Του Γιώργου Φιντικάκη
Στην κυβέρνηση επιχειρούν να πείσουν ότι η ανάταξη της οικονομίας βρίσκεται προ των πυλών, και ένας χείμαρρος κινεζικών επενδύσεων, θα κατακλύσει σύντομα τη χώρα.
Στο Πεκίνο από την πλευρά τους βλέπουν χώρο για διείσδυση σε αυτό το μεγάλο επενδυτικό της Ελλάδας κενό. Θέλουν λοιπόν να το εκμεταλλευθούν και να ρίξουν χρήματα για να αγοράσουν όχι μόνο στρατηγικές εταιρείες αλλά και τοπική ηγεμονία, όπως κάνουν παντού όταν τοποθετούνται στην Ευρώπη. Και οι δυτικοί μας σύμμαχοι, που στην αρχή άφησαν τους Κινέζους να πάρουν το λιμάνι του Πειραιά, τώρα θέτουν τα δικά τους όρια ανοχής, που αρχίζουν ήδη να τεντώνουν όσο βλέπουν τον Αλέξη να πλησιάζει στην αγκαλιά του Δράκου.
Η αιτία είναι ότι το Πεκίνο θέλει τώρα να βάλει πόδι και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ελλάδας, αποκτώντας την Εθνική Ασφαλιστική, και ποιος ξέρει, αργότερα μια τράπεζα, ακόμη και την Εθνική αν πιστέψουμε την φημολογία. Το είχε πει άλλωστε πρόσφατα ο ίδιος ο πρόεδρος της Fosun ότι η κινεζική εταιρεία συμμετοχών ενδιαφέρεται για τις ελληνικές τράπεζες, δίχως να έχει ακόμη καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση.
Οι ΗΠΑ όμως έχουν ιδιαίτερη αδυναμία με τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Αφενός επειδή είναι ήδη αρκετές οι ισχυρές αμερικανικές παρουσίες, με την Fairfax του Prem Watsa στην Eurolife ή το fund Paulson στην Τράπεζα Πειραιώς, και αφετέρου επειδή αντιλαμβάνονται τι θα συμβεί αν οι Κινέζοι αγοράσουν μια ελληνική τράπεζα. Είναι τέτοια η ρευστότητα του Πεκίνου που θα μπορούσε να σαρώσει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όρους εξουσίας, οικονομικής αλλά και πολιτικής επιρροής. Έπειτα, μια κινεζική τράπεζα στην Ελλάδα θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει με άλλους όρους όλες αυτές τις κινεζικές εταιρείες που φιλοδοξούν να κάνουν “απόβαση” στην χώρα μας. Βέβαια σε μια τέτοια περίπτωση, θα καλούνταν να πάρει θέση και η Ευρώπη, αφού θα απαιτούνταν η έγκριση της ΕΚΤ. Θα είχε επομένως πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπαμε τι ακριβώς θα έπραττε η Φρανκφούρτη αν Κινέζοι επιχειρούσαν να εξαγοράσουν κάποια ελληνική τράπεζα.
Δύο μηνύματα από Ουάσινγκτον μέσα σε μια εβδομάδα
Σε αδρές γραμμές κάπως έτσι εξηγείται ο εκνευρισμός των ΗΠΑ στο θέμα της Εθνικής Ασφαλιστικής. Ελάχιστες ημέρες μετά την επιστολή του αμερικανού υπουργού Εμπορίου Wilbur Ross προς την κυβέρνηση με την οποία έπαιρνε ανοικτά θέση υπέρ του σχήματος που διεκδικεί την εταιρεία, και στο οποίο συμμετέχουν Ελληνοαμερικανοί επενδυτές, χθες είχαμε και νέες νουθεσίες, αυτή την φορά από τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Geoffrey Pyatt. Σημειωτέον ότι την ελληνική ασφαλιστική διεκδικούν επίσης άλλες τρεις κινεζικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και η Fosun, βασικός εταίρος στο σχήμα της επένδυσης του Ελληνικού. “Εάν επιλεγεί η Calamos, θα εισφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στην ελληνική οικονομία και θα προσελκύσει πρόσθετες επενδύσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες όπου λειτουργεί η ελεύθερη αγορά (;) σε ένα ευρύ φάσμα βιομηχανικών τομέων”, είπε χαρακτηριστικά χθες ο αμερικανός πρέσβης μιλώντας σε ενεργειακό συνέδριο στην Αθήνα.
Το ερώτημα είναι τι συνέπειες θα είχε τυχόν επιλογή της Fosun σε μια στιγμή που η Αθήνα προσδοκά σε στήριξη της Ουάσινγκτον, τόσο στο θέμα του χρέους, όσο και ευρύτερα στην περιοχή, καθώς επίσης και για την τύχη των μελλοντικών αμερικανικών επιχειρηματικών deals, εφόσον φυσικά αυτά υπάρξουν. Διότι η αλήθεια είναι πως εδώ και χρόνια οι υπερατλαντικοί μας σύμμαχοι αγνοούν παντελώς την Ελλάδα σε θέματα επενδύσεων, πέραν κάποιων τοποθετήσεων χαρτοφυλακίου που έχουν κάνει. Τώρα μιλούν πάλι για έντονο αμερικανικό επενδυτικό ενδιαφέρον. Δεν έχουν επομένως παρά να βάλουν έμπρακτα το χέρι στην τσέπη – όπως λένε όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα- παρά να γκρινιάζουν κάθε φορά που οι Κινέζοι εμφανίζονται έτοιμοι να ανοίξουν το δικό τους πορτοφόλι. Από την μια οι δυτικοί μας σύμμαχοι – και αυτό αφορά και τους Ευρωπαίους – φωνάζουν για την ολοένα μεγαλύτερη διείσδυση του Πεκίνου στην Ελλάδα, από την άλλη όμως δεν φροντίζουν να στείλουν δικές τους επιχειρήσεις να κάνουν ανάλογες επενδύσεις.
Τρίτωσε το κακό
Τρίτωσε το κακό
Το κακό πάντως από χθες τρίτωσε, καθώς η κυβέρνηση ανακοίνωσε επί της ουσίας ότι μπαίνει στον πάγο η συμφωνία απευθείας σύμπραξης της ΔΕΗ με την κινεζική CMEC για το project της κατασκευής νέας μονάδας στην Μελίτη της Φλώρινας. Το είπε ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Στέργιος Πιτσιόρλας εξηγώντας ότι οι επενδύσεις λιγνιτικών μονάδων μπορούν να γίνουν μόνο με διαγωνισμούς. “Δεν μπορεί κάποιος να πάει απευθείας σε αναβαθμίσεις μονάδων”, ήταν τα λόγια του, υπονοώντας και την πρόβλεψη που υπάρχει στο μνημόνιο η οποία δεν επιτρέπει στην ΔΕΗ να συμμετάσχει σε τέτοια έργα, ακόμη και αν είναι μέλος κοινοπραξίας.
Είναι λοιπόν και επίσημο. Οι δυτικοί μας σύμμαχοι ενοχλούνται από την ανοικτή αγκαλιά του Δράκου στον Αλέξη. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς σε αυτή την μεταβατική φάση του ελληνικού επενδυτικού αφηγήματος, οι πιο “ζεστοί” παίκτες είναι πράγματι οι Κινέζοι. Η αποχή των Ευρωπαίων, πλην των Γερμανών στα περιφερειακά αεροδρόμια και των Ιταλών στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, είναι πρόδηλη. Όσο για τους Αμερικάνους συνεχίζουν να γυρνούν την πλάτη στην Ελλάδα, και η επίσκεψη Obama τον περασμένο Νοέμβριο δεν άλλαξε το παραμικρό. Εντύπωση δε, προκαλεί η αποχή των Γάλλων, οι οποίοι ακόμη αγνοούνται παρά τις καλές πολιτικές σχέσεις της κυβέρνησης με το Παρίσι και του Πρωθυπουργού με τον Επίτροπο Pierre Moscovici. Χρόνια τώρα ακούγεται ότι η Edf ενδιαφέρεται για την ΔΕΗ, ποτέ όμως αυτό δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη.
