Γενικά θέματα
Η κρίση του 1987 με τα μάτια των Βρετανών
H πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ με τον γγ. των Ηνωμένων Εθνών Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ στο Λονδίνο, τον Μάϊο του 1986. (Getty Images).
“Η πρωθυπουργός εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στον Γενικό Γραμματέα για τις προσπάθειές του να σημειωθεί πρόοδος ώστε να έχουμε λύση. Επραξε ό,τι ήταν δυνατό για να πείσει τον πρόεδρο Κυπριανού να δεχθεί τις έγγραφες αποδείξεις του Γενιικού Γραμματέα”.
Η διαπίστωση αυτή περιλαμβάνεται στα συμπεράσματα της συνάντησης που είχε η πρωθυπουργός της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ με τον γγ. των Ηνωμένων Εθνών Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ στο Λονδίνο (14 Μαίου, 1986). Ο σχετικός φάκελος (PREM 19/1995) είναι μέρος των αρχείων του πρωθυπουργικού γραφείου (Prime Minster’s Office) και του υπουργικού συμβουλίου (Cabinet Office) που αποχαρακτηρίσθηκαν στις αρχές της εβδομάδας (15,16 Φεβρουαρίου) από τη βρετανική κυβέρνηση.
Τα έγγραφα καλύπτουν κυρίως την περίοδο 1986-1988 και αφορούν ποικιλία θεμάτων που έχουν σχέση με τη διακυβέρνηση της χώρας και με την εξωτερική πολιτική. Ενδεικτικά αναφέρουμε το σκάνδαλο των ελικοπτέρων Γουέστλαντ, τον κεφαλικό φόρο (poll tax), τους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Εδιμβούργο, τις σχέσεις με τη Σοβιετική Ενωση και την τότε Ευρωπαική Κοινότητα (ΕΟΚ).
Θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος στα πρακτικά των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου (CAB) είναι οι εκτιμήσεις των κυβερνήσεων της Μάργκαρετ Θάτσερ για την ένταση στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία το Μάρτιο του 1987 – έξοδος του Σισμίκ για έρευνες στο Αιγαίο – και για τη στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου όσον αφορά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ τον Απρίλιο του ιδίου έτους – πρώτη φορά η Ελλάδα ασκεί βέτο – ενώ έχουμε και την άποψη του υπουργού των Εξωτερικών σερ Τζέφρει Χάου για τις συνομιλίες του Τουργκούτ Οζάλ με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον Ιούνιο του 1988 στην Αθήνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο φάκελος που αναφέρεται στο Κυπριακό και στις συνομιλίες που είχε Μάργκαρετ Θάτσερ με τον Χαβιερ Περέζ ντε Κουεγιάρ κατά την περίοδο 1984-1986.
Ελληνοτουρκικές σχέσεις – Η κρίση στο Αιγαίο
Το 1987 η έξοδος του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Σισμίκ για έρευνες στο Αιγαίο έφερε, για πρώτη φορά μετά το 1974, την Ελλάδα και την Τουρκία πολύ κοντά στον πόλεμο. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν χάρτες με την πορεία που θα ακολουθούσε το πλοίο. Σαμοθράκη, Ίμβρος και Λήμνος. Στην Αθήνα προκλήθηκε ένταση και η ελληνική πολεμική μηχανή κινητοποιήθηκε άμεσα. “Μια πιθανή κρίση πρόκυψε στο Αιγαίο την περασμένη εβδομάδα, μετά την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να εθνικοποιήσει πεδίο εξόρυξης πετρελαίου σε αμφισβητούμενη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας”, αναφέρει στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών σερ Τζέφρει Χάου. Οπως επισημαίνει ο ίδιος , εκείνες τις ημέρες ήταν τυχαία στο Λονδίνο ο Τούρκος πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ και ο σερ Τζέφρει Χάου είχε την ευκαιρία να του μιλήσει δύο φορές με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. “Η απόφαση του κ. Οζάλ να αποσύρει το ερευνητικό σκάφος συνέβαλε στην εκτόνωση της κρίσης. Θα πρέπει να εξευρεθεί τρόπος για να επιλυθεί το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο”, σημειώνει ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών (CAB 128/85, 26 Μαρτίου 1987).
Η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ
Στις 14 Απριλίου του 1987, η Τουρκία υποβάλλει αίτηση πλήρης προσχώρησης στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. “Αναμένεται η Ευρωπαική Επιτροπή να εξετάσει τη σχετική αίτηση και να εκφράσει τη γνώμη της. Η διαδικασία αυτή θα πάρει χρόνο καθώς το κόστος της ένταξης είναι σημαντικό και τα ζητήματα που έχουν σχέση με την τουρκιή ένταξη είναι δύσκολα”, υπογραμμίζει στο υπουργικό συμβούλιο η υφυπουργός των Εξωτερικών βαρόνη Γιάνγκ (CAB 128/87, 23 Απριλίου 1987). Μια εβδομάδα αργότερα, στην επόμενη συνεδρίαση του υπουργικού συμββουλίου, ο υπουργός των Εξωτερικών σερ Τζάφρει Χάου επισημαίνει – “μετά την έντονη αντίθεση της Ελλάδας, η τουρκική αίτηση παραπέμφθηκε στην Ευρωπαική Επιτροπή, όπως είναι σύνηθες, η οποία και θα την εξετάσει για να εκφέρει γνώμη. Θα χρειασθούν τουλάχιστον δύο ή τρία χρόνια πριν έχουμε την άποψη της Ευρωπαικής Επιτροπής” (CAB 128/87, 30 Απριλίου 1987).
Στη συζήτηση που επακολούθησε, στα πλαίσια του υπουργικού συμβουλίου, τονίσθηκε ο στρατηγικός ρόλος της Τουρκίας και η σπουδαιότητά της ως χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ – “πρέπει να διατηρήσουμε την Τουρκία ως αποτελεσματικό μέλος της Δυτικής Συμμαχίας” – παράλληλα όμως έγινε αποδεκτό ότι το κόστος της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΟΚ για το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και για το σύνολο των χωρών μελών της Κοινότητας, θα μπορούσε να ήταν τεράστιο. Η Κοινότητα δεν ήταν σε θέση να αποδεχθεί στους κόλπους της μια άλλη χώρα όταν ακόμη προσπαθούσε να προσαρμοσθεί μετά την πρόσφατη ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Εξάλλου, εκτιμούσαν τα μέλη του υπουργικόυ συμβουλίου της κυβέρνησης Θάτσερ, η προσχώρηση της Τουρκίας θα ανέτρεπε την ισορροπία δυνάμεων στην ΕΟΚ υπέρ των κρατών της νότιας Ευρώπης. “Η αίτηση θα πρέπει να αντιμετωπισθεί με τον ορθόδοξο τρόπο αλλά δεν θα είναι έκπληξη αν τα συμπεράσματα παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες” , επισημαίνεται στα πρακτικά εκείνης της συνεδρίασης (CAB 128/87, 30 Απριλίου 1987).
Η επίσκεψη Οζάλ στην Αθήνα
Τον Ιανουάριο του 1988, στο Νταβός της Ελβετίας, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Τουργκούτ Οζάλ, συμφώνησαν στην εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ήταν μια σημαντική πρωτοβουλία των δύο πρωθυπουργών, μετά από μία έντονη περίοδο κρίσεων, με πρώτη την κρίση του Μαρτίου το 1987. Τη συνάντηση του Νταβός, ακολούθησαν δύο συναντήσεις των ελληνοτουρκικών επιτροπών στην Ελλάδα και την Τουρκία αντίστοιχα, η επίσημη επίσκεψη του Οζάλ στην Αθήνα (Ιούνιος 1988) και η νέα συνάντηση κορυφής στις Βρυξέλλες (Μάιος 1988).
Παρά την αλλαγή κλίματος στις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία και τον “ενθουσιαμό” που επικρατούσε και στις δύο χώρες για τις “ευοίωνες” προοπτικές των ελληνοτουρκικών σχέσεων, η βρετανική κυβέρνηση ήταν επιφυλακτική. “Η συνολική εικόνα στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας παραμένει σε γενικές γραμμές αμετάβλητη μετά τη συνάντηση κορυφής μεταξύ του Τούρκου πρωθυπουργού Τουργκούτ Οζάλ και του Ελληνα ομολόγου του Δρ. Ανδρέα Παπανδρέου στις αρχές της εβδομάδας στην Αθήνα”, αναφέρει ο σερ Τζέφρει Χάου (CAB 128/90, 16 Ιουνίου 1988). Ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών , σπεύδει να πληροφορήσει τους συναδέλφους του στο υπουργικό συμβούλιο ότι ο Παπανδρέου, πρίν συναντηθεί με τον Οζάλ στην ελληνική πρωτεύουσα, είχε συνομιλίες με το νέο πρόεδρο της Κύπρου Γιώργο Βασιλείου. Ο Βασιλείου είχε αναδειχθεί στο ανώτατο αξίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 21 Φεβρουαρίου του 1988. Σύμφωνα με τον σερ Τζέφρει Χάου, ο Γιώργος Βασιλείου όταν συναντήθηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου είχε ήδη δηλώσει ότι ήταν πρόθυμος να συνεργασθεί με τον γγ. του ΟΗΕ Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ και δεν απέκλειε συνάντηση με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ραούφ Ντεκτάς. Πάντως, όπως υπογραμμίζει ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών, ο νέος πρόεδρος της Κύπρου παρέμενε επιφυλακτικός αναφορικά με τις προοπτικές να σημειωθεί πρόοδος στις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού (CAB 128/90, 16 Ιουνίου 1988).
Κυπριακό – Χαβιέρ Περέζ ντε Κουγιάρ: “Αρνητικός και μη συνεργάσιμος ο Ντενκτάς”
Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ, τον Μάρτιο του 1984, υπέβαλε στην ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή πλευρά ένα πακέτο-προτάσεων από πέντε σημεία, σε μια προσπάθεια να προετοιμάσει το έδαφος για μια νέα συνάντηση υψηλού επιπέδου και να αποτρέψει επιδείνωση της κατάστασης μετά την ανακήρυξη του “ανεξαρτήτου τουρκοκυπριακού κράτους” από τον Ραούφ Ντενκτάς (13 Νοεμβρίου 1983). Ο Περέζ ντε ΚοΥεγιάρ είχε προτείνει, μεταξύ άλλων, μια σειρά από μέτρα καλής θέλησης που περιλάμβαναν τη μεταβίβαση του ελληνικού τομέα της Αμμοχώστου (Βαρώσια) υπό την προσωρινή διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών και σε μεταγενέστερο στάδιο, επανεγκατάσταση στην περιοχή αυτή των Ελληνοκυπρίων κατοίκων της. Η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδέχθηκε τις προτάσεις αυτές, σε αντίθεση με την τουρκοκυπριακή ηγεσία που χρησιμοποίησε διάφορες μεθόδους καθυστέρησης. Αντί για απάντηση, ανακοίνωσε στις 10 Απριλίου 1984, ότι η “βουλή” του ψευδοκράτους είχε αποφασίσει να διεξάγει τον Αύγουστο “δημοψήφισμα” για ένα νέο “σύνταγμα” και να προχωρήσει σε ” γενικές εκλογές” τον Νοέμβριο.
Στις συνομιλίες που είχε η Μάργαρετ Θάτσερ με τον γγ. του ΟΗΕ στο Λονδίνο (16 Απριλίου 1984), η πρωθυπουργός της Βρετανίας σημείωσε ότι – “ήταν δύσκολο να δει το δρόμο προς τα εμπρός”. Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, παρά τις προσπάθειες του ειδικού αντιπροσώπου του Ούγκο Γκόμπι, ο Ραούφ Ντενκτάς παρέμενε αρνητικός και μη συνεργάσιμος. Ο ΟΗΕ είχε προτείνει στον ηγέτη των τουρκοκυπρίων ένα “πακέτο” που προέβλεπε πάγωμα της διαδικασίας για την ανακήρυξη ανεξαρτήτου τουρκοκυπριακού κράτους και παραχώρηση των Βαρωσίων και της γειτονικής ενδοχώρας στον έλεγχο των Ηνωμένων Εθνών με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη του στόχου της διεθνοποίησης του Κυπριακού από την πλευρά των ελληνοκυπρίων. Τις σχετικές προτάσεις είχε φανεί – “να τις βρίσκει ενδιαφέρουσες τον περασμένο Ιανουάριο και ο πρόεδρος Εβρέν”. Ξαφνικά όμως ο Ντενκτάς αποφάσισε να προχωρήσει στην παγίωση του “τουρκοκυπριακού κράτους” και είχε αρχίσει να εργάζεται για ένα νέο σύνταγμα. Αυτή η τακτική ήταν τελείως αντίθετη από τους στόχους του Περέζ ντε Κουεγιάρ. Η τουρκοκυπριακή πλευρά κωλυσιεργούσε και δεν ανταποκρινόταν στις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα ενώ παράλληλα έπαιρνε αποφάσεις που ήταν κάθε άλλο παρά υποβοηθητικές. Επι παραδείγματι υπήρχαν σκέψεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος τον Αύγουστο. “Ισως τελικά υποχρεωθεί (ο γγ.του ΟΗΕ) να εκθέσει την κατάσταση στο Συμβούλιο Ασφαλείας , αν δεν το κάνει κατά πάσα πιθανότητα οι αδέσμευτες χώρες θα του ζητήσουν να κάνει τη σχετική έκθεση”, επισημαίνεται στα πρακτικά της συνάντησης του Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ με τη Μάργκαρετ Θάτσερ (PREM 19/1995, 16 Απριλίου 1984).
Tζον Τόμσον: “O πρόεδρος Εβρέν είναι το κλειδί”
Στη συνάντηση εκείνη, ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Βρετανίας στα Ηνωμένα Εθνη, σερ Τζον Τόμσον, θεώρησε ότι το “κλειδί” για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο ήταν ο Τούρκος πρόεδρος Κενάν Εβρέν, που είχε καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία στην Τουρκία στις 12 Σεπτεμβρίου 1980. Μεχρι ποιό βαθμό λοιπόν μπορούσε ο Περέζ ντε Κουεγιάρ να επηρεάσει τον Εβρέν ; Κατά τον γγ. του ΟΗΕ, ο Εβρέν δεν του είχε δώσει καμμία υπόσχεση όταν τον είχε συναντήσει στην Καζαμπλάνκα και ο Ντεκτάς από τη μεριά του συνέχιζε να εκμεταλλεύεται τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία. Εξάλλου, όπως τόνισε η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, δεν ήταν μάλλον συνετό – “η θέση αυτή αγγίζει θέματα εθνικής υπερηφάνειας” – η πρόοδος στις συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού να συνδέεται με την αμερικανική βοήθεια προς την Τουρκία. “Δεν θα πρέπει να λησμονούμε τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας”, υπογράμμισε η Βρετανίδα πρωθυπουργός. Από την πλευρά του ο Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ τόνισε ότι η Τουρκία ήταν η μόνη χώρα που υποστήριζε το “ανεξάρτητο τουρκοκυπριακό κράτος”. Αν ο Ντενκτάς ήταν – “πονηρός” – θα μπορούσε να αποδεχθεί το “πακέτο” του ΟΗΕ με αντάλλαγμα τη δέσμευση από τη μεριά των ελληνοκυπρίων ότι θα ματαίωναν τις προσπάθειες για τη διεθνοποίηση του προβλήματος και θα προχωρούσαν στην άρση του οικονομικού εμπάργκο εις βάρος της βόρειας Κύπρου (PREM 19/1995, 16 Απριλίου 1984).
Θάτσερ: “O Κυπριανού δεν άκουσε τη συμβουλή μου”
To 1985 , μεταξύ 17 και 20 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση κορυφής μεταξύ του προέδρου Κυπριανού και του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς στη Νέα Υόρκη. Ο στόχος της συνάντησης ήταν οι δύο ηγέτες να προχωρήσουν από το πλαίσιο που επεξεργάστηκαν κατά τη διάρκεια των εκ του σύνεγγυς συνομιλιών σε κατάληξη συμφωνίας. Τρείς μέρες μέτα τη λήξη της συνάντησης κορυφής, ο Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ συναντήθηκε με τη Μάργκαρετ Θάτσερ στη Ντάουνινγκ Στριτ. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός αφού εκφράζει την απογοήτευσή της επειδή δεν είχε επέλθει συμφωνία στις συνομιλίες της Νέας Υόρκης – “ενώ φάνηκε ότι οι δύο ηγέτες είχαν φθάσει πολύ κοντά….” – επαναλαμβάνει στον Πέρεζ ντε Κουεγιάρ αυτά που είχε συμβουλέυσει τον πρόεδρο Κυπριανού όταν τη συνάντησε στο Λονδίνο, λίγες μέρες πριν τις συνομιλίες με τον Ντεκτάς στη Νέα Υόρκη. “Είναι φανερό ότι ο Κυπριανού δεν έλαβε σοβαρά υπόψη του τη συμβουλή μου”, παρατήρησε η Μάργκαρετ Θάτσερ (PREM 19/1995, 23 Ιανουαρίου 1985).
Θάτσερ: “Αφήστε το θέμα των τουρκικών στρατευμάτων για αργότερα”
Η προτροπή της Θάτσερ προς τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν στις απευθείας συνομιλίες με τον ηγέτη των τουρκοκυπρίων αρχικά να επικέντρωνε την προσοχή του στην επίλυση των διαφορών που θα αφορούσαν το νέο σύνταγμα σε ένα μελλοντικό ομόσπονδο Κυπριακό Κράτος και να άφηνε το θέμα της απομάκρυνσης των τουρκικών δυνάμεων για αργότερα. Ας σημειωθεί ότι καθ΄όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων το 1984, η Βρετανία είχε λάβει ενεργό μέρος κυρίως σε ό,τι αφορούσε το συνταγματικό διακανονισμό ενώ οι Αμερικανοί είχαν συγκεντρώσει τις προσπάθειές τους στο εδαφικό. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός εκτιμούσε ότι θα ήταν πολύ σημαντική επιτυχία για τον Κυπριανού αν επέστρεφε στη Λευκωσία με μια συμφωνία που θα προέβλεπε μια ενωμένη Κύπρο. Κατ’ αυτήν, η επίτευξη συμφωνίας στο εδαφικό και στα άρθρα του νέου συντάγματος θα δημιουργούσε το κίνητρο ώστε στο εγγύς μέλλον να υπήρχε σύμπτωση απόψεων μεταξύ των δύο πλευρών στα περισσότερο ακανθώδη ζητήματα όπως ήταν η απόσυρση των κατοχικών δυνάμεων ενώ παράλληλα θα δέσμευε τον Ραούφ Ντενκτάς διότι θα ήταν πιο δύσκολο στο μέλλον ο Τουρκοκύπριος ηγέτης σε κάποια φάση των διαπραγματεύσεων να υπαναχωρήσει (PREM19/1433, 11 Ιανουαρίου 1985).
Χαβιέρ Περέζ ντε Κουγιάρ: “Και οι δύο ηγέτες υπεύθυνοι για την αποτυχία των συνομιλιών”
Ο γγ. των Ηνωμένων Εθνών συμφώνησε με τη Μάργκαρετ Θάτσερ ότι στη Νέα Υόρκη ο Σπύρος Κυπριανού – “δεν χειρίσθηκε τη συνάντηση καθόλου καλά”. O Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ πρόσθεσε ότι στη διάρκεια των συνομιλιών, αρχικά είχε πείσει τον Ραούφ Ντενκτάς να αποδεχθεί ορισμένες τροπολογίες στο κείμενο της συμφωνίας που αφορούσε τη νομοθετική εξουσία, ειδικότερα στα άρθρα εκείνα που είχαν σχέση με την Ανω Βουλή. Ο ηγέτης όμως των τουρκοκυπρίων μετά άλλαξε γνώμη και υπαναχώρησε από τις παραχωρήσεις που είχε κάνει, όταν ο Κύπριος πρόεδρος συνέχισε να επιμένει για την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. “Θα ήταν όμως λάθος να επιρρίψουμε τις ευθύνες για την αποτυχία των συνομιλιών μόνο στον πρόεδρο Κυπριανού και οι δύο πλευρές έκαναν λάθος”, υπογράμμισε στη Μάργκαρετ Θάτσερ ο γγ. του ΟΗΕ (PREM 19/1995, 23 Ιανουαρίου 1985).
Παρά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων στη Νέα Υόρκη, ο Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ ήταν αισιόδοξος ότι θα κατόρθωνε να φέρει και πάλι τους δύο ηγέτες στο τραπέζι των συνομιλιών μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου η στις αρχές Μαρτίου. Ο Ντενκτάς είχε αρνηθεί να δεσμευθεί για συγκεκριμένη ημερομηνία ήταν όμως πρόθυμος να συναντήσει ξανά τον Σπύρο Κυπριανού πάντα στα πλαίσια των καλών υπηρεσιών των Γενικού Γραμματέα. Από την πλευρά του ο Βρετανός υπουργός των Εξωτερικών σερ Τζέφρει Χάου σημείωσε ότι είχε την εντύπωση πως οι αντιδράσεις στην Ελλάδα και την Τουρκία μετά την αδυναμία των δύο ηγετών να καταλήξουν σε συμφωνία στη Νέα Υόρκη ήταν – “λιγότερο έντονες” – απ΄ό,τι αρχικά ορισμένοι είχαν φοβηθεί. Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών ήθελαν ο Χαβιέρ Περέζ ντε Κουγιάρ να συνεχίσει να προσφέρει τις καλές του υπηρεσίες για την επίλυση του Κυπριακού. “Δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση”, υπογράμμισε ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Brian Urquhart , που ήταν παρών στη συνάντηση (PREM 19/1995, 23 Ιανουαρίου 1985).
Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ: “O Ντενκτάς δεν ενδιαφέρεται για λύση”
Στο σημείο αυτό των συνομιλιών ο Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ ζήτησε τη βοήθεια της Μάργκαρετ Θάτσερ ώστε να αποτραπεί ο Ντενκτάς να προβεί σε μη αναστρέψιμες ενέργειες όπως θα ήταν η διεξαγωγή εκλογών στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Παρεμφερές αίτημα επρόκειτο να κάνει στον πρόεδρο Ρήγκαν και στον καγκελάριο Κολ. Η Θάτσερ από την πλευρά της θεώρησε ότι αυτό το αίτημα θα έπρεπε να γίνει προς την Τουρκία , άποψη που έσπευσε να επικροτήσει ο γγ. του ΟΗΕ. “Oι μόνες διαπραγματεύσεις που ήταν χρήσιμες ήταν αυτές που έκανα με την τουρκική κυβέρνηση και όχι με τους τουρκοκυπρίους”, παρατήρησε ο Περέζ ντε Κουγιάρ που αμέσως μετά τόνισε ότι – “ο Ντενκτάς δεν ενδιαφέρεται να υπάρξει λύση”. Η Θάτσερ εξέφρασε την άποψη ότι με την αποκατάσταση του ενιαίου κράτους στην Κύπρο -“αυτοί που είχαν να χάσουν” – θα ήταν ο πρόεδρος Κυπριανού και ο Ντενκτάς. Ο Γενικός Γραμματέας συμφώνησε μαζί της και σημειώσε ότι – “η ζωή θα ήταν ευκολότερη αν και οι δύο αποχωρούσαν από το προσκήνιο” (PREM 19/1995, 23 Ιανουαρίου 1985).
Θάτσερ : “Υπάρχει κίνδυνος η αξιοπιστία μου να υπονομευθεί”
Την άνοιξη του 1986, ο γγ. του ΟΗΕ είχει προτείνει στη Βρετανίδα πρωθυπουργό να ασκήσει μεγαλύτερες πιέσεις προς τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού να δεχθεί το νέο “Προσχέδιο Πλαισίου Συμφωνίας”, το οποίο ο ΟΗΕ είχε υποβάλλει στα άμεσα ενδιαφερόμενα μέρη (ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι) στις 29 Μαρτίου 1986. Από τα πρακτικά των συνομιλιών που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας γίνεται σαφές ότι η Μάργαρετ Θάτσερ ήταν επιφυλακτική να υλοποιήσει την πρόταση του γγ. του ΟΗΕ. Επισημαίνεται στο σχετικό έγγραφο : “Η πρωθυπουργός εκτιμά ότι υπάρχει κίνδυνος η αξιοπιστία της να υπονομευθεί αν συνεχίσει να ασκεί πιέσεις προς τον Κυπριανού, εφόσον ήδη δύο φορές του έχει κάνει σαφές ότι αν δεν συμφωνήσει με τις προτάσεις του Γενικού Γραμματέα τότε είναι πιθανό να τεθεί τέλος στις προσπάθειες του Χαβιέρ Περέζ ντε Κουεγιάρ” (PREM 19/1995, 14 Μαίου 1986).
Τη χρονιά εκείνη, ο επικεφαλής του πρωθυπουργικού γραφείου, Τσάρλς Πάουελ, εκτιμούσε ότι ο γγ. των Ηνωμένων Εθνών ήταν έτοιμος – “να είναι αρκετά σκληρός απέναντι στον Κυπριανού” – ενώ δεν απέκλειε να υποβάλλει έκθεση στο Συμβούλιο Ασφαλείας στην οποία θα επέκρινε την ελληνοκυπριακή πλευρά για την κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδιακασίας, αν δεν εγίνοντο αποδεκτές οι προτάσεις του μέχρι τα τέλη Μαίου του 1986. “Θα περιμένουμε να δούμε αν πρόκειται για μια άλλη προθεσμία που δεν θα τηρήσουν. Αλλά θα πρέπει να γίνει σαφές στον Περέζ ντε Κουεγιάρ ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που μπορείτε να κάνετε με τον Κυπριανού μέχρις ότου ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας γίνει σκληρός. Διαφορετικά ο Κυπριανού πάντα θα πιστεύει ότι θα είναι σε θέση να αποσπά όλο και κάτι περισσότερο”, υπογραμμίζεται στο έγγραφο για την ενημέρωση της πρωθυπουργού πριν από τη συνάντηση με τον γγ. του ΟΗΕ. Εξάλλου , σύμφωνα με τον επικεφαλής του πρωθυπουργικού γραφείου, στις συνομιλίες με τον Περέζ ντε Κουεγιάρ, η Θάτσερ θα μπορούσε να εγείρει και το θέμα της βρετανικής συμβολής για τη διατήρησει της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ (UNFICYP) στην Κύπρο. Το Φόρειν Οφις υποστήριζε ότι δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στην ετήσια οικονομική επιβάρυνση των £ 25 εκατομμυρίων και πλέον, ενώ το υπουργείο Αμυνας αρνιόταν να αναλάβει αυτή την υποχρέωση. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο γγ. του ΟΗΕ καλό θα ήταν να γνωρίζει ότι ίσως η Βρετανία υποχρεωνόταν μέχρι το τέλος του χρόνου να μειώσει σημαντικά τη συνεισφορά της για την παραμονή της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στη μεγαλόνησο (PREM 19/1995, 14 Μαίου 1986).
Καθημερινή
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας