Η 9η Δεκεμβρίου συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια από τότε που η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ την ανακήρυξε ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης και Αξιοπρέπειας για τα Θύματα του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και της Πρόληψής του – μια ιστορική απόφαση που στόχο έχει όχι μόνο να τιμήσει τα θύματα όλων των γενοκτονιών, αλλά και να υπογραμμίσει τη διαρκή ανάγκη επαγρύπνησης απέναντι σε κάθε μορφή άρνησης, μίσους και διωγμών.

Με την ευκαιρία της επετειακής αυτής ημέρας, η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδος (Armenian National Committee of Greece) συμμετέχει ενεργά στις εκδηλώσεις μνήμης που διοργανώνονται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ρόδο, τιμώντας τα θύματα της αρμενικής, ποντιακής, ασσυριακής και όλων των γενοκτονιών του 20ού αιώνα.

Εκδήλωση στην Αθήνα – Συναντώνται Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι και Ασσύριοι

Η κεντρική εκδήλωση της Αθήνας θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025, στις 19:00, στην αίθουσα της Ένωσης Ποντίων Νίκαιας–Κορυδαλλού (Κιλικίας 51, Νίκαια). Πρόκειται για μια σύμπραξη τεσσάρων μεγάλων φορέων της προσφυγικής και ιστορικής μνήμης:

– Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ)
– Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας (Armenian National Committee of Greece)

– Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων (Assyrians Hellas)
– Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος

Στην εκδήλωση θα απευθυνθούν χαιρετισμοί από τους διοργανωτές, ενώ κεντρικός ομιλητής θα είναι ο διακεκριμένος καθηγητής και συγγραφέας Μελέτης Μελετόπουλος, ο οποίος θα αναλύσει τη σημασία της ημέρας, τον ρόλο της ιστορικής μνήμης στις σύγχρονες κοινωνίες και τις απειλές που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μειονότητες σε όλο τον κόσμο.

Μια ημέρα μνήμης – Μια υπενθύμιση ευθύνης

Η επέτειος της 9ης Δεκεμβρίου δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αποτελεί προειδοποίηση για το μέλλον, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η ρητορική μίσους, ο εθνικισμός και η άρνηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας εξακολουθούν να δηλητηριάζουν δημόσιους λόγους και πολιτικές.

Αρμένιοι, Πόντιοι και Ασσύριοι ενώνουν ξανά τις φωνές τους, αναδεικνύοντας τη δύναμη της συλλογικής μνήμης. Η συμμετοχή των κοινοτήτων και η παρουσία του κοινού σε τέτοιες εκδηλώσεις αποτελούν πράξη υπευθυνότητας αλλά και δέσμευση για τη διατήρηση της ιστορικής αλήθειας.

Η 10η επέτειος της διεθνούς ανακήρυξης της 9ης Δεκεμβρίου έρχεται να υπενθυμίσει ότι η μνήμη δεν είναι απλώς ένα τελετουργικό· είναι η βάση της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και της πρόληψης.

Όταν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας έφτασαν στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του 20ού αιώνα, διωγμένοι και αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα του ξεριζωμού, εναπόθεσαν την επιβίωσή τους σε ό,τι γνώριζαν καλύτερα: την υφαντουργία.

Οι παλιοί αργαλειοί αντηχούσαν τότε σε πολλές γειτονιές της πόλης, καθώς οι Μικρασιάτισσες μετέφεραν μαζί τους μια τέχνη που γρήγορα ρίζωσε, άνθησε και συνέβαλε στην οικονομική ανάκαμψη της περιοχής.

Σήμερα, έναν αιώνα μετά, η υφαντική δεν αποτελεί απλώς μνήμη μιας άλλης εποχής. Επανέρχεται δυναμικά, συνδέοντας το προσφυγικό παρελθόν με μια σύγχρονη δημιουργική πραγματικότητα.

Η δημοσιογράφος Όλγα Δαδίνη παρουσίασε στην εκπομπή «Περίμετρος» της ΕΡΤ3 τη Μερόπη Βερβέρη, μια τεχνίτρια που αναβιώνει την παραδοσιακή τέχνη με νέους όρους και νέο κοινό.

Από την παράδοση στη σύγχρονη δημιουργία

Η Μερόπη Βερβέρη, μετά από 17 χρόνια στο χώρο της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων και της διακόσμησης, στράφηκε στην υφαντική, συνδυάζοντας την παραδοσιακή τεχνική με μια σύγχρονη αντίληψη για το ύφασμα. Από το πρώτο νήμα έως το τελικό υφαντό, εφαρμόζει τη διαδικασία όπως την έμαθε από τη γιαγιά της.

Παίρνει το μαλλί, το ξύνει, το γνέθει, το στρίβει και το μετατρέπει σε νήμα για τον ξύλινο αργαλειό, δημιουργώντας πρωτότυπα σχέδια που πατούν στην ιστορική τεχνογνωσία.

Η ίδια διδάσκει Ταπητουργία και Υφαντική στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και στο προσωπικό της εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη, συμβάλλοντας στη μετάδοση μιας τέχνης που κινδύνευε να ξεχαστεί.

Το διεθνές ενδιαφέρον και η νέα δυναμική

Η υφαντική γνωρίζει σήμερα ιδιαίτερη απήχηση στο εξωτερικό, γεγονός που αποτυπώνεται και στην παρουσία ξένων tour operators, οι οποίοι εντάσσουν επισκέψεις στο εργαστήριο της Μερόπης Βερβέρη στα πολιτιστικά τους προγράμματα.

Οι τουρίστες δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για τα παλιά σχέδια και την ιστορία πίσω από αυτά, αναδεικνύοντας το δεσμό ανάμεσα στους πρόσφυγες που έφεραν την τέχνη στην Ελλάδα και τους σύγχρονους δημιουργούς που τη διατηρούν ζωντανή.

Παράλληλα, η λειτουργία σχολών και προγραμμάτων κατάρτισης από τη ΔΥΠΑ συμβάλλει στην υποστήριξη μιας τέχνης που είχε υποχωρήσει λόγω των φτηνών, εισαγόμενων συνθετικών υφασμάτων. Σήμερα όμως, επιστρέφει ως επιλογή ποιότητας, πολιτισμού και δημιουργικής παράδοσης

Pontosnews.gr

Ο ΗΡΩΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΩΖΟΣ
Ο ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΜΠΙΖΑΝΙ
6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1912

Γιάννης Πεγειώτης

Προ ετών έφτασαν κοντά μας στα πλαίσια των ερευνών μας για τον 19ον και 20ον αιώναν της Κύπρου τεύχη του ξακουστού περιοδικού «ΕΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ» πουεκδιδόταν από την Μητρόπολη Κιτίου μετά το 1910 και αποτελεί ένα θησαυρό για τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς, τους ερευνητές της Εκκλησιαστικής ιστορίας της νήσου Κύπρου και όσους επιμένουν στη ψηλάφηση της Ιστορίας των Ελλήνων της Κύπρου. Στις σελίδες του περιοδικού προβάλλουν και μορφές τιτάνιες στο ήθος και την πρωτοπορία τους σεβόμενες όμως την παράδοση και την ιστορία του τόπου. Μια τέτοια μορφή μαρτυρική Ελληνική παρουσία συναντούμε στο τεύχος ΜΔ με ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 1912.
Ο Χριστόδουλος Σώζος ο ήρωας δήμαρχος της Λεμεσού ο μάρτυρας «ο πεσών ενδόξως προ των Ιωαννίνων τη 6η Δεκεμβρίου» μας υπενθυμίζει το ήθος μιας άλλης εποχής.Φιλοξενούμε το κεντρικό κείμενο του περιοδικού με τίτλο «ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΩΖΟΣ» και το μέρος «ΧΡΟΝΙΚΟΝ» που αφιερώνει το περιοδικό στη μνήμη του. Είναι εμφανής η αγάπηκαι η εκτίμηση που έτρεφε για το Σώζο ο Μητροπολίτης Μελέτιος Μεταξάκης.
«Βαρύ αλλ’ υπερήφανον πένθος εκάλυψεν από των μέσων του λήξαντος μηνός την Κύπρον άπασαν επι τω ακούσματι του ηρωϊκού θανάτου ανδρός εκ των εκλεκτότατων Κυπρίων, του δημάρχου Λεμεσού Χριστοδούλου Σώζου, πεσόντος ενδόξως προ των Ιωαννίνων τη 6 Δεκεμβρίου.
Ο ευκλεής θάνατος του Σώζου, περίλαμπρον στεφάνωμα βίου εξαίρετου, αφωσιωμένου πρώτιστα και μάλιστα εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος, είτε ως γενέθλιος πόλις προ αυτούπαρουσιάζετο, είτε ως όλη η Νήσος, είτε ως μεγάλη Ελλάς, αποτελεί νυν αδιάρρηκτον σύνδεσμον της ιδιαιτέρας ημών πατρίδος προς την ελευθέραν Μητέρα, αδιάλυτον αρραβώνατης ονειροπολουμένης εθνικής ημών αποκαταστάσεως.
Κατά τας υπερλάμπρους ταύτας ημέρας, καθ’ άς υπό τας επευφημίας της Οικουμένης απάσης σιδηρόφρακτος η ελευθέρα Πατρίς μας συμπληροί το γιγαντώδες έργον των Πατέρων του 1821 ο Χριστόδουλος Σώζος εισφέρει το τίμιον αίμα του ίνα ποτίση μετά του αίματος τόσων άλλων απανταχόθεν της ελληνικής γης ηρώων το μέγα δένδρον της πανελληνίουελευθερίας, ου την σκιάν ζων και δρών εν μέσω ημών πάση δυνάμει ειργάσθη όπως επεκτείνη μέχρις ενταύθα.
Και καταλαμβάνει ο Χριστόδουλος Σώζος διά του υπέροχου θανάτου του εν τω εθνικώ ημών Πανθέω θέσιν παρά τον αρχιεπίσκοπον Κυπριανόν και τους μετ’ αυτού υπέρ τηςΚυπριακής ελευθερίας κατά το 1821 μαρτυρήσαντας.
Αι περιστάσεις δ’όντως ύφ’ας εγένετο η θυσία του Χριστοδούλου Σώζου εις το μεγαλείον της Πατρίδος ανυψούσιν αυτόν εις το υψηλόν επίπεδον των μεγάλων εθνικών ηρώωναυτοπροαίρετος κατέλιπεν προσφιλεστάτην σύζυγον και μονογενή παμφίλτατον υιόν, γέροντας γονείς και άλλους απροστάτευτους οικείους, πόλιν, ην, από ετών διατελώνδημοτικός αυτής άρχων, ανύψωσεν εις επίζηλον μεταξύ των λοιπών Κυπριακών πόλεων θέσιν, πατρίδα δούλην, ήτις επεσπάτο από άκρας νεότητος την ενδελεχή μέριμνάν του καιέσπευσεν εις την φωνήν της μεγάλης Μητρός, ήτις απαιτεί πάσαν θυσίαν μέχρι και αυτής της ζωής παρά των τέκνων της και ατρόμητος προσήνεγκεν υπέρ αυτής την υπερτάτην θυσίαν τις δύναται να περιγράψη ακριβώς την θυσίαν, τις να εικονίση το ακατάληπτον αυτής μεγαλείον;
Αι ωχραί αύται γραμμαί δεν έχουσι σκοπόν να εξάρωσι τον ουδαμώς δεόμενον εξάρσεως υπέροχον θάνατον του αειμνήστου Σώζου, ο Όμηρος και ο Πίνδαρος των σημερινώνανεκλαλήτων κατορθωμάτων της φυλής θα ασχοληθώσι περί τούτο όταν αναφανώσι, αλλ’ ο γράφων τας γραμμάς ταύτας ηυτύχησε να αποχαιρετίση επί της «Σαλαμίνος» αναχωρούντα εις τον πόλεμον τον αλησμόνητον Σώζον, και ενθυμείται ζωηρότατα την ενθουσιαστικήν αγαλλίασιν και την τελείαν γαλήνην μεθ’ ης μετέβαινεν εις εκτέλεσιν του υπέρτατου καθήκοντος, όπερ εξαίρει έτι μάλλον την υπέροχον προσωπικότητα του.
Το πένθος της ελευθέρας Μητρός και της ιδιαιτέρας Πατρίδος του Κύπρου το τοσούτον ζωηρόν και πάνδημον έκδηλωθεν ας χρησιμεύση ως συμπλήρωμα της Άνωθεν παραμυθίας εις την βαρυπενθή Σύζυγον, τους γέροντας γονείς και τους λοιπούς οικείους του, ο δε απαράμιλλος ηρωικός θάνατος Του, έστω το καύχημα αυτών και η τιμιωτάτη κληρονομιά διά το μονογενή Υιόν του.
Αιωνία σου η μνήμη, Χριστόδουλε Σώζε.»

ΧΡΟΝΙΚΑ Παγκύπριον και βαθύτατον υπήρξε τo πένθος επί την αναγγελία του ηρωϊκού θανάτου του αειμνήστου Δημάρχου Λεμεσού Χριστοδούλου Σώζου προ του Βιζανίου των Ιωαννίνων τη 6 Δεκεμβρίου, εκδηλωθέν διά πανδήμων μνημοσύνων εν πάσαις ταις πόλεσι της Νήσου και εν πολλαίς κώμαις, και δι απειραρίθμων συλλυπητηρίων τηλεγραφημάτων προς τον Δήμον Λεμεσού, ου προΐστατο ο αοίδιμος, και προς την πολυτίμητον Οικογένειάν του.
Το θλιβερόν γεγονός εγνώσθη ενταύθα το πρώτον διά τηλεγραφήματος του Π. Μητροπολίτου Κιτίου προς τον Αρχιμανδρίτην της Μητροπόλεως, εντελλόμενον να τελεσθώσινανά την επαρχίαν Κιτίου «μνημόσυνα υπέρ ηρωϊκώς πεσόντος Σώζου», και συλλυπητήριον πρός την σκληρά δοκιμασθείσαν Οικογένειάν του.
Εν Λάρνακι ετελέσθησαν μνημόσυνα εν πάσι τοις Ναοίς των δυο πόλεων, και εν μεν τω Μητροπολιτικώ προέστη του μνημόσυνου ο Αρχιμανδρίτης του θρόνου, εν δε τω του αγίουΛαζάρου είπε τον έπαινον του ενδόξου νεκρού ο κ. Μ. Γ. Νικολαίδης.
Επιβλητικώτατον ήτο το εν Λεμεσώ τελεσθέν πάνδημον μνημόσυνον, εν ω το υπερήφανον πένθος της Πόλεως εξήραν οι κ.κ Μιχ. Η. Μιχαηλίδης και Σπ. I. Αραούζος.
Εν Λευκοσία ετελέσθη πάνδημον μνημόσυνον εν τω ιερώ ναώ Φανερωμένης. Της επιμνημόσυνου τελετής προέστη η Α. Μ. ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, όστις και κατέθηκεν επί τουκενοταφίου στέφανον μετά καταλλήλου προσφωνήσεως, δι’, ης εξήρετο η αυτοθυσία του ηρωικώς πεσόντος ένδοξου τούτου τέκνου της Κύπρου. Λόγον επιμνημόσυνον είπεν ο κ. Ν.Καταλάνος.
Του πένθους συμμετέσχεν ενδεικτικώτατα και η Κυβέρνησις. Η Α. Ε. ο Αρμοστής συνελυπήθη την Οικογένειαν Σώζου διά του κ. Θεοδότου, τα δε Δικαστήρια Λευκοσίας, Λεμεσού καιΑμμοχώστου, διέκοψαν τας εργασίας των τιμητικώτατα, ανεπετάσθησαν δε μεσίστιοι αι σημαίαι του Διοικητηρίου και Λιμεναρχείου Λεμεσού. Και τα Ελληνικά δ’ εκπαιδευτήρια και των τριών τούτων πόλεων διέκοψαν επι μίαν ημέραν τα μαθήματα των.
Το Δημοτ. Συμβούλιον Λεμεσού τιμών τον μεγαλουργόν και ηρωϊκόν Πρόεδρόν του απεφάσισε τη 18 Δεκεμβρίου, ευθύς μετά την αγγελίαν του θανάτου του να συλλυπηθή τηνΟικογένειάν του, να αναγγείλει επισήμως το θλιβερόν γεγονός εις πάσας τας εκκλησιαστικάς πολιτικάς και δημοτικάς Αρχάς της Νήσου, να πενθήση όλον το προσωπικόν του Δήμου επί ένα μήνα, το δε Δημοτ. Συμβούλιον επί μίαν εβδομάδα, να τελεσθή τη επιούση Κυριακή πάνδημον μνημόσυνον εν τω Ι. Ναώ της Αγίας Νάπας, να αναρτηθή εν τη αιθούση τωνσυνεδριάσεων του Δημοτ. Συμβουλίου η εικών του εις αιωνίαν ανάμνησιν και να ονομασθή μία των οδών της πόλεως διά του ονόματος του, εις ένδειξιν τιμής και ευγνωμοσύνης, άνθ’ ων υπέρ του δήμου μοχθήσας ειργάσατο.
Εν τοις πρώτοις συνελυπήθη τους γονείς του αειμνήστου Σώζου η Ελλ. Κυβέρνησις διά του εν Λάρνακι Προξένου διά του εξής τηλεγραφήματος:«Εκπληρών εντολήν της Βασιλικής Κυβερνήσεως παρακαλώ Υμάς όπως δεχθήτε τα θερμότατα αυτής συλλυπητήρια, προς α συνενώ τα εμά, επί σκληρή απωλεία Υμετέρου υπέροχου Υιού ηρωικώς επιτελέσαντος ύψιστον προς την πατρίδα καθήκον, τιμήσαντος γενέτειραν Κύπρον και επιστέψαντος μακρούς εθνικούς αγώνας διά της υπέρτατης αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως Αννινος».
Ο Μ. Αρχιεπίσκοπος διά του εξής:«Μιχαηλίδην Δημαρχεύοντα Απουσιάζοντες εκ Λευκοσίας αργά ελάβομεν το τηλεγράφημα της θλιβεράς αγγελίας θανάτου αειμνήστου και προσφιλούς Σώζου.Θερμά συλλυπητήρια Οικογένεια, Δήμω, Πατρίδι. Πλην οι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος πίπτοντες ουκ αποθνήσκουσιν αλλά μεταβαίνουσιν εις ζωήν αγήρω. Όθεν θερμότερα συγχαρητήρια πάσιν επί τούτω Αρχιεπίσκοπος»,
ο Π. Μητροπολίτης Κιτίου διά του επομένου προς τον Δήμον:«Δημοτικόν Συμβούλιον, Συμπενθούμεν Δήμω στερηθέντι μεγαλουργού Προέδρου, αλλά και υπερηφανευόμεθα μετά Κύπρου ολοκλήρου, ήντινα ένδοξος θάνατος Σώζου έφερεν εγγύτερον αγκάλαις αθανάτου Μητρός. Κιτίου Μελέτιος», και του εξής προς την Σύζυγόν του. «Συμμεριζόμεθα μέγα πένθος σου.Έστω σοι πηγή παραμυθίας μέλλουσα υπερηφάνεια υιού σου επί ενδόξω θανάτω ήρωος πατρός αυτού»,
ο Π. Μητροπολίτης Πάφου κ. Ιάκωβος διά του επομένου:«Μιχαηλίδην Δημαρχεύοντα Βαθύτατα αλγούντες και θρηνούντες απαρηγόρητα επί ηρωϊκώ θανάτω Σώζου, συλλυπούμεθα εγκαρδίως Δήμω Λεμεσού επί απωλεία τετιμημένου αυτού τέκνου», και οι εν Αθήναις βουλευταί Λεμεσού—Πάφου διά του επομένου, όπερ είναι και η επίσημος αναγγελία του ενδόξου θανάτου του :«Δημαρχεύοντα, Σώζος πίπτων ηρωικώς προ Ιωαννίνων την 6ην Δεκεμβρίου ανήγειρεν εαυτώ κάλλιστον ανδριάντα αιωνίου θαυμασμού Κυπριακής Πατρίδος. Βουλευταί Λεμεσού—Πάφου».
Αναρίθμητα είναι τα λοιπά συλλυπητήρια τηλεγραφήματα, εν οις πρωτεύουσι τα πάντων των εν τη Νήσω Δημαρχείων.Ο θάνατος του αειμνήστου Σώζου προυξένησε, καθ’ α εξ Ηρακλείου Κρήτης πληροφορούμεθα, πολύ το άλγος εις τον Παν. Μητροπολίτην Κιτίου. Η Α. Πανιερότης έμαθε το θλιβερόνάγγελμα εν τη γενέτειρα αυτής κώμη Παρσά επί των κρητικών ορέων τη επιούση της εκεί αφίξεως αυτής, δια του εξής τηλεγραφήματος εξ Αθηνών του βουλευτού Λεμεσού — Πάφου κ. Ευγενίου Ζήνωνος :Αθήναι, 12 Δεκεμβρίου.Μητροπολίτην Κιτίου Ηράκλειον.Μετά βαθύτατου άλγους αγγέλλω θάνατον Σώζου παρακαλούμεν επισπεύσατε επάνοδόν σας. Ευγένιος. Η Α. Πανιερότης περίλυπος την ψυχήν ανέκοψε την προς την Ιεράπετραν πορείαν αυτής και επέστρεψε δια διημέρου πορείας εις Ηράκλειον όπως κατευθυνθή εις Αθήνας. Εξ Ηρακλείου δε πλην των πρός τον Αρχιμανδρίτην του Θρόνου Κιτίου, τοδημοτικόν Συμβουλίον Λεμεσού και την κυρίαν Σώζου ανωτέρω μνημονευομένων τηλεγραφημάτων, απηύθυνε και τα εξής:
Ηράκλειον, 16 Δεκ. 1912. Ευγένιον ΖήνωναΑθήνας.Δακρύω επί θανάτω Σώζου θλιβερόν άγγελμα έλαβον επί απόκεντρων ορέων. Αναχωρώ Τετάρτην, τηλεγραφήσατε λεπτομέρειας.
+ Κιτίου Μελέτιος.Εις το τηλεγράφημα τούτο ο κ. Εύγ. Ζήνων απήντησεν ώδε:
Αθήναι, 16 Δεκεμβρίου. Μητροπολίτην Κιτίου Ηράκλειον.Εφονεύθη έκτην Δεκεμβρίου μάχην προφήτου Ηλία, επίσης Χατζηιωάννου πληγωθείς νοσηλεύεται εδώ.
ΕυγένιοςΗ Αυτού Πανιερότης απαντώσα εις το τηλεγράφημα τούτο ετηλεγράφησε τα εξής:Ηράκλειον 17 Δεκεβρίου. Ευγένιον Ζήνωνα δια Ευάγγελον Χατζηιωάννου Αθήνας. Αναστέλλω δάκρυα επί θανάτω Σώζου ίνα φιλήσω σην πληγην Θάνατος εκείνου και αίμα τραυμάτων σου προσήγγισαν Κύπρον αγκάλαις Μητρός, + Ο Κιτίου Μελέτιος.