Ο
καταιγισμός πληροφοριών γύρω από την «έξοδο» της Βρετανίας από την ΕΕ
αφήνει λίγα περιθώρια για ορθή αντίληψη των βραχυχρόνιων εξελίξεων και
θολώνει τις εκτιμήσεις για τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες τάσεις.
Το άρθρο τον σύνδεσμο του οποίου κρίνω χρήσιμο να παραθέσω στο τέλος
μαζί με το αγγλικό κείμενο στο οποίο αναφέρεται, μας δίνει πολλές
χρήσιμες πληροφορίες.

Πρώτον, οι Βρετανοί δεν βιάζονται. Μάλιστα, με τον γνωστό ψύχραιμο
βρετανικό τρόπο συνηγορούν ότι αρχίζουμε και βλέπουμε τι θα γίνει.
Βέβαια, στοιχειώδης γνώση της Βρετανικής πολιτικής στην Ευρώπη επιτρέπει
να γνωρίζουμε τους προσανατολισμούς.

1. Όχι «ένωση» αλλά συνεργασία, κυρίως στον εμπορικό τομέα (ποιος
   θυμάται την EFTA ή ΕΖΕΕΣ γύρω από την τότε ΕΟΚ ως δομή που θέλει το
   Λονδίνο).
2. Όχι υπερεθνικότητα αλλά εμπορικές σχέσεις και διακυβερνητικές διαβουλεύσεις.
3. Συνεργασία στην υψηλή πολιτική αλλά όπως το είχε θέση η Θάτσερ όριο
   είναι ο ουρανός για την άμυνα και την ασφάλεια πλην αυτός ο ουρανός έχει
   οροφή που λέγεται Ατλαντική Συμμαχία.
4. Όχι πολλές και στενές σχέσεις με ΗΠΑ με τις οποίες των προνόμιο «ειδικών σχέσεων» έχει το Λονδίνο.

Δεύτερον,
οι φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύχθηκαν και οι οποίες κατά τα άλλα είναι
πολύ σοβαρές ή και επικίνδυνες  θα γίνει προσπάθεια να ροκανιστούν μέσα
από μακρόσυρτες διαδικασίες: Π. Ήφαιστος, ΠΕΡΙ «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΥ ΤΟ
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ» VERSUS ΠΟΛΙΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ή ΤΟ
BREXIT ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ http://wp.me/p3OlPy-1jj http://wp.me/p3OqMa-1ck και ΝΤΕ ΓΚΟΛ, ΤΣΟΡΤΣΙΛ, ΘΑΤΣΕΡ: Πίσω στα θεμελιώδη. Με εισαγωγή Π. Ήφαιστος http://wp.me/p3OlPy-1ju.
Όπως υπονοήσαμε στο υστερόγραφο 2 αυτών των παρεμβάσεων, η
κατάσταση στην Ιρλανδία και Σκοτία ήταν πάντα οριακή. Κανείς βέβαια παρά
το ότι δεν θα μπορούσε να το αποκλείσει, δεν είναι ορθολογιστικό να
θεωρεί την διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου ως κάτι απλό και εύκολο.

Τρίτον, όσο αυτή η αμφίπλευρη και αμφίσημη κατάσταση διαιωνίζεται και
όσο αναπόδραστα το «ηπειρωτικό σκορποχώρι» αναδεικνύει τι πραγματικά
είναι, ένα δηλαδή μεγάλο και διαφοροποιημένο πεδίο συμφερόντων
συμπεριλαμβανομένων και των στρατηγικών ζητημάτων, τόσο περισσότερο η
θέση του Λονδίνου θα ενισχύεται. Χθες μάλιστα, υπονοήσαμε κάτι τέτοιο
όταν γράψαμε «δεν ξέρουμε πως θα είναι η ΕΕ σε δύο χρόνια».
Κρίσιμη σίγουρα είναι η θέση της Γερμανίας. [Για το γερμανικό ζήτημα
έχουμε γράψει πολλά και δε, χρειάζεται να επανέλθουμε εδώ. Για μια
σύντομη εισήγηση βλ. ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ
ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2009-12 ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΕ http://wp.me/p3OlPy-sn, περισσότερα σε κεφάλαια βιβλίων]

Τέταρτον, όσο περισσότερο διαιωνίζεται μια μακρόσυρτη διαπραγμάτευση
που οι Βρετανοί ολοφάνερα το θέλουν (ενώ κάποια μέλη της τεχνόσφαιρας
των Βρυξελλών για λόγους που δεν είναι πλήρως σαφείς αλλά κανείς μπορεί
να τους μαντέψει, «θέλουν διαπραγματεύσεις άμεσα») τόσο περισσότερο θα
ενεργοποιούνται τα στρατηγικά αντανακλαστικά των μεγάλων δυνάμεων. Στο
περιφερειακό υποσύστημα θεωρούνται ως μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης η
Γερμανία, η Ρωσία, η Γαλλία και ασφαλώς η Μεγάλη Βρετανία. Μέγα ζήτημα
εξάλλου, η εξέλιξη του οποίου δεν εξαρτάται μόνο από την κατανομή ισχύος
στην Ευρώπη αλλά και πλανητικά, είναι το κέντρο βάρος της Αμερικανικής
στρατηγικής. Σίγουρα, εξάλλου, όσο περισσότερο θα κινούνται οι
στρατηγικές σεισμικές πλάκες, τόσο περισσότερο κάποιοι γραφειοκράτες και
τεχνοκράτες που τώρα φωνασκούν θα περιθωριοποιούνται και εξαφανίζονται
από τον δημόσιο διάλογο.

Πέμπτο,
πολλοί που παρεμβαίνουν ή γράφουν ξεχνούν ή δεν ξέρουν κάτι. Η
ανθρώπινη συμπεριφορά σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο δεν προβλέπεται.
Τάσεις και προσανατολισμούς μόνο μπορούμε να εξετάσουμε. Εντός αυτών των
προσανατολισμών στην βάση πάγιων τυπολογιών και αξιωμάτων της
Θουκυδίδειας παράδοσης προσπαθούμε να φωτίσουμε κάποιες προϋποθέσεις για
να επαληθεύσουμε προς τα πού κινούνται τα πράγματα και ποιες είναι οι
συνθήκες [Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της
διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb ].
Ιδιαίτερα στην διεθνή πολιτική και πολύ περισσότερο στην
μεταψυχροπολεμική συγκυρία, ένα τέταρτο του αιώνα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
οι μεταβλητές και οι τιμές κύμανσής τους είναι αστάθμητες και
απρόβλεπτες. Κινούμενες σεισμικές πλάκες έχουμε, όπως γράψαμε ήδη όταν
διαβάσαμε και σχολιάσαμε την ομιλία του Κάμερον πριν τρία περίπου χρόνια
[Π. Ήφαιστος, ΒΡΕΤΑΝΙΑ – ΕΕ: ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΣΕ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΜΙΑΣ ΕΕ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕΤΑ
ΤΟ 1992 ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΣΕΙΣΜΙΚΕΣ ΠΛΑΚΕΣ http://wp.me/p3OlPy-1jg].

Ακολουθεί ως παράρτημα το κείμενο που έδωσε την αφορμή για το παρόν σχόλιο

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestosedu.gr / www.ifestos.edu.gr – info@ifestosedu.gr
Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/
Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/
Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/
Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/
Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/
Κονδυλης Παναγιώτης– https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/
Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/
Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/
Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/
Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/
Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/
Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos
Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB
«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos
Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

https://theintercept.com/2016/06/24/british-exit-eu-still-not-inevitable-despite-referendum/

Η ανάρτηση του συνδέσμου περιέχει βίντεο τα οποία για να δει κάποιος μπορεί να επισκεφτεί την σελίδα.

British Exit From EU Not Inevitable, Despite Referendum

Robert Mackey

June 25 2016, 12:43 a.m.

IN THE FIRST HOURS after the British public voted to
exit the European Union, amid all sorts of triumphal statements and
recriminations, one declaration was notably absent: the formal
notification to the EU that the United Kingdom intends to leave the
organization, which is required to start the clock on negotiations for a
departure.

Prime Minister David Cameron, who led the failed campaign to convince voters to stay in the EU, told the public that
an exit would not happen soon, as he intended to resign in three months
and leave it to his successor to decide “when to trigger Article 50″ of
the union’s basic agreement, the Lisbon Treaty, which says that a
member state has two years after declaring its desire to leave to
negotiate the terms of its exit.

Speaking to the press a short time later, the man considered most
likely to be prime minister in October, Boris Johnson, the former mayor
of London, also seemed in no hurry to get the process started.

“In voting to leave the EU, it is vital to stress that there is no
need for haste,” Johnson said, “and indeed, as the prime minister has
just said, nothing will change over the short term, except that work
will have to begin on how to give effect to the will of the people and
to extricate this country from the supranational system.”

Given that the popular mandate his side had just won was summed up in
a single word on the backdrop behind him, “Leave,” it seemed odd that
Johnson made no mention of the fastest way to get that process started,
by pressing for an immediate Article 50 declaration.

That fact did not escape observers in other parts of Europe, like the former foreign minister of Sweden, Carl Bildt.

The reason could be that Johnson has something very different in
mind: a negotiated compromise that would preserve most of the benefits
of EU membership for British citizens and businesses but still satisfy
the popular will to escape the attendant responsibilities and costs.

In this context, it is important to keep two things in mind. First,
it was Johnson himself who suggested, when he joined the Leave campaign
in February, that a vote to depart could be used as a stick to negotiate
not a full departure from the EU, but a better deal for the UK. “There
is only one way to get the change we need, and that is to vote to go,
because all EU history shows that they only really listen to a
population when it says ‘No,’” Johnson wrote then. “It is time to seek a new relationship, in which we manage to extricate ourselves from most of the supranational elements.”

Second, as the legal blogger David Allen Green has explained clearly,
the measure Britons just voted for “was an advisory not a mandatory
referendum,” meaning that it is not legally binding on the government.
No matter who the prime minister is, he or she is not required by the
outcome to trigger Article 50. And, despite what senior figures in the
EU and its other states might say, there is no way for them to force the
UK to invoke Article 50.

What all this means in practice is that, while it would be political
suicide for any leader to try to avoid acting to satisfy the popular
will expressed at the ballot box, there is some wiggle room for a new
government to try to find a compromise arrangement that would satisfy a
larger share of the population than just the slim majority of voters who
demanded separation.

As he makes up his mind on whether to seek the premiership, and
considers how to appeal to the nearly half of the British population
that wanted to stay in the EU, Johnson did not have to go far to get a
sense of the seething outrage in parts of the country, like London, that
voted overwhelmingly against leaving. Walking out of his home on
Friday, Johnson was booed and jeered by some of his neighbors, who
chanted, “scum” and “traitor.”

He might also have caught his father, Stanley Johnson, appearing on
television on Friday to discuss the results, wearing a T-shirt with the
word “Remain” on it, making it clear that even within the politician’s
own family, pro-Europe sentiment was strong.

Then there is also the fact that, as Matthew Parris notes in a column on the bizarre politics of what comes next in London’s Times,
“about 160 of the 650 MPs elected last year want Britain to leave the
EU. The overwhelming majority of Westminster MPs believes that leaving
would be a mistake. Many believe it would be a very grave mistake. Not a
few believe it would be calamitous.” Because of that, Parris observes,
“Our experiment in direct democracy is hurtling towards our tradition of
representative democracy like some giant asteroid towards a moon.”

Given that a two-thirds majority of the current Parliament opposes
leaving the EU, Parris suggested, a new general election next year was
almost inevitable, further delaying even the start of the process.

While it is hard to predict just what the mood in the country might
be then, there were also signs on Friday of an ugly current of
xenophobia inspired by the Leave campaign’s rhetoric against immigration
that a new prime minister will have to reckon with.

After the financial markets reacted to the vote for a British exit
from the EU as predicted, with a sharp drop in the value of the British
pound, some Leave voters instantly regretted their decisions.

Meanwhile, other senior figures in the Leave campaign started to
retreat from central elements of their platform — like the promise that
money saved on EU membership dues would be used to shore up the National Health Service and there would be a halt in the flow of migrant workers from abroad.

So, as the BBC explained concisely, at this stage it remains entirely
possible that the deal eventually worked out could result in an
association agreement that is not all that different from full
membership in the EU.

On the other side of the negotiating table, though, will be European leaders eager to ensure that a deal with the British is not so favorable for the defectors that it might encourage separatists in other nations.

https://ifestos.edu.gr/2016/06/26/%cf%80-%ce%ae%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-brexit-%ce%b1%cf%86%ce%b5%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%cf%80%cf%89%cf%83-%ce%b5%ce%b9%cf%80%ce%b1/