Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω: Η ΑΟΖ του Καρυώτη ή για να ξέρουμε ποια είναι η πραγματικότητα

Δημοσιεύτηκε στις

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης (φωτογραφία από το προσωπικό του αρχείο).
Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης (φωτογραφία από το προσωπικό του αρχείο).

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 
Υπάρχει ένας Έλληνας δόκιμος επιστήμονας ο οποίος από το 1982 και μετά, με την εμπειρία μιας πολύχρονης (εννέα χρόνια) και περίπλοκης διεθνούς συζήτησης και της διεξαγωγής μιας από τις μεγαλύτερες Διασκέψεις που έγιναν ποτέ στον πλανήτη μας, προσπαθεί αφιλοκερδώς να πείσει την αγνώμονα Πατρίδα του να δημιουργήσει μια κατάσταση απόλυτα συνυφασμένη με το πλήρες συμφέρον της – και είναι σαν να μιλάει μέσα σε μια έρημο!
Ναι, και αυτό που συμβαίνει τόσα χρόνια τώρα στην Ελλάδα όχι μόνο είναι παράξενο, αλλά και για τους περισσότερους ανεξήγητο (δεν λέω: «παράλογο», διότι το παράλογο στην πολιτική είναι συνήθως ο κανόνας μιας και παράλογες, ντυμένες με εμφάνιση λογικής, είναι συνήθως οι πρακτικές της πολιτικής).
Η Ελλάδα ήδη διανύει το έβδομο έτος της καταστροφικότερης οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης στη χιλιόχρονη ιστορία της και ακριβώς μέσα σε αυτόν τον αρμαγγεδώνα συμβαίνει και ετούτο το παράδοξο, παράλογο και άτοπο:

τον μόνο άνθρωπο που επιστημονικά (από νομική και οικονομική άποψη) θα μπορούσε να είναι η αιχμή του δόρατος στην ταυτοποίηση, τοποθέτηση, υπεράσπιση και πραγμάτωση των θαλάσσιων της συμφερόντων, δηλαδή των συμφερόντων που απορρέουν από την σύσταση και εκμετάλλευση της τεράστιας θαλάσσιας ζώνης που την περιβάλλει – αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο, οι γνώσεις του οποίου θα μπορούσαν να είναι άκρως χρήσιμες, τον Θεόδωρο Καρυώτη λοιπόν, οι Έλληνες πολιτικοί, αρχίζοντας από όλους τους προθυπουργούς μέχρι τον τελευταίο κυβερνητικό υπεύθυνο, καμώνονται πως αγνοούν, συστηματικά, ενώ άλλους «ακούν», ημιάσχετους, οπορτουνιστές, θιασώτες όλους διόλου περιορισμένης εμβέλειας ενεργειών και επομένως ακόμη πιο περιορισμένης οικονομικής ικανότητας και δυνατότητας εξυπηρέτησης των ελληνικών συμφερόντων.

Έτσι υπάρχει διάχυτη η υποψία πως επισήμως ένα είδος συνομωσίας σιωπής πλέκεται γύρω από το όνομα και τη δράση του Θεόδωρου Καρυώτη και αποσιώπησης όσων αυτός πρεσβεύει, θεματολογίες οι οποίες φαίνεται ότι δεν είναι τόσο «τρυφερές» και προς τις ΗΠΑ (οι οποίες «δεσμεύουν» την Ελλάδα και η Ελλάδα θέλει να «δεσμεύεται») και προς την Τουρκία (η οποία φοβερίζει την Ελλάδα και η Ελλάδα δέχεται να «φοβερίζεται»).

Πραγματικά και αντικειμενικά έχουμε την αίσθηση πως οι προτροπές του Καρυώτη για μια καθαρά ελληνική ανεξάρτητη ενεργειακή πολιτική με στόχο το κύριο όφελος της χώρας ενοχλούν τους χλιδάτους κυβερνώντες που προτιμούν (είναι φως φανάρι) να κάνουν το κουφό αυτί δήθεν για να μη βλάψουν την «ειρήνη στη περιοχή» και δυστυχώς δεν νοούν πόσο υποτιμητική είναι η υπαγωγή στις «θελήσεις», «συμβουλές» και «απαιτήσεις» των προαναφερθέντων τρίτων κρατών.

Παρατηρούμε επίσης πως οι Έλληνες πολιτικοί τον αγνοούν περίπου από τότε που άρχισαν να τον αγνοούν και οι Αμερικανοί! Σύμπτωση εκπληκτική, θα έλεγε κανείς, μόνο που στην πραγματικότητα η ιστορία μας διδάσκει πως δεν είναι καθόλου εκπληκτική η «υποχρεωτική υπακοή», ή η «υπακοή ρουτίνας» των ελληνικών κυβερνήσεων στις πέραν του Ατλαντικού «επιταγές» ή, όπως λένε οι διπλωμάτες, στα αμερικανικά desiderata, από το 1960 και μετά, όταν η Αγγλία «πούλησε» την Ελλάδα στις ΗΠΑ και η Ελλάδα έγινε ο έποικος των ΗΠΑ στην πολιτική (και ο έποικος της Γερμανίας στην οικονομία).

Τα παραδείγματα είναι άφθονα και επιβεβαιωτικά. Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει, άσχετο κι αν ο ίδιος ο ραγιαδισμός συναντάται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, μικρές ή μεγάλες.

Το 1982 έγινε η ιστορική ψηφοφορία με την οποία εισήχθη στο διεθνές δίκαιο η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας: η UNCLOS.

Έως τις μέρες μας τουλάχιστον 134 κράτη στον κόσμο ανακήρυξαν και οριοθέτησαν την ΑΟΖ τους και, κάτι το σημαντικότερο: όλες αυτές οι ανακηρύξεις και οριοθετήσεις υπήρξαν μονομερείς! Ακριβώς. Είναι εξάλλου η ίδια αυτή η Σύμβαση που προνοεί και σχεδόν επιβάλλει αυτή τη μονομερή πράξη για την οποία βέβαια δεν απαιτείται καμία συγκατάθεση κανενός!

Οι ΗΠΑ προέβησαν στη μονομερή ανακήρυξη και οριοθέτηση της ΑΟΖ τους στις 10.3.1983 και φυσικά, ακολουθώντας τη νομική διατύπωση της Σύμβασης, έδωσαν ΑΟΖ και σε όλα τα νησιά τους! Το ίδιο έκανε η τότε Σοβιετική Ένωση στις 28.2.1984, όπως και αρκετά μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Η ομορφιά της ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Το πιο ιδιότυπο όμως είναι ότι και η Τουρκία, χωρίς να έχει υπογράψει τη Σύμβαση, ανακήρυξε και οριοθέτησε μονομερώς την ΑΟΖ της στη Μαύρη Θάλασσα με βάση τη Σύμβαση (επιδεικτικά «αγνοώντας» την «ιδέα» της υφαλοκρηπίδας στην οποία τόσο είναι προσκολλημένη όταν αναφέρεται στην Ελλάδα!) και με τη μέθοδο της «μέσης γραμμής» σε σχέση με την Σοβιετική Ένωση, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία – μια «μέση γραμμή» που, κατά το δοκούν (of course!), δεν δέχεται όμως στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο δήθεν γιατί το Αιγαίο είναι «ημίκλειστη θάλασσα» κάνοντας πως δεν ξέρει ότι η Μαύρη Θάλασσα είναι ακόμη πιο κλειστή!

Εν πάση περιπτώσει είναι αυταπόδεικτο ότι η ΑΟΖ αποτελεί έννοια η οποία υπερβαίνει εκείνην της υφαλοκρηπίδας: στην ουσία η ΑΟΖ εμπεριέχει και οριοθετεί και την υφαλοκρηπίδα συνθέτοντας ένα ακριβές και απαράβατο θαλασσινό όριο ή σύνορο. Η Τουρκία, μη έχοντας υπογράψει τη Σύμβαση, δεν αποδέχεται αυτό το βασικό και περιεκτικό κριτήριο, προσπαθώντας να επιβάλλει το υποδεέστερο και από το 1982 ξεπερασμένο κριτήριο της υφαλοκρηπίδας στην Ελλάδα που δικαίως πρέπει να το απορρίπτει στο σύνολό του έχοντας με το μέρος της την σταθερή νομοθεσία της Σύμβασης.

Αυτό είναι άλλωστε και το κεντρικό «αίτιο», θα λέγαμε το «κινούν» όλης της χρόνιας προσπάθειας του Θεόδωρου Καρυώτη με την προοπτική να εννοηθεί σωστά και νόμιμα η ουσιαστική ανωτερότητα της ΑΟΖ σε σχέση με την υφαλοκρηπίδα, μια έννοια παρατραβηγμένη απ’ τα μαλλιά και ελαστική ανάλογα με τα συμφέροντα!

Είναι τώρα 30 χρόνια που ο καθηγητής Θ. Καρυώτης, υπομονετικά και επίμονα, πάντα όμως με απτά αποδεικτικά στοιχεία και με επιστημονικά εφόδια(χάρτες, διαγράμματα, νομικά κείμενα) έχει αφοσιωθεί «σε ένα μοναχικό αγώνα αγνοημένος από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις», όπως εκφράζεται ο Μιχάλης Ιγνατίου στην εισαγωγή του στο βιβλίο του ίδιου του Καρυώτη Η ΑΟΖ της Ελλάδας, Λιβάνη, Αθήνα, 2014.

Όντως, έως σήμερα, οκτώ ελληνικές κυβερνήσεις (Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης, πάλι Α. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλής, Κ. Σημίτης, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαράς, Α. Τσίπρας) θεώρησαν τις συστάσεις του Θεόδωρου Καρυώτη να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στη «λύση» ΑΟΖ με έναν τρόπο θα λέγαμε εγκληματικά επιπόλαιο και επιζήμιο, αλλά απ’ την άλλη πλευρά δυστυχώς ωφέλιμο για την Τουρκία (!), ακολουθώντας πειθήνια την «τουρκική γραμμή» της υφαλοκρηπίδας η οποία, απολύτως εχθρική για τα ελληνικά συμφέροντα, ασφαλώς δεν οδηγεί πουθενά ή μάλλον οδηγεί σε απαράδεκτες, «τρελές» και παρανοϊκές «καταστάσεις» που κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αποδεχθεί.

Οι Έλληνες κυβερνώντες παραμένουν υποτελείς (έντονη δειλία; παράφορος φόβος; ακατάσχετη ευπείθεια;) στην αμερικανική φιλοτουρκική θέση από το 1982 και εντεύθεν, ως και ντροπιαστικά υπάκουοι στη κατάπτυστη δήλωση που, με καουμποΐστικο στυλ είχε κάνει στην Αθήνα στις 27.7.2011 ο τότε βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Φίλιπ Γκόρντον, χωρίς ίχνος σεβασμού προς μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα που τον φιλοξενούσε κιόλας(!): «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αποφεύγονται μονομερή βήματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν το δικαίωμα των χωρών για την ανακήρυξη αποκλειστικών οικονομικών ζωνών, αλλά…δεν νομίζουμε ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδος να το πράξει χωρίς πλήρη συνεργασία με τους γείτονές της, της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης»(!).

Το άκρον άωτον ή μάλλον ο θρίαμβος της φτηνής και χυδαίας υποκρισίας, τυπικής πολύ συχνά (βλ. τον ίδιο τον Πρόεδρο Τζόνσον) των αμερικανών αξιωματούχων. Και από ποιον; Από έναν που οι Έλληνες θεωρούν «φίλο και σύμμαχο» της Ελλάδας! Αλλά όταν έχεις τέτοιους φίλους, τί τους θέλεις τους εχθρούς!!

Το καλοκαίρι του 1998 το State Department είχε προσκαλέσει τον Θ. Καρυώτη για μια ομιλία στους Αμερικανούς διπλωμάτες που θα αναλάμβαναν υπηρεσία στις πρεσβείες τους στην Αθήνα, Λευκωσία και Άγκυρα, έχοντας υπόψη τις γνώσεις του σχετικά, μεταξύ άλλων, με το Δίκαιο της Θάλασσας, ένα θέμα επίκαιρο και «επικίνδυνο» στις σχέσεις των τριών χωρών μεταξύ τους.

Φυσικά ο Θ. Καρυώτης ανέπτυξε την θεματική των ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου με χαρτογραφικά ντοκουμέντα χωρίς να παραμελήσει να αναφερθεί, μιας και απευθυνόταν σε Αμερικανούς, τις σχετικές θέσεις των ΗΠΑ, θέσεις σαφώς και ειλικρινά αμφιλεγόμενες αφού στο θέμα της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών ακολουθούσαν (και τότε και τώρα ακολουθούν!) δυο μέτρα και δυο σταθμά όσο αφορά τον εαυτό τους και τους άλλους!

Οι ΗΠΑ οριοθέτησαν την ΑΟΖ τους με βάση την αρχή της ίσης απόστασης (equidistance), που η Τουρκία δεν δέχεται με την Ελλάδα (την έχει δεχθεί όμως με ΕΣΣΔ, Ρουμανία και Βουλγαρία στη Μαύρη Θάλασσα!). Έτσι οι ΗΠΑ δεν «εύχονται» η Ελλάδα να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με βάση αυτή την αρχή που προβλέπει ακριβώς και η Σύμβαση! Και αυτό γιατί οι ΗΠΑ, στην ορισμένη περίπτωση, δέχονται τη τουρκική θέση περί ευθυδικίας που καταλήγει στη καθόλα εξωφρενική τουρκική «θεωρία» της υφαλοκρηπίδας.

Επίσης οι ΗΠΑ, όσο τρελό κι αν φαίνεται, ενώ υποστηρίζουν ότι τα νησιά τους, κατοικήσιμα ή όχι, έχουν όλα ανεξαιρέτως πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ, το ίδιο δεν «ανέχονται» για την Ελλάδα, μια χώρα αποδεδειγμένα ημι-αρχιπέλαγος με πολλά νησιά και επομένως το καθένα με πλήρη ΑΟΖ, πάντα βάσει της ειρημένης Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας!

Η επαίσχυντη αμερικανική εκδοχή του: «για μένα καλό, για σένα όχι γιατί έτσι θέλω».

Δυστυχώς για τον Θ. Καρυώτη, εκείνη η ομιλία του μάλλον δεν άρεσε στη κυβέρνηση ΗΠΑ γιατί υπήρξε η πρώτη και η τελευταία! Όχι μόνο, αλλά από το 1998 και μετά, που άρχισαν στα σοβαρά να μιλούν και στην Ελλάδα για ΑΟΖ και κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ουδέποτε ζητήθηκε από τον Θ. Καρυώτη κάποια συμβολή ή έστω συμβουλή πάνω στο θέμα, μολονότι ο ίδιος το γνωρίζει όσο κανένας άλλος.

Διόλου απίθανο να έχει πέσει άφθονο «σύρμα» από εκεί που φανταζόμαστε.

Το 2013 ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε στην ανάγκη να «θεσπιστεί» η ΑΟΖ της νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολύ πιθανόν με την κρυφή ελπίδα να περάσει «με την ευκαιρία» ανώδυνα και η ελληνική ΑΟΖ μέσα στη γενική ευρωπαϊκή/κοινοτική οριοθέτηση.

Παρενθετικά εδώ θα πρέπει να ειπωθεί ότι το ίδιο εκείνο έτος 2013, στις 20 Ιουνίου, το περιοδικό The Economist διοργάνωσε στο ξενοδοχείο Divani Apollon στο Καβούρι μια δημόσια σηζήτηση/αντιπαράθεση (debate) με θέμα «Ναι ή όχι σε μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας». Πρόεδρος της συζήτησης ήταν ο αρχισυντάκτης της Economist Τζον Άντριους, ενώ χορηγός επικοινωνίας η Ναυτεμπορική.

Το debate διεξήχθη ανάμεσα στον Θ. Καρυώτη, καθηγητή στο University System of Maryland, και τον Χ. Ροζάκη, καθηγητή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο πρώτος υποστηρικτής του Ναι, ο δεύτερος του Όχι.

Η συζήτηση χαρακτηρίστηκε «ιστορική» διότι παρατέθηκε και αντιπαρατέθηκε το σύνολο των επιχειρημάτων πάνω στο θέμα. Εισηγήσεις έκαναν και οι καθηγητές Α. Πλατιάς(Παν.. Πειραιώς) και Ι. Μάζης(Καποδοστριακό).

Στο τέλος η ψηφοφορία που ακολούθησε μεταξύ των παρευρισκομένων ακροατών ανέδειξε συντριπτικά νικητή το Ναι του Θ. Καρυώτη με 236 ψήφους έναντι 73 του Όχι του Χ. Ροζάκη (76,4% και 23,6%).

Πάλι όμως και σε αυτή τη περίπτωση η «συνομωσία σιωπής» που είπαμε παραπάνω είχε καλά «αποτελέσματα»: η μαγνητοσκοπημένη (video) συζήτηση εξαφανίστηκε! Δεν βρέθηκε ποτέ! Η Ναυτεμπορική στην ιστοσελίδα της δεν δημοσίευσε κανένα video σαν «χορηγός επικοινωνίας!» ως όφειλε και παρέπεμψε στην Economist η οποία το είχε αφαιρέσει αμέσως από τα αρχεία της!
Επομένως δεν δίστασε το ελληνικό περιοδικό να αυτολογοκρτιθεί και να εξαφανίσει την αναμφισβήτητη και εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία του Θ. Καρυώτη προκειμένου να μη γνωριστούν πουθενά τα ελληνικά δίκαια. Όσο για το αγγλικό περιοδικό, απλώς υπάκουσε κι αυτό στις άνωθεν (λογικά: ΗΠΑ) διαταγές!

Τελικά δεν υπήρξε καμία εξέλιξη ούτε και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή αλλού αναφορικά με το διάβημα του Σαμαρά. Ωστόσο, πολύ πριν όπως ξέρουμε, η ΕΕ είχε προνοήσει να λάβει μέρος στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας που θα δημιουργούσε την βασική Σύμβαση/Σύνταγμα των θαλασσών του πλανήτη μας.

Τότε, το 1982, η κύρια αιτία ή δικαιολογία της Διάσκεψης ήταν βέβαια η τακτοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων αλιείας των χωρών έτσι ώστε να μη δημιουργούνται προστριβές και παρανομίες. Αυτό άλλωστε υπήρξε και το «σκεπτικό» της παρουσίας της ΕΕ στη Διάσκεψη, τόσο που όταν η ΕΕ υπέγραψε την Τελική Πράξη της Σύμβασης στο Montego Bay της Τζαμάικας, δεν παρέλειψε να κάνει και την εξής δήλωση: «Η Κοινότητα σημειώνει ότι τα Κράτη Μέλη της έχουν μεταβιβάσει σε αυτήν τις αρμοδιότητες που αφορούν στην διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών τους πόρων».

Έτσι λοιπόν, όταν η Τουρκία από το 1973, που άρχισαν οι συζητήσεις, ως το 1982 που κατάληξαν στη Σύμβαση, πολέμησε σθεναρά την 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ στο θέμα της ΑΟΖ, δεν ήταν για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο, αλλά για το καυτό θέμα της αλιείας, διότι ήξερε πολύ καλά πως, εάν η Ελλάδα ανακηρύξει και οριοθετήσει την ΑΟΖ της στο Αιγαίο και επομένως αναλάβει εκείνη μόνη το δικαίωμα αλιευτικής εκμετάλλευσης της ΑΟΖ, με βάση τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ίδια η Τουρκία θα έχανε κάθε δικαίωμα αλιείας στην ελληνική ΑΟΖ του Αιγαίου στα διεθνή ύδατα, με μια οικονομική ζημία τεραστίων διαστάσεων.

Και ακριβώς αυτή υπήρξε μια από τις πρώτες θεματολογίες με την οποία ασχολήθηκε ο Θ. Καρυώτης. (περιοδικό Αντί, Ιούνιος 1984) και αυτό είναι και το «μεγάλο μυστικό» της Τουρκίας η οποία ανέκαθεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στον τομέα της αλιείας. Αρκεί να θυμηθούμε πως με το σχέδιο της Vision 2023 τοποθετεί ως πρωταρχική προοπτική της να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός αλιείας στην ΕΕ εφόσον γίνει μέλος αυτής.

Όντας το 1982 πρωτεύον το θέμα της αλιείας ενσωματωμένο στη διάσταση της ΑΟΖ, υπήρξε σωστή η αντίληψη του καθ. Καρυώτη ότι η έννοια και η ύπαρξη της ΑΟΖ της Ελλάδας προκαλούσε μεγάλο πρόβλημα στη Τουρκία διότι πρωτίστως εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ελλάδας ενώ καταρράκωνε εκείνα της Τουρκίας.

Οι υδρογονάνθρακες ήρθαν μετά, αν και οι Αμερικανοί φαίνεται πως γνώριζαν κιόλας από το 1939 την ύπαρξη πλούσιων κοιτασμάτων στην Ελλάδα, αλλά και στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου. Ωστόσο οι ελληνικές κυβερνήσεις λανθασμένα πίστευαν πως η Τουρκία ενδιαφερόταν για τα ορυκτά, στο Αιγαίο και γύρω από τη Κύπρο.

Και με το μικρό Καστελόριζο ασχολήθηκε ο Θ. Καρυώτης ζητώντας σε ανύποπτο χρόνο την προστασία του από την ελληνική πολιτεία. Και λέει: «η Τουρκία προσπαθεί για πολύ καιρό τώρα να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι η περιοχή ανάμεσα στο Καστελόριζο, τη Κρήτη και τη Κύπρο είναι μέρος της τουρκικής οικονομικής ζώνης», πάντα με βάση το δικό της κριτήριο περί απουσίας υφαλοκρηπίδας στα νησιά, που πανηγυρικά και σε παγκόσμια προέκταση καταρρίπτεται από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Βέβαια, ανεξάρτητα από το αν αυτές οι τουρκικές θέσεις παραβιάζουν ξεκάθαρα τους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας, τίθεται και σε συζήτηση το θέμα της ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ, δηλαδή της απουσίας της ΕΕ από το «γίγνεσθαι» στην περιοχή όπου το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας, αλλά είναι και νησί της ΕΕ, δεν είναι μόνο σύνορο της Ελλάδας, αλλά και σύνορο της ΕΕ, η αδράνεια της οποίας είναι φαύλη και ενθαρρυντική της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Σχετικά με ετούτη τη ντροπιαστικά πλαδαρή προς την Τουρκία Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Θ. Καρυώτης είναι εκείνος που μας πληροφόρησε ότι, όταν η ΕΕ αποφάσισε να δημιουργήσει μια ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων για όλα τα κράτη-μέλη της, η Τουρκία (μη μέλος, μη το ξεχνάμε!) ζήτησε να μη δημιουργηθεί στην Μεσόγειο (θυμάστε τί είπαμε πιο πάνω!).

Η Τουρκία με αυτό το αίτημα θέλησε εμφανώς να προστατέψει τα συμφέροντά της εις βάρος των συμφερόντων των μελών της ΕΕ!!

Και τί έγινε; Δυστυχώς, πάλι εγκληματικά και φαύλα η ΕΕ αγνόησε τα δικαιώματα και συμφέροντα των μελών της, το «Διευθυντήριο» των Βρυξελλών «έπεισε» τα μέλη, μεταξύ των οποίων «πείστηκε» ΚΑΙ η Ελλάδα (δηλαδή ίσα-ίσα η ΜΟΝΗ χώρα που θα ΠΑΘΑΙΝΕ τη ΖΗΜΙΑ!!!) και έτσι το τουρκικό θέλημα πραγματοποιήθηκε: παντού υπάρχει στην Ευρώπη η ζώνη των 200 μιλίων εκτός από την Μεσόγειο, όπου μόνο η Κύπρος διαθέτει ΑΟΖ, αλλά βρίσκεται σε μια περιοχή που τα 200 ν.μ. δεν επηρεάζουν την τουρκική αλιεία!

Όσο για το Αιγαίο, ισχύουν τα 6 ν.μ. όταν η Ελλάδα έχει όλα τα δικαιώματα να επεκτείνει τη ζώνη της στα 12 ν.μ., όπως έκαναν σχεδόν όλες οι χώρες με θάλασσα, μόνο που αυτό δεν γίνεται και όλες οι Συμβάσεις υπέρ της Ελλάδας είναι κενό γράμμα γιατί η Ελλάδα φοβάται «να μη τη δείρει» ο Τούρκος με την δήθεν απειλή του παράνομου casus belli το οποίο οποιοδήποτε διεθνές δικαστήριο θα καταδίκαζε χωρίς καν συζήτηση!

Έτσι η Ελλάδα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου! Και αντί να ζητήσει, ή μάλλον να απαιτήσει, ώστε οι Βρυξέλλες επιτέλους να επεκτείνουν τα 200 ν.μ. και στη Μεσόγειο προς όφελος των μελών της(!!), «ξεχνάει» τα συμφέροντά της για να ευνοήσει εκείνα της Τουρκίας. Και η Τουρκία, για να την ευχαριστήσει για την φιλοφρόνηση, παραβιάζει συστηματικά τα σύνορά της και την απειλεί παντοιοτρόπως!

Βεβαίως η ΕΕ ποιεί την νήσσαν! Μη τυχόν και στεναχωρέσει τον Ερντογάν!

Και κανείς δεν της υπενθυμίζει – και πρωτίστως η Ελλάδα – ότι, όπως επισημαίνει πάλι ο Θ. Καρυώτης, «η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ αποτελούν μέρος της ευρωπαϊκής ΑΟΖ», όπως και να το κάνουμε, και επίσης ότι «είναι ένα ζωτικό θέμα για την μελλοντική ενεργειακή επιβίωση της Ευρώπης ολόκληρης»!

Συνάμα όμως ποτέ να μη ξεχνάμε πως καμία εμπιστοσύνη δεν είναι δυνατή με την σημερινή ισλαμική Τουρκία, με ό, τι έχει συμβεί και συμβαίνει εκεί και με ό, τι προϊδεάζει η αλαζονεία και η παραβίαση όλων των κανόνων απ’ αυτή τη χώρα, στο χώρο και στο χρόνο.

Όταν στις 17 Μαΐου 2016 ο Θ. Καρυώτης παρουσίασε στην Αθήνα το βιβλίο του «Η ΑΟΖ της Ελλάδας» σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα στη Παλαιά Βουλή, ανέφερε ένα αξιοσημείωτο περιστατικό. Είπε: «Σε μια δεξίωση στη Ουάσιγκτον συνάντησα έναν Τούρκο διπλωμάτη ο οποίος μετά που του συστήθηκα, μου είπε: “Κύριε καθηγητά, θέλω να σας αναφέρω ότι εκείνο που γράφετε για την ΑΟΖ η Άγκυρα το μεταφράζει και μας το στέλνει στη Ουάσιγκτον, και είμαστε ευτυχείς που διαπιστώνουμε ότι οι Έλληνες σας αγνοούν”»!

Αυτά τα ολίγα για τα λάθη της Ελλάδας. Πριν από 1000 χρόνια έλεγαν: errare humanum, perseverare diabolicum! Τίποτα το πιο επίκαιρο.

Ο Τάσος Παπαδόπουλος, λέει ο Θ. Καρυώτης, «διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα και ορθή κρίση…δεν δίστασε να ανακηρύξει την κυπριακή ΑΟΖ το 2004 και φυσικά δεν υπήρξε καμία απολύτως κρίση στην περιοχή». Και συμπληρώνουμε: ούτε και πόλεμος ούτε και εισβολή.

Η Ελλάδα το κατανόησε; Θέλουμε να πιστεύουμε πως ανακηρύσσοντας την ΑΟΖ και οριοθετώντας την τουλάχιστον με τη Κύπρο ή με την Αίγυπτο (αν και η μερική οριοθέτηση είναι βασικά απευκταία για ευνόητους λόγους), η Ελλάδα όχι μόνο διασφαλίζει τα συμφέροντά της, νόμιμα και αναγνωρισμένα από όλους τους διεθνείς νόμους, αλλά και εκείνα όλων των κρατών της ΕΕ, όπως το καθένα απ’ αυτά μπορεί εύκολα να το κατανοήσει!

Και αυτό είναι κάτι που η Ελλάδα πρέπει να το απαιτήσει από την ΕΕ και να το επιτύχει.

Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, συγγραφέας

mignatiou.com

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή