Γενικά θέματα
1974: Τροχοδρόμηση διχοτομικών σχεδίων, τουρκικές εισβολές – αποτυχίες και ευθύνες ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος…
Θα
ξεκινήσω σήμερα το θέμα μου με απόσπασμα κύριου άρθρου της εφημερίδας Σημερινής
6 Σεπτεμβρίου 2013 με τίτλο «Η ομολογία
ενός πολιτικού» και το οποίο πιστεύω καλύπτει και τα όσα θα αναφέρω :
Δεν θέλω να ανήκω σε αυτήν την οικογένεια», δήλωσε ο Υπουργός Εξωτερικών
Ιωάννης Κασουλίδης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος». Και
δεν υπάρχει αψευδέστερη απόδειξη, πέραν του αυταπόδεικτου καταντήματος στο
οποίο οδήγησαν τη χώρα οι πολιτικοί, από την ομολογία ενός πολιτικού και της
απαρέσκειάς του να ανήκει σε αυτήν την «οικογένεια».
έχει καταγράψει, σε συνεχή άρθρα της, τα τεράστια λάθη των πολιτικών,
παλαιότερης και νεότερης γενεάς, τα οποία οδήγησαν τον τόπο στη διχοτόμηση και
την οικονομία στη χρεοκοπία. Δεν χρειάζεται, συνεπώς, να τα επαναλάβουμε…Παραμένει,
για τους περισσότερους, υπέρτατη επιδίωξη η κατάληψη της καρέκλας, η
εξυπηρέτηση του προσωπικού και κομματικού συμφέροντος, και η συντήρηση και
διατήρηση του ίδιου διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος…», έγραψε μεταξύ άλλων ως θέση η
εφημερίδα.
κ. Σάββα Καλεντερίδη, πρώην αξιωματούχου της ΕΥΠ, Ελληνικής Υπηρεσίας
Πληροφοριών, με τίτλο “Το Πολυτεχνείο, η Εισβολή, η Αποκατάσταση τηςΔημοκρατίας και η Αποκατάσταση της Αλήθειας».
Καλεντερίδης αναφέρθηκε ουσιαστικά και
σε ευθύνες της αριστεράς για την τραγωδία του 1974, και παρόλο που προηγήθηκε
και ομολογία Μίκη Θεοδωράκη για συνεργασία τον Ιούνιο του 1974 με τους
Αμερικανούς για λύση Καραμανλή, εντούτις όλοι σώπασαν… Αφού στιγμάτισε o Σ.Κ. τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ως μια «κεκαλυμμένη» επιχείρηση εκείνων
των δυνάμεων που επεδίωκαν το διαμελισμό της Κύπρου, είπε ότι πρέπει επιτέλους
να λεχθεί όλη η αλήθεια. Γιατί όντως μέχρι σήμερα, παρόλες τις ασκήσεις
εξαερισμού του θέματος από την «Επιτροπή για το Φάκελο της Κύπρου» της Βουλής
των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια,
τίποτα δεν έγινε για την αποκατάσταση της αλήθειας. ΄Ηταν μια πολυδάπανη
λεγόμενη έρευνα, που μόνο έρευνα δεν
ήταν, και που απέφυγε γεγονότα που καίνε όπως ο διάβολος το λιβάνι. Φαίνεται κανένας στα κομματικά τσιφλίκια Ελλάδας
και Κύπρου δεν έχει ακόμα το θάρρος να την αντιμετωπίσει κατάματα. Η επιτροπή
της Κ. Βουλής συστάθηκε το 1982 αλλά
ολοκλήρωσε το Νοέμβριο του 2011. Σύμφωνα με δήλωση του νυν πρέσβη της Ελλάδας
στην Κύπρο κ. Βασίλειου Παπαϊωάννου προς τον κ. Χρίστο Τουφεξή, πρόεδρο της
Συνδέσμου Πολεμιστών 286-ΜΤΠ-1974», « Η
Ελληνική Βουλή ΔΕΝ απέρριψε το αίτημα της Κυπριακής Βουλής (για να δώσει το
Φάκελο της Κύπρου) απλώς δεν απάντησε επίσημα ακόμα». Και φυσικά δεν θα απαντήσει
όπως φαίνεται. Να σημειωθεί επίσης ότι η επιτροπή της Κ. Βουλής δεν κάλεσε
Ελλαδίτες να καταθέσουν εκτός από τον τέως Βασιλέα Κωνσταντίνο και τον
Αλέξανδρο Σημαιοφορίδη της Ελληνικής ΚΥΠ στη Κύπρο. ΄Οπως
σωστά δήλωσε ο κ. Γ. Περδίκης των
Οικολόγων στη Σημερινή, 18.3.2011, «Το πόρισμα
δεν εκπληρώνει τις προσδοκίες του κυπριακού λαού για αναζήτηση και ανάδειξη της
πικρής αλήθειας… Αποτελεί μια καλή απογραφή των γεγονότων, με αρκετά, όμως,
κενά και δεν καταφέρνει να προχωρήσει στο βάθος που εμείς θα θέλαμε… δεν
διακρίνεται από την τόλμη και την πολιτική διείσδυση που απαιτεί η ανάγκη
αναγνώρισης ευθυνών προς γνώση και αποφυγή… παραδόξως η ιστορική έρευνα
σταματά μέχρι την πρώτη φάση της εισβολής όμως το έγκλημα ολοκληρώθηκε με τη
δεύτερη φάση…» Ίσως δώσουμε κάποιες εξηγήσεις σήμερα.
Δημοκρατία στην Κύπρο αποκαταστάθηκε
στις 23 Ιουλίου 1974 με πρόεδρο τον Γλ. Κληρίδη και στην Ελλάδα στις 24 Ιουλίου 1974 με πρωθυπουργό τον Κ.
Καραμανλή. Μέχρι τότε, οι Τούρκοι είχαν κατορθώσει να κάνουν ένα προγεφύρωμα
δίπλα στη Κερύνεια .«Για να λέμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, έγραψε ο Σ.
Καλεντερίδης, οι χουντικοί έχασαν το 5-7% της Κύπρου και οι πολιτικοί το 30-33%».
Το άρθρο Καλεντερίδη συνοδευόταν και
με το χάρτη που βρήκε ο δημ. Μ. Ιγνατίου στα αμερικανικά αρχεία και που
ονομάστηκε, για χάρη αναγνώρισης πιστεύω, ως χάρτης «Κίσσιγκερ» με την ερώτηση: πως ο Κίσσιγκερ γνώριζε στις 13 Αυγούστου
1974 πως αυτή θα ήταν η γραμμή που θα σταματούσαν την επομένη οι Αττίλες,
κάποιος πρέπει να απαντήσει, έγραψε ο Καλεντερίδης. Θα προσπαθήσω να δώσω
μια απάντηση και σ΄αυτό.
αναφορά Καλεντερίδη, αποτελεί την μεγαλύτερη σφαλιάρα, κατά μένα, στα μούτρα
όλων των πολιτικών Κύπρου και Ελλάδας, για όσους ευθύνονται συλλογικά για την
τραγωδία που ακολούθησε και διευκόλυνε την Τουρκία να προχωρήσει και να
ολοκληρώσει το έγκλημά της και για όσους γνωρίζουν δεν μιλούν ή δεν αφήνουν την
αλήθεια προς τα έξω. Δεν φταίνε μόνο οι
ξένοι, Άγγλοι, Αμερικανοί και Ρώσοι. Αυτοί ξένοι είναι και τα δικά τους
προστατεύουν.. Δυστυχώς χουντικοί και
δημοκρατικοί γνώριζαν από το Α έως το Ω
για τα τουρκικά σχέδια τουλάχιστον δύο χρόνια πριν το 1974 περιέργως από τους
ίδιους τους Άγγλους! Θα εξηγήσω. ΄Οταν και εγείρονται σοβαρά ερωτηματικά για το
ρόλο πολλών σε Αθήνα και Λευκωσία και
όχι μόνο μιας χούφτας ηλίθιων χουντικών…
με την δήλωση του Άγγλου πρωθυπουργού
Σερ Άλεκ Χιούμ στη αγγλοαμερικανική σύσκεψη στο Λευκό Οίκο στις 14
Φεβρουαρίου 1964 ο οποίος ως «αυτουργός» γνώστης των διχοτομικών σχεδίων
για την Κύπρο, είπε ότι αν ο τουρκικός
στρατός εισέβαλλε στο νησί, η Βρετανία θα τον καλούσε να σταματήσει σε μια
ορισμένη γραμμή, αλλά οι δυνάμεις της δεν θα πολεμούσαν εναντίον ενός νατοικού
συμμάχου. (Από αμερικανικό έγγραφο, Βιβλίο Ά. Ροδίτη « Κουράγιο Πηνελόπη»).
Και το είπε γιατί, την ίδια μέρα πίσω στο Λονδίνο, το τμήμα σχεδιασμού του Φόρειν ΄Οφις εκπονούσε
σχέδιο διχοτόμησης με τίτλο «Το Μέλλον της Κύπρου» με τρείς
μακροπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, ομοσπονδία, διπλή ένωση καντόνια που συνεπάγονταν
γεωγραφικό διαχωρισμό, προέβλεπε δε και τη χρήση του Βρετανικού Ναυτικού
καθώς και του 6ο Αμερικανικού Στόλου για να εμποδίσουν την Ελλάδα
από το να βοηθήσει την Κύπρο για να αφεθεί η Τουρκία να εισβάλει. Θυμηθείτε αυτά όταν φθάσω στο 1974.( Βιβλίο Φ.Α. Δ.Ε.Κ.Δ 62-63). ΄Οπως
ακριβώς επεδίωκε και το τουρκικό σχέδιο Σεπτεμβρίου 1963 τρείς μήνες πριν το
αποτυχημένο πραξικόπημα των Τουρκοκυπρίων για διάλυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας, και δημιουργία δύο ομόσπονδων κρατών, που ξεκίνησε με τις
επιθέσεις τους τα Χριστούγεννα του 1963 (βλέπε
βιβλίο «Αιματηρή Αλήθεια», βιβλίο Χρ. Βενιαμίν και ΔΕΚΔ). Ο Σερ Άλεκ Χιούμ
είχε στείλει μήνυμα στον υπουργό του της
Κοινοπολιτείας που βρισκόταν τον Δεκέμβριο του 1963 στην Λευκωσία, Duncan Edwin Sandys να έχει υπόψη του πως και
να εισέβαλαν οι Τούρκοι οι ίδιοι (Βρετανοί) δεν είχαν πρόθεση να χρησιμοποιήσουν
τις δυνάμεις τους. (Δ.Ε.Κ.Δ 60).
Βρετανία, ο Ρ. Ντενκτάς ενώπιον των
Ελληνοκυπρίων πολιτικών που έλαβαν μέρος, Τ. Παπαδόπουλου, Γλ. Κληρίδη, Στέλλας
Σουλιώτη, του πατέρα της Σερ Κακογιάννη και άλλων, απαίτησε λύση γεωγραφικής
ομοσπονδίας. (Top Secret 82/83).
Τον Απρίλιο του 1964 οι Τουρκοκύπριοι
ετοίμασαν «Τουρκοκυπριακή πρόταση για μια ομόσπονδη δημοκρατία της Κύπρου»
και τον Ιούνιο του 1964 η τουρκική κοινοτική συνέλευση απαίτησε τη δημιουργία
κράτους στη βόρεια Κύπρο με μια διαχωριστή γραμμή από τη Γιάλλα μέχρι την
Αμμόχωστο απαιτώντας το 37% του κυπριακού εδάφους. (Top
Secret 89/90).
εδώ, ένα χάρτη με την διχοτομική γραμμή να καλύπτει υπό τους Τούρκους το 38% του
εδάφους, που δημοσίευσε ο κομμουνιστής Δώρος Άλαστος στο βιβλίο του «Κύπρος
τώρα τι;» που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1964 στο οποίο τόνιζε ότι τη λύση αυτή μελετούσαν για 8 χρόνια στο
Φόρειν ΄Οφις δηλαδή από το 1956-64. (Για
όλα τα υπόλοιπα βρετ. Σχέδια διχοτόμησης από το 1955… γράψαμε στο βιβλίο
«Έτσι Κατέστρεψαν την Κύπρο» και στα άλλα μου βιβλία).
εκείνο δημοσιεύματα στον κυπριακό Τύπο, όπως της Ελευθερίας ημερ. 23 Απριλίου
1964, τίτλος «Λονδίνον: Να πέση η διαμελιστική μάχαιρα – Η Βρεττ. Κυβέρνησις
συντάσσει υπόμνημα προς τον κ. Τουομιόγια διά τού οποίου κηρύσσεται υπέρ της
ομοσπονδοποιήσεως, συνεπαγομένης μετακίνησιν πληθυσμών
Τουρκίας επί του Κυπριακού»
Μαρτίου 1964, « Δι’εντόνου δραστηριότητος της Άγκυρας, Εν πλήρει συνεργασία με
την Αγγλίαν επιδιώκουν την αναγνώρισιν δύο κρατών και Ομοσπονδιακήν κατάστασιν
εν Κύπρω», Φιλελεύθερος 12 Ιουνίου 1964,
«Συνέντευξις του Δρος Ιχσάν Αλή προς Φ «Κύριοι υποκινηταί της αναταραχής εις
την Κύπρο είναι οι Βρετανοί» και άλλα πολλά).
γραμμή αυτή ελάχιστα αν όχι καθόλου διαφέρει από τον χάρτη που βρήκε ο
συνάδελφος Μ. Ιγνατίου στα αρχεία του Στέιτ Ντεπάρτμεντ ημερ. 13 Αυγούστου 1974
με την τελική γραμμή Αττίλα. Η εξήγηση η δική μου για τον χάρτη
«Κίσσιγκερ» όπως υπάρχουν και άλλοι παρόμοιοι χάρτες στα αρχεία των Βρετανών,
είναι ότι ο χάρτης αυτός ήταν προιόν των υπηρεσιών πληροφοριών (Αμερικανών και
Βρετανών) που κατέγραφαν λεπτό προς λεπτό τις τουρκικές κινήσεις επί εδάφους.
Γνωρίζοντας δε εκ των προτέρων τις
τουρκικές προθέσεις (και τις θέσεις των
Άγγλων που θα τους σταματούσαν σε μια ορισμένη γραμμή), όπως θα αναφέρω
στην συνέχεια, γνώριζαν ότι εκεί θα σταματούσαν οι Τούρκοι. Γι΄αυτό και ο
χάρτης αυτός, ήταν ο υπ. 9, και ο μόνος που βρίσκεται στα αρχεία, οι άλλοι 8 δεν
υπάρχουν, όπως μας ενημέρωσαν οι ερευνητές, και εγώ λέω και ο τελευταίος, ίσως
γι΄αυτό κρατήθηκε αυτός στο φάκελο και όχι οι υπόλοιποι.
Ντενκτάς το 1964 φυγαδεύτηκε στην Τουρκία καθώς η κυπριακή κυβέρνηση, με το
αποπειραθέν πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον θεωρούσε προδότη της πατρίδας του,
πράκτορα ξένων δυνάμεων και ένοχο εγκλημάτων.
Παρόλα ταύτα μετά την σύλληψή του το Νοέμβριο του 1967 όταν επέστρεψε
κρυφά στο νησί, αντί να τον δικάσουν τον άφησαν να φύγει με προτροπή Τουρκίας
μέσω των Άγγλων, για να τον βαφτίσουν
αμέσως μετά από προδότη της πατρίδας του στον ιδανικότερο για συνομιλητή το
1968. Ο Γλ. Κληρίδης στις 13 Μαρτίου 1968 ενημέρωσε τους Βρετανούς ότι ο
Μακάριος είχε εξουσιοδοτήσει το Γενικό Εισαγγελέα (Κρ. Τορναρίτη) να κάνει
επαφές με τον Ντενκτάς για να αναλάβει ως συνομιλητής, η δε βρετανική
Γκάρτιαν στις 8 Απριλίου 1968 έγραψε ότι
ο Μακάριος έστειλε νέο διαβατήριο στον Ντνεκτάς για να επιστρέψει. Στην ουσία το μαγείρεμα της επιστροφής και
αθώωσης του Ντενκτάς είχε στόχο τον τερματισμό του ελληνο-τουρκικού διαλόγου,
την έξωση της Ελλάδας από το Κυπριακό, και έναρξη πλέον των ενδοκοινοτικών
συνομιλιών, που προώθησαν οι ΄Αγγλοι,
καθώς γνώριζαν ότι ο Μακάριος δεν ήθελε την Ένωση με την Ελλάδα και συμφωνούσε
σε απευθείας συνομιλίες μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που
συνεχίζονται άνευ αποτελέσματος μέχρι σήμερα. (Top Secret 134-138).
σημειώνω ότι την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας υποστήριζε, εκτός των
Τούρκων, Σοβιετικών και Άγγλων και ο
ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αλλά όπως είπε στους Αμερικανούς δεν μπορούσε να
το πει ο ίδιος γιατί θα τον αποκαλούσαν προδότη. Η απόσυρση έπρεπε να γίνει
από την Αθήνα… (ΔΕΚΔ 72/73).
δηλώσεις του πρέσβη της Σοβιετικής Ένωσης στην Άγκυρα, πολιτική που ανάπτυξε
δυναμικά στο νησί μέσω του φερέφωνου της ΑΚΕΛ,
όταν στις 23 Νοεμβρίου
1967 μετά από συνάντηση με τον Τούρκο
πρωθυπουργό Ντεμιρέλ είπε:
Αναφέρεται στην Κύπρο, αλλά είναι διαφορετικό από εκείνο που δημοσίευσε ο
Τύπος. Μπορείτε να μάθετε το περιεχόμενο του από τον πρωθυπουργό σας.
Συζητήσαμε και άλλα θέματα, περιλαμβανομένων και των εγκληματικών πολιτικών των
μοναρχικών και φασιστών Ελλήνων. Την αιτία των απωλειών που υπέστησαν οι αθώοι
Τουρκοκύπριοι με τις πολιτικές των χουντικών Ελλήνων. Συζητήσαμε αυτές τις
πολιτικές. Τις πολιτικές που η ελληνική κυβέρνηση εκτέλεσε εναντίον των αθώων
Τούρκων και η καταστροφή των χωριών τους προκάλεσε αντίδραση της σοβιετικής
κοινής γνώμης. Ως σοβιετική κυβέρνηση επικρίνουμε τους Έλληνες για ότι έλαβε
χώρα».
συνάντηση και πάλιν με τον Τούρκο Υπ. Εξωτερικών Τσιαγλαγιαγκίλ, είπε:
κυπριακού προβλήματος με ειρηνικά μέσα, προστασία της ανεξαρτησίας της Κύπρου,
αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων και εγγύηση των δικαιωμάτων του λαού της
Κύπρου». (Εννοούσε
βέβαια τη Ελληνική Μεραρχία).
έπρεπε να φύγουν τα τουρκικά στρατεύματα, είπε: «Ξέρετε καλά ποίους στρατιώτες
εννοούμε – εκείνους που μπήκαν στη νήσο παράνομα». Ερωτηθείς εάν ήταν
ευχαριστημένος από την κατάσταση, είπε : «Θα είμαστε ευχαριστημένοι όταν θα
είσαστε εσείς ευχαριστημένοι».
Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας,
Ιανουάριος 1968).
οι Βρετανοί επεξεργάζονταν τρόπους επαναφοράς της δημοκρατίας στην Ελλάδα
με τον Κ. Καραμανλή ως τον επικρατέστερο για πρωθυπουργό. Το σχέδιο που
ετοιμάστηκε από δύο πανεπιστημιακούς περιελάμβανε και λύση μέσω μιας εθνικής
τραγωδίας. Το πώς, οι συγγραφείς το άφηναν στους ειδικούς. (Top Secret.
148/49).
χρόνια αργότερα, το 1972, στην Βρετανική Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία αναλαμβάνει
ως Σύμβουλος επι Αμυντικών Θεμάτων ο Συνταγματάρχης Στόκερ τον ίδιο χρόνο που η
Βρετανία επαναβεβαίωσε τη θέση της ότι σε περίπτωση εισβολής στην Κύπρο η ίδια
δεν επρόκειτο να επέμβει και η απόφαση
ήταν τελεσίδικη. (ΔΕΚΔ 77/78),
το ΓΕΕΦ στη Λευκωσία ότι η Τουρκία προτίθεται να εισβάλει στο νησί. Στις 27
Μαρτίου 1973 δίνει λεπτομερέστατες πληροφορίες για το τουρκικό σχέδιο
εισβολής το οποίο μεταβιβάζεται στον Αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων στην Αθήνα από τον
Αρχηγό του ΓΕΕΦ στη Λευκωσία Στρατηγό Χαραλαμπόπουλο. Στις 30 Ιουλίου 1973 ο Στόκερ
επανέρχεται στο ΓΕΕΦ και δίνει φωτοτυπία Σχεδίου Εισβολής των Τούρκων
που εξασφάλισε από τον συνάδελφό του στην Άγκυρα. Στις 5 Αυγούστου 1973 ο
Αρχηγός του ΓΕΕΦ στην Λευκωσία ενημέρωσε το Υπ. Εσωτερικών και Άμυνας της
Κύπρου. Ο Στόκερ ζήτησε η επαφή του να κρατηθεί μυστική. Στα συμπεράσματά του ο
Στόκερ τόνισε ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις
δεν επρόκειτο να επέμβουν προς παρεμπόδιση ενός τοιούτου σχεδίου. Με
την ενημέρωση Στόκερ είναι πλέον αντιληπτό ότι τόσο η χουντική κυβέρνηση των
Αθηνών όσο και η κυβέρνηση Μακαρίου, που
πρέπει να είχε ενημερωθεί, ήσαν ενήμερες των τουρκικών προθέσεων με τρομερή
λεπτομέρεια. Στις 28 Αυγούστου 1973 και ο Αμερικανός Στρατιωτικός Ακόλουθος της
πρεσβείας στη Λευκωσία Συντ. Whitley, συναντήθηκε με τον Διοικητή της
ΕΛΔΥΚ για να πεί ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν τους βοηθά, δεν αποκηρύττει το
Γρίβα και τους οπαδούς του όπως της ζητήθηκε, η Αμερική υποστηρίζει μια
ανεξάρτητη Κύπρο και ότι οι ενωτικοί Κύπριοι πρέπει να άλλαζαν το πιστεύω τους
αλλιώς θα υπέφεραν. (Βιβλίο
Χρ. Βενιαμίν, Τα Δύσκολα Χρόνια αναμνήσεις μιας ζωής).
περίεργος Συνταγματάρχης Στόκερ, όπως βρήκα από τα βρετανικά αρχεία, αποχώρησε
με δική του απόφαση τέλος Απριλίου 1974 αφού κατέθεσε την
αποχαιρετιστήρια έκθεσή του για την Κύπρο Στην οποία υποστήριξε την αποχώρηση
από την Κύπρο όχι μόνο των Ελλήνων
Αξιωματικών αλλά και των Ελλαδιτών δασκάλων, τους οποίους θεωρούσε
κακή επιρροή. Έβρισκε επικίνδυνη την δημιουργία εφεδρικού στρατού από τον
Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και το πιο σημαντικό, στην παράγραφο 39 σκιαγράφησε τόσο το πραξικόπημα με αντικατάσταση
Μακαρίου όσο και την εισβολή όταν μίλησε
για χειρουργική επέμβαση πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Κάτι που θυμίζει την
έκθεση των ακαδημαικών για την επαναφορά Καραμανλή. Έγραψε:
είναι βαθιά ριζωμένη. Δεν πρόκειται να εξαλειφθεί ποτέ όμως μπορεί να ελαττωθεί
σε βαθμό που να κάνει δυνατή τη συμβίωση αμφοτέρων των πλευρών σε συγκριτική
αρμονία. ΄Ομως αυτό θα χρειαστεί τρομερή πολιτική ικανότητα και κάποια κύρια
χειρουργική επέμβαση, φοβάμαι πολύ δύσκολου χαρακτήρα. Ο Πρόεδρος Μακάριος
πρέπει να φύγει. Ένας κατάλληλος αντικαταστάτης δεν είναι εύκολο να βρεθεί όμως
εγώ θα έβαζα τα λεφτά μου στο μόνο τίμιο και σίγουρα έμπιστο υποψήφιο στον κ.
Σεβέρη (Ζήνων) ο οποίος παραιτήθηκε από υπουργός Υγείας με το θέμα των τριών
Μητροπολιτών .. Η Ένωση πρέπει να εξουδετερωθεί. Αυτό θα χρειαστεί μια
αποφασιστική αντιμετώπιση από την Αθήνα και πρέπει να αποχωρήσουν τόσο οι
Έλληνες διδάσκαλοι όσο και οι Έλληνες αξιωματικοί από την Εθνική Φρουρά…». (
Για πρώτη φορά αναφέρομαι στο έγγραφο αυτό).
μετά τις πληροφορίες Στόκερ προς ΓΕΕΦ, βρίσκουμε ότι ετοιμάστηκε το Σχέδιο Αφροδίτη 3
για αντιμετώπιση τουρκικής εισβολής.
Αναφορά από το βιβλίο Πολεμικό
Ημερολόγιο 1974 – 286 ΜΤΠ (Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού από σελ. 554).
ΣΑΚ «Αφροδίτη» εκδόθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1973 και κοινοποιήθηκε προς άπαντα τα
επιτελεία και ανώτερες Τακτικές Διοικήσεις και Μονάδων της Εθνικής Φρουράς. Το
τελευταίο σχέδιο Αφροδίτη 1973,
εγκρίθηκε από το Γενικό Επιτελάρχη του ΓΕΕΦ ταξίαρχο Παύλο Παπαδάκη ο
οποίος ήταν κουμπάρος του Ιωαννίδη, που ετοίμασε το σχέδιο πραξικοπήματος.
Σύμφωνα με το ΣΑΚ Αφροδίτη η ΕΛΔΥΚ τίθετο εφεδρεία του ΓΕΕΦ και έπρεπε να
κτυπήσει το προγεφύρωμα. Άνθρωποι του Ιωαννίδη άλλαξαν τα σχέδια και η ΕΛΔΥΚ
έμεινε σχεδόν συνέχεια στο στρατόπεδο της!» Εκεί
βρίσκεται και η προδοσία: Γιατί και από ποίους ακυρώθηκε η εφαρμογή του σχεδίου
Αφροδίτη 3.
αποστολές κάθε μονάδας της Εθνικής Φρουράς καθώς και την αποστολή Δυνάμεων
Ναυτικού και Αεροπορίας της Ελλάδας σε περίπτωση επεμβάσεως της Τουρκίας. Το
σχέδιο περιλάμβανε τα κύρια πιθανά σενάρια αποβατικής ενέργειας εκ μέρους της
Τουρκίας με λεπτομέρειες της αντίδρασης των εμπλεκομένων ΑΤΔ και της εφεδρείας
του ΓΕΕΦ. Αποστολές δυνάμεων από την Ελλάδα, μία μοίρα 18 αεροσκαφών, 1
τορπιλάκατος, 1 υποβρύχιο. Η εμπλοκή της Ελλάδας στο Σχέδιο Αμύνης Κύπρου θα
γινόταν μόνο μετά από απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Η όλη προσπάθεια της
Ελλάδας θα ήταν η ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου χωρίς την εμπλοκή της Ελλάδος
σε Ελληνο – τουρκικό πόλεμο…»
προσθέτουν ότι το Σχέδιο Βέλος που ήταν μέρος του ΣΑΚ Αφροδίτη, που θα
εφαρμοζόταν σε περίπτωση απόβασης δυτικά της Κερύνειας, κάλυπτε τις πληροφορίες
που έδωσε ο Συνταγματάρχης Στόκερ.
Το Σχέδιο Αφροδίτη ήταν πιο γενικό και κάλυπτε σχέδια για αντιμετώπιση απόβασης
σε διάφορες περιοχές της νήσου. Το Σχέδιο Βέλος ΔΕΝ εφαρμόστηκε. Αν εφαρμοζόταν, όπως μου λέχθηκε, δεν θα μπορούσε να πλησιάσει αποβατικό σκάφος
από τα πυρά και μόνο του πυροβολικού…
του Συνδέσμου 286 κ. Χρ. Τουφεξή, ότι πρώτη φορά δημοσιεύονται αυτά τα
στοιχεία, ειδικά για το σχέδιο Βέλος και αυτό με την προσπάθεια μελών του
Συνδέσμου 286 που ερεύνησαν και βρήκαν στα στρατιωτικά αρχεία της Κύπρου,
αραχνιασμένα και ξεχασμένα τα σχέδια αυτά και τα δημοσίευσαν στο βιβλίο «Πολεμικό
Ημερολόγιο 1974 – 286 ΜΤΠ» (Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού).
αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών από την Εθνική Φρουρά που υποστήριζαν οι
Σοβιετικοί και Τούρκοι, υποστήριζαν οι
Βρετανοί ευθύς μετά την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας, με πρώτο τον τότε
΄Υπ. Αρμοστή στη Κύπρο Σερ Ν. Κόσταρ τον Δεκέμβριο του 1967, ο οποίος έβρισκε ότι αν έφευγαν οι
αξιωματικοί, οι διαφορές μεταξύ Τουρκίας
και Ελληνοκυπρίων έστω και αν συνεπάγονταν τη χρήση ένοπλων δυνάμεων, θα είχαν
λιγότερη πιθανότητα να οδηγήσουν σε πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και
σοβαρό κίνδυνο για τους ίδιους. Έπρεπε
έλεγε να κρατήσουν την πίεση πάνω στον Μακάριο να ξεφορτωθεί την Εθνική
Φρουρά. Δηλαδή να μείνει ξεβράκωτη η Κύπρος για να μπορέσει η Τουρκία να
εισβάλει με τις λιγότερες αντιστάσεις.
Επίσης τον Φεβρουάριο του 1968 θεωρούσαν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ότι
μπορούσε να κάνει τη βλακεία και να
στείλει βοήθεια στην Κύπρο. Το Νοέμβριο
ο Γ. Παπαδόπουλος αντικατεστάθη από τον Δημήτριο Ιωαννίδη. Οι Βρετανοί, βλέπετε, ακολουθούσαν πιστά τη
πολιτική που είχαν σχεδιάσει από το 1958, όταν σε μελέτη τους είχαν βρει ότι
λύση με χωριστές κυρίαρχες περιοχές, όπως απαιτούσε ο Δρ. Νιχάτ Ερίμ (Τούρκος
συνταγματολόγος) δεν μπορούσε να γίνει
αποδεκτή και ο μόνος τρόπος τέτοιας λύσης ήταν να επιβληθεί δια πυρός και
σιδήρου μέσω μιας σταδιακή προσέγγισης του προβλήματος…Και γι΄αυτό έπρεπε
να γίνει η κατάλληλη προετοιμασία, σύμφωνα και με τα νεότερα σχέδιά τους του
1964. (Έτσι Κατέστρεψαν την Κύπρο», Επίλογος).
Ιουλίου 1974, λοιπόν, ο
Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έστειλε την επιστολή προς Φαίδωνα Γκιζίκη απαιτώντας το
οξύμωρο: την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών. Οξύμωρο,
γιατί την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών όπως
ήδη ανάφερα, απαιτούσαν οι Βρετανοί,
αμέσως μετά την εκδίωξη της Ελληνικής Μεραρχίας (οι Σοβιετικοί και οι Τούρκοι,
(συμπαιγνία Λονδίνου, Μόσχας,Τουρκίας)
ενώ ο Έλληνας πρέσβης στη
Λευκωσία θεωρούσε την αποχώρηση αποδυνάμωση της άμυνας της Κύπρου. Την ίδια θέση με το Έλληνα πρέσβη, βρίσκουμε ότι εξέφρασε
στις 19 Ιουλίου 1974 προς τους Βρετανούς και ο Αμερικανός Δρ. Χένρυ
Κίσσιγκερ! Βρίσκουμε ότι ο Κίσσιγκερ αμφέβαλε κατά πόσο οι Κύπριοι
πραγματικά θα ήθελαν τον Μακάριο πίσω υπό τις παρούσες συνθήκες, ως ένα
ανδρείκελο των Τούρκων (guise of a Turkish stooge). (ΔΕΚΔ
89-91). (Όταν πρωτο-διάβασα την
δήλωση αυτή δεν μπορούσα να αντιληφθώ τι εννοούσε ο Κίσσιγκερ, όμως ακόμα και ο
Κίσσιγκερ προφανώς αναφερόταν στην θέση Μακαρίου έναντι της Τουρκία, θα εξηγήσω
πιο κάτω).
Λαγάκος υποστήριζε ότι ο Μακάριος είχε πάρει σοβιετικές υποσχέσεις ότι σε
περίπτωση εισβολής η Σοβιετική ‘Ενωση μπορούσε να επέμβει αλλά όσον αφορούσε τις
εσωτερικές ταραχές εκείνες ο Μακάριος θα έπρεπε να ξεκαθάριζε από μόνος τους. (ΔΕΚΔ
79-81).
με πληροφορίες που μου δόθηκαν από έγκυρο πρόσωπο α) όταν ο Μακάριος έδειξε την
επιστολή σε έμπιστα του πρόσωπα προερχόμενα από το χώρο της ΕΔΕΚ, αυτά τον
προειδοποίησαν ότι δίνει ευκαιρία για πραξικόπημα και ρώτησαν εάν είχε «γερές
πλάτες» για να στείλει τέτοια επιστολή. Ο ίδιος δεν έδωσε λεπτομέρειες για
τυχόν διαβεβαιώσεις και β) ο Μακάριος είχε πολλές προειδοποιήσεις για εκδήλωση πραξικοπήματος
μετά την επιστολή, όπως από τον συντηρητή των αρμάτων της 23 ΕΜΑ Ανδρέα Κτωρίδη
εν τη παρουσία του τότε υπ. Εσωτερικών Γεώργιου Ιωαννίδη αλλά έλεγε ότι δεν
πίστευε θα έφταναν σε εκείνο το σημείο.
τουλάχιστον με τα βρετανικά έγγραφα, αλλά και από αμερικανικά που έτυχε να δω
πρόσφατα, ο Δρ. Χένρυ Κίσσιγκερ αντίθετα με την κοινή αντίληψη, στις επαφές του
με τον Βρετανό ομόλογό του Τζέιμς
Κάλλαχαν δεν υποστήριζε το καθεστώς Νίκου Σαμψών, δεν υποστήριζε την Ένωση, δεν
ήθελε τους Σοβιετικούς να εμπλακούν, ήθελε την απομάκρυνση του Μακαρίου και την
αντικατάστασή του π.χ. με κάποιο όπως τον Γλ. Κληρίδη, αλλά και η στάση του
έναντι της εισβολής παρουσιάζεται
αμφιλεγόμενη όταν διαφώνησε με τους Βρετανούς στις 19 Ιουλίου 1974, προτρέποντάς
τους να βρουν οι ίδιοι ως αρχιτέκτονες των συμφωνιών του 1960, μια λύση βάση των συνθηκών εκείνων και οι ΗΠΑ
θα τους υποστήριζαν. Αντίθετα οι
Βρετανοί υποστήριζαν ριζοσπαστική λύση με την εισβολή, γιατί δεν πίστευαν ότι
υπήρχε πλέον περιθώριο για τέτοιες πρώτες
βοήθειες όπως έλεγαν χαρακτηριστικά για τις εισηγήσεις Κίσσιγκερ. Είχαν
ήδη δώσει από τις 17 Ιουλίου 1974 το πράσινο φώς στον Τούρκο πρωθυπουργό
και στη συνοδεία του να προχωρήσει με την τουρκική εισβολή αφού αρνήθηκαν να
εισβάλουν μαζί και εφόσον δεν θα ενοχλούνταν οι βάσεις και ότι θα μπορούσαν να
κρατήσουν την Ελλάδα μακριά από το να βοηθήσει την Κύπρο (όπως προνοούσε
εξάλλου και το σχέδιό τους του Φεβ. 1964). Αποκαλυπτική η αναφορά του Βρετ. Πρωθυπουργού
στις 18 Ιουλίου 1974 όταν έγραψε πως « Η αμερικανική στάση υπήρξε μάλλον
απογοητευτική, θέλουν να πάμε αγάλια στα Ηνωμένα ΄Εθνη…΄Ομως ο Δρ. Κίσσιγκερ
δέχθηκε να στείλει τον Σίσκο για συνάντηση μαζί μας και με τον Τούρκο
πρωθυπουργό. Ελπίζουμε να πεισθεί να πάει στην Αθήνα, και έτσι να φέρουμε τους
Αμερικανούς κανονικά μέσα στο παιχνίδι…»(ΔΕΚΔ 89-92).
Μακάριος στην δική του συνάντηση με τον Χάρολτ Γουίλσον, στις 17 Ιουλίου που προηγήθηκε εκείνης του
Ετσεβίτ, συμφώνησε με τον Βρετανό πρωθυπουργό ότι τα γεγονότα μπορούσαν να
χαρακτηριστούν ως εισβολή (της Ελλάδας) και του είπε ότι έτσι θα κατηγορούσε
την Ελλάδα στην ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, όπως και έκανε στις 19 Ιουλίου
1974 όταν αναφέρθηκε 7 φορές στη λέξη «εισβολή» ζητώντας την απομάκρυνση των
Ελλήνων αξιωματικών. Πρόσθεσε όμως και τούτο ο Μακάριος : « Ο Έλληνας πρέσβης στην Κύπρο (Λαγάκος)
ήλθε και με είδε, κατόπιν οδηγιών από την κυβέρνησή του, για να μου εξηγήσει
ότι η μείωση του αριθμού της δύναμης της εθνικής Φρουράς ή η αποχώρηση των
Ελλήνων αξιωματικών θα αδυνατίσει την άμυνα της Κύπρου σε περίπτωση κινδύνου
από την Τουρκία. Αυτή ήταν μια δικαιολογία, που παρόλον φαίνεται λογική, δεν
έπεισε γιατί γνώριζα ότι πίσω από την δικαιολογία αυτήν κρύβονταν άλλα
συμφέροντα. Απάντησα πως καθώς εξελίχθηκαν τα πράγματα θεωρούσα τον κίνδυνο από
την Τουρκία λιγότερο σε βαθμό παρά τον κίνδυνο από τους ίδιους. Και απεδείχθη
ότι οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν…».
κίνδυνος από την Τουρκία για τον Μακάριο, ενδεικτικά ήταν λιγότερος από εκείνο
της χούντας, όπως δήλωσε. ΄Ομως την
επομένη διαψεύσθηκε αιματηρά για εκείνη
την εξωπραγματική και όχι μόνο εκτίμησή του…
τελευταία του παράγραφο ο Μακάριος είπε επίσης « τα γεγονότα στην Κύπρο δεν αποτελούν εσωτερικό θέμα των Ελλήνων της
Κύπρου. Οι Τούρκοι της Κύπρου επίσης επηρεάζονται. Το πραξικόπημα της Ελληνικής χούντας ήταν μια εισβολή, και από τις
συνέπειες της ολόκληρος ο λαός της Κύπρου υποφέρει, αμφότεροι Έλληνες και Τούρκοι».
αντίθετα, ο Βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία διαβεβαίωνε στις 18/7/1974 το
Λονδίνο, Βόνη, Παρίσι, Μόσχα, Ουάσιγκτον, Νέα Υόρκη και ΝΑΤΟ, ότι καμία μαρτυρία δεν είχε για οποιονδήποτε
άμεσο κίνδυνο των Τουρκοκυπρίων και του το διαβεβαίωναν και οι ίδιοι. Η Εθνική
Φρουρά συμπεριφερόταν με θαυμάσια προσοχή, κάποιοι ελαφροί τραυματισμοί ήσαν
από αδέσποτες σφαίρες διαμέσου της πράσινης γραμμής και κανένα παράπονο δεν είχε
η τουρκοκυπριακή κοινότητα. (ΔΕΚΔ 94-97).
δε με δημοσίευμα της Σημερινής ημερ. 12 Ιουλίου 1993, ο Ε. Μπαρουτσού, ο
τότε υπεύθυνος των Κυπριακών υποθέσεων στο τουρκικό ΥΠΕΞ αποκάλυψε ότι με εντολή του
Ετσεβίτ η αντιπροσωπεία τους στη Νέα Υόρκη ήλθε σε επαφή με τον Μακάριο πριν
την ομιλία του, ο οποίος, ξεγελάστηκε, έγραψε. Χάρηκε
πάρα πολύ από την πρωτοβουλία του Ολτσάι και παρακάλεσε την τουρκική
αντιπροσωπία να διαβιβάσει στην τουρκική κυβέρνηση τα αισθήματα ευγνωμοσύνης
και υποχρέωσης του. Όλα αυτά τα διαβίβασε ο Οσμάν Ολτσάι. Ο Μακάριος είχε πέσει
στη θάλασσα και αναζητούσε σανίδα σωτηρίας. Έβλεπε την Τουρκία σαν δύναμη
σωτηρίας. Έπρεπε λοιπόν να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία του πράγμα που έγινε…
Με την στάση του αναγνώριζε την ισχύ μιας συνθήκης, την οποία ως πριν από λίγο
απέρριπτε…. (Εννοούσε την Συνθήκη Εγγυήσεως).
του Συμβουλίου Ασφαλείας 353 20.7.1974
ζητούσε τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στη Κυπριακή
Δημοκρατία, την αποχώρηση των ξένων
στρατευμάτων στο νησί εκτός εκείνων που βρίσκονται με διεθνείς συνθήκες και εκείνων
που ζήτησε ο Πρόεδρος Μακάριος και καλούσε για διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας,
Τουρκίας και Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή των τριών εγγυητριών δυνάμεων αλλά δεν
έκαμε ΚΑΜΙΑ
αναφορά ονομαστικώς σε ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ή ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ που
βρισκόταν εν εξελίξει; Γιατί; Μήπως ήσαν εξωγήινοι οι εισβολείς; (Σημ. Το ψήφισμα γράφτηκε από τους
Βρετανούς…)
βρετανικά έγγραφα μας φανερώνουν ότι μαζί Βρετανοί και Αμερικανοί στις 20 Ιουλίου 1974, πίεζαν την χουντική
κυβέρνηση να μην αντιδράσει στην τουρκική εισβολή ενώ ένας αριθμός από πλοία
και υποβρύχια του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, είχαν αρχίσει να μετακινούνται
από τις 17 Ιουλίου 1974, και είχαν κυριολεκτικά δημιουργήσει ένα κλοιό
παρακολούθησης στα νερά πέριξ της Κύπρου. Βέβαια, το Λονδίνο επικαλείται ότι
αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την μετακίνηση Βρετανών υπηκόων και άλλων… ΄Ομως
μια μελέτη των εγγράφων του θέτει σε αμφισβήτηση τη δικαιολογία αυτή. Και όταν
η πομπή με τα 14/15 ελληνικά Νοράτλας στις 22 Ιουλίου ξέφυγαν των τουρκικών και
έφθασαν από την Κρήτη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας μεταφέροντας στρατιώτες και
οπλισμό, αλλά λόγω ανεπαρκούς ενημέρωσης, εκλήφθηκαν ως εχθρικά και ορισμένα καταρρίφθηκαν
από ελληνικά πυρά με βαριές απώλειες, οι Βρετανοί ενημέρωσαν αμέσως τον Τούρκο Διοικητή
Αεροπορίας στη Σμύρνη ότι αυτά χρησιμοποίησαν τον αεροδιάδρομο της δυτικής
βρετανικής βάσης δίχως την άδειά τους, προέβησαν σε καταγγελία στην ελληνική πρεσβεία
στην Κύπρο και ότι αν συνέχιζαν να έρχονται θα έδιδαν διαταγή για αναχαίτισή
τους…
του Κ. Καραμανλή δεν ενδιαφερόταν να εμπλακεί σε πόλεμο για την Κύπρο με την
Τουρκία γιατί αν έπεφτε θα την αντικαθιστούσε στρατιωτική και ίσως να έβγαινε
και αριστερή κυβέρνηση, έλεγε στο
βρετανό πρέσβη στην Αθήνα ο κ. Βλάχος,
εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης. Για να αποφευγόταν κάτι τέτοιο έπρεπε οι
συνομιλίες στη Γενεύη να παρουσιαστούν στον ελληνικό λαό ως «ειρήνη με τιμή». Εξού και στις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη οι
Γ. Μαύρος και Γλ. Κληρίδης (μεταξύ 25
Ιουλίου – 30 Ιουλίου και 10 -14 Αυγούστου), δεν ζητούσαν την αποχώρηση των τουρκικών
στρατευμάτων αλλά είχαν
φθάσει στο σημείο σχεδόν να τραβήξουν οι ίδιοι μια διχοτομική γραμμή δεχόμενοι
τον γεωγραφικό διαχωρισμό που οι ίδιοι (Βρετανοί) τους πίεζαν να δεχθούν. Ζήτησαν
48 ώρες να συμβουλευθούν τις κυβερνήσεις τους. Ο δε Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκούλτ
Βάλτχαιμ, έμεινε έκπληκτος από το μέγεθος των υποχωρήσεων που Μαύρος και
Κληρίδης ήσαν έτοιμοι να κάνουν. ΄Ησαν έτοιμοι να δεχθούν την αρχή της
ομοσπονδίας ακόμα και διευθέτηση καντονίων, όμως είχαν το δικαίωμα να
συμβουλευθούν τις κυβερνήσεις τους για τις λεπτομέρειες των τουρκικών
προτάσεων… Ο Ρ. Ντενκτάς στις 12 Αυγούστου είχε καταθέσει σχέδιο λύσης διζωνικής
δικοινοτικής ομοσπονδίας με χάρτη και ο Τούρκος υπ. Εξωτερικών Γκιουνές άλλο
τέτοιο με καντόνια…
surprised by the extent of the concessions which Mr. Mavros and Mr. Clerides
had been prepared to make. They had been ready to accept the principle of
federation, and even of a cantonal arrangement; but they had the right to take
time to consult their governments on the details of the Turkish proposals…”.
Βρετ. Πρωθυπουργό Γουίλσον στο 10 Ντάουνινγκ Στριτ Τετάρτη 14 Αυγούσοτυ 1974
ώρα 4.μ.μ.). (βλέπε βιβλίο γράφουσας «Διζωνική Εκτέλεση Κυπριακής Δημοκρατίας
1955-2011» σελ. 156).
Ιουλίου, το Φόρειν Όφις με την εκεχειρία επειγόταν να οριστικοποιηθεί η γραμμή
Αττίλα με χάρτη για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με βάση τη κατακτημένη
περιοχή. ΄Ομως από τις 2 Αυγούστου που έγινε η πρώτη συνεδρία για να
πάει η επιτροπή να χαρτογραφήσει, λόγω του ότι οι Τούρκοι δεν σεβάστηκαν
την εκεχειρία και συνέχιζαν την προέλασή τους στις 9 Αυγούστου έγινε κατορθωτή
η χαρτογράφηση, και αυτή με αναπροσαρμογές υπέρ των Τούρκων. ΄Οταν και οι
διάφοροι χάρτες (demarcation lines) στάλθηκαν στο Κάλλαχαν στη Γενεύη δια
χειρός Συνταγματάρχη Χάντερ, , στις
9 Αυγούστου με αεροπλάνο Καμπέρα. (Από στρατιωτική έκθεση Μαίου 1975). Στη
Γενεύη o Κίσσιγκερ είχε τον άνθρωπό του,
τον Arthur Hartman, ο οποίος
τον ενημέρωνε για όλα και θα έπαιρνε και αντίγραφα των χαρτών.
Αυγούστου 1974 σε συνεδρία στη πρωθυπουργική κατοικία οι Βρετανοί πήραν την
τελική απόφαση ότι θα άφηναν τους Τούρκους να προχωρήσουν δίχως να κάνουν
τίποτα. Ο Γουίλσον ήταν της άποψης
ότι ούτε η βρετανική κυβέρνηση ούτε τα Ηνωμένα Έθνη έπρεπε να εμπλακούν
στρατιωτικώς με την Τουρκία. Την ίδια στάση κράτησε και ο Κίσσιγκερ. Την
ίδια μέρα ο Κ. Καραμανλής ζήτησε από τους Βρετανούς κάλυψη να στείλει αεροπορικώς από τη Κρήτη ενίσχυση
της Εθνικής Φρουράς μια δύναμη 10,000 ανδρών στην Κύπρο, όμως η απάντηση ήταν
αρνητική από το Κάλλαχαν. Από
αμερικανικό δε έγγραφο ημερ. 15
Αυγούστου 1974, βρήκα ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κίσσιγκερ ο Κάλλαχαν
του είπε για το ελληνικό αίτημα μέσω Μαύρου και την απόρριψή του. Όμως πρόσθεσε
και τούτο «Του έστειλα μήνυμα ότι δεν μπορεί να
γίνει για πολλούς λόγους που εξήγησα. Ένας λόγος που ενδιαφέρει είναι ότι όταν
είδα το Μακάριο το πρωί, το ρώτησα ποία ήταν η άποψή του γι΄αυτό και μου είπε
τι θα έκαναν τα στρατεύματα αν πήγαιναν εκεί. Έτσι έδωσα οδηγίες στο πρέσβη μας
(στην Αθήνα) ότι ο Μακάριος δεν έβλεπε λόγο για κάτι τέτοιο».
Αυγούστου 1974 το περιβόητο του .Κ. Καραμανλή « Η Κύπρος κείται μακράν», με
τη διαφορά, σύμφωνα με τον Κάλλαχαν, ότι γι΄αυτό συμφωνούσε και ο ίδιος ο
Μακάριος!
Πρωθυπουργό στις 17 Ιουλίου 1974 τους
είχε υποδείξει μέχρι που θα προχωρούσε στην εισβολή. Αυτές οι πληροφορίες οπωσδήποτε
μεταδόθηκαν από τους Βρετανούς και στους Αμερικανούς. ΄ Εξάλλου από τις 14
Φεβρουαρίου 1964 ο τότε πρωθυπουργός Σερ Χιούμ είχε δηλώσει ότι σε περίπτωση
εισβολής θα σταματούσαν τους Τούρκους σε μια ορισμένη γραμμή!. Στις 19
Ιουλίου οι Βρετανοί γνώριζαν με λεπτομέρεια και με χάρτες ότι πρώτιστοι στόχοι
των Τούρκων ήταν το λιμάνι της Αμμοχώστου, το αεροδρόμιο της Τύμπου, η ντε φάκτο διχοτόμηση,
περιλαμβανομένης και της τουρκικής περιοχής της Λευκωσίας, με τον Βρετανό ΄Υπ.
Αρμοστή σε ΄Ολβερ στη Λευκωσία να πιστεύει ότι η τουρκική προέλαση δεν θα
σταματούσε μέχρι που να κατελάμβαναν μεγαλύτερη γεωγραφικά περιοχή για να απαιτήσουν τους «ομοσπονδιακούς» των
στόχους.
«κακός» Κίσσιγκερ και ο «κυρίαρχος του
παιχνιδιού» Κάλλαχαν
τις δύο εισβολές, μεταξύ Χένρι Κίσσιγκερ
και άλλων του Στέιτ Ντεπαρτμεντ και αξιωματούχων του Φόρειν ΄Οφις στην
Ουάσιγκτον στις 27 Αυγούστου 1974, όταν οι Βρετανοί πήγαν να
εξασφαλίσουν την υποστήριξη του Κίσσιγκερ και στην λύση που θα έβαζαν μπροστά –
την τουρκική διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
αμερικανικής πλευράς ήταν οι – Dr. Kissinger, Mr. Ingersoll, Lt-General
Scowcroft, Mr. Eagleburger, Mr. Buffum, Mr. Kubish, Mr. Crawford,
Sir John Killick, Mr. Sykes, Mr. Alexander Mr Cornish.
Κάλλαχαν σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους προς το παρόν ενόσω διαρκούσαν οι
διπλωματικές επαφές. Ο Δρ. Κίσσιγκερ επενέβη για να πει ότι το μεγαλύτερο
διπλωματικό κατόρθωμα είχε ήδη επιτευχθεί με το να θεωρούν τον ίδιο ως τον κακό
των διαπραγματεύσεων. Αμυνόμενος της στάσης του κατά την κρίση, έκανε ξεκάθαρο
ότι θεωρούσε την αμερικανική πολιτική που διατήρησε σωστή και πρόσθεσε ότι θα
ήταν ακριβώς η ίδια έστω και αν δεν είχε την προεδρική μεταβατική περίοδο. Ο Κίσσιγκερ τους είπε ότι
η λύση της δι-περιφερειακής (δηλαδή διζωνικής)
που επεδίωκαν δεν είχε προοπτική επιτυχίας όμως θα τους έδιδε την
συμπαράστασή του.
σήμερα παιδεύονται οι Βρετανοί να την επιβάλουν… (Ολόκληρο
το έγγραφο των πρακτικών της συνάντησης εκείνης στο βιβλίο μου «ΔΕΚΔ
1955-2011»).
Αυγούστου 1974 στην εφημερίδα Σημερινή
την 1η Αυγούστου 2009, με τίτλο «Οι Βρετανοί επέβαλαν την
διζωνική στο Κίσσιγκερ», πήρα ένα
ανέλπιστο τηλεφώνημα. Ώρα 7.30 πρωινή Λονδίνου (9.30 Κύπρου) από τον Δρ. Βάσο Λυσσαρίδη να με συγχαρεί για
το άρθρο εκείνο και για την δουλειά που κάνω στην κάλυψη των ιστορικών βρετανικών αρχείων. Τον ευχαριστώ.
Κυπριακό ποτέ δεν ήταν αμερικανικό θέμα αλλά βρετανικό και ο ρόλος των
Αμερικανών πάντοτε ήταν και παραμένει βοηθητικός για την πολιτική του Λονδίνου
έναντι της Κύπρου από το 1955 μέχρι σήμερα ότι και αν αυτό συνεπάγεται…
τυχαίο που σχετικά βρετανικά επίσημα έγγραφα που αφορούν στο πραξικόπημα θα
παραμείνουν δεσμευμένα μέχρι το 2059. Και οι Αμερικανοί δεν κάνουν τίποτα δίχως
την έγκριση ή την παρότρυνση του Λονδίνου. Χαρακτηριστική η δήλωση του
Κίσσιγκερ σε τηλεφωνική επικοινωνία στις 23 Ιουλίου 1974 με τον Βρετανό πρέσβη στην Ουάσιγκτον Ramsbotham, όταν διαφώνησε σφόδρα με το
Κάλλαχαν που ήθελε να καλέσει συνεδρία έστω και δίχως την ελληνική κυβέρνηση.
Είπε ο Κίσσιγκερ « Καταρχήν ελπίζω να
μην ενεργήσετε δίχως να μας μιλήσετε. Εμείς δεν κάναμε βήμα δίχως να σας
μιλήσουμε. Έστω και αν αφήνουμε σε σας το μυαλό και σε μας τη πυγμή- Even
though we grant you the brains and us the muscle -… Δεύτερο δεν βλέπω ποία η
βιασύνη για τη συνάντηση…οι άνθρωποι δεν έχουν πρωθυπουργό, θα πρέπει να τους
δοθεί ένα 48ωρο να βρουν τα πόδια τους». (Από
αμερικανικό έγγραφο).
Βρετανοί χρειάζονται τους Αμερικανούς για πιέσεις πάνω στους Έλληνες ενώ με
τους Τούρκους τα βρίσκουν οι ίδιοι.
αντι-ιμπεριαλιστικό κλίμα αλλά επιλεκτικό εφόσον αυτό συνοψίζεται ως αντι-αμερικανικό, αντι-νατοικό από τις λεγόμενες πατριωτικές παρατάξεις που
πάντα ήσαν αλάνθαστες και καμία ευθύνη είχαν για τις τραγωδίες μας, φτάνει για όλα
να φταίει ο ιμπεριαλισμός των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Είναι χρήσιμο αυτό το
κλίμα ακόμα περισσότερο εφόσον καλύπτει και τις δικές μας αποτυχίες,
ασχετοσύνες, λάθη, έλλειψη πολιτικής γνώσης, ωριμότητας και ευθύνες για την
ενσυνείδητη ή ασυνείδητη τροχοδρόμηση των ξένων διχοτομικών σχεδίων. Και έτσι
συντηρείται και διαιωνίζεται ένα
διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων όσον
αφορά το εθνικό θέμα και όχι μόνο με αποκορύφωμα τη πρόσφατη οικονομική
τραγωδία…
της τραγωδίας μας του 1974. Δεν θα χρειαζόμασταν τόσο τους ξένους να ανοίξουν τα αρχεία
τους, αν μπορούσαμε να είχαμε τα δικά
μας και αντοχή να ακούσουμε και να δεχτούμε τις πράξεις των δικών μας. Όμως ένα είναι κατά μένα σίγουρο από όσα έχω
ήδη μελετήσει δίχως να επικαλούμαι το αλάνθαστο: Πέραν των ευθυνών της
χουντικής κυβέρνησης στην Ελλάδα, η
τραγωδία ήταν σχέδιο του Λονδίνου (ούτε των Αμερικανών ούτε του ΝΑΤΟ) σε συνεργασία με την Τουρκία, με το οποίο συμβάδισε ο τότε υπ. Εξωτερικών
Δρ. Χ. Κίσσιγκερ, λόγω του ότι είχε ανάγκη τη χρήση των βρετανικών βάσεων στο
νησί σε σχέση με τη Μέση Ανατολή ( U 2)
και όχι μόνο… Γι΄αυτό φέρει ευθύνες
για την συνεργασία του στην τραγωδία, με οποιοδήποτε τρόπο. Δίχως, όμως, ακόμα να έχουμε επεκταθεί και
εμβαθύνει και στις παρασκηνιακές αλλά τεράστιες ευθύνες Μόσχας στην ενθάρρυνση
του Αρχ. Μακαρίου να προχωρήσει όπως έκανε, αλλά αφήνοντας τον εκτεθειμένο, όταν στάθηκαν
στο πλευρό της Τουρκίας παρακολουθώντας την εισβολή. Αυτοί όμως ήσαν όλοι τους
ξένοι.
καιρός που πρέπει επιτέλους να δούμε και τα λάθη και ευθύνες δικών μας. Αρχ.
Μακαρίου, Γλ. Κληρίδη, Κ. Καραμανλή
και των πέριξ αυτών, και
Αριστεράς ξεκινώντας από το 1958, 1964, 1974 μέχρι σήμερα. Υπάρχουν και
οι ευθύνες της ΕΟΚΑ Β, όμως ο Στρατηγός Γρίβας «πέθανε» τον Ιανουάριο του 1974,
έξι μήνες πριν τα γεγονότα και υπάρχει και ο έντονος ισχυρισμός ότι αν ζούσε
δεν θα επέτρεπε τέτοια τραγωδία για την πατρίδα του. Οι ευθύνες βαραίνουν τους ΤΌΤΕ ζώντες κύριους
πρωταγωνιστές τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974, για τους χειρισμούς, λανθασμένες
εκτιμήσεις, ενέργειες και στόχους τους…
ορκίζαμε αμούστακα παιδιά να θυσιάζονται γι΄αυτό το ιδανικό και παράλληλα
δείχναμε σημεία αποδοχής λύσης που δεν ήταν Ένωση από το 1955. Τον Σεπτέμβριο
του 1958 τον εγκαταλείψαμε ερήμην στα χέρια της εντολοδόχου Μπάρπαρας Κάσλ στο
ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Για να
μνημονεύουμε ειρωνικά τους χρήσιμους ήρωές μας εδώ και 60 χρόνια ως
θυσιασθέντες αγωνιστές στα φυλακισμένα μνήματα, για την ψευτοανεξαρτησία της
Ζυρίχης και του Λονδίνου για να χαίρουν τελικά θέσεις κάποιοι… Με τρείς εγγυητές, βάσεις και αναβάθμιση του
18% σε 50% κοινότητα. Δεχθήκαμε να μας υποδείξουν τη συγγραφή των 13 σημείων οι
Βρετανοί και τους φέραμε μέσα το 1963 ως σωτήρες για να βάλουν το θεμέλιο λίθο
της διχοτόμησης με την Πράσινη Γραμμή και να τους κατηγορούμε για επιβολή
διαμελισμού και συνεργασίας με τους Τούρκους.
Δεχθήκαμε να μας βομβαρδίσουν οι Τούρκοι με ναπάλμ στην Τυλληρία το 1964
και να έχουμε συσκοτίσει από μόνοι μας τέτοια εγκλήματα ενώ οι Τούρκοι και
Βρετανοί έκτισαν ολόκληρη κάλπικη προπαγανδιστική μηχανή εναντίον μας που και
δικοί μας πίστεψαν, μέχρι να ξεσκεπαστούν οι ψευτιές. Καλωσορίσαμε την Ελληνική Μεραρχία για να την
διώξουμε κακή κακώς και εξευτελισμένη,
τον αρχιτρομοκράτη της ΤΜΤ και ανδρείκελο της Τουρκίας Ραούφ Ντενκτάς
από προδότη της πατρίδας του το 1964 τον χρίσαμε στον ιδανικότερο συνομιλητή το
1968, απαιτήσαμε την αποχώρηση των Ελλήνων Αξιωματικών όπως είχαν σχεδιάσει οι
Βρετανοί, αντί να πάμε να τα βρούμε με
την Αθήνα και τους θεωρήσαμε μεγαλύτερο κίνδυνο από μια τουρκική εισβολή και το
καταγράψαμε με ομιλία και στα Ηνωμένα Έθνη, όταν γνωρίζαμε λεπτομερώς τις
τουρκικές προετοιμασίες για εισβολή. Στις 17 Ιουλίου 1974 δεν ζητήσαμε από το Λονδίνο τίποτα για
εμπόδιση της τουρκικής απειλής,
ενδιαφερόμασταν μόνο στη διατήρηση της δικής μας προεδρίας, ευχαριστήσαμε
ακόμα την Τουρκία ώρες πριν την εισβολή για την συμπαράστασή της και εκφράσαμε
και ευγνωμοσύνη προς αυτήν, για να κλαίμε για την βαρβαρότητά της ώρες αργότερα
μέχρι σήμερα… Απορρίπταμε την τουρκική
ομοσπονδιακή λύση στις 10 Ιουλίου 1974 με υπόμνημα προς το Φόρειν Όφις, ως ανεφάρμοστη, για να συζητούμε γεωγραφική
ομοσπονδία στη Γενεύη πριν την δεύτερη εισβολή του 1974, και να την εκλιπαρούμε 39 χρόνια μετά μαζοχιστικά και
ηττοπαθώς όταν την αρνούνται
πια οι πάτρονες της ζητώντας περισσότερα! Υβρίζουμε εκ του ασφαλούς εδώ και 39
χρόνια τους Αμερικανούς ως αίτιους της τραγωδίας μας όταν τα ίδια τα βρετανικά έγγραφα μας
καταγράφουν λεπτομερώς ποίων σχεδιασμοί ήσαν οι τραγωδίες μας. Μας ομολόγησε
ο Μίκης Θεοδωράκης σε ομιλία του το 2011 ότι συνεργάστηκε με τους
Αμερικανούς (δηλαδή για πραξικόπημα που
έφερε την εισβολή) για την επαναφορά του Καραμανλή, πήγε τον Ιούνιο του
1974 στην Αμερική για το σκοπό αυτό, για
ένα σχέδιο των Άγγλων από το 1969 που ακολούθησαν και βοήθησαν στην εκτέλεσή
του οι μπράβοι Αμερικανοί, αλλά κανείς δεν αγγίζει τη δήλωση.
τι δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης για τον εαυτόν του. Ομιλία στο REX για την Σπίθα.
Θεοδωράκης 17 Ιανουαρίου 2011 «Εγώ ο ίδιος ομολογώ
ότι συνεργάστηκα για τη λύση Καραμανλή, αναγνωρίζοντας τη δύναμη της εξάρτησής
μας από τους Αμερικανούς και προβαίνοντας εν γνώσει μου σε συμβιβασμό. Και
επειδή οι υπεύθυνοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ειδικά μετά το Πολυτεχνείο έψαχναν
και αυτοί τρόπους για να απαλλαγούν από τους στρατιωτικούς και συμφωνούσαν μαζί
μου για τη λύση Καραμανλή, με κάλεσαν στην Ουάσιγκτον τον Ιούνιο του 1974 να
μεσολαβήσω προκειμένου να δεχθεί ο Καραμανλής να αναλάβει αυτό το ρόλο.»
την ανάγκη να αποκαλυφθούν πλήρως και
οι ευθύνες της Αριστεράς στη
τραγωδία του 1974. Αλλά κάτι τέτοιο θα
ξεσκεπάσει όλες τις βρωμιές και δυσωδίες του διαφθαρμένου πολιτικού, κομματικού
συστήματος τόσο στην Αθήνα όσο και στη
Λευκωσία, γι΄αυτό δεν ανοίγει ο διαβόητος φάκελος της Κύπρου. Θα καταποντιστεί
το χρήσιμο πατριωτικό αντι-ιμπεριαλιστικό άλλοθι όλων αν ανοίξει. Τρελοί είναι
να τον ανοίξουν; Μας αρκεί και το πόρισμα παρωδία της Κυπριακής Βουλής μέχρι το
2059 όταν τα εγγόνια, τα δισέγγονα ή τα τρισέγγονά μας, ίσως απελευθερωμένα πια από τους πολιτικούς
μπράβους, με όλους μας να έχουμε
βρικολακιάσει, καταγράψουν την αλήθεια
έστω και για τα ράφια της Ιστορίας…
– Λονδίνο
1955-2011», «Top Secret» “Conspiracy or Blunder?” και βρετ.
Έγγραφα που για πρώτη φορά χρησιμοποιούνται).
ένας έφεδρος Κύπριος αξιωματικός του Τάγματος 336 ΤΕ, έδωσε σε ανώτερό του
φωτοαντίγραφο χάρτου με σχέδιο της τουρκικής εισβολής που του έδωσε αξιωματικός
του ΓΕΕΦ όταν τον χρησιμοποίησε ως μεταφραστή για εξέταση συλληφθέντος Τούρκου
στρατιωτικού. Ο χάρτης είχε ετοιμαστεί
πολύ πριν την εισβολή στην Κωνσταντινούπολη.
Ο χάρτης αυτός γράφει από πάνω τα εξής – « Map done by the Bureau of Intelligence and Research projecting Turkish moves on Cyprus August 13, 1974.” Ο χάρτης ετοιμάστηκε από το Γραφείο Πληροφοριών και Έρευνας προβάλλοντας τις τουρκικές κινήσεις στην Κύπρο 13 Αυγούστου 1974. (Το χάρτη αυτό βρήκε ο δημοσιογράφος κ. Μ. Ιγνατίου στα αμερικανικά αρχεία και πήρε τ΄ονομα χάρτης «Κίσσιγκερ»).
Ο χάρτης που παρέδωσε ο Ρ. Ντενκτάς στις 12 Αυγούστου 1974 στη Γενεύη για
διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.
Χάρτης από τα βρετανικά αρχεία για την τελική προέλαση των Τούρκων
Η πρώτη σελίδα του εγγράφου
ΓΕΕΦ για τις πληροφορίες Συνταγματάρχη Στόκερ το 1973
με τα βρετανικά πλοία πέριξ της Κύπρου
κατά την τουρκική εισβολή
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας





