Πώς
να εγκαταστήσετε μια δικτατορία σε ένα βελούδινο γάντι. Ο πρόεδρος
Ομπάμα μιλάει με τον φίλο του, τον «φιλελεύθερο πατερναλιστή» (sic) Cass
Sunstein και τη σύζυγο του τελευταίου, την «μακιαβελική ιδεαλίστρια»
(resic) Σαμάνθα Πάουερ.
του
Τιερί Μεϊσάν
Η
κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι βαθιά διχασμένη και λίγοι είναι αυτοί που
υπακούουν στον Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος ασχολείται περισσότερο να βρει
μια μέση συμβιβαστική λύση μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων, παρά να
επιβάλλει τη δική του άποψη. Μετά την εξάλειψη της φατρίας
Πετρέους-Κλίντον που υπονόμευε τις προσπάθειές του, ο Πρόεδρος
διαπιστώνει ότι οι Feltman και Power συνεχίζουν τις διεργασίες τους. Ο
Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) ανατρέχει εδώ στη καριέρα της πρέσβη των
ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Samantha Power, και του συζύγου της, του καθηγητή νομικής
και θεωρητικού της μαλακής δικτατορίας, Cass Sunstein.
Δίκτυο Βολταίρος
| Δαμασκός (Συρία)
| 16 novembre 2015
Διορισμένη ως μόνιμη αντιπρόσωπο των Ηνωμένων
Πολιτειών στο Συμβούλιο Ασφαλείας το 2013, η πρέσβης Samantha Power
είναι η ηγέτιδα των «φιλελεύθερων γερακιών», ένα είδος alter ego των
«νεο-συντηρητικών» για την προώθηση του παρεμβατισμού της «Αμερικανικής
Αυτοκρατορίας». Κατά τη διάρκεια της ακρόασης επιβεβαίωσης της από τη
Γερουσία, φώναξε: «Αυτή η χώρα είναι η μεγαλύτερη χώρα στη Γη. Ποτέ δεν
πρόκειται να ζητήσει συγνώμη για την Αμερική!» [1] .
Η νεολαία της Σαμάνθα Πάουερ
Γεννηθείσης στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1970 και μεγαλωμένη στην
Ιρλανδία, μετανάστευσε στην ηλικία των 9 χρόνων στις Ηνωμένες Πολιτείες,
η μητέρα της έχοντας εγκαταλείψει τον πατέρα πιανίστα της για να
ξαναπαντρευτεί έναν πλουσιότερο γιατρό. Μετά τις λαμπρές σπουδές της στη
νομική σχολή του Yale, έγινε αθλητική δημοσιογράφος στο CNN, ένα διεθνή
ειδησεογραφικό δίαυλο του οποίου η σύνταξη φιλοξενούσε ορισμένα μέλη
της 4ης Ομάδας των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων του Fort Bragg [2].
Εισέρχεται στο Carnegie Endowment for International Peace ως βοηθός
του Μόρτον Αμπράμοβιτς, που ήταν τότε και διευθυντής του National
Endowment for Democracy, της νομικής πλευράς της CIA.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη γίνεται
δημοσιογράφος για τις Boston Globe, The Economist, New Republic και U.S.
News and World Report. Συναντά τότε τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος
γίνεται ο μέντοράς της. Ο Χόλμπρουκ οργάνωσε την ανεξαρτησία της Βοσνίας
και Ερζεγοβίνης, την οποία προήδρευε τότε ο Αλία Ιζετμπέγκοβιτς, στο
τέλος ενός πολέμου επιθυμητού από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να
διαμελίσουν τη Γιουγκοσλαβία. Η Σαμάνθα Πάουερ δεν μπορεί να αγνοούσε
ότι ο Ιζετμπέγκοβιτς ήταν περικυκλωμένος από τρεις συμβούλους: για τη
διπλωματία τον Αμερικανό νεοσυντηρητικό Ρίτσαρντ Περλ, για τα
επικοινωνιακά τον Γάλλο λομπίστα Bernard-Henri Lévy (BHL), και για τις
στρατιωτικές υποθέσεις τον Σαουδάραβα ισλαμιστή Οσάμα μπιν Λάντεν [3].
Ο τύπος δεν της ήταν αρκετό. Ξαναρχίζει τις σπουδές της στο Χάρβαρντ,
στη Kennedy School of Government, όπου δημιουργεί, το 1998, το Κέντρο
Carr για τη πολιτική των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Η Σαμάνθα Πάουερ
αντιλαμβάνεται την έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα» με την αγγλοσαξονική
έννοια του όρου: τη προστασία των ανθρώπινων όντων από τις καταχρήσεις
εξουσίας του Κράτους.
Ως υπερδύναμη, η αυτοκρατορία οφείλει να έχει μια πολιτική ανθρώπινων
δικαιώματων και να εκπαιδεύσει τα ανώτερα στελέχη της για αυτό το
σκοπό.
Αυτή η αντίληψη έρχεται πολιτισμικά σε αντίθεση με εκείνη των
λατινικών χωρών οι οποίες μιλούν αντίθετα για «τα δικαιώματα του
ανθρώπου και του πολίτη». Δεν πρόκειται για τις τελευταίες να
περιοριστούν οι εξουσίες του κράτους, αλλά να αμφισβητηθεί η νομιμότητά
του. Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει «πολιτική των ανθρώπινων
δικαιωμάτων», δεδομένου ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι η εισβολή του
λαού στην πολιτική.
Το Κέντρο Carr χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα του πρώην εργολάβου
Γρηγόρη Γ Carr και το Ίδρυμα του Λιβανο-Σαουδάραβα Ραφίκ Χαρίρι.
Το 2001, η καθηγήτρια Πάουερ συμμετέχει ως σύμβουλος στη Διεθνή
Επιτροπή για την παρέμβαση και τη κυριαρχία των κρατών που δημιουργήθηκε
από τον Καναδά. Είναι το ξεκίνημα της έννοιας της «ευθύνης για
προστασία». Οι ειδικοί υποστηρίζουν τη ιδέα ότι για την πρόληψη των
σφαγών, όπως αυτές της Σρεμπρένιτσα και τη Ρουάντα, το Συμβούλιο
Ασφαλείας θα έπρεπε να μπορεί να επέμβει όταν δεν υπάρχει πια κράτος.
Το επόμενο έτος, η Σαμάνθα Πάουερ δημοσιεύει το κύριο έργο της: Ένα
Πρόβλημα από την Κόλαση: Η Αμερική και η Εποχή της Γενοκτονίας (A
problem from Hell : America and the Age of Genocide). Αυτό το βιβλίο,
ιδιαίτερα δύσκολο, θα λάβει το βραβείο Πούλιτζερ. Παρά το γεγονός ότι
αρχίζει με τη Γενοκτονία των Αρμενίων για να τελειώσει με αυτή που
φέρεται να έχουν υποστεί οι Αλβανοί στο Κοσσυφοπέδιο, περιστρέφεται
ουσιαστικά γύρω από το ζήτημα της εξόντωσης των Εβραίων της Ευρώπης από
τη ναζιστική Γερμανία και τη νομική θεωρία του Raphael Lemkins.
Ο Lemkins ήταν εισαγγελέας στη Βαρσοβία κατά τη διάρκεια του
Μεσοπολέμου. Ως εμπειρογνώμονας στην Κοινωνία των Εθνών, κατήγγειλε τα
εγκλήματα «βαρβαρότητας» που διαπράχτηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία
εναντίον των χριστιανών (1894-1915), -μεταξύ άλλων των Αρμενίων- και
μετά από το Ιράκ εναντίον των Ασσυρίων (1933). Κατά τη διάρκεια του Β
’Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος γλύτωσε από τις διώξεις των Ναζί εναντίον
των Εβραίων με την αυτό-εξορία του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε
σύμβουλος στο Υπουργείο Πολέμου. Ολόκληρη η οικογένειά του, η οποία
έμεινε πίσω, δολοφονήθηκε. Σταδιακά, ο ίδιος επινόησε τον όρο
«γενοκτονία» για να περιγράψει μια πολιτική που σκοπεύει την εξάλειψη
μιας συγκεκριμένης εθνοτικής ομάδας. Τελικά έγινε σύμβουλος του
Αμερικανού εισαγγελέα στο Δικαστήριο της Νυρεμβέργης που καταδίκασε
ορισμένους ηγέτες Ναζί για “γενοκτονία”.
Για την Σαμάνθα Πάουερ, ο Ραφαήλ Λέμκινς ανοίξει ένα δρόμο στον
οποίον οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να είχαν επιμείνει. Μόνο ο
γερουσιαστής William Proxmire (συγγενής του Rockefeller) συνέχισε τον
αγώνα του μέχρι την κύρωση από τη Γερουσία, το 1986, της Σύμβασης για τη
πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας. Ως μοναδική
παγκόσμια δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν από τούδε και στο εξής την
υποχρέωση να παρεμβαίνουν εκεί που το απαιτούν τα «Ανθρώπινα
Δικαιώματα».
Ωστόσο, ποτέ δεν αναρωτήθηκε η καθηγήτρια Πάουερ για την ευθύνη των
ΗΠΑ στις σύγχρονες σφαγές, είτε πρόκειται για την άμεση ευθύνη τους
(Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη 1969-75, Ιράκ 1991 – 2003) ή έμμεση
(Ινδονησία, Παπούα, Ανατολικό Τιμόρ, Γουατεμάλα, Ισραήλ και Νότια
Αφρική).
Η «ευθύνη για προστασία» παρέχει τη θεωρητική αιτιολόγηση, κατόπιν
γιορτής, για το «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Κοσσυφοπέδιο. Αυτό που ο
καθηγητή Edward Herman συνοψίζει: «Για την ίδια, οι Ηνωμένες Πολιτείες
δεν αποτελούν το πρόβλημα, είναι η λύση».
Η «ευθύνη για προστασία» έχει μετατραπεί σε «ηθική υποχρέωση» για
παρέμβαση σε οποιαδήποτε χώρα την οποία η Ουάσιγκτον κατηγορεί ότι ασκεί
ή σχεδιάζει γενοκτονία. Δεν χρειάζεται πλέον για να κάνουν πόλεμο, το
κράτος να έχει αποτυγχάνει, φτάνει μόνο ένα πρόσχημα.
Το 2002 πάντα, η Σαμάνθα Πάουερ δίνει μια συνέντευξη στην τηλεοπτική
σειρά του Πανεπιστήμιου του Berkeley, Conversations with History. Σε
ερώτηση σχετικά με την –κατά τη γνώμη της- επιθυμητή αντίδραση των
Ηνωμένων Πολιτειών, εάν σκλήρυνε η ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση και
έκανε γενοκτονία δυνατόν, συνιστά να στείλει μια βαριά στρατιωτική
δύναμη για να διαχωριστούν τα δύο στρατόπεδα. Αυτή η απάντηση είναι
χειραγωγημένη έτσι ώστε να πάρει την πλευρά του Ισραήλ μέσω του
αντισημιτισμού.
Χρειάστηκε τότε την επιστράτευση για βοήθεια Εβραίων Αμερικανών
προσωπικοτήτων, όπως ο του Αβραάμ Foxman της Anti-Defamation League, για
να βγει από αυτή τη άσχημη θέση και να αποκαταστήσει την εικόνα της.
Η Σαμάνθα Πάουερ βλέπει πλέον τον εαυτό της στη κυβέρνηση. Εντάχθηκε
για λίγο το 2003, στην ομάδα της εκστρατείας του στρατηγού Wesley Clark.
Ο πρώην Ανώτατος Διοικητής των ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο διεκδικούσε τότε
το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές.
Το 2005-06, προσκλήθηκε από έναν γερουσιαστή που μόλις έβγαινε από το
πουθενά, τον Μπαράκ Ομπάμα. Αυτός ο νεαρός δικηγόρος είναι ένας
προστατευόμενος του πρώην Σύμβουλου Εθνικής Ασφαλείας Ζμπίγκνιου
Μπρεζίνσκι και του μέντορα του Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Η Σαμάνθα Πάουερ
πληροφορείται για το σχέδιο του να κάνουν αυτόν τον νεαρό μαύρο τον
επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Αποφασίζει να
παραιτηθεί από το Χάρβαρντ και μπαίνει στην ομάδα του για να γίνει
υπουργός εξωτερικών του.
Το 2006, ο Ομπάμα ξεκινά ένα παράξενο κοινοβουλευτικό ταξίδι στην
Αφρική, στην πραγματικότητα μια αποστολή της CIA για να τεθούν τα
θεμέλια μιας αλλαγής καθεστώτος στην Κένυα, μια χώρα από την οποία
προήλθε [4].
Η Samantha Power γίνεται υπεύθυνη για την προετοιμασία του ταξιδιού και
ιδιαίτερα για την επίσκεψη των στρατοπέδων προσφύγων στο Νταρφούρ.
Θα συμμετέχει σε μεγάλο βαθμό στη σύνταξη του The Audacity of Hope :
Thoughts on Reclaiming the American Dream, του βιβλίου μέσω του οποίου
έγινε γνωστός ο Μπαράκ Ομπάμα στο αμερικανικό κοινό και που θα ανοίξει
το δρόμο προς τον Λευκό Οίκο.
Από τότε και στο εξής, η Σαμάνθα Πάυερ γίνεται απαράκαμπτη φιγούρα
της ιμπεριαλιστικής ιντελιγκέντσιας, η Σαμάνθα Πάυερ ιδιοποιείται το
πρόσωπο του Βραζιλίανου Sergio Vieira de Mello. Ο διπλωμάτης αυτός ήταν
Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προτού
δολοφονηθεί στο Ιράκ το 2003, ενώ ο ίδιος ήλπιζε να γίνει γενικός
γραμματέας. Του αφιερώνει, το 2008, μια ενθουσιώδη βιογραφία:
Διατηρώντας τη φλόγα ζωντανή: Sergio Vieira de Mello και ο αγώνας για να
σωθεί ο κόσμος (sic). Επηρεάζει έναν άλλο οπορτουνιστή, τον Γάλλο
Μπερνάρ Κουσνέρ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Mello ως ΕιδικόΑντιπροσώπο του
Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κόσσοβο (1999-2001), και μετά
επιλέχθηκε από την Ουάσιγκτον ως υπουργό Εξωτερικών του Νικολά Σαρκοζί
(2007-2010 ).
Η Σαμάνθα Πάυερ πολιτεύεται ενεργά σε παρεμβατικές οργανώσεις,
συμπεριλαμβανομένου του International Crisis Group του δισεκατομμυριούχο
Ουγγροαμερικανού George Soros και του Genocide Intervention Network
(που έγινε United to End Genocide).
Η Σαμάνθα Πάουερ και ο Cass Sunstein
Με την επαφή της με τον Μπαράκ Ομπάμα, συναντά έναν φίλο του, τον
καθηγητή Cass Sunstein, που γεννήθηκε σαν κι αυτήν στις 21 Σεπτεμβρίου,
αλλά δεκαέξι χρόνια μεγαλύτερος της. Δίδασκε για πολύ καιρό στο Σικάγο,
όπου συνδέθηκε με το νεαρό πολιτικό, στη συνέχεια πήγε στο Χάρβαρντ,
όπου το γραφείο του ήταν ένα τετράγωνο πιο μακριά από αυτό που κατείχε η
Σαμάνθα. Και οι δύο καταβροχθίζονται από φιλοδοξία και θα έκαναν τα
πάντα να γίνονται αντιληπτοί. Τον Ιούλιο του 2008, παντρεύονται στην
Ιρλανδία, αυτή, η καθολική και αυτός, ο εβραίος καμπαλιστής. Μαζί θα
αποτελέσουν αυτό που ο λαϊκιστής δημοσιογράφος Glenn Beck ονομάζει το
«πιο επικίνδυνο ζευγάρι της Αμερικής».
Φλύαρος συγγραφέας -ο Cass Sunstein γράφει μερικά βιβλία κάθε χρόνο
και μεγάλη ποσότητα χρονικών στις μεγάλες εφημερίδες- έχει γνώμη για τα
πάντα, για τους φόρους όπως και για τα δικαιώματα των ζώων. Είναι ο
πανεπιστημιακός με τις περισσότερες αναφορές στον αμερικανικό τύπο [5].
Και για καλό λόγο: αναφέρεται συστηματικά για την εξουσία του Κράτους
ενάντια στους διαδίκους, είτε για να στηρίξει τις στρατιωτικές επιτροπές
του Τζορτζ Μπους στο Γκουαντάναμο ή να καταπολεμήσει την Πρώτη
Τροποποίηση (ελευθερία της έκφρασης).
Με άλλα λόγια, ενώ η Σαμάνθα Πάουερ εξυψώνει τα «ανθρώπινα
Δικαιώματα» και γίνεται το πνευματικό σημείο αναφοράς του είδους, ο
σύζυγός της Cass Sunstein εναντιώνεται έντονα σε ατά και γίνεται το
πνευματικό σημείο αναφοράς για νομικά ζητήματα. Μπορούν να υπερασπιστούν
τα πάντα και τα αντίθετά τους με τον ίδιο ενθουσιασμό, αρκεί να τους
είναι χρήσιμα.
Ο Sunstein δημοσιεύει την εποχή εκείνη με τον οικονομολόγος
συμπεριφορών Richard Thaler: Nudge : Improving Decisions about Health,
Wealth, and Happiness. Οι συγγραφείς μελετούν τις κοινωνικές επιρροές
που οδηγούν τους καταναλωτές να κάνουν κακές επιλογές. Με τον τρόπο
αυτό, θα αναπτύξουν μια θεωρία για το πώς θα μπορούσε κανείς να
χρησιμοποιήσει αυτές τις κοινωνικές επιρροές για να τους κάνει να πάρουν
τη «καλή επιλογή». Είναι αυτό που αποκαλούν τον «φιλελεύθερο
πατερναλισμό», ένα οξύμωρο που παραπέμπει κατ ’ευφημισμόν σε μέθοδο της
χειραγώγησης των μαζών.
Τον Σεπτέμβριο 2015, ο Πρόεδρος Ομπάμα θα υιοθετήσει τον «φιλελεύθερο
πατερναλισμό» ως νέα πολιτική του και θα δώσει οδηγίες στη κυβέρνηση
του να πολλαπλασιάσει τα «σπρωξίματα» [6].
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2007-08, ο Sunstein
γράφει με τον Adrian Vermeule για τα πανεπιστήμια του Σικάγου και
Χάρβαρντ μια έκθεση που θα επιβληθεί ως δόγμα στη κυβέρνηση Ομπάμα για
να καταπολεμήσει τις «θεωρίες συνωμοσίας» -δηλαδή κατά της
αμφισβήτησης της επίσημης ρητορικής- και που θα εμπνεύσει αργότερα τον
πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και το Ίδρυμα ο Jean Jaurès [7].
Στο όνομα της υπεράσπισης της «Ελευθερίας» κατά του εξτρεμισμού, οι
συγγραφείς ορίζουν ένα πρόγραμμα για να εξολοθρευθεί αυτή η αντίθεση:
«Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε μια σειρά από πιθανές απαντήσεις.
1. Η κυβέρνηση μπορεί να απαγορεύσει τις θεωρίες συνωμοσίας.
2. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβάλει κάποιο είδος φόρου, χρηματικού ή άλλου, σε εκείνους που διαδίδουν τέτοιες θεωρίες.
3. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να συμμετάσχει σε μια απαντητική συζήτηση για να δυσφημίσει τις θεωρίες συνωμοσίας.
4. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να προσλάβει αξιόπιστες ιδιωτικές εταιρείες για να αναλάβουν τις απαντήσεις.
5. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να συμμετάσχει σε ανεπίσημη επικοινωνία με τρίτους και να τους ενθαρρύνει» [8].
Προχωρά η δικτατορία σε ένα βελούδινο γάντι είναι.
Ο Cass Sunstein θα διοριστεί από τον Πρόεδρο Ομπάμα επικεφαλής του
OIRA, ένα γραφείο του Λευκού Οίκου υπεύθυνο για τη διοικητική
απλούστευση.
Θα περάσει το πρώτο έτος να κάνει κάτι άλλο: να βρεθούν οικονομικά
επιχειρήματα για να δικαιολογηθεί η ανάγκη για την καταπολέμηση της
διάδοσης του άνθρακα στην ατμόσφαιρα το οποίο φέρεται να προκαλέσει την
υπερθέρμανση του πλανήτη. Μια καλή είδηση για τον πρόεδρο Ομπάμα ο
οποίος, ενώ εργαζόταν για τον πρώην αντιπρόεδρο Αλ Γκορ και τον
οικονομικό εταίρο του Ντέιβιντ Blood, συνέταξε το καταστατικό της
Climate Exchange Ltd και εκείνο του χρηματιστήριου ανταλλαγής των
δικαιωμάτων εκπομπής του άνθρακα στο Σικάγο, επιχειρήματα που θα
υιοθετηθούν από τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και τον υπουργό
Εξωτερικών του Λωράν Φαμπιούς για να προετοιμάσουν τη Cop 21 (Conference
on climate change) και να εμπλουτίσουν τους φίλους τους [9].
Σαμάνθα Πάουερ, από επίκαιρη πανεπιστημιακή σε γυναίκα εξουσίας
Επιστρέφοντας στην προεκλογική εκστρατεία. Σε μια συνέντευξη στη
Scotsman, η Σαμάνθα Πάουερ περιγράφει την αντίπαλο του Ομπάμα για το
χρίσμα των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον ως «τέρας» ικανό να βρωμίσει
ψευδώς οποιονδήποτε προκειμένου να κερδίσει μια θέση (ένας υπαινιγμός
για την εκλογή διαμάχη για τη NAFTA ). Το περιστατικό την ανάγκασε να
παραιτηθεί. Στη συνέχεια ο μέντοράς της, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, (ο οποίος
κάλυψε την γενοκτονία στο Ανατολικό Τιμόρ), θα χρησιμεύσει ως μεσάζων
μεταξύ των δύο γυναικών για να ρυθμιστεί η διαφορά.
Κατά την περίοδο της προεδρικής μετάβασης, εργάζεται με τον
μελλοντικό σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Τόμας Ντόνιλον και την Wendy
Sherman για τη διαδοχή στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Αλλά τελικά είναι η Χίλαρι
Κλίντον -64 χρονών, πρώην first lady και πρώην γερουσιαστή- και όχι η
νεαρή κυρία Power-Sunstein που θα γίνει η υπουργός εξωτερικών του
πρόεδρου Ομπάμα.
Η Σαμάθα Πάουερ θα γίνει ειδική βοηθός του προέδρου και διευθύντρια
του Γραφείου Πολυμερών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Λευκού
Οίκου. Εισηγείται το διορισμό ενός πρώην βοηθού της Μαντλίν Ολμπράιτ,
David Pressman, ως Διευθυντή των εγκλημάτων πολέμου και αγριοτήτων του
Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Είχε δημιουργηθεί με τον Τζον Πρέντεργκαστ
μια οργάνωση για να διαδώσει την ιδέα μιας γενοκτονίας στο Νταρφούρ,
Not on Our Watch, και είχε στρατολογήσει σε αυτή διασημότητες του
Χόλιγουντ, όπως τον George Clooney και Matt Damon. Στο ίδιο πνεύμα,
καταφέρνει να πείσει τον Πρόεδρο Ομπάμα για τη δημιουργία ενός
Συμβουλίου για τη πρόληψη των φρικαλεοτήτων, συγκεντρώνοντας διάφορες
αμερικανικές υπηρεσίες [10].
Περιέργως, αυτή η οργάνωση δεν δημοσίευσε ποτέ καμία έκθεση και
αρκέστηκε σε μια και μόνο σύντομη ενημέρωση του Κογκρέσου. Γνωρίζουμε
μόνο ότι συνεχάρη για την επιτυχή επιχείρηση στην Κένυα, η οποία
αναφέρεται στο ταξίδι που οργανώθηκε από τη CIA και τη Σαμάνθα Πάουερ
στην Αφρική για τον γερουσιαστή Ομπάμα, μια αλλαγή του καθεστώτος η
οποία, μακριά από το να αποφύγει μια γενοκτονία, έγινε εις βάρος πολύ
καλά προετοιμασμένων φυλετικών σφαγών. Τελικά, αυτό το Συμβούλιο έγινε
καπνός όταν το ΙΚ ξεκίνησε την εθνοκάθαρση στο ιρακινό Σουνιστάν [11].
Τον Οκτώβριο 2009, η ίδια γράφει το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του
Ομπάμα για την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Ανέπτυξε την ιδέα
μιας ηθικής μεταβλητής γεωμετρίας: ένας πρόεδρος πρέπει να
χρησιμοποιήσει βία και, δυστυχώς, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως έναν
Μαχάτμα Γκάντι ή Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ
Στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας συναντά και γνωρίζει τον βοηθό της
Χίλαρι Κλίντον ο οποίος προετοιμάζει την «Αραβική Άνοιξη», τον πρώην
«Αμερικανό ανθύπατο» στο Λίβανο, Jeffrey Feltman. Επρόκειτο να
ανατραπούν τα αραβικά κοσμικά καθεστώτα (στη Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη,
Συρία και την Αλγερία), είτε είναι η όχι σύμμαχοι των Ηνωμένων
Πολιτειών, και να τοποθετηθούν στην εξουσία οι Μουσουλμάνοι Αδελφοί.
Όταν ο Μουαμάρ αλ Καντάφι δήλωσε ότι η χώρα του δέχεται επίθεση από
την Αλ Κάιντα να Βεγγάζη, μετακινεί το στρατό του να επανακτήσει τις
στρατιωτικές βάσεις που έχουν καταλάβει οι τρομοκράτες, και ανακοινώσει
με έμφαση ότι εάν δεν παραδίδονται θα χυθούν «ποτάμια αίματος», η
Σαμάνθα Πάουερ έχει έτοιμο το λόγο της. Τα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων
μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια λαϊκή
επανάσταση και ότι ο αλ-Καντάφι είναι έτοιμος να σκοτώσει τον ίδιο τον
λαό του. Συνεπώς, πρέπει οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτρέψουν τη
γενοκτονία που ετοιμάζεται. Γρήγορα, ο πόλεμος κατά της Λιβύης, που είχε
προγραμματιστεί από το 2001, τήθεται σε κίνηση. Το εγχείρημα θα
κοστίσει τις ζωές 160.000 ανθρώπων και να εκτοπίσει περισσότερους από
τέσσερα εκατομμύρια άλλους.
Η Μόνιμη Αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Σαμάνθα Πάουερ, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τον Αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα και Διευθυντή των Πολιτικών Υποθέσεων του Οργανισμού, Jeffrey Feltman.
Πρεσβευτής στον ΟΗΕ και επικεφαλής των φιλελεύθερων γερακιών
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, ο Ομπάμα προσπαθεί να
ξεφορτωθεί τους πολεμοχαρείς που συνωμοτούν πίσω από την πλάτη του.
Δίνει εντολή για σύλληψη, με χειροπέδες στα χέρια, του διευθυντή της
CIA, στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, και απομακρύνει τη Χίλαρι Κλίντον. Το
τόσο ονειρεμένο υπουργείο εξωτερικών είναι πάλι προς διανομή, αλλά ο
Πρόεδρος Ομπάμα θα διορίσει τον Τζον Κέρι -70 χρονών, γερουσιαστή επί
28 χρόνια και πρώην υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ-.
Η Σαμάνθα Πάουερ -43 χρονών, μη αιρετή- θα καταφέρει όμως να διοριστεί πρεσβευτής στον ΟΗΕ.
Η Πάουερ είχε δείξει μέχρι τώρα υπάκουη, υποστηριζόμενη την «Αραβική
Άνοιξη», αλλά και δεχόμενη τη συμφωνία με τη Ρωσία κατά τη διάσκεψη της
Γενεύης. Στα Ηνωμένα Έθνη, ξαναβρίσκει τον πρώην βοηθό του Χίλαρι
Κλίντον, Jeffrey Feltman, ο οποίος έγινε Διευθυντής των Πολιτικών
Υποθέσεων του Οργανισμού, ήτοι, το πραγματικό αφεντικό των Ηνωμένων
Εθνών. Από το διορισμό του τον Ιούνιο του 2012, ο Feltman οργάνωνε
κρυφίως το σαμποτάρισμα του Ανακοινωθέντος της Γενεύης για την υπουργό
εξωτερικών [12].
Ο άνθρωπος είναι επιδέξιος και δεν θα αργήσει να τουμπάρει την φιλόδοξη
πρέσβη Πάουερ και να την εντάξει στο πλευρό του, εν αγνοία του νέου
υπουργού εξωτερικών Τζον Κέρι.
Το σχέδιο είναι απλό: η Power θα πρέπει να κερδίσει χρόνο με τους
Ρώσους και τους Ιρανούς, ενώ ο Feltman θα προσελκύσει την Σαουδική
Αραβία και την Τουρκία με ένα σχέδιο συνολικής και άνευ όρων παράδοσης
της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, και οι στρατηγοί Πετρέους και Allen
θα οργανώσουν το μυστικό πόλεμο για την ανατροπή του Άσαντ. Αν όλα πάνε
καλά, οι ΗΠΑ θα νικήσουν, η Ρωσία θα εξαχθεί από την Εγγύς Ανατολή, το
Ιράν θα παραμείνει υπό το εμπάργκο, και ο Πρόεδρος Ομπάμα θα βρεθεί προ
τετελεσμένων γεγονότων.
Πράγματι, η Samantha Power θα καταφέρει να αποτύχουν όλες οι προσπάθειες για πολιτική λύση της σύγκρουσης στη Συρία.
Στο θέμα της Συρίας, η Σαμάνθα Πάουερ θα συνεργαστεί μετά από λίγο με
τη Syrian Emergency Task Force, η οποία παρουσιάζεται ως μια ομάδα
Σύρων επαναστατών που προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους Αμερικανούς
ηγέτες. Διοικείται στη ουσία από τον Mouaz Μουσταφά, έναν Παλαιστίνιο
μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, πρώην κοινοβουλευτικό βοηθό του
Τζον Μακέιν και πρώην δημοσιογράφο της Al-Jazeera, που εργάζεται για το
Washington Institute for Near East Policy (δεξαμενή σκέψης της AIPAC)
και εμπλεκόμενο σε διάφορους στόχους της «Αραβικής Άνοιξης». Διεύθυνε
την τηλεόραση Sawatel που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο για να εγκατασταθεί
ο Μοχάμεντ Μόρσι, και στη συνέχεια, διεύθυνε με επικεφαλής το Libyan
Council of North America. Ήταν αυτός που οργάνωσε το ταξίδι του Τζον
Μακέιν στη Συρία, το Μάιο 2013, και τη συνάντησή του με το μελλοντικό
χαλίφη του ΙΚ [13].
Όταν ο δυτικός τύπος μαθαίνει τη σφαγή αμάχων στη Γκούτα της Δαμασκού
με χημικά όπλα και να την παρουσιάσει ως δράση του «καθεστώτος του
Μπασάρ» εναντίον «της δημοκρατικής αντιπολίτευσης» του, βρίσκει
επιτέλους την ευκαιρία να υπερασπιστεί τους ευάλωτους πληθυσμούς.
Στη διάρκεια ενός συνέδριου στο Center for American Progress,
τάσσεται υπέρ μιας «περιορισμένης βομβιστικής επίθεσης με σκοπό να
προληφθεί και να εμποδιστεί η μελλοντική χρήση χημικών όπλων». Αλλά όταν
πληροφορήθηκε ότι η υπόθεση αυτή είναι στην πραγματικότητα μια
επιχείρηση υπό ψευδή σημαία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών για να μπει
το ΝΑΤΟ στον πόλεμο, έλαβε από τον Λευκό Οίκο την εντολή να μην κάνει
τίποτα. Σφηνωμένη μεταξύ του ανθρωπιστικού λόγου της, των δεσμεύσεων της
με τον Feltman και της πίστης της στον πρόεδρο, φεύγει με το σύζυγό της
σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ιρλανδία ενώ η συζήτηση στο
Συμβούλιο Ασφαλείας θα διεξαχθεί χωρίς εκείνη [14].
Η όμορφη φιλανθρωπική υπέρ-των-δικαιωμάτων-του ανθρώπου ρητορική της
Σαμάνθας Πάουερ είναι ένα ατού στη διάρκεια της επίθεσης του ΙΚ/Daesh
στο Ιράκ. Επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να αναγκάσει τον εκλεγμένο
πρωθυπουργό Νούρι αλ Μαλίκι να παραιτηθεί χωρίς να χρειάζεται να
συζητήσουν τη παραβίαση του για το εμπάργκο των ΗΠΑ για τις πωλήσεις
όπλων και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα παρακάμπτοντας το δολάριο. Βοηθά
επίσης να δικαιολογηθεί η δημιουργία του Διεθνούς Συνασπισμού
αντι-ΙΚ/Daesh ο οποίος, βεβαίως, με τις οδηγίες του Feltman στον ΟΗΕ και
του Πετρέους στο KKR, αντί να βομβαρδίσει την τζιχαντιστική οργάνωση θα
της ρίχνει με αλεξίπτωτα όπλα και πυρομαχικά για ένα χρόνο.
Η Σαμάνθα Πάουερ, αναγκάζεται όμως να πετάξει τα χαρτιά της κατά τη διάρκεια της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία.
Σε μια συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, συνηγορεί για την
επέμβαση των ΗΠΑ, και έρχεται σε σύγκρουση με τον Robert Malley,
επικεφαλής για την Εγγύς Ανατολή στο Συμβούλιο. Ο Robert Malley είναι
γιος του γαλλοφώνου δημοσιογράφου και ιδρυτή της Afrique-Asie, Simon
Malley, και της Barbara Malley, πρώην συνεργάτιδα του αλγερινού FLN.
Έκανε εκστρατεία κατά του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, αλλά για την ηγεσία των
ΗΠΑ με τα αναπτυσσόμενα κράτη. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στις
διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Είναι μια σχέση του προέδρου Μπασάρ
αλ-Άσαντ, τον οποίο συνάντησε πολλές φορές και ο ίδιος τον γνωρίζει
καλά. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να καταπιεί την ιστορία του
τυράννου-που-δολοφονεί-τον-δικό-του-λαό. Ο Malley τόνισε ότι η Αραβική
Δημοκρατία της Συρίας, με την υποστήριξη της Ρωσία, κέρδισε και ότι
είναι καιρός να κάνουμε ειρήνη. Η Πάουερ προσποιείται ότι υποκύπτει,
αλλά η CIA έχει ήδη ξεκινήσει ένα νέο πόλεμο, αυτή τη φορά για να
δημιουργήσει ένα Κουρδιστάν στο βόρειο τμήμα της Συρίας, σε ένα
μη-κουρδικό έδαφος κατά 70%.
Όπως ο σύζυγός της, ο «φιλελεύθερος πατερναλιστής» Cass Sunstein, η
Samantha Power αυτοπροσδιορίζεται με ένα οξύμωρο σχήμα:
αυτοδιακηρύσσεται χωρίς γέλιο «μακιαβελική ιδεαλίστρια».
Θυμηθείτε:
Οι
καθηγητές Σαμάνθα Πάουερ και Cass Sunstein σχηματίζουν ένα φιλόδοξο
ζευγάρι στο οποίο κάθε εταίρος εκφωνεί αριστοτεχνικά τη διαμετρικά
αντίθετη ομιλία. Ωστόσο, και οι δύο ξαναβρίσκονται μαζί για να
υπερασπιστούν την «αμερικανική αυτοκρατορία” κατά των πολιτών και
ενάντια στους λαούς.
Για
την Σαμάνθα Πάουερ, στο όνομα των «Δικαιωμάτων του ανθρώπου»
επιτρέπονται τα πάντα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ για τον Cass
Sunstein, είναι στο όνομα της «ελευθερίας» που το κράτος επιτρέπεται να
κάνει τα πάντα. Το σημαντικό είναι ο λόγος να κρύβει την πραγματικότητα.
Η
πρέσβης Σαμάνθα Πάουερ υποστηρίζει σήμερα τη φατρία
Κλίντον-Πετρέους-Allen Feltman που καταπολεμά τη Ρωσία, το Ιράν και τη
Συρία. Ενώ ο καθηγητής Cass Sunstein διατυπώνει θεωρία για μια μορφή
ήπιας δικτατορίας. Έπεισε τον Πρόεδρο Ομπάμα να χειραγωγήσει τις απόψεις
των ανθρώπων με τη λογοκρισία ή αμαυρώνοντας την αντιπολίτευση, και να
χειραγωγήσει τη συμπεριφορά τους ενεργώντας στο κοινωνικό τους
περιβάλλον.
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Σε θρίλερ έχει εξελιχθεί η εξαφάνιση ενός 58χρονου Έλληνα ορθόδοξου μοναχού στην Τουρκία, ο οποίος αναχώρησε από τα Γιαννιτσά με προορισμό τον Πόντο και την Καππαδοκία, επιθυμώντας να επισκεφθεί τις πατρογονικές εστίες της οικογένειάς του και να ζήσει ως ασκητής. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, τα ίχνη του παραμένουν άγνωστα, με τους συγγενείς του να αναζητούν απεγνωσμένα ένα σημάδι ζωής.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Η υπόθεση παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη, όπου οι αδελφές του περιέγραψαν τις συνθήκες της εξαφάνισής του και τις προσπάθειες που έχουν κάνει για να τον εντοπίσουν.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η ανακάλυψη του εισιτηρίου αποτέλεσε το πρώτο σημαντικό στοιχείο για τις κινήσεις του 58χρονου. Η οικογένεια κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι ο μοναχός επιβιβάστηκε σε λεωφορείο με προορισμό την Τουρκία. Ωστόσο, δεν γνώριζε εάν είχε καταφέρει να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί να συνεχίσει προς τις περιοχές που επιθυμούσε να επισκεφθεί.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Με λίγα λόγια, ένα έργο ενός Ιταλού καλλιτέχνη (με Βενετσιάνικη εκπαίδευση) που απεικονίζει μια «Ελληνίδα» (στην πραγματικότητα τη σύζυγό του) έγινε το θεμέλιο της ουγγρικής εθνικής συλλογής. Αυτό αντανακλά την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Αψβουργικής Ουγγαρίας του 19ου αιώνα.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
1. Η κυβέρνηση μπορεί να απαγορεύσει τις θεωρίες συνωμοσίας.
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πριν
GEOPOLITICO1 μήνα πριν
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πριν
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πριν
Αναλύσεις3 μήνες πριν