Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Οι chef της συνεκμετάλλευσης

Δημοσιεύτηκε στις

Οι Τούρκοι δεν κάνουν στον βρόντο τις δηλώσεις τους για την αρπαγή του ελληνικού υποθαλάσσιου πλούτου. Υπάρχει σωρεία ενδείξεων ότι έχει συνομολογηθεί ήδη παρασκηνιακή συμφωνία να τους δώσουμε ό,τι ζητούν, και απλώς παίζεται ένα κακόγουστο θέατρο για να πειστεί σιγά-σιγά ο ελληνικός λαός πως αν δεν υποκύψει στις τουρκικές αξιώσεις θα γίνει πόλεμος και θα υπάρξουν πολλά θύματα. Η νέα εθνική προδοσία με την εκχώρηση των ελληνικών υδρογονανθράκων στους Τούρκους, προετοιμάζεται με απίστευτα μεθοδικό τρόπο καλλιεργώντας στην ελληνική κοινή γνώμη την ηττοπάθεια και την εντύπωση ότι τάχα η Τουρκία είναι αδικημένη από τη γεωγραφία και ότι… «ασφυκτιά» (!) από τα ελληνικά νησιά όπως το σύμπλεγμα του Καστελόριζου που βρίσκονται κοντά στις ακτές της και της κόβουν τεράστιο μέρος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που σε άλλη περίπτωση θα δικαιούτο. Οι προσωπικότητες που έχουν επιστρατευτεί για τη φιλοτουρκική προπαγάνδα είναι πολλές, κι ανάμεσά τους ακόμη και άνθρωποι που είχαν πρωτοστατήσει στον αγώνα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας! 

Σε ένα άρθρο του στα «Νέα» του Σαββάτου 10 Αυγούστου 2019 με τίτλο «Η τελευταία μας ευκαιρία», ο γηραιός μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης γράφει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Βεβαίως η Τουρκία έχει αλλάξει. Όμως εκείνο που δεν πρόκειται να αλλάξει στους αιώνες των αιώνων είναι ότι η Τουρκία θα είναι στη θέση της, δηλαδή θα είναι το γειτονικό μας κράτος και θα αποτελεί πάντα στοιχειώδη ανάγκη και για τους δυο μας να συζήσουμε όσο γίνεται πιο ειρηνικά και -γιατί όχι;- φιλικά. Εξάλλου οι λαοί μας δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν… Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια: ότι η ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων είναι πολύπλοκη υπόθεση. Η δική μου άποψη είναι ότι η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, πράγμα που θα επιθυμούσε ως χώρα περιβαλλόμενη από θάλασσα. Θυμάμαι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ήταν υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, μου έλεγε ότι οι Τούρκοι αισθάνονται όπως θα αισθανόμασταν κι εμείς αν η Σαλαμίνα και η Αίγινα ήταν τουρκικά νησιά.

Θεωρώ λοιπόν ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την ασφυξία της Τουρκίας και συζητώντας μαζί της να καταλήξουμε σε μια ρεαλιστική λύση, σε μια συμφωνία των δύο πλευρών που να ξεπερνά τους τύπους και να λαμβάνει υπ’ όψιν το γεγονός ότι η Τουρκία ασφυκτιά και απειλεί, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτος ο υποθαλάσσιος πλούτος. Άλλωστε ο πλούτος αυτός είναι τόσο μεγάλος, ώστε αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να μεταβάλλουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο. Όσο για το ποσοστό του ενός και του άλλου, αυτό θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό. Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δυο όχθες του Αιγαίου».

 

Μην νομίζετε ότι δημοσιεύονται τυχαία τέτοια άρθρα αυτή την εποχή, που προτρέπουν τον Έλληνα να επιστρέψει στον ραγιαδισμό και να δεχτεί την οριστική δορυφοροποίηση της πατρίδας του. Η τουρκολαγνεία είναι ολόκληρη κραταιά σχολή στην ελληνική διπλωματία, δημοσιογραφία και πολιτική και έχει μάλιστα ως πρύτανη τον καθηγητή γεωπολιτικής και διεθνών σπουδών του Πανεπιστημίου της Οττάβα Δημήτριο Κιτσίκη, και πάρα πολλούς οπαδούς. Όλοι αυτοί θα ήθελαν όχι μόνο να γίνουμε δορυφόρος της Τουρκίας αλλά ακόμη και να επιστρέψουμε στην προ Επαναστάσεως του 1821 εποχή και να κάνουμε συνομοσπονδία με τους Τούρκους! Η ιδέα ότι «η Τουρκία ασφυκτιά λόγω των ελληνικών νησιών» δεν είναι καινούργια αλλά την έχουν επαναλάβει κατά καιρούς και άλλοι κήρυκες του ενδοτισμού. Ταυτίζεται μάλιστα με την ιδέα ότι εμείς οι Έλληνες «δεν πρέπει να είμαστε μοναχοφάηδες» όπως είχε πει ο Κοτζιάς. 

Τα άρθρα και οι δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη, του Σημίτη, του Κοτζιά, του Κατρούγκαλου, της Ντόρας Μπακογιάννη, του Δημήτρη Καιρίδη, του Άγγελου Συρίγου, του Θάνου Ντόκου και άλλων πολιτικών και δημοσιογράφων που έχουν αυτοχρισθεί ως δήθεν «ρεαλιστές», βρίθουν από παραπλανητικά επιχειρήματα, λογικά άλματα και φιλοτουρκική προπαγάνδα προσπαθώντας να πείσουν τους Έλληνες ότι είναι προς το συμφέρον τους να παραδοθούν στους Τούρκους για να μην χυθεί αίμα!

Κατ’ αρχάς οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας φυσικά και έχουν «κάτι να χωρίσουν», και αυτό είναι ο υποθαλάσσιος πλούτος που ο ίδιος ο Θεοδωράκης παραδέχεται ότι είναι  τεράστιος. Στην κατάντια που έχει φτάσει σήμερα η πατρίδα μας έπειτα από 10 χρόνια κρατικής χρεοκοπίας και σκληρών μνημονίων, η αξιοποίηση αυτού του πλούτου αποτελεί κυριολεκτικά τη μοναδική μας ελπίδα να σηκώσουμε ξανά κεφάλι μέσα στον 21ο αιώνα.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι μαγειρεύεται συνεκμετάλλευση με την Τουρκία των υδρογονανθράκων τους οποίους το διεθνές δίκαιο παραχωρεί ΞΕΚΑΘΑΡΑ στη χώρα μας, και ότι το πολιτικό προσωπικό ετοιμάζεται να κάνει «λάστιχο» τα κυριαρχικά μας δικαιώματα τα οποία δήθεν είναι αποφασισμένο να υπερασπιστεί. Η εθνική αυτή προδοσία που θα ξεπερνά σε δυσάρεστες συνέπειες οποιαδήποτε άλλη έχει συμβεί μέχρι τώρα, προωθείται με τις εντολές και τις ευλογίες των Αμερικανών, όπως ακριβώς έγινε και με την προδοσία της Μακεδονίας. Όλα γίνονται για να κρατήσουν οι πολιτικοί τις καρέκλες τους και τα προνόμιά τους, να μην υπάρξουν κραδασμοί στο πολιτικό σκηνικό και να μη συμβεί μια νέα Μεταπολίτευση όπως το 1974 η οποία θα στείλει τα υπάρχοντα πολιτικά τζάκια στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας – και η πατρίδα ας πάει να κόψει τον σβέρκο της.

Το ζήτημα της αρπαγής των ελληνικών υδρογονανθράκων από την Τουρκία έχει μακρά προϊστορία. Ήδη από το 1975 η Άγκυρα διατύπωσε μια καινοφανή πρόταση για κοινή έρευνα και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Οι δύο χώρες θα είχαν το αποκλειστικό δικαίωμα να εκμεταλλευθούν πλουτοπαραγωγικές πηγές που βρισκόταν εντός των χωρικών τους υδάτων, δηλαδή έως 6 ναυτικά μίλια από τις ακτές τους. Έξω από τα χωρικά ύδατα όμως, το υπέδαφος του Αιγαίου θα αποτελούσε ζώνη κοινής εκμετάλλευσης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, και τα ωφελήματά της θα διανέμονταν εξ ημισείας μεταξύ των δύο χωρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώ η Τουρκία δικαιούται ένα περιορισμένο τμήμα υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, μέσω της συνεκμετάλλευσης ευελπιστούσε ότι θα αποκτήσει το 50%. Επιπλέον, θα αποκτούσε δικαιώματα σε οποιοδήποτε κοίτασμα υδρογονανθράκων υπήρχε οπουδήποτε στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, είτε ήταν ανάμεσα στη Λέσβο και στη Λήμνο είτε ήταν στον Θερμαϊκό Κόλπο ή στο Κρητικό Πέλαγος. Κατ’ ουσίαν, με τη συνεκμετάλλευση το Αιγαίο θα μετατρεπόταν σε μια πελώρια περιοχή συγκυριαρχίας των δύο χωρών.

Η Ελλάδα απέρριψε τότε την τουρκική πρόταση. Ο τελευταίος Τούρκος ηγέτης που αναφέρθηκε επισήμως σε συνεκμετάλλευση ήταν ο Τουργκούτ Οζάλ το 1988 και έκτοτε το θέμα παρέμεινε εν υπνώσει, όπως και τόσα άλλα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τον Απρίλιο όμως του 2012 η Τουρκία διεκδίκησε επισήμως όλη την περιοχή δυτικά της Κύπρου έως και νότια της Ρόδου (από τον 28ο έως τον 32ο μεσημβρινό), και την εκχώρησε μάλιστα στην τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ. Τον Μάρτιο του 2013 ο Ερντογάν στο τέλος μιας ελληνοτουρκικής συνάντησης ανέφερε για πρώτη φορά την περίφημη φράση «καζάν-καζάν». Τον ενδιέφερε πρωτίστως η Ανατολική Μεσόγειος όπου αποδεδειγμένα υπάρχουν εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Το μήνυμα Ερντογάν είναι απλό και συγκεκριμένο, ότι δηλαδή οι εκατέρωθεν διεκδικήσεις Ελλάδας – Τουρκίας δεν θα επιτρέψουν σε κανένα από τα δύο κράτη να προχωρήσει σε εκμετάλλευση, και επομένως αντί να τρωγόμαστε για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων είναι προτιμότερο να τα συνεκμεταλλευθούμε ή να τα συνδιαχειριστούμε. Φυσικά η Τουρκία θεωρεί την περιοχή της «γαλάζιας πατρίδας» αποκλειστικά δική της και ζητάει συνεκμετάλλευση για τις περιοχές νοτίως της Κύπρου ή της Κρήτης. Αντιθέτως, δεν συζητά για συνεκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας της Μικράς Ασίας ή έστω του Καστελόριζου. Με άλλα λόγια, οι Τούρκοι λένε «τα δικά μας δικά μας, και τα δικά σας δικά μας» – κοινώς, ψάχνουν για κορόιδα.

Ο Μίκης Θεοδωράκης στο κατάπτυστο άρθρο του λέει πως το τι ποσοστό θα πάρει η Ελλάδα και τι η Τουρκία από τα έσοδα των ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ υδρογονανθράκων, θα το συμφωνήσουμε «με αίσθημα δικαιοσύνης» και με «ωμό ρεαλισμό», πράγμα που σημαίνει ξεκάθαρα πως ΔΕΝ θα είναι ούτε καν 50-50 αλλά πιθανώς 20-80 ή και χειρότερα σε βάρος της χώρας μας διότι μπορεί να συνεκτιμηθούν πληθυσμιακά ή άλλα κριτήρια που τώρα δεν τα γνωρίζουμε ακόμα και φυσικά δεν μας τα λένε οι θιασώτες του ενδοτισμού! 

Φανταστείτε τώρα τι θα σήμαινε το ενδεχόμενο όχι μόνο να μην αξιοποιήσουμε προς εθνικό μας όφελος αυτόν τον θεόσταλτο πλούτο αλλά να χαρίσουμε και το μεγαλύτερο μέρος του στον προαιώνιο «εχθρό του Γένους» όπως είχε χαρακτηρίσει ο ναύαρχος Κουντουριώτης την Τουρκία πριν τη ναυμαχία της Έλλης το 1912. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η Τουρκία αντιλαμβάνεται το γεωπολιτικό παιγνίδι των υδρογονανθράκων με την Ελλάδα ως ένα παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος – δηλαδή ό,τι χάνει η μία πλευρά είναι οπωσδήποτε κέρδος για την άλλη. Στόχος των Τούρκων δεν είναι μόνο να αρπάξουν από εμάς όσα περισσότερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων μπορούν, αλλά και να μας εμποδίσουν να αξιοποιήσουμε ακόμη κι εκείνα τα κοιτάσματα που δεν μπορούν να διεκδικήσουν οι ίδιοι. Κι αυτό επειδή δεν θέλουν να ισχυροποιηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον η Ελλάδα λόγω των εσόδων που θα έχει από τους υδρογονάνθρακες και ορθώσει ανάστημα απέναντί τους αποτελώντας φραγμό στα σχέδιά τους για κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γι’ αυτό οι Τούρκοι κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να μην μπορέσει η Ελλάδα να αξιοποιήσει ούτε τους υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο ή στα νοτιοδυτικά της Κρήτης, και σπρώχνουν πότε την Αλβανία να ματαιώσει την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα και πότε τη φιλική σ’ αυτούς κυβέρνηση της Λιβύης να διεκδικήσει τμήματα της υφαλοκρηπίδας μας εκεί όπου δεν φτάνει η «γαλάζια πατρίδα» των 462.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και όπου έχουν εντοπιστεί τεράστια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι Τούρκοι επιδιώκουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να πάρει τα χρήματα των υδρογονανθράκων της ΑΟΖ του ελληνισμού οποιοσδήποτε άλλος εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο. 

Η Τουρκία έχει αποδείξει επί αιώνες πως όχι μόνο δεν κατευνάζεται και δεν εξημερώνεται με κινήσεις καλής θέλησης αλλά απεναντίας αποθρασύνεται και της ανοίγει η όρεξη για ακόμη περισσότερες διεκδικήσεις. Όσοι πιστεύουν αφελώς ότι με το να χαρίσουμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια στην Τουρκία από τον υποθαλάσσιο πλούτο μας θα την κάνουμε να μας αγαπήσει και να συνεργαστεί ειρηνικά μαζί μας, πλανώνται πλάνην οικτρά και δεν έχουν διδαχθεί τίποτα από την Ιστορία. Η Τουρκία απλώς θα χρησιμοποιήσει αυτά τα δισεκατομμύρια εναντίον μας, θα εξοπλιστεί ακόμη περισσότερο, και όταν θα έχει ανατρέψει πλήρως το ισοζύγιο στρατιωτικής, οικονομικής και διπλωματικής ισχύος σε βάρος μας θα μας ακρωτηριάσει και εδαφικά. Και βέβαια όταν θα συντελεστεί η νέα Άλωση του ελληνισμού δεν θα βγει κανείς από όλους αυτούς τους ανόητους που λένε σήμερα πως πρέπει να κατευνάσουμε την Τουρκία να παραδεχτεί ότι έβαλε και το δικό του χεράκι για να καταστραφεί το έθνος μας – και ούτε θα έχει άλλωστε και καμία αξία τότε πλέον η ενδεχόμενη συγγνώμη του.

Stirlitz

 

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή