μεταμοντερνισμός ως αυτοχειριασμός
4.6. Η μεγάλη Kονδύλεια εικόνα της αντιμεταφυσικής πάλης που παγίδευσε τη μοντέρνα σκέψη και οδήγησε στον μεταμοντερνισμό
4.7. Επιστροφή στο μέλλον: Στα Σόδομα και Γόμορρα των συνεπών υλιστών La Mettrie και de Sade
4.8. Ο εκμηδενιστικός υλιστικός μονόδρομος και η αναπόδραστη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος
4.9. Τα μεταμοντέρνα εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα των La Mettrie και de Sade
4.10. Υλιστικές ιδεολογίες versus Αριστοτέλης: Ύλη versus ποιότητα
4.11. Η αντίσταση των Eθνικών Kοσμοθεωριών και οι αντίρροπες τάσεις
Κεφάλαιο 5
Η ακάθεκτη πορεία των δυτικών κοινωνιών προς την ανθρωπολογική εκμηδένιση (και) της ιδιωτικής σφαίρας
5.1. Η εγγενής αναντιστοιχία μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας κάθε συνεπούς υλιστικής κοινωνικοπολιτικής δομής
5.1.1. Αντιαριστοτελισμός: Το μοιραίο σφάλμα του μοντερνισμού
5.1.2. Αναντιστοιχία της υλιστικής δημόσιας σφαίρας και της ανθρωπολογίας στην ιδιωτική σφαίρα
5.1.3. Στόχος η ανθρώπινη ετερότητα. Η έλευση των μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων
5.2. Από τον μοντερνισμό στον μεταμοντερνισμό. Μία χαώδης διαδρομή και η συγκρότηση του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος
5.3. Από τη θεοκρατία στην ορθολογιστική θεότητα, στις γενοκτονίες, στις εθνοκαθάρσεις και στην αποικιοκρατία
5.3.1. Πολιτικοστοχαστικές προεκτάσεις της ιδεολογικής εκτροπής
5.3.2. Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς υλιστικές ιδεολογίες
5.3.3. Είναι ένα πράγμα ο μοντερνιστικός εθνοσοβινισμός και άλλο η Εθνική Κοσμοθεωρία
5.4. Αναζητώντας μία εθνοκρατοκεντρική μετανεοτερικότητα
5.5. Πνευματικά πλούσιος πολίτης versus πολίτης-μάζα κρέατος ικανού να ηδονίζεται «ορθολογιστικά»
5.6. Οι ακλόνητες Αριστοτελικές παραδοχές, η θρησκεία και ο μοντερνισμός
5.7. Οι ιστορικοπολιτικές περιστάσεις των βίαιων εθνοσοβινιστικών ομογενοποιήσεων
5.8. Κτίζοντας έθνη ανάποδα με φορά κράτος→έθνος αντί έθνος→κράτος
5.9. Διαδρομές του μοντερνιστικού διεθνιστικοϋλιστικού κόσμου και η αντίρροπη Εθνική Κοσμοθεωρία
5.10. Η κατασκευή του μεταμοντέρνου ανθρωπότυπου: Η «μεταμοντέρνα μαύρη τρύπα» και το ανθρωπολογικό ροκάνισμα
5.11. Εθνική Κοσμοθεωρία versus υλιστικά-διεθνιστικά ιδεολογήματα
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας