Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Υπό την ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προσαρμόσει την εξωτερική τους πολιτική σε μια προεδροκεντρική οπτική των γεωπολιτικών ζητημάτων. Ο Αμερικανός Πρόεδρος κυβερνά τις ΗΠΑ ως επιχειρηματίας, παρακάμπτοντας αρκετές φορές επιδεικτικά τους παραδοσιακούς θεσμούς, όπως συμβούλους, διπλωμάτες, τη στρατιωτική διοίκηση, ενώ δείχνει να υποτιμά το Διεθνές Δίκαιο.

Την ίδια στιγμή, σε αρκετούς κύκλους επικρατεί η αίσθηση, ότι τα αποθέματα των Αμερικανών σε πυρομαχικά και πυραύλους έχουν μειωθεί επικίνδυνα. Σημαντικά οπλικά συστήματα (ραντάρ σε διάφορες βάσεις, αεροσκάφη κ.λπ.) έχουν υποστεί ζημιές και φθορές. Τούτο βέβαια είναι μια πραγματικότητα που την επιζητούν και την εκμεταλλεύονται το Ιράν, η Ρωσία, η Κίνα, και πιθανόν άλλα κράτη που προς το παρόν δεν εκδηλώνονται ανοιχτά. Αυτή η στρατιωτική κόπωση συνδέεται άρρηκτα με το εσωτερικό της χώρας, καθώς πάρα πολλοί καταλαβαίνουν ότι η οικονομία της Αμερικής πάει κάθε μέρα από το κακό στο χειρότερο.

Το Ιρανικό Ζήτημα και το «Φίδι από την Τρύπα»

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων με γνώσεις και κρίση καταλαβαίνουν ότι οι προηγούμενοι Πρόεδροι των ΗΠΑ απέφυγαν συστηματικά τον πόλεμο με το Ιράν, αλλά το έπραξαν χωρίς να εξαλείψουν την πραγματική, υπαρκτή απειλή. Η στρατιωτική ισχύς της Τεχεράνης σε πυρομαχικά, πυραύλους, drones και η προετοιμασία της πυρηνικής βόμβας, παράλληλα με τη δημιουργία συμμάχων τύπου Χούθι, Χεζμπολάχ και Χαμάς, είχε ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο των ισχυρών κρατών.

Σίγουρα, η Ρωσία, η Κίνα, πολλά κράτη του Κόλπου, και πιθανόν η Τουρκία, δεν θα ήθελαν να αποκτήσει το Ιράν πυρηνική βόμβα, αλλά δεν μπορούσαν να το ελέγξουν. Έτσι, άφησαν κάποιον άλλον να κάνει τη δουλειά και «να βγάλει το φίδι από την τρύπα».

Η θέση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου φαίνεται επισφαλής. Ρεπορτάζ αναφέρουν, οι ΗΠΑ και ο Τραμπ δεν τον υποστηρίζουν όπως παλαιότερα. Βέβαια ίδιες διαρροές αφήνονταν πριν το πρώτο χτύπημα των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν, το καλοκαίρι του 2025. Διεθνή ΜΜΕ υποστήριζαν, ότι είχε δημιουργηθεί απόσταση μεταξύ του Ισραηλινού πρωθυπουργού και του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φερόταν να τον κρατά μακριά προκειμένου να μην τον επηρεάζει. Και όμως η επίθεση του Ισραήλ στις 13 Ιουνίου 2025 και η συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο των 12 ημερών γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις που φυσικά είχαν δημιουργηθεί τεχνηέντως.

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου σίγουρα έκαναν πολλά λάθη σε αυτόν τον πόλεμο. Από την άλλη, το Ιράν έκανε επίσης λάθη, αλλά πολύ λιγότερα. Στον πόλεμο, όποιος κάνει πολλά και μεγάλα λάθη, τελικά χάνει, εάν δεν διορθώσει γρήγορα όσα μπορεί να διορθώσει.

Η Εσωτερική και Στρατιωτική Κατάσταση του Ιράν

Παρά την τακτική του αυτοσυγκράτηση, το Ιράν έχει υποστεί μεγάλες οικονομικές, κοινωνικές και διοικητικές καταστροφές. Η στρατιωτική ισχύς του έχει μειωθεί σημαντικά σε πυρομαχικά, πυραύλους, στρατιωτικό εξοπλισμό, πλατφόρμες εκτόξευσης, drones και πλοία.

Υπάρχει ακόμα χρόνος και τρόπος ώστε το Ιράν να υποστεί ακόμα μεγαλύτερες καταστροφές σε όλους τους τομείς, εκεί όπου θα πονέσει περισσότερο ο απλός λαός του. Φάνηκε όμως ξεκάθαρα, ότι η επίθεση έφερε και μια συσπείρωση ενάντια στον εξωτερικό εχθρό. Αυτό είναι ένα στοιχείο που σίγουρα δεν υπολόγισαν ΗΠΑ και Ισραήλ και αποτελεί ένα από τα μεγάλα λάθη των υπολογισμών.

Μέσα στο θεοκρατικό καθεστώς σίγουρα υπάρχουν πολλοί αντιφρονούντες, αλλά δεν τολμούν να αντιδράσουν, διότι την άλλη μέρα οι Μουλάδες θα τους κόψουν το κεφάλι, όσο μεγάλος κι αν είναι ο αριθμός τους.  Φαίνεται άλλωστε, πως το πολεμικό δόγμα του μωσαϊκού που ακολουθεί το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν μπόρεσε να καταστραφεί, από τη στιγμή που η άμυνα έχει δομηθεί σε επίπεδα, τα οποία φτάνουν από τις παραστρατιωτικές ομάδες Μπασίτζ, παιρνούν στους Φρουρούς της Επανάστασης και τον τακτικό στρατό και ο αντικειμενικός σκοπός είναι να κρατηθεί όρθιο το καθεστώς ανεξάρτητα από τις διαπραγματεύσεις και τις συνομιλίες της ανώτερης πολιτικής ηγεσίας, η οποία οποιαδήποτε συζήτηση κάνει γίνεται υπό το άγρυπνο βλέμμα της θρησκευτικής, της οποίας διάδοχος είναι ο γιος του Αλί Χαμενεΐ, Μοζνταμπά, που τραυματίστηκε σοβαρά, στην επίθεση που σκοτώθηκε ο πατέρας του.

Το στρατηγικό λάθος της Δύσης: Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έπρεπε να είχαν οργανώσει «ομάδες εξέγερσης» τις οποίες θα υποστήριζαν, και όχι μόνο να είχαν καλή πληροφόρηση του εσωτερικού διοικητικού χώρου απλώς για να σκοτώσουν την ηγεσία του Ιράν. Εκεί όμως ΗΠΑ και Ισραήλ βρέθηκαν προ εκπλήξεων, καθότι η προσπάθεια να μεταφερθεί οπλισμός ανακόπηκε από τις ιρανικές αρχές που ανακάλυψαν (σίγουρα με κινεζική πληροφόρηση) την ενέργεια και αποφεύχθηκε το σκηνικό. Επίσης η προσπάθεια να κινητοποιηθούν οι Κούρδοι του Ιράκ έπεσε στο κενό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που το πρόσφατο παράδειγμα της εγκατάλειψης της Ροζάβα, της υπό κουρδική διοίκηση δομής στη βορειοανατολική Συρία,  από τις ΗΠΑ δεν άφηνε περιθώριο για συνεργασία…

Επιδιώξεις και το Πυρηνικό Ρίσκο

Τόσο στις ΗΠΑ και όσο και στο Ιράν, η επιθυμία να τελειώσει ο πόλεμος άμεσα είναι επιτακτική, αλλά με έναν όρο: να φαίνεται στον λαό του καθενός, ότι αυτοί είναι οι νικητές.

Αντίθετα, το Ισραήλ (κυρίως ο Νετανιάχου), η Ρωσία και η Κίνα, δεν θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος «αύριο», ο καθένας για τους δικούς του γεωπολιτικούς λόγους. Επιθυμούν όμως να μην ξεφύγει η κατάσταση και κυρίως να μη γίνει χρήση πυρηνικών. Ίσως το Ισραήλ, και κυρίως ο Νετανιάχου, δεν θα είχαν πρόβλημα χρήσης ενός μικρού πυρηνικού, τακτικού πεδίου μάχης. Αυτό όμως θα έδινε λαβή στη Ρωσία για ανάλογη χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον της Ουκρανίας.

Η οικονομία του Ιράν πεθαίνει κάθε μέρα, ειδικά όσο είναι κλειστά τα Στενά του Ορμούζ. Βέβαια, η Ρωσία και η Κίνα δεν θα αφήσουν την οικονομία του να καταρρεύσει πλήρως, διότι θέλουν το Ιράν ζωντανό και δικό τους σύμμαχο.

Η Αδύναμη Ευρώπη και ο Γερμανικός Παράγοντας

Η Ευρώπη εμφανίζεται, όπως πάντα, ανύπαρκτη και αδύναμη. Η Γαλλία κρατάει κάπως τα προσχήματα μόνο σε επίπεδο στρατιωτικής ισχύος. Από την άλλη, η Γερμανία ξύπνησε και ισχυροποιείται στρατιωτικά εδώ και δύο χρόνια.

Ίσως, εάν η κατάσταση συνεχίσει να είναι ασταθής παγκόσμια, το ΝΑΤΟ να οδεύει προς «διάλυση» ή να μείνει χωρίς ιδιαίτερη δύναμη, με την ΕΕ υπό κατάρρευση. Τότε, ίσως η Γερμανία, σε 3 με 4 χρόνια, να ξεκινήσει έναν ακόμα πόλεμο, όπως έκανε και παλαιότερα στην ιστορία.

Η Στάση της Τουρκίας και η Ελληνική Στρατηγική

Ειδικότερα, η Τουρκία, λόγω της γενικής θολούρας, κάνει «διαρροές» με διάφορα στοιχεία του νόμου που θέλουν να ψηφίσουν για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Πρόκειται μεν για έναν εσωτερικό νόμο της Τουρκίας χωρίς διεθνή έννομη ισχύ, αλλά σίγουρα κάνει κακό στην Ελλάδα μελλοντικά και, το κυριότερο, εδραιώνεται στην καρδιά των Τούρκων και στη νεολαία τους.

Η Ελλάδα, θεωρώ ότι καλά κάνει και πατάει στη βάρκα του Ισραήλ και των ΗΠΑ, αλλά θα έπρεπε να δίνουμε λιγότερα και να ζητάμε –και να παίρνουμε με διαπραγμάτευση– περισσότερα. Τα δώσαμε όλα και πήραμε λίγα και πολύ ακριβά, είτε από το Ισραήλ είτε από τις ΗΠΑ. Ειδικά με το Ισραήλ, το οποίο έχει μεγάλη ανάγκη από την Κύπρο και τη Μεσόγειο (Κρήτη), καθότι του δίνουν το απαραίτητο βάθος χώρου.

Τελική Εκτίμηση

Ακόμα και να τελειώσει ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν μέσα στο καλοκαίρι, η ακρίβεια θα μείνει για όλους και κυρίως για την Ελλάδα. Οι επιπτώσεις του πολέμου σε όλους τους τομείς θα είναι πολλές για όλα τα κράτη, την Ευρώπη, τα κράτη του Κόλπου και, φυσικά, για τη χώρα μας. Η κατάσταση και ο έλεγχος στη Μέση Ανατολή ήδη έχει αλλάξει και θα αλλάξει περισσότερο.

Η Τουρκία (Ερντογάν) εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση όσο το δυνατόν περισσότερο και καλύτερα. Εκμεταλλεύεται την αστάθεια, το θολό τοπίο, την προεκλογική περίοδο που αρχίζει να αχνοφαίνεται στην Ελλάδα με τα σενάρια να κάνουν λόγο για εκλογές το φθινόπωρο, την πιθανή ακυβερνησία και την έλλειψη αποφασιστικότητας. Βλέπει τις ενδείξεις και την τάση μας να έχουμε «ήρεμα νερά», ακόμη κι ας χάσουμε μελλοντικά κάτι που δεν φαίνεται τώρα, με τη λογική του «Πόλεμο θα κάνουμε;». Γι’ αυτό ακριβώς η Τουρκία προχωρά και ψηφίζει το νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα».

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Αρκετές φορές έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα μας ότι το Ισραήλ δεν πολεμά μέχρι την κατανίκηση των αντιπάλων του αλλά μέχρι την αμνήστευση του Νετανιάχου. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει καταδικαστεί για διαφθορά και οι καταδίκες φυλακίσεως που εκκρεμούν εναντίον του θα εφαρμοστούν μόλις ο πόλεμος τελειώσει και η κυβέρνησή του πέσει. Έχει λοιπόν κάθε λόγο να απαιτεί μαξιμαλιστικά όσα περισσότερα μπορεί από τους εχθρούς αλλά και τους συμμάχους του. Στον κατάλογο όσων απαιτούν την ανατροπή των μουλάδων έχουν πρόσφατα προστεθεί και οι πετρομοναρχίες του Κόλπου που χορεύουν στον ολέθριο ρυθμό των πολεμικών τυμπάνων που ήχησε προσφάτως το Ισραήλ αλλά το Ιράν επαύξησε ξεκινώντας το βομβαρδισμό επί δικαίων και αδίκων στην περιοχή και αποκλείοντας τα Στενά του Ορμούζ.

Η πτώση του καθεστώτος δεν φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα ενώ αντίθετα οι πολεμικές προοπτικές είναι σαφώς πιο ευδιάκριτες και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Μάλιστα προσφάτως το Ισραήλ δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ειδοποιήσει τους πολίτες του για οποιοδήποτε ερχόμενο πλήγμα στο Ιράν -για να πάνε στα καταφύγια- ώστε να επιτύχει τον αιφνιδιασμό του. Αυτό ενδεικνύει την επερχόμενη μαζική αναζωπύρωση των εχθροπραξιών σε περίπτωση που ο Τραμπ αποσυρθεί δεδομένης της Ιρανικής αδιαλλαξίας. Η συνεχιζόμενες εχθροπραξίες στο Λίβανο και στο Ιράν, έστω και μονομερώς από το Ισραήλ θα εξασφαλίζουν ότι ο Νετανιάχου θα μένει εκτός της φυλακής και οι ΗΠΑ θα παραμένουν εγκλωβισμένες στην περιοχή.

Αντιστοίχως στην Ελλάδα τα σωρευόμενα σκάνδαλα και η δημοσκοπική πτώση οδηγούν το Κυριάκο Μητσοτάκη σε αντίστοιχα αδιέξοδα που ενδέχεται να τον οδηγήσουν και αυτόν τον ίδιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Προς το παρόν η έλευση του κόμματος Τσίπρα αποτελεί μια κίνηση που μπορεί να τον βοηθήσει να επιτύχει ένα ποσοστό στις δεύτερες εκλογές -μετά το ατελέσφορο των πρώτων- που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει συγκυβέρνηση με κάποιο άλλο κόμμα ή συνασπισμό κομμάτων. Διότι ο Τσίπρας εστιάζει στην αριστερά, απεμπολώντας το κέντρο που αφήνει στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, αφήνοντάς τους και την ευκαιρία συγκυβέρνησης. Όμως θα είναι αρκετά τα ελλείματα των μικρών κομμάτων -νέων και παλαιών- για να εξασφαλίσουν ένα ποσοστό συγκυβέρνησης στην ΝΔ; Πιθανώς και όχι. Σε αυτήν την περίπτωση ο Μητσοτάκης θα αντιμετωπίσει ένα υπαρξιακό ζήτημα πολιτικής επιβίωσης που θα μπορούσε να φέρει μια παραπομπή του στη δικαιοσύνη. Όπως και ο Νετανιάχου, δε θα διστάσει να βάλει τη χώρα σε περιπέτειες ώστε να αποφύγει μια τέτοια προοπτική.

Οι πρόσφατες αντιδράσεις της Τουρκίας στις ελληνικές κινήσεις όσον αφορά στα ενεργειακά μας δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, του παρέχουν πεδίο δόξης λαμπρό προς μια τέτοια κατεύθυνση. Η υποστήριξη μάλιστα των ΗΠΑ -δια στόματος Γκιλφόιλ- και οι αναζωπυρωθείσες συμφωνίες του Αβραάμ με το Ισραήλ αποτελούν ένα υπόβαθρο συμμαχιών που θα μπορούσε, αν μη τι άλλο, να ενδυναμώσει την ελληνική θέληση για την εδραίωση των εθνικών μας δικαιωμάτων και μια πρόσκαιρη έστω απεμπόληση της δουλοπρεπούς μας εθνικής πολιτικής. Βέβαια η προοπτική της παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας πέραν της “κόκκινης γραμμή” των έξι μιλίων είναι κάτι που προβλέφθηκε πρόσφατα όσον αφορά στις συμβάσεις μας με τις πετρελαϊκές εταιρείες. Για να μην έχουμε αυταπάτες περί του κινήτρου οποιασδήποτε μελλοντικής κινήσεως υπερασπίσεως των εθνικών μας δικαίων…

Οι γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή μετατοπίζονται με πρωτοφανή ταχύτητα, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό σκηνικό που επηρεάζει άμεσα την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου. Στην εκπομπή «Geopolitics» στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής», ο έγκριτος γεωπολιτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης προχώρησε σε μια βαθιά, αποκαλυπτική ακτινογραφία των όσων συμβαίνουν στο παρασκήνιο της Άγκυρας, συνδέοντας τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες της Τουρκίας με τις αναθεωρητικές της βλέψεις στο Αιγαίο.

Όπως υπογράμμισε ο κ. Καλεντερίδης, τις τελευταίες ημέρες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα ιδιότυπο, δικαστικό και πολιτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Αν και επιφανειακά η δικαστική απόφαση καθαίρεσης στελεχών αφορά την εσωτερική δομή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα – CHP), στο βάθος κρύβεται ο συντονισμένος μηχανισμός του τουρκικού βαθέος κράτους και της ΜİΤ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών). Στόχος δεν είναι άλλος από τον πλήρη έλεγχο του πολιτικού σκηνικού της χώρας, ώστε η Τουρκία –έχοντας εξασφαλίσει ένα «μπετονάρισμα» στο εσωτερικό της μέτωπο– να στραφεί απερίσπαστη και με απόλυτη επιθετικότητα προς το εξωτερικό: στο Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας: Από την «Τεσκιλάτι Μαχσούσα» στον Ντεβλέτ Μπαχτσελί

Για την πλήρη κατανόηση των σύγχρονων εξελίξεων, ο Σάββας Καλεντερίδης πραγματοποίησε μια ιστορική αναδρομή, θυμίζοντας ότι η Τουρκική Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1923 από τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος χρησιμοποίησε τους μηχανισμούς του κινήματος των Νεοτούρκων. Καθοριστικό ρόλο στην πορεία των Νεοτούρκων προς την εξουσία έπαιξε η μυστική οργάνωση «Τεσκιλάτι Μαχσούσα» (Teşkilat-ı Mahsusa), η οποία ανέλαβε, μεταξύ άλλων, τη διάπραξη του στυγερού εγκλήματος της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασυρίων).

Αυτή η κληρονομιά του «τοποτηρητή» του πολιτικού συστήματος πέρασε αυτούσια στη σύγχρονη ΜİΤ και το βαθύ κράτος, το οποίο ιστορικά παρεμβαίνει με πραξικοπήματα κάθε φορά που η πολιτική ηγεσία παρεκκλίνει από τη βασική κρατική γραμμή:

• 1960: Ανατροπή και απαγχονισμός της κυβέρνησης Μεντερές, επειδή επιχείρησε να χρησιμοποιήσει το Ισλάμ για πολιτικούς λόγους και σχεδίαζε ταξίδι στη Μόσχα.

• 1971: Πραξικόπημα μέσω «τελεσιγράφου» που οδήγησε στην παραίτηση της κυβέρνησης Ντεμιρέλ.

• 1980: Στρατιωτικό πραξικόπημα του στρατηγού Κενάν Εβρέν και καθολική απαγόρευση των πολιτικών κομμάτων.

• 1997: Το λεγόμενο «μεταμοντέρνο πραξικόπημα» εναντίον της κυβέρνησης Ερμπακάν-Τσιλέρ. Ο Ερμπακάν, εμβληματική μορφή του πολιτικού Ισλάμ, θεωρήθηκε ανεξέλεγκτος ριζοσπάστης, γεγονός που οδήγησε το βαθύ κράτος στην ανατροπή του και τη σταδιακή παράδοση της σκυτάλης σε πιο «μετριοπαθή» πρόσωπα, όπως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αφού πρώτα φυλακίστηκε για συμμόρφωση.

• 2003: Παρέμβαση των ενεργούμενων του βαθέους κράτους εντός του AKP (όταν πρωθυπουργός ήταν ο Αμπντουλάχ Γκιούλ), με την οποία καταψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την παροχή διόδου στα αμερικανικά στρατεύματα προς το βόρειο Ιράκ, προκαλώντας μείζονα κρίση στις σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας.

• 2016: Η απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν, η οποία, με τη συνδρομή πληροφοριών από τη Ρωσία και το Ιράν, ελέγχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για τη μετάλλαξη του πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία.

Στη σημερινή συγκυρία, ο κύριος μοχλός του βαθέους κράτους είναι ο πρόεδρος του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Το κόμμα των «Γκρίζων Λύκων» αποτελεί τη μετεξέλιξη της τουρκικής Gladio (των παρακρατικών μηχανισμών του ΝΑΤΟ από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου). Ενώ στις άλλες χώρες αυτοί οι μηχανισμοί αποδιαρθρώθηκαν, στην Τουρκία εθνικοποιήθηκαν.

Σύμφωνα με ανάλυση του National Context που παρουσιάστηκε στην εκπομπή, ο πραγματικός αρχιτέκτονας πίσω από τον Μπαχτσελί είναι ο Σενγκάλ Ατασαγκούν, πρώην διοικητής της ΜİΤ και ο πρώτος που προήλθε από τα «σπλάχνα» της υπηρεσίας. Στόχος της παρούσας αρχιτεκτονικής είναι ο πλήρης θεσμικός ανασχεδιασμός της χώρας για την εποχή μετά τον Ερντογάν, μέσω μιας «διαχειριζόμενης ενσωμάτωσης» των αντίπαλων κοινωνικών μπλοκ.

Η κρίση στο CHP ως σχέδιο ελεγχόμενης αντιπολίτευσης για την εποχή μετά τον Ερντογάν

Ο Μπαχτσελί πρότεινε πρόσφατα (Μάιος 2026) την παροχή επίσημου θεσμικού ρόλου στον Αμπντουλάχ Οτσαλάν για τον συντονισμό της ειρηνευτικής διαδικασίας, μετατρέποντας το Κουρδικό από ένοπλη σύγκρουση σε κρατικά διαχειριζόμενο ζήτημα, κάτι που σας είχε αποκαλύψει το Geopolitico.gr. Ταυτόχρονα, μέσω δικαστικών αποφάσεων, επιδιώκεται η αποκαθήλωση της ηγεσίας του Οζέλ και του Ιμάμογλου στο CHP και η επαναφορά του Κιλιτσάρογλου.

Η Τουρκία στήνει τον μηχανισμό διάλυσης του PKK – Ο ρόλος-κλειδί που πρότεινε ο Μπαχτσελί στον Οτζαλάν και το παζάρι με τους Κούρδους

Η στρατηγική επιδιώκει να μετατρέψει την αξιωματική αντιπολίτευση από απειλή εναλλαγής της εξουσίας σε έναν αναγνωρισμένο, ελεγχόμενο εταίρο που θα εκπροσωπεί τις κοσμικές και Αλεβιτικές κοινότητες εντός των ορίων του συστήματος. Έτσι, το βαθύ κράτος μετατρέπει τις εσωτερικές απειλές (Κούρδους, Αλεβίτες, Ιμάμογλου) σε γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, θωρακίζοντας το εσωτερικό μέτωπο.

Το Νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα»: Η Νομοθέτηση της Αναθεωρητικής Υστερίας

Η εσωτερική αυτή αναδιαμόρφωση συνδέεται άμεσα με την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Όπως αποκάλυψε ο Σάββας Καλεντερίδης, αμέσως μετά τη μουσουλμανική γιορτή των θυσιών (Κουρμπάν Μπαϊράμ), αναμένεται να εισαχθεί προς συζήτηση στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα».

Στα μέσα Μαΐου 2026, ο πρόεδρος του Κέντρου Θαλάσσιων Ερευνών και Θαλάσσιου Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, μαζί με κορυφαίους συμβούλους Εθνικής Ασφάλειας του Ερντογάν, παρουσίασαν επίσημα το πλαίσιο αυτού του νόμου. Δεν πρόκειται για δημοσιογραφικές διαρροές, αλλά για μια επίσημη κρατική πρωτοβουλία που ενσωματώνει και νομοθετεί όλες τις αυθαίρετες τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

+-------------------------------------------------------------------------+
|                  ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ «ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ» ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ              |
+-------------------------------------------------------------------------+
| * Αυθαίρετος ορισμός τουρκικών συνόρων μέχρι τον 25ο Μεσημβρινό.        |
| * Γεωγραφικός εγκλωβισμός των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.  |
| * Νομική εντολή στο Τουρκικό Ναυτικό και την Ακτοφυλακή για παρεμπόδιση |
|   ελληνικών ενεργειών που δεν έχουν λάβει την «άδεια» της Άγκυρας.     |
| * Λεηλασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας.|
+-------------------------------------------------------------------------+

Ο κ. Καλεντερίδης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την Αθήνα. Όταν αυτό το νομοσχέδιο γίνει νόμος του τουρκικού κράτους, θα δεσμεύει νομικά τόσο την παρούσα όσο και όλες τις μελλοντικές κυβερνήσεις της Τουρκίας. Αυτό σημαίνει ότι καμία τουρκική ηγεσία δεν θα μπορεί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή να υπογράψει συνυποσχετικό για το Δικαστήριο της Χάγης, έχοντας ως αφετηρία οτιδήποτε λιγότερο από τις πρόνοιες αυτού του νόμου.

Η ελληνική πάγια ρητορική του τύπου «ο νόμος αυτός δεν παράγει έννομα αποτελέσματα» είναι επικίνδυνη και ανεπαρκής. Η Τουρκία θα εφαρμόσει τον νόμο στο πεδίο, όπως έπραξε με το παράνομο Τουρκολυβικό Μνημόνιο και στην πρόσφατη κρίση της Κάσου, όπου η Ελλάδα ουσιαστικά υποχώρησε και σταμάτησε την πόντηση του καλωδίου.

«Πάσαλος πασάλω κρούεται». Με αυτή την αρχαία ελληνική ρήση, ο Σάββας Καλεντερίδης πρότεινε μια δυναμική απάντηση: Το ελληνικό κοινοβούλιο πρέπει άμεσα, πριν από την ψήφιση του τουρκικού νομοσχεδίου, να εκδώσει ένα ομόφωνο ψήφισμα. Αυτό θα δίνει ρητή εντολή στις ελληνικές κυβερνήσεις να μπλοκάρουν κάθε χρηματοδότηση ή συναλλαγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία («ούτε ένα ευρώ στην Άγκυρα») και να επιβάλλουν σκληρές κυρώσεις σε περίπτωση υλοποίησης του νόμου της Γαλάζιας Πατρίδας. Αν η Τουρκία δεν έχει γεωπολιτικό και οικονομικό κόστος, οι διεκδικήσεις της θα επεκταθούν σύντομα και δυτικά του 25ου μεσημβρινού, αγγίζοντας ακόμα και τη Θεσσαλονίκη, την οποία Τούρκοι αξιωματούχοι ήδη αποκαλούν «τουρκική πόλη».

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και η Νέα Ευρωπαϊκή Αρχιτεκτονική Άμυνας

Η χρονική συγκυρία αυτών των κινήσεων δεν είναι τυχαία. Στις 6 Ιουλίου 2026, η Τουρκία θα φιλοξενήσει την πιο κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η γεωπολιτική αυτοπεποίθηση της Άγκυρας βρίσκεται στο απόγειό της, καθώς ο ρόλος της έχει αναβαθμιστεί λόγω της διαμεσολάβησης στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας και στη σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν. Η Σύνοδος αυτή θα κληθεί να διαχειριστεί κομβικά ζητήματα:

1. Το νέο στρατηγικό δόγμα των ΗΠΑ (Δεκέμβριος 2025) για αποδυνάμωση της αμερικανικής παρουσίας στην Ευρώπη και μετατόπιση του βάρους στο δυτικό ημισφαίριο.

2. Τις ευθείες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για την κατάληψη και προσάρτηση της Γροιλανδίας από τη Δανία – η πρώτη φορά που το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει απειλή προσάρτησης εδάφους μεταξύ μελών του μετά τις τουρκικές απειλές κατά της Ελλάδας.

3. Τη σκληρή κριτική της κυβέρνησης Τραμπ και του Υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, προς τους Ευρωπαίους συμμάχους που δεν συνέδραμαν στον πόλεμο της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ εναντίον της Τεχεράνης στον Περσικό Κόλπο.

4. Την ίδρυση δύο νέων νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία: ένα στα Στενά της Κωνσταντινούπολης και ένα στα Άδανα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αμερικανικής αποστασιοποίησης, η Γαλλία, ως η μοναδική πυρηνική δύναμη της ΕΕ, επιχειρεί να ανοίξει την πυρηνική της ομπρέλα σε χώρες του ΝΑΤΟ. Ήδη ο Πρωθυπουργός της Νορβηγίας δήλωσε ότι εξετάζει σοβαρά αυτή την προοπτική, ενώ η Ελλάδα αποτελεί επίσης υποψήφια χώρα. Αυτές οι τεκτονικές αλλαγές συζητήθηκαν στο άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στη Λεμεσό (27-28 Μαΐου 2026), με τη συμμετοχή των Υπουργών Εξωτερικών της Ινδίας και της Σαουδικής Αραβίας. Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, κ. Γεραπετρίτης, θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει ένα εγχώριο κοινοβουλευτικό ψήφισμα ως μοχλό πίεσης, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να δεχθεί την ενσωμάτωση της Τουρκίας στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης.

Το Παρασκήνιο με τους Patriot στην Κάρπαθο και το Πλήγμα στις Τουρκικές Αιτιάσεις

Μια εξαιρετικά σημαντική πτυχή του ρεπορτάζ αφορά την πρόσφατη απόφαση του ΚΥΣΕΑ για την απόσυρση των ελληνικών οπλικών συστημάτων. Μετά την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ιρανοί (μέσω της Χεζμπολάχ του Λιβάνου) έπληξαν με drone βρετανική αεροπορική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου, όπου στάθμευε αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος.

Η Ελλάδα αντέδρασε άμεσα στέλνοντας στην Κύπρο 4 μαχητικά F-16 Viper και δύο φρεγάτες (μεταξύ των οποίων και η υπερσύγχρονη «Κίμων»). Παράλληλα, στο πλαίσιο επιχειρησιακής αναδιάταξης του ΝΑΤΟ για την προστασία του εναέριου χώρου της Βουλγαρίας, η Ελλάδα ανέπτυξε δύο πυροβολαρχίες Patriot στο Διδυμότειχο και την Κάρπαθο.

Η παρουσία των Patriot στην Κάρπαθο προκάλεσε την οργή και τα έντονα άτυπα διαβήματα της Τουρκίας προς το ΝΑΤΟ, με το επιχείρημα ότι το νησί τελεί υπό αποστρατικοποιημένο καθεστώς. Ωστόσο, οι Αμερικανοί και η συμμαχία απέρριψαν τις τουρκικές αιτιάσεις, γεγονός που αποτελεί τεράστιο διπλωματικό πλήγμα για την Άγκυρα, καθώς το ΝΑΤΟ αποδέχθηκε de facto τη στρατιωτικοποίηση του νησιού για τις ανάγκες του. Αν και το ΚΥΣΕΑ αποφάσισε πρόσφατα την απόσυρσή τους, μετά από εσωτερικές αντιδράσεις αποφασίστηκε οι Patriot να παραμείνουν στην Κάρπαθο μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες υποδομής, ώστε τη θέση τους να πάρουν δύο ελληνικά μαχητικά (Mirage 2000-5 ή F-16).

Η Παγίδα του Τραμπ στον Περσικό Κόλπο: Το Στρατηγικό Αδιέξοδο στο Ιράν

Το τελευταίο κομμάτι της ανάλυσης του Σάββα Καλεντερίδη στράφηκε στον εν εξελίξει πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επί χρόνια κατηγορούσε τους προκατόχους του για τους «αιώνιους πολέμους» στη Μέση Ανατολή, έπεσε τελικά ο ίδιος στην παγίδα ενός πολέμου χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική εξόδου.

Σύμφωνα με ανάλυση του εγκύρου περιοδικού Foreign Affairs που παρουσίασε η εκπομπή, η αμερικανο-ισραηλινή ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή, η τεχνητή νοημοσύνη και οι αεροπορικές επιδρομές θα οδηγούσαν το Ιράν σε γρήγορη συνθηκολόγηση, κατέρρευσε. Το ιρανικό καθεστώς όχι μόνο δεν κάμφθηκε, αλλά συσπειρώθηκε γύρω από τους σκληροπυρηνικούς Φρουρούς της Επανάστασης, μετακυλίοντας το κόστος στην παγκόσμια οικονομία μέσω της απειλής κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ.

+--------------------------------------------------------------------------+
|             Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟ ΙΡΑΝ            |
+--------------------------------------------------------------------------+
| * Fox News: Μόλις το 39% επιθυμεί συνέχιση των επιχειρήσεων.             |
| * NY Times / Siena: Το 52% ζητά άμεσο τερματισμό του πολέμου, ακόμα και   |
|   χωρίς πυρηνική συμφωνία.                                               |
| * CNN: Το 59% των πολιτών δηλώνει μηδενική εμπιστοσύνη στους χειρισμούς   |
|   του Προέδρου Τραμπ.                                                    |
| * ABC News / Washington Post: Το 65% δεν πιστεύει ότι οποιαδήποτε        |
|   συμφωνία θα αποτρέψει τελικά το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.|
+--------------------------------------------------------------------------+

Ο Τραμπ βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος: Αν δεχθεί μια συμβιβαστική συμφωνία, θα κατηγορηθεί ότι επέστρεψε σε κάτι παρόμοιο με τη συμφωνία του 2015, την οποία ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως τη «χειρότερη στην ιστορία». Αν κλιμακώσει, θα βυθιστεί σε έναν πόλεμο που η αμερικανική κοινωνία αρνείται να στηρίξει. Αν και υπήρχαν πληροφορίες για μια προσωρινή συμφωνία 60 ημερών με άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, οι τελευταίες κινήσεις της Τεχεράνης δείχνουν ότι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά ρευστή και επικίνδυνη.

Συμπέρασμα: Η Ώρα της Ελληνικής Εγρήγορσης

Η εκπομπή «Geopolitics» του Σάββα Καλεντερίδη στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής» ανέδειξε με απόλυτη σαφήνεια ότι τίποτα δεν πρέπει να εξετάζεται αποσπασματικά. Η εσωτερική πολιτική αναδιαμόρφωση της Τουρκίας από το βαθύ κράτος και η επερχόμενη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελούν το προοίμιο μιας μεγάλης, συντονισμένης επίθεσης κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνισμού. Με την Άγκυρα να αισθάνεται γεωπολιτικά πανίσχυρη ενόψει της Συνόδου του ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ εγκλωβισμένες στο τέλμα του Ιράν, η Αθήνα οφείλει να εγκαταλείψει τον εφησυχασμό και να περάσει άμεσα σε πολιτική ενεργητικής αποτροπής.