Ο Νόμος 2321/1995, αν και αποτελεί τη συμβολαιογραφική πράξη του Δικαίου της Θάλασσας για την Ελλάδα, ανεβαίνει ένα μαρτυρικό Γολγοθά εξαιτίας των διαχρονικών διαχειριστών του. Σε μια συγκλονιστική σύμπτωση, τα 12 ναυτικά μίλια –οι 12 Μαθητές αυτού του «Ιησού» της εθνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο– δεν συμπίπτουν μόνο αριθμητικά. Σήμερα, στα 31 του χρόνια, ο Νόμος αυτός βρίσκεται στην ηλικία που ο Ιησούς πλησίαζε προς το Θείον Πάθος. Μόνο που ο Ιησούς Αναστήθηκε, ενώ ο Νόμος 2321, αν αφεθεί στους διαχειριστές του, θα πάει κατά διαβόλου.

Αντί για τη θεσμοθέτηση των 12 μιλίων, επιστρατεύεται η γνωστή ρητορική ανηθικότητα του «αναφαίρετου δικαιώματος»· μια φράση-ναρκωτικό που λειτουργεί ως ένοχο φιλί και άλλοθι απραξίας, την ώρα που ο φόβος του πολέμου επιτρέπει de facto στον εκβιαστή να αφαιρεί ό,τι η Πολιτεία διακηρύσσει ως αδιαμφισβήτητο. Την ίδια στιγμή, οι ξένοι «σύμμαχοι» τύπου Ρούμπιο νίπτουν τας χείρας τους ως Πόντιοι Πιλάτοι, με τους γείτονες να τα τρίβουν, ενώ ο «Αθηναϊκός συλλογικός Ιούδας» –όπως τον είχα περιγράψει από το 1991 στο βιβλίο μου «Θράκη, Θράκη! Το ένοχο φιλί της Αθήνας»– παραδίδει τον Νόμο για τριάντα αργύρια, τα οποία μεταφράζονται στην κυνική μακροημέρευση στην εξουσία. Ποιο είναι το ρεζουμέ για τον συλλογικό Αθηναϊσμό; Μια φορά προδότης, πάντα προδότης.

Η Γλωσσική Χειραγώγηση και το Γεωοικονομικό Bypass

Όπως δίδαξαν ο Μισέλ Φουκώ και ο Ουμπέρτο Έκο, οι λέξεις χρησιμοποιούνται από την εξουσία για να χειραγωγήσουν την κοινωνία. Η λέξη «επέκταση» αναδίδει έναν επιθετικό και φασιστικό τόνο που ενοχοποιεί το δικαίωμα, τη στιγμή που η UNCLOS μιλά ορθώς για «καθορισμό». Μέσα σε αυτό το παιχνίδι, η εμμονική καθήλωση στη λέξη «υφαλοκρηπίδα» θανατώνει το πνεύμα της ΑΟΖ, θάβοντάς την στο σκοτεινό υπέδαφος και μετατρέποντάς την σε μια ακόμη προδομένη Κύπρο και μια υπό προδοσία Θράκη. Η Τουρκία δεν χρησιμοποιεί τη λέξη ΑΟΖ λόγω διανοητικής αλλεργίας, καθώς στερείται νόμιμων δικαιωμάτων και επιδιώκει να αρπάξει την ελληνική· η δε Ελλάδα, εγκλωβισμένη στη δική της μορφωτική ανεργία, την αποφεύγει εξίσου, μιλώντας μονότονα για υφαλοκρηπίδα και πετώντας μόνο «πότε- πότε» τη λέξη ΑΟΖ ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Μπορεί η εργασιακή ανεργία να έπεσε κατακόρυφα, αλλά η διανοητική, πολιτική και ηθική ανεργία ανέβηκε κατακόρυφα.

Κι όμως, η σημειωτική σχέση με τον Ιησού κρύβει την υπόσχεση μιας Ανάστασης που θα μπορούσε να μετατρέψει την Ελλάδα σε κεντρική πλατεία του πλανήτη. Καθώς, κατά τον Στράβωνα, «η γεωγραφία είναι η σκηνή πάνω στην οποία παίζεται η ιστορία» και η σκηνή είναι πλέον έτοιμη για το ελληνικό θαύμα.

Όμως, στη σκληρή πραγματικότητα δεν υπάρχουν αυτόματα θαύματα: αν ο Νόμος 2321/95 σταυρωθεί οριστικά, η Ελληνική κυριαρχία δεν πρόκειται να αναστηθεί ποτέ. Η διαφορά από τα 6 ναυτικά μίλια έως τα 12 ανέρχεται σε 85.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με το ελληνικό υδάτινο μερίδιο στις λίμνες Πρέσπες να είναι 83 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αυτό σημαίνει ότι με τη «Σταύρωση» του Νόμου η Ελλάδα χάνει ίσαμε 1.024 λίμνες Πρέσπες!

___________________

Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου)

Η ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών έχει αναδιαμορφώσει ριζικά τις δυνατότητες άσκησης κρατικής εξουσίας, δημιουργώντας καινοφανείς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών, παρακολούθησης και κοινωνικού ελέγχου. Η τεχνολογική πρόοδος, παρά την καθοριστική συμβολή της στην ασφάλεια και στην αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, συνοδεύεται από σοβαρούς κινδύνους για τις ατομικές ελευθερίες και τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Αυτή ακριβώς τη διάσταση αναδεικνύει η έκθεση της Privacy International, με τίτλο «Η αυταρχική χρήση της τεχνολογίας: Μια διεθνής έκθεση» (“The authoritarian use of technology: A global report”), που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2026, καταγράφοντας τις αυταρχικές πρακτικές αξιοποίησης προηγμένων τεχνολογιών επιτήρησης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η βασική διαπίστωση της μελέτης είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική: η αυταρχική χρήση της τεχνολογίας δεν αποτελεί αποκλειστικό γνώρισμα ανελεύθερων καθεστώτων, αλλά εκδηλώνεται και σε κράτη με εδραιωμένους δημοκρατικούς θεσμούς. Η έκθεση εισάγει την έννοια της «αυταρχικής χρήσης της τεχνολογίας (“authoritarian use of technology”), περιγράφοντας πρακτικές οι οποίες υπερβαίνουν τη μεμονωμένη παράνομη παρακολούθηση και οδηγούν σε συστημική υπονόμευση του κράτους δικαίου, περιορισμό της πολιτικής συμμετοχής και κανονικοποίηση της επιτήρησης. Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο η νομιμότητα ενός τεχνολογικού μέσου, αλλά ο σκοπός της χρήσης του, η έκτασή της και οι πραγματικές συνέπειές της για τη δημοκρατική κοινωνία.

Η μελέτη εξετάζει πέντε βασικές κατηγορίες τεχνολογιών: τη βιομετρική αναγνώριση προσώπου (σ. 11–32), την εξαγωγή δεδομένων από κινητά τηλέφωνα (σ. 33–48), τα κατασκοπευτικά λογισμικά (σ. 49–70), τη συστηματική παρακολούθηση κοινωνικών δικτύων (σ. 71–85) και τη μαζική υποκλοπή επικοινωνιών (σ. 86–95). Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η δυνατότητα συγκέντρωσης και συσχέτισης εξαιρετικά μεγάλου όγκου πληροφοριών, επιτρέποντας την ανασύσταση προσωπικών σχέσεων, πολιτικών δράσεων και καθημερινών συμπεριφορών.

Η βιομετρική αναγνώριση προσώπου συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα μετατροπής του δημόσιου χώρου σε περιβάλλον διαρκούς επιτήρησης. Στη Βραζιλία, το πρόγραμμα Smart Sampa στο Σάο Πάολο περιλαμβάνει περίπου 25.000 κάμερες, καλύπτοντας μια μητροπολιτική περιοχή εκατομμυρίων κατοίκων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο καταγράφεται η διευρυνόμενη χρήση αντίστοιχων συστημάτων από αστυνομικές αρχές, ενώ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη εξετάζεται η αξιοποίησή τους για την ταυτοποίηση και τον έλεγχο μετακινήσεων Παλαιστινίων. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η χρήση τους κατά τη διάρκεια πολιτικών συγκεντρώσεων, όπως καταγράφεται στην Ουγγαρία και στη Ρωσία.

Εξίσου προβληματική είναι η εξαγωγή δεδομένων από κινητά τηλέφωνα, καθώς επιτρέπει την πρόσβαση σε μηνύματα, φωτογραφίες, επαφές, γεωγραφικά στίγματα και άλλες εμπιστευτικές πληροφορίες. Η έκθεση αναδεικνύει τη χρήση σχετικών τεχνολογιών, μεταξύ άλλων της εταιρείας Cellebrite εναντίον δημοσιογράφων και πολιτικών ακτιβιστών. Στη Σερβία καταγράφηκε η αξιοποίηση εργαλείων ψηφιακής εγκληματολογίας σε συνδυασμό με το κατασκοπευτικό λογισμικό NoviSpy, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο δικαστική απόφαση του 2022 έκρινε παράνομη τη γενικευμένη κατάσχεση και εξέταση κινητών τηλεφώνων αιτούντων άσυλο. Οι περιπτώσεις αυτές αποκαλύπτουν πώς τεχνολογίες που αναπτύσσονται για τη διερεύνηση εγκλημάτων μπορούν να μετατρέπονται σε μέσα δυσανάλογης επέμβασης στην ιδιωτική ζωή.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στα προηγμένα κατασκοπευτικά λογισμικά, όπως τα Pegasus και Predator, τα οποία επιτρέπουν την κρυφή διείσδυση σε ηλεκτρονικές συσκευές και την πρόσβαση ακόμη και στις πλέον προσωπικές επικοινωνίες. Η έκθεση παρουσιάζει εκτεταμένες υποθέσεις παρακολούθησης δημοσιογράφων, αντιπολιτευόμενων και υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στην Πολωνία αποκαλύφθηκε ότι το Pegasus χρησιμοποιήθηκε εναντίον 578 προσώπων την περίοδο 2017-2022, ενώ στην Αίγυπτο τεκμηριώθηκε η στοχοποίηση του αντιπολιτευόμενου Ahmed Eltantawy με Predator μετά την ανακοίνωση της πρόθεσής του να διεκδικήσει την προεδρία. Ανάλογες πρακτικές καταγράφονται στο Ελ Σαλβαδόρ, στο Μεξικό, στο Σουδάν και στα κράτη του Περσικού Κόλπου. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διακρατική διάσταση της ψηφιακής καταστολής, καθώς κυβερνήσεις μπορούν να παρακολουθούν αντιφρονούντες ακόμη και όταν αυτοί βρίσκονται σε ξένα κράτη.

Στο ευρωπαϊκό αυτό πλαίσιο εντάσσεται και η Ελλάδα (σ. 55), με την έκθεση να αναφέρεται ρητώς στο σκάνδαλο του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, η ελληνική Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα εντόπισε τουλάχιστον 87 πρόσωπα που είχαν στοχοποιηθεί με απόπειρες παραβίασης των συσκευών τους, μεταξύ των οποίων υπουργοί, ανώτατοι στρατιωτικοί και επικριτές της εξουσίας. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο γεγονός ότι 27 από τα συγκεκριμένα πρόσωπα βρίσκονταν παράλληλα υπό συμβατική παρακολούθηση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών.

Η Privacy International εκτιμά ότι αυτή η επικάλυψη δημιουργεί ισχυρές ενδείξεις συντονισμού ή κοινής στόχευσης μεταξύ των εμπλεκομένων στο κατασκοπευτικό λογισμικό και του κρατικού μηχανισμού ασφαλείας. Η έκθεση μνημονεύει επίσης τις παραιτήσεις που ακολούθησαν και την ποινική διερεύνηση της υπόθεσης. Η ελληνική περίπτωση αναδεικνύει, επομένως, κρίσιμα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα του θεσμικού ελέγχου των υπηρεσιών πληροφοριών, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία.

Μια διαφορετική αλλά εξίσου ανησυχητική διάσταση αποτελεί η παρακολούθηση των κοινωνικών δικτύων (SOCMINT). Η συστηματική συλλογή και αλγοριθμική ανάλυση διαδικτυακών δημοσιεύσεων επιτρέπει την καταγραφή πολιτικών πεποιθήσεων, την ταυτοποίηση συμμετεχόντων σε κινητοποιήσεις και τη χαρτογράφηση κοινωνικών δικτύων. Η έκθεση εξετάζει τις αμερικανικές πρακτικές ελέγχου κοινωνικών δικτύων αιτούντων φοιτητικές θεωρήσεις εισόδου, καθώς και τις συλλήψεις πολιτών στην Τουρκία μετά τις κινητοποιήσεις για τον Εκρέμ Ιμάμογλου το 2025, οι οποίες συνδέθηκαν και με διαδικτυακές αναρτήσεις. Αντίστοιχες πρακτικές καταγράφονται στην Κολομβία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το γεγονός ότι μια πληροφορία είναι δημόσια προσβάσιμη δεν συνεπάγεται, κατά τη μελέτη, ανεπιφύλακτη νομιμοποίηση της συστηματικής κρατικής επεξεργασίας της.

Τέλος, εξετάζεται η μαζική υποκλοπή επικοινωνιών, μέσω πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, αυτοματοποιημένης συλλογής δεδομένων και συστημάτων όπως οι συσκευές υποκλοπής αναγνωριστικών κινητής τηλεφωνίας (IMSI catchers). Στη Βενεζουέλα παρατίθενται στοιχεία για υποκλοπές επικοινωνιών περισσότερων από 1,58 εκατομμύρια συνδρομητών κατά το 2021. Στη Λιβύη, η προμήθεια προηγμένων συστημάτων παρακολούθησης από τη γαλλική εταιρεία Amesys στο καθεστώς Καντάφι αποτέλεσε αντικείμενο δικαστικών ερευνών για ενδεχόμενη συνέργεια σε σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι υποθέσεις αυτές αναδεικνύουν και την ευθύνη των ιδιωτικών επιχειρήσεων που εμπορεύονται τεχνολογίες επιτήρησης.

Από νομική άποψη, ο πυρήνας της προβληματικής εντοπίζεται στη σχέση μεταξύ κρατικής ασφάλειας και θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η προστασία της ιδιωτικής ζωής, της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι απαιτούν κάθε επέμβαση να διαθέτει επαρκή νόμιμη βάση και να υπόκειται στις αρχές της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.

Η Privacy International προτείνει την απαγόρευση της ζωντανής αναγνώρισης προσώπου σε δημόσιους χώρους και της μαζικής υποκλοπής επικοινωνιών, ενώ για άλλες τεχνολογίες αξιώνει αυστηρούς περιορισμούς, προηγούμενη ανεξάρτητη δικαστική άδεια, διαφάνεια, εποπτεία και αποτελεσματικά ένδικα βοηθήματα.

Το βαθύτερο συμπέρασμα της μελέτης υπερβαίνει, ωστόσο, το ζήτημα της νομιμότητας μεμονωμένων παρακολουθήσεων. Η συστηματική επιτήρηση δημιουργεί ένα ευρύτερο αποτρεπτικό αποτέλεσμα (“chilling effect”), καθώς η γνώση ή ακόμη και η υποψία παρακολούθησης μπορεί να οδηγεί τους πολίτες σε αυτολογοκρισία, αποχή από πολιτικές δραστηριότητες και περιορισμό της δημόσιας κριτικής. Η τεχνολογία καθίσταται έτσι δυνητικά μηχανισμός προληπτικής πειθάρχησης της κοινωνίας, χωρίς να απαιτείται πάντοτε η άμεση άσκηση καταστολής.

Η πρόκληση για τις σύγχρονες δημοκρατίες δεν είναι, συνεπώς, η απόρριψη της τεχνολογικής προόδου, αλλά η ουσιαστική υπαγωγή της τεχνολογικής διάστασης στις επιταγές του κράτους δικαίου. Διότι όταν οι δυνατότητες παρακολούθησης διευρύνονται ταχύτερα από τους θεσμούς που τις ελέγχουν, η ίδια η τεχνολογία κινδυνεύει να μετατραπεί από μέσο προστασίας της κοινωνίας σε όργανο περιορισμού της ελευθερίας της. Και τότε το διακύβευμα δεν αφορά απλώς το απόρρητο των επικοινωνιών, αλλά την ποιότητα της δημοκρατίας και τα πραγματικά όρια της κρατικής εξουσίας.

Ποιος αφθώδης πυρετός που ρήμαξε την κτηνοτροφία μας και ποια Δαδιά όπου 900.000 στρέμματα έγιναν στάχτη; Σαν το χρυσό καρκινοτροφείο και καρκινοπωλείο που είναι καθ’ οδόν, δεν θα υπάρξει τέτοια καταστροφή.

Αυτή την απόφαση που κανένας Πρωθυπουργός δεν τόλμησε να πάρει, εσείς γιατί, κύριε Μητσοτάκη; Όταν μάλιστα κάθε άλλο παρά τολμηρός θεωρείστε—κάτι που πιστοποιεί όλος ο θαλάσσιος Ελληνισμός που βλέπει τον Νόμο 2321/95 για τα 12 μίλια, σε έναν παράλληλο βίο, να πηγαίνει να μοιάσει τον Ιησού.

«Μέντες» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, «επενδύσεις» καρκίνου στη Θράκη.

Αν θέλατε πραγματικά επενδύσεις, υπάρχουν 85.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιας έκτασης Ελληνικής κυριαρχίας, μόνο από τη διαφορά μεταξύ 6 και 12 ναυτικών μιλίων. Εκεί όμως κάνετε μέντες. Γιατί λοιπόν το γυροφέρνετε στον Έβρο;

Παρακολουθούμε μια κανονική ενορχήστρωση για την ανήκεστο βλάβη του τόπου μας από την ίδια καναδική πολυεθνική (Eldorado Gold) που επί Σημίτη εμφανιζόταν ως «Χρυσωρυχεία Θράκης». Όταν τότε τους αποκρούσαμε, η Αθήνα τους έδωσε το κουτοπόνηρο καμουφλάζ να μετονομαστούν σε «Ελληνικός Χρυσός». Μια εθνικοφροσύνη-βιτρίνα, της οποίας η δική σας είναι πολύμορφος κλώνος. Μιλάτε για «επένδυση», αλλά πρόκειται για πλήρη έκδυση και βίαιο δημογραφικό ξεγύμνωμα. Η εν λόγω εταιρεία αύξησε τα κέρδη της μέσα σε ένα χρόνο 50%. Η Ελλάδα τι πήρε;

Το Κυάνιο του θανάτου και το γεωπολιτικό δώρο

Η λέξη «κυανούν»—το βαθύ γαλάζιο του Θρακικού μας Πελάγους—και η λέξη «κυάνιο» έχουν την ίδια ετυμολογική ρίζα και απόχρωση. Όμως το κυανούν είναι ζωή, το κυάνιο είναι θάνατος. Όταν το κυάνιο ποτίσει τη γη μας και η καρκινική πανδημία αναγκάσει τους Εβρίτες να ξεριζωθούν, ο Έβρος θα μείνει αδειανός. Και ένας τόπος γεωπολιτικά και δημογραφικά γυμνός, μια νεκρή ζώνη δίχως κόσμο –εξ ου και η λέξη κόσμημα– είναι το καλύτερο δώρο στην καιροφυλακτούσα Τουρκία..

Κάποτε, σε μια επίσκεψή σας, είπατε ότι ο Έβρος είναι ο μόνος Νομός που είναι αρσενικός και όρθιος. Σας απάντησα: «Αρκεί να μη μοιάσει με τα δέντρα που πεθαίνουν όρθια».

Προτείνω, ως πρώτο άμεσο βήμα, τα Δημοτικά Συμβούλια του Έβρου να συνεδριάσουν εκτάκτως και να σας κηρύξουν “PERSONA NON GRATA”. Η αγάπη για την πατρίδα του Έβρου είναι η μητέρα των ωραιότερων ιδεών. Δεν θα αφήσουμε να γίνει ο τοξικός τάφος της.

Υ.Γ. Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα μας το επίσημο Ψήφισμα Πολιτών για προσυπογραφή, ώστε να κατατεθεί θεσμικά σε όλα τα Δημοτικά Συμβούλια του Νομού.

__________________

Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026