Αναλύσεις
Αλήθεια, είναι τόσο «εύκολο» το μέλλον της ανθρωπότητας να εξαρτάται από έναν κορωνοϊό;!
Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο*
Φαίνεται πως το σήμα σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης έχει δοθεί σε μια διπλή «μορφή»:
1) το προσεχές φθινόπωρο περιμένουμε ένα δεύτερο κύμα κορωνοϊού που μπορεί να προκαλέσει ακόμη περισσότερα θύματα απ’ το πρώτο
2) ο κορωνοϊός ήρθε για να μείνει (στον αιώνα τον άπαντα). δεν πρόκειται να εξαφανιστεί ποτέ!
Γι’ αυτό, λαοί της Γης, μη περιμένετε πια να επανέλθει ο κόσμος που γνωρίζατε έως σήμερα διότι από σήμερα και μετά όλα σταδιακά θα αλλάξουν και, πρώτοι και καλύτεροι, θα αλλάξετε εσείς, λαοί, ειδάλλως το μέλλον σας προοιωνίζεται ζοφερό, και με το δίκιο σας θα λέτε: ήμασταν καλύτερα όταν ήμασταν χειρότερα!
Το «περιεχόμενο» και των δυο «σημάτων», δηλαδή η ουσία τους συγκεκριμενοποιείται σε μια μορφή ενέργειας που όχι μόνο δεν είναι τυχαία, όχι μόνο δεν είναι φυσικά αυθόρμητη, «αυτογέννητη», αλλά ειδικώς και κατ’ εξοχήν είναι προϊόν ανθρώπινης «ιδέασης» και δυναμικής, τουτέστιν:
δεν υπάρχει περίπτωση να μην πρόκειται για κάποιον ή κάποιους που έχουν την δυνατότητα να κατέχουν ένα βιολογικό όπλο το οποίο «χειρίζονται» κατά βούληση και σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο επιθυμούν.
Δεν χρειάζεται πια να γίνουν πόλεμοι με πυραύλους, αεροπλάνα, κανόνια, βόμβες και στρατιώτες. Αυτά ανήκουν πια σε μια εποχή οριστικά παρωχημένη, είναι σαν τα παλιά τόξα και βέλη και ακόντια.
Τώρα η εξουσία αποκτάται και εδραιώνεται σκορπίζοντας έναν ιό, πάντα original μεταλλαγμένο, που, όχι μόνο, απ’ τον ίδιο τον άνθρωπο ή από άλλο «μέσο», θα μεταδίδεται με ανεξέλεγκτο ρυθμό, αλλά και θα έχει σαν σύμμαχους και όλες τις κυβερνήσεις του πλανήτη
στο να βάζουν, «στο όνομα» αυτού του ιού, πολλαπλά «χαλινάρια» στους πολίτες τους, στο να τους υποβαθμίζουν σε υποχρεωτικά ή εθελοντικά παθητικά υποκείμενα και προπαντός στο να τους κρατούν εσαεί ομήρους μέσα σε αδιανόητους τρόμους για τη ζωή τους και τη ζωή των οικογενειών τους.
Το κόλπο πέτυχε πέραν πάσης φαντασίας μεταξύ Δεκέμβρη 2019 και Γενάρη 2020. Παράχθηκε εργαστηριακά (μένει να δούμε – ίσως να μας το πουν οι μελλοντικοί ιστορικοί, αν ποτέ θα υπάρξουν! – πού και από ποιους: στη Κίνα, στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη, αλλού;) ένας καθόλα ιδιαίτερος ιός, βεβαίως με διαφορετικές παράπλευρες βλαβερές επιδράσεις, άγνωστος και επομένως ικανός να δράσει ελεύθερα δίχως; καμία αντίδραση για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα
– μια ασθένεια την οποία οι έχοντες «το πεπόνι και το μαχαίρι» θα έχουν την ευχέρεια να εμφανίζουν, να επανεμφανίζουν και να «εξαφανίζουν» κατά πώς τους βολεύει και κατά πόσο κέρδος θα μπορούν να αποκομίσουν.
Και (θα) είναι πάντα ο «αόρατος εχθρός» που «αόρατα μυαλά» (θα) έχουν συλλάβει και «αόρατα χέρια» (θα) έχουν σκορπίσει πραγματοποιώντας τη βούληση και το σχέδιο μιας «αόρατης εξουσίας» με σκοπό όμως μιας απολύτως «ορατής» παγκόσμιας ανακατάταξης ανθρώπων και πραγμάτων.
Φαντασία; παραλήρημα; εφιάλτης; όνειρο; απάτη; πραγματικότητα; Διαλέξτε και πάρτε.
Βεβαίως, μέσα σε ετούτο τον γενικό ορυμαγδό καταστροφής ζωών και οικονομιών, υπάρχουν και εκείνοι που συνεχίζουν να πιστεύουν (λένε) σε μια προσεχή, λίγο ή πολύ κοντινή ή μακρινή «επιστροφή στην κανονικότητα» (οι αισιόδοξοι), χωρίς όμως να μας πουν εάν η λέξη «κανονικότητα» σημαίνει «όπως ήμασταν χθες» ή αντιθέτως σημαίνει «ένα πρωτόγνωρο σταθερό αλλιώτικο αύριο», ένα «νέο είδος κανονικού» (οι απαισιόδοξοι).
Κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει πως δεν θα μπορεί να είναι η δεύτερη περίπτωση
η οποία φυσικά θα φαντάζει «φυσιολογική» αφού ιστορικά κάθε παγκόσμια ανατροπή (πόλεμος, πανδημία) ανελλιπώς προκαλεί έναν νέο τρόπο ζωής, μια νέα φιλοσοφία του είναι και του φαίνεσθαι, ένα νέο πολιτικο-κοινωνικό αφήγημα και μια νέα πυραμίδα συμφερόντων/προτεραιοτήτων ατομικών, συλλογικών και κρατικών (εθνικών και διεθνών).
Ο σημερινός κορωνοϊός φαίνεται να είναι (μπορεί και να μην είναι;!) η «εξωτερικευμένη προσωποποίηση» μιας οικουμενικής εξουσίας υπεράνω πάντων των, γενικά, κυβερνητικών εξουσιών – μιας εξουσίας που πουθενά δεν εντοπίζεται, αλλά παντού βρίσκεται και πανταχόθεν επεμβαίνει.
Όλα τα κράτη, με την «νόμιμη» δικαιολογία του «καλού της κοινωνίας», αλυσοδένουν αυτή την κοινωνία, καταργούν δικαιώματα, επιβάλλουν νέες δύσκολες υποχρεώσεις – στην ουσία ακινητοποιούν τον άνθρωπο μέσα σε στενά καλούπια που, πάντα για το καλό του, τα ίδια σχεδίασαν και κατασκεύασαν.
Είναι – τουλάχιστον αυτό δίνει την εντύπωση – σαν να συμφώνησαν ομόφωνα .όλα τα κράτη του κόσμου να θέσουν σε εφαρμογή τα ίδια «μέτρα» μορφοποίησης μιας καινούριας ανθρωπότητας υπό την συνεχή απειλή και τον συνεχή εκβιασμό «αναζωπύρωσης» ενός θανάσιμου μετέωρου κακού.
Δεν ξέρω αν υπάρχει στο κόσμο ένα κράτος που να «μη φοβήθηκε» την επέλαση του κορωνοϊού Covid-19 και να μην «έσφιξε τα λουριά» στις ελευθερίες των πολιτών του.
Οπότε, αυτό και μόνο σημαίνει πως όλα τα κράτη του πλανήτη είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμή να υπακούσουν, αργά ή γρήγορα, στις ίδιες «εντολές» τις οποίες σχεδόν αυτομάτως προκαλεί μια γενικευμένη βιολογική επίθεση την οποία κάποια καλά κρυμμένη, συνήθως οικονομική, αλλά και πολιτικο-οικονομική ελίτ έχει προγραμματίσει/οργανώσει και εκτελεί προς όφελός της στα πλαίσια μιας δαιδαλώδους και πολυδιάστατης παγκοσμιοποιημένης εξουσίας.
Παρενθετικά, τώρα, δεν μπορούμε ακριβώς να μην υποψιαστούμε και να αποκλείσουμε μια αντίδραση ή ανάδραση των πάμπλουτων οπαδών της παγκοσμιοποίησης βλέποντας σήμερα την άκρως φθίνουσα πορεία της ωφέλιμης παγκοσμιοποίησής τους και τον συναφή άμεσο κίνδυνο απώλειας τεράστιας μερίδας πλούτου και επομένως εξουσίας σε όλες τις ηπείρους.
Παλιά συνήθιζαν να λένε: cherchez la femme, «ψάξτε τη γυναίκα», με την έννοια πως πίσω από κάθε πράξη κάποιου ισχυρού άνδρα «κρύβεται» μια γυναίκα που «εμπνέει».
Τώρα, με τον «παγκόσμιο κορωνοϊό, δεν θα ήταν ανεπίκαιρο εάν λέγαμε: «ψάξτε τον παγκοσμοποιό», έστω και χρησιμοποιώντας έναν νεολογισμό ο οποίος όμως, νομίζουμε, καλά εκφράζει το σχετικό νόημα.
Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι εκείνοι που θα χάσουν πολλά εάν η ροή και τα περιεχόμενα της παγκοσμιοποίησης των πάντων σταματήσουν και ο homo economicus επιστρέφει στις πιο παλιές και συμφέρουσες ενέργειες και συνέργειες.
Να κάνουμε έναν κατάλογο όλων αυτών; Δεν είναι και λίγοι, μάλλον είναι πολλοί, αλλά εκείνο που περισσότερο τραβάει τη προσοχή είναι το ότι όλοι αυτοί με τη σφραγίδα του χρήματος στο μέτωπο συνδέονται στενά μεταξύ τους, το τεράστιο κοινό συμφέρον και η απορρέουσα εξουσία τους ενώνει αδιάσπαστα, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο είναι στη πλεονεκτική θέση να πολεμήσουν και να νικήσουν ολόκληρες, και μεγάλες και πανίσχυρες κυβερνήσεις με εκτεταμένα οικονομικο-δημοσιονομικά προσόντα.
Όλοι αυτοί βεβαίως δεν είναι παρά η τερατώδους επέκτασης και επιρροής οικονομική ελίτ της παγκοσμιοποιημένης εκφυλισμένης εκμετάλλευσης ανθρώπων (και ατελείωτων παιδιών) με όσο γίνεται λιγότερα έξοδα ή σχεδόν κανένα έξοδο.
Κι ας διερωτηθούμε ακόμη: τί μπορεί να προκαλέσει μεγάλες δυσκολίες, τί μπορεί να χτυπήσει αλύπητα και να θέσει σε κρίσιμη κατάσταση μια κυβέρνηση όσο δυνατή κι αν είναι, με άμεσες συνέπειες και δραματικά συμβάντα;
Ουσιαστικά δυο είναι οι απαντήσεις: ένας πόλεμος ή μια πανδημία.
Σήμερα ένας πόλεμος παγκόσμιας έκτασης είναι αρκετά δύσκολος, και γιατί ακόμη και σήμερα υπάρχει η ίδια εκείνη η «ισορροπία τρόμου» που «κυβερνούσε» τα κράτη στην εποχή του «ψυχρού πολέμου», αλλά και γιατί πολύ δύσκολα η «μια πλευρά» μπορεί να αποφασίσει να εξαπολύσει μια παγκόσμια σύρραξη γνωρίζοντας ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα νικήσει την «άλλη πλευρά» και δεν θα είναι η «άλλη πλευρά» που θα υπερισχύσει.
Έτσι έχουμε την εξής ορθολογική κατάσταση: αφ’ ενός καμία κυβέρνηση δεν φαίνεται (μπορεί) να είναι τόσο ανόητη ώστε να κηρύξει πόλεμο σε άλλη κυβέρνηση που να επιφέρει μια γενικευμένη σύρραξη και αφ’ ετέρου όσο οργανωμένη και να είναι και όσο πολυπλόκαμη η παγκόσμια οικονομική ελίτ, δεν έχει καμία δυνατότητα, από μόνη της, να προκαλέσει μια στρατιωτική παγκόσμια σύγκρουση που θα βοηθήσει την ίδια να επιβληθεί.
Επομένως για αυτή την ελίτ ο βιολογικός πόλεμος είναι μονόδρομος εάν αποφασίσει πως «ήρθε η ώρα των αλλαγών» για νέα κέρδη και νέα εξουσία και ως εκ τούτου νέα κοινωνία και νέα ανθρώπινη μοίρα, υπεράνω των όποιων κυβερνήσεων και των «παραδοσιακών» μορφών διακυβέρνησής των.
Απ’ ό, τι συμπεραίνεται, ένα είδος «εμπροσθοφυλακής» της παγκοσμιοποιημένης ελίτ πρέπει να είναι και ο κατ’ εξοχήν «παγκοσμιοποιολόγος» Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος κιόλας απ’ το 2015 είχε «προειδοποιήσει» όλες τις κυβερνήσεις για την δυνατότητα «ξεσπάσματος» μιας πανδημίας κορωνοϊού που θα σάρωνε τον πλανήτη και θα άλλαζε τα πάντα,
– ενώ όλοι οι λεγόμενοι «πολιτικοί» κανονικά επηρμένοι μέσα στα πολιτικάντικα τερτίπια τους κανονικά ποτέ δεν θέλησαν να καταλάβουν τίποτα και κανείς απ’ αυτούς ποτέ δεν μερίμνησε για την ακολουθητέα θωράκιση των λαών τους.
Τώρα, το από πού προήλθε η αιτία της πανδημίας δεν ξέρω σε τί θα μπορούσε να ωφελήσει σε όσους υπήρξαν θύματά της, αν και απ’ το 1957 κιόλας και κατά κανόνα στην Ασία φαίνεται να βρίσκεται η «προτιμούμενη πηγή» ασθενειών, ειδικά η Κίνα.
Εκείνο όμως που μας ενδιαφέρει είναι το ότι η παγκοσμιοποιημένη ελίτ δεν έχει καμία εθνικότητα, είναι όλες οι εθνικότητες και ουδεμία, είναι εκείνο που ονομάζουν «πολίτης του κόσμου»!
Και σαν «πολίτης του κόσμου» ο Γκέιτς με τα πολλά λεφτά που έχει διαθέσιμα οργανώνει επτά μεγάλα εργοστάσια παραγωγής εμβολίων για όλο τον κόσμο, όπως λέει ο αθεόφοβος, σε ένα σενάριο που προβλέπει κάποια στιγμή να χρειαστεί να «εμβολιαστούν» όλοι οι άνθρωποι δήθεν για να μην «αχρηστευθούν» και προπαντός για να είναι ανά πάσα στιγμή «εντοπίσιμοι» μέσω του υποδόριου «ψηφιακού πιστοποιητικού», αρχικά «προαιρετικό», αλλά σύντομα δια ροπάλου υποχρεωτικό.
Στη Βίβλο έχουμε τις επτά «πληγές της Αιγύπτου». Στον σημερινό κόσμο (θα) έχουμε τα επτά «εργοστάσια» δεκάδων εμβολίων του Μπιλ Γκέιτς (και σίγουρα οποιαδήποτε ομοιότητα είναι τελείως τυχαία!).
Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που μας φοβίζει περισσότερο, αυτή η προτεστάντικου φανατισμού «αποστολή» που νιώθει πως έχει αυτός ο άνθρωπος με την ιδέα να εμβολιάσει όλο τον ανθρώπινο πληθυσμό(!), θέλει ή δε θέλει, αυτός ο άνθρωπος ο οποίος – όπως θα έπρεπε, και αυτό με παραξενεύει πολύ – δεν βρέθηκε ακόμα να είναι υπόλογος για όλους τους νεκρούς που σκόρπησαν, απ’ ό,τι δείχνουν οι έρευνες, οι δεκάδες εμβόλια που κατόρθωσε να γίνουν υποχρεωτικά σε διάφορες αφρικανικές χώρες, ένα ατιμώρητο έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας.
και για όλες εκείνες τις γυναίκες επίσης αφρικανές οι οποίες έμειναν μερικώς ή ολικώς ανάπηρες από άλλα εμβόλια δήθεν προστατευτικά του ιδίου αυτού «φιλάνθρωπου» Αμερικανού!
Πάντως, όπως και να ‘ναι, με τον κορωνοϊό, αυτή τη φορά, εκείνο που δεν είχε ποτέ συμβεί, έγινε πραγματικότητα: ο φόβος μπήκε στη ζωή μας, κα όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις βοήθησαν μεγάλως στο να επεκταθεί χωρίς όρια σε παγκόσμια κλίμακα μέσα στις συχνότητες της τηλεόρασης η οποία επιδοτείται κιόλας για να σπέρνει τρομοκρατία με τα καθημερινά «νεκρολόγια» και «προγράμματα» σε κάθε σπίτι.
Το 1957 η «ασιατική γρίπη» προξένησε περίπου 2.000.000 νεκρούς, μολονότι πολύ γρήγορα είχε βρεθεί ένα εμβόλιο…
Το 1968 η «γρίπη των πτηνών» προκάλεσε περίπου 1.700.000 νεκρούς μέσα σε δυο χρόνια.
Το 2009 η «γρίπη των χοίρων» μας έδωσε τουλάχιστον 300.000 νεκρούς.
Η Global Aids Update 2019 μας πληροφορεί πως ακόμη και το 2016, μετά από τόσα χρόνια (1982-83) απ’ την έναρξή του (ακόμη το 2010 με 1.2 εκατομμύρια νεκρούς), το AIDS προκάλεσε περίπου 840.000 νεκρούς παγκοσμίως, ενώ το 2017 είχε 800.000 περίπου και το 2028 άλλους 770.000 περίπου, με ένα σύνολο απ’ το 1982 έως σήμερα 35 εκατομμυρίων νεκρών!
Δεν μιλάμε βέβαια για το Ebola (αιμορραγικός πυρετός) που προκάλεσε μόνο 12.000 νεκρούς, ασήμαντος αριθμός και επιπλέον στην τριτοκοσμική Αφρική.
Τόσος κόσμος, λοιπόν, πέθανε όλα αυτά τα περασμένα, αλλά και κοντινά μας χρόνια, αλλά τότε καμία τρομοκρατία δεν στήθηκε ποτέ, κανένας φόβος ποτέ δεν επηρέασε τη κανονική ζωή όλης της ανθρωπότητας, καμία κυβέρνηση ποτέ δεν περιόρισε τη ζωή των πολιτών της, δεν κατέστρεψε την οικονομία της χώρας της με παροξυσμούς δρακόντειων μέτρων, δεν ακύρωσε ποτέ τις οποιεσδήποτε προοπτικές ανάπτυξης, δεν έφερε ποτέ σε αδιέξοδα λαό και κράτος!
Θα μου πείτε: μα γιατί να κάνουμε «φασαρίες» αφού το 90% των νεκρών είναι στην Αφρική, πάνω και κάτω απ’ τη Σαχάρα; Τί μας νοιάζουν αυτοί οι μηδαμινοί; Για εμάς τους άρχοντες του χρήματος άλλο αυτοί οι μαύροι που έτσι κι αλλιώς θα βρίσκονται πάντα στη μιζέρια και άλλο, πολύ άλλο οι πλούσιοι λευκοί ευρωπαίοι και αμερικανοί, με τις μεγάλες τράπεζες, τις μεγάλες βιομηχανίες, τις μεγάλες εταιρείες! Εδώ έχει ψωμί και εδώ θα γίνει επιτέλους η «νέα παγκόσμια επανάσταση»!
Τώρα, δεν ξέρω εάν θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλες οι προηγούμενες «πανδημίες» ή, αν προτιμάτε, «παγκόσμιες επιδημίες» (προσέξτε!: το Aids συνεχίζει ακόμα να σκοτώνει χιλιάδες 37 χρόνια μετά!) υπήρξαν ή όχι στοιχεία προετοιμασίας μιας prova generale που «κανονικά» προαναγγέλθηκε πριν από 5 χρόνια (μη μου πείτε πως δε σας το είπα εγκαίρως! κάποιος θα αναφωνήσει) και στη συνέχεια πήρε «σάρκα και οστά» υπό τη μορφή του Covid-19.το 2019 για να έχει το 2020 όλα τα πιο έντονα «πρακτικά» αποτελέσματά του.
Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε εδώ όλα όσα γίνονται «κάτω απ’ τη μύτη μας», ειδικά όλα τα «παράδοξα» που μας «πασάρουν» οι «αρμόδιοι πολιτικοί και επιστήμονες» και που πολύ απέχουν από τη λογική,
και ακόμη πιο ειδικά αυτή τη σπουδή/επιμονή στην συστηματική αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους, την αλληλο-απομάκρυνσή τους ακόμη και σε ανοιχτούς χώρους, αυτή τη θέσπιση της αναγκαστικής δήθεν «επαφής» από μακριά (τηλέφωνο, tablet, smartphone, TV, κλπ.), όλα τεχνικά μέσα επικοινωνίας υπό απόλυτο έλεγχο!
Και έρχονται και μας λένε πως «θα είναι ασύγκριτα πιο δύσκολη η επόμενη φάση», δηλαδή η αυριανή. Και μας λένε πως μπορεί να είναι δυνατόν «ο κορωνοϊός να αιωρείται και στον αέρα (για τώρα δήθεν τον βρήκαν σε τουαλέτες, μακριά, στη Κίνα, όχι ακόμη εδώ!). Και μες λένε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι από τώρα και στο εξής θα υπάρχουν οριστικά ολόκληρα νοσοκομεία μόνο για τις περιπτώσεις του κορωνοϊού.
Και μας λένε πως οι νέες συνήθειες, που αναγκαστήκαμε να αποκτήσουμε(μάσκες, γάντια, υποψίες παντού, απέχθειες!) θα γίνουν «τρόπος ζωής», δηλαδή ότι η ζωή μας αλλάζει διαμετρικά με ό, τι αυτό μπορεί να επιφέρει. Και μας λένε επίσης (άλλος τρομερός φόβος!) πως τα χρήματα (χαρτονομίσματα και κέρματα) είναι γεμάτα κορωνοϊό, γι’ αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσουμε μόνο το «πλαστικό χρήμα», τις κάρτες μας που ελέγχονται όπου και να ‘ναι.
Και έρχεται ο ΟΗΕ να μας προειδοποιήσει ότι ο κορωνοϊός θα δημιουργήσει δισεκατομμύρια πεινασμένους ανθρώπους οι αντιδράσεις των οποίων θα είναι ανεξέλεγκτες,
όπερ σημαίνει εκατομμύρια «λαθρο-πρόσφυγες» και «λαθρο-μετανάστες» από Αφρική και Ασία να ορμούν, με τη βοήθεια εκατοντάδων κερδοφόρων «μεσαζόντων», στα παράλια της πλούσιας Ευρώπης στα πλαίσια του γνωστού προγράμματος δημιουργίας μεγάλης «πολυπολιτισμικής κοινωνίας» και σε, μερικά χρόνια με 15%-20% υπερ-γεννητικότητας, σαλαμο-ισλαμοποίησης της παρακμιακής πλέον, λένε, χριστιανικής Ευρώπης.
Και έρχονται να μας πουν πως η μόνη ελπίδα μας είναι ο γενικός εμβολιασμός του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή ο παγκόσμιος έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού βεβαίως από μια παγκόσμια κυβέρνηση. Και έρχονται να μας εκβιάσουν κιόλας (άρχισε η Αυστραλία, αλλά ακολουθεί η Σιγκαπούρη, η Γαλλία, ο προθυμότατος Bill Gates και άλλες χώρες και άλλοι «ειδήμονες»)
λέγοντάς μας πως αν δεν θέλουμε να παραταθεί επ’ αορίστου η καραντίνα, θα πρέπει να δεχθούμε την ψηφιακή επιτήρηση/παρακολούθησή μας μέρα-νύχτα όλο το 24ωρο!
Και θέλουν να μας πείσουν ότι πλέον η πανδημία κορωνοϊού (και όσων άλλων κορωνοϊών αυτοί μπορούν να μας φορτώσουν) έχει παγκοσμιοποιηθεί! και πρέπει να την έχουμε σαν συνοδοιπόρο μας! Και να συνηθίσουμε όλα όσα κουβαλάει και μας φέρνει. Και, υπ’ αυτό το πρίσμα, ο ΠΟΥ έρχεται και μας λέει πως και εκείνοι που «πέρασαν» κορωνοϊό μπορούν πάλι να προσβληθούν, δηλαδή: επανάληψη φόβου σε χρόνο αόριστο! Γι’ αυτό και It’s the vaccine, stupid, παραφράζοντας τον James Carville..
Και μας λένε πως, σύμφωνα με τις γνώσεις των λοιμοξιολόγων (να μια λέξη που σήμερα έχει τη μεγαλύτερη… ακροαματικότητα!), ένα με ενάμησο έτος είναι ο χρονικός ορίζοντας για να βρεθεί το εμβόλιο κατά του σημερινού κορωνοϊού (Covid-19) για να «επιστρέψουμε» σε μια ζωή δίχως μάσκες, γάντια και απαγόρευση κυκλοφορίας. Δηλαδή, ζήσε Μάη…
Κι άλλο τόσο θα μπορεί να είναι για το επόμενο εμβόλιο και τον επόμενο κορωνοϊό.
Και κάποιο μας προϊδεάζουν για ένα Παγκόσμιο Σύστημα Υγείας, όπως άλλοι για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Όλα λόγω κορωνοϊού. και έρχεται πάλι ο παντογνώστης Μπιλ Γκέιτς να μας ειδοποιήσει για την «Πανδημία 2» την οποία αυτός ξέρει από τώρα πότε θα έρθει!
Κι όχι μόνο, γιατί ο ίδιος μας «προφητεύει» για το εμβόλιο του που θα ενσωματώνεται στο DNA των ανθρώπων ώστε να μεταλλαχθούν τα ανθρώπινα κύτταρα για να αποκτήσουν, δήθεν, αντοχή στον ιό, δίχως να ξέρει να μας πει, όμως, τί θα γίνει σε περίπτωση νέου, μεταλλαγμένου κορωνοϊού που θα χρειάζεται άλλο εμβόλιο!
Μας λένε επίσης πως οι εξάρσεις του Covid-19 θα γίνονται κατά άτακτες χρονικές περιόδους ίσως έως το 2022 με συνεχείς lockdown και απαιτήσεις συνεχών περιοριστικών μέτρων για τους ανθρώπους. Και μας λένε πως ίσως ή μάλλον θα χρειαστεί μια γενική παρακολούθηση των πολιτών με παράλληλη ισοπέδωση των προσωπικών δεδομένων και ελευθεριών.
Και πάλι ο Μπιλ Γκέιτς (πανταχού παρόν αυτός!) μας βεβαιώνει ότι έως ότου δεν θα υπάρξει ένας μαζικός εμβολιασμός (μάλλον θα εννοεί μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων), οι συνάξεις και οι συγκεντρώσεις θα πρέπει να μη γίνονται, δηλαδή να απαγορεύονται.
Και άλλοι Αμερικανοί (Μ. Οsterholm του Center for Infections Disease Research and Policy του Πανεπ. Minnesota) μας φοβερίζουν λέγοντας πως ο κορωνοϊός δεν θα σταματήσει εάν δεν μολύνει το 60% με 70% του πληθυσμού!, ενώ η Harvard School of Public Health υπογραμμίζει πως η πανδημία θα διαρκέσει μάλλον 18 με 24 μήνες
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι έχει κατορθωθεί μια παγκόσμια δαιμονοποίηση του κορωνοϊού (και μαζί του ίσως και όποιου άλλου μελλοντικού του είδους) και μια ταυτόχρονη, αντίστοιχη ποινικοποίηση της όποιας ανθρώπινης ενάντιας αντίδρασης!
Και πολύ πιθανόν να έρθουν να μας πουν ότι μόνο έτσι θα είναι δυνατόν να περιθωριοποιηθεί και να εξαλειφθεί (δήθεν) η «ενέργεια» του ιού.
Επ’ αυτού τα λόγια του Dr. Joel Ketter του Πανεπ. Manitoba είναι αποκαλυπτικά: «Ανησυχώ για το μήνυμα που εκπέμπεται στους ανθρώπους για τον φόβο να έρθουν σε επαφή, να βρίσκονται στον ίδιο χώρο και να συναντώνται με άλλους ανθρώπους ή για τον φόβο να τείνουν τα χέρια τους σε χειραψία. Ανησυχώ για τις πολλές, πάρα πολλές συνέπειες που σχετίζονται με αυτό».
Ο φόβος λοιπόν μέσα στη ψυχή του ανθρώπου, κορωνοϊός = φόβος, παντού κορωνοϊός και φόβος, ο συνεχής φόβος μήπως ο άλλος μας «κολλήσει» και που με το πέρας του χρόνου μπορεί και να σημαίνει εγκατάσταση μιας αποστροφής προς τη παρουσία του άλλου, μια αποφυγή του άλλου και τελικά μια ολική αδυναμία συνεννόησης και όλα τα άλλα «συν» που ενώνουν τους ανθρώπους και τους δίνουν δύναμη!
Ασφαλώς όλοι θα παρατηρήσαμε πως κατά τη διάρκεια του «σημερινού» κορωνοϊού (απ΄ τον Φεβρουάριο και μετά) η εντύπωση που μένει είναι ότι ο κόσμος πεθαίνει μόνο απ’ τον κορωνοϊό(!). Δεν ακούμε πια για θανάτους από άλλες αιτίες. Είναι σαν να μην υπάρχουν πια θάνατοι από εμφράγματα, από εγκεφαλικά, από καρκίνο, από Aids, από κυκλοφορικά, από τροχαία! Τίποτα! Στη ζωή μας υπάρχει μόνο ο κορωνοϊός!
Συνέχεια, θα έλεγα «σαδιστικά» μας κάνουν βόλτες στα νοσοκομεία που «φιλοξενούν» τους «κορωνοϊόπληκτους», με τα «φαντάσματα» των γιατρών και νοσηλευτών να κινούνται με τις «διαστημικές» στολές τους και κάποτε να μας λένε ευχολόγια ίασης.
Κανείς δεν λέει ποτέ τίποτα για το πόσο «φυσιολογική» ή όχι είναι αυτή η μονότονη, «δαιμονική» έξαρση που άφθονα «επιδεικνύεται» στα διάφορα «κανάλια» με τους απαραίτητους, σπουδαίους ή όχι, καθηγητάδες σε διάφορες «χτυπημένες» χώρες της Γης, σαν «συμπληρώματα διατροφής κορωνοϊού»,
ενώ αγνοούνται επιδεικτικά εκείνες οι «φωνές» (που βεβαίως δεν καλούνται ποτέ να μιλήσουν στις TV) οι οποίες με ντοκουμέντα βεβαιώνουν μεν την σχετικότητα της νοσηρότητας του κορωνοϊού εν σχέση με τόσους άλλους ιούς γρίπης πολύ φονικότερους στο παρελθόν και για τους οποίους ποτέ δεν έγινε τόσος ντόρος και εκφράζονται δε απορίες για τις υπερβολές στους περιορισμούς και την αδικαιολόγητη παρεμπόδιση των πολιτών να εκφραστούν ελεύθερα(βλ. Ι. Ιωαννίδης, Stanford, Ο. Ηλιόπουλος, Harvard).
Αλλά φαίνεται πως με την έλευση του Covid-19 αποφασίστηκε in alto loco η «αλλαγή» της ανθρωπότητας ή αλλιώς η «κατασκευή» ενός «άλλου ανθρώπου» και μιας «άλλης δουλείας» σε «άλλα αφεντικά», αόρατα πίσω απ’ το θεό Πλούτο.
Ω πόσο σωστός είναι ο Αρκάς όταν σε μια γελοιογραφία του λέει: «Ένα πράγμα είναι χειρότερο από το να σε εξαπατούν: να το συνηθίσεις!».
Φόβος λοιπόν και αβεβαιότητα, ελεγχόμενη περιορισμένη κίνηση και επικοινωνία είναι τα «χαρακτηριστικά» της σημερινής κοινωνίας σχεδόν σε όλο τον κόσμο (195 χώρες).
Έως πότε όμως; Αυτή τη φορά οι σκοτεινές ελίτ των hedge fyunds και της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής εξουσίας θα μπορέσουν να καταστήσουν οριστική την επικράτησή τους μέσω του νέου κορωνοϊού ή όλο και κάποια αντίδραση θα είναι ικανή να τις εξουδετερώσει;
Λένε πως οι επιπτώσεις του Covid-19 στις εθνικές οικονομίες απέδειξαν την χρεοκοπία και του νεοφιλελευθερισμού με την απόλυτη επικράτηση των κυβερνητικών επεμβάσεων προς διάσωση των πάντων, ανθρώπων, επιχειρήσεων και αγορών.
Πολλά «διαφορετικά» έγιναν και γίνονται αυτόν τον καιρό παντού και πολύ πιθανόν θα γίνουν. Θα είναι προσωρινά; θα είναι μόνιμα; Θα είναι υπέρ ή κατά των ανθρώπων;
Ένα βασικό συμπέρασμα βγάζουμε ως τώρα: με «ευκαιρία» ή εξαιτίας τον κορωνοϊό, η μεγάλη διακύβευση είναι μια: η ελευθερία των πολιτών, η ελευθερία των λαών!
Η επόμενη χρονική περίοδος, ας πούμε έως τον Μάρτιο 2021, θα καταστεί σημαδιακή, όχι μόνο για τους σημερινούς ανθρώπους, αλλά προπάντων για τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους. Θα φανεί ποιο μέλλον θα έχουν και πώς θα το βιώσουν.
Και μια ευχή: Ας ελπίσουμε πως όλα αυτά είναι ένα άσχημο όνειρο που θα «διαλυθεί» με τις μέρες «επιστροφής» στη γνωστή μας καθημερινότητα, αληθινής επιστροφής όμως και όχι «επιστροφής σε ένα ζοφερό μέλλον».
*Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
Ελληνιστής, συγγραφέας
GEOPOLITICO
Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής
Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.
Υπάρχουν υποδομές που αποκτούν σημασία επειδή αυξάνεται η εμπορική τους δραστηριότητα και υπάρχουν άλλες που αποκτούν σημασία επειδή αλλάζει το στρατηγικό περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκονται. Η Αλεξανδρούπολη ανήκει σαφώς στη δεύτερη κατηγορία.
Του Θεόδωρου Ατματζίδη
Η αξία της δεν βρίσκεται μόνο στις δυνατότητες του ίδιου του λιμανιού. Βρίσκεται κυρίως στη θέση του μέσα σε ένα δίκτυο που συνδέει το Αιγαίο με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, τη Μαύρη Θάλασσα και, δυνητικά, την Ουκρανία. Στο ίδιο γεωγραφικό σημείο συναντώνται πλέον στρατιωτική κινητικότητα, ενεργειακές ροές, οδικοί και σιδηροδρομικοί διάδρομοι, αμερικανικά και νατοϊκά συμφέροντα, η ευρωπαϊκή πολιτική στρατηγικής διασυνδεσιμότητας και, σε διαφορετικό χρονικό ορίζοντα, η προσπάθεια της Ινδίας να αποκτήσει καλύτερη πρόσβαση στις ευρωπαϊκές αγορές.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι καινούργια. Η Αλεξανδρούπολη είχε ιστορικά τη δυνατότητα να λειτουργεί ως βόρειος θαλάσσιος σύνδεσμος του Αιγαίου με τα Βαλκάνια και τον Δούναβη. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το στρατηγικό περιβάλλον. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η αναζήτηση εναλλακτικών διαδρομών προς την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η προσπάθεια ενεργειακής διαφοροποίησης της Ευρώπης και η επαναξιολόγηση των χερσαίων διαδρόμων έχουν προσδώσει στην πόλη μια βαρύτητα που πριν από δύο δεκαετίες δύσκολα θα μπορούσε να προβλεφθεί. Η Fondation pour la Recherche Stratégique (FRS) καταλήγει σε παρόμοια εκτίμηση, περιγράφοντας την Αλεξανδρούπολη ως μέρος μιας ευρύτερης αναδιοργάνωσης των στρατηγικών, στρατιωτικών, ενεργειακών και οικονομικών διαδρόμων μεταξύ Αιγαίου και Βαλτικής. [1]
Το σημαντικό δεν είναι μόνο ποιος ενδιαφέρεται για το λιμάνι αλλά και ποιος χρειάζεται τη γεωγραφία του και τι προσπαθεί να επιτύχει μέσω αυτής.
Η γεωγραφία είναι το πρώτο στρατηγικό πλεονέκτημα
Η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του Αιγαίου, κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα και σε μικρή απόσταση από τους βόρειους βαλκανικούς διαδρόμους. Η θέση της επιτρέπει την ανάπτυξη ενός άξονα προς τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία και, μέσω των ευρωπαϊκών δικτύων μεταφορών, προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν η πόλη εξεταστεί σε σχέση με τα Στενά.
Η Τουρκία εξακολουθεί να διαθέτει ένα μοναδικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα λόγω του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων. Η Σύμβαση του Μοντρέ παρέχει στην Άγκυρα σημαντικές αρμοδιότητες σχετικά με τη διέλευση πολεμικών πλοίων και, συνεπώς, τα Στενά παραμένουν αναντικατάστατος παράγοντας για την ασφάλεια της Μαύρης Θάλασσας.
Η Αλεξανδρούπολη δεν μπορεί να «αντικαταστήσει» τον Βόσπορο. Μπορεί όμως να προσφέρει κάτι διαφορετικό: έναν χερσαίο άξονα που επιτρέπει την μετακίνηση ανθρώπων, στρατιωτικού υλικού, εμπορευμάτων και ενέργειας από το Αιγαίο προς τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη χωρίς η κάθε επιμέρους ροή να εξαρτάται από τη θαλάσσια διέλευση των Στενών.
Αυτή η διάσταση είχε γίνει αντιληπτή πολύ πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η ίδια η FRS υπενθυμίζει ότι η ιδέα της Αλεξανδρούπολης ως εναλλακτικού βόρειου άξονα προς τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα έχει βαθύτερες ιστορικές ρίζες. Η σημερινή γεωπολιτική συγκυρία απλώς μετέτρεψε μια παλαιότερη δυνατότητα σε ζήτημα στρατηγικής προτεραιότητας. [1]
Η Αλεξανδρούπολη δεν καταργεί τη γεωστρατηγική σημασία της Τουρκίας. Δημιουργεί όμως μια πρόσθετη επιλογή για όσους επιδιώκουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από αυτήν.
Η αμερικανική διάσταση είναι πλέον επιχειρησιακή πραγματικότητα
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιμετωπίζουν πλέον την Αλεξανδρούπολη απλώς ως μια δυνητικά χρήσιμη ελληνική υποδομή. Στον Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας–Ηνωμένων Πολιτειών του 2024 χαρακτήρισαν το λιμάνι ζωτικής σημασίας κόμβο για τη νατοϊκή αμυντική στάση στην ανατολική πτέρυγα και για την ενεργειακή ασφάλεια της περιοχής. [2]
Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι η χρήση έχει ήδη περάσει από το επίπεδο της πολιτικής διακήρυξης στο επίπεδο της επιχειρησιακής εφαρμογής.
Στις 11 Μαρτίου 2024, αμερικανικές και ελληνικές δυνάμεις διακίνησαν μέσω του λιμανιού περίπου 3.000 τεμάχια στρατιωτικού εξοπλισμού της 3rd Armored Brigade Combat Team, 4th Infantry Division. Το φορτίο περιλάμβανε άρματα M1 Abrams, τεθωρακισμένα M2 Bradley και άλλα οχήματα. Ο αμερικανικός στρατός χαρακτήρισε την επιχείρηση ιστορική, καθώς ήταν η πρώτη μετακίνηση ολόκληρης βαριάς ταξιαρχίας μέσω ελληνικού λιμανιού στο πλαίσιο της συγκεκριμένης ανάπτυξης. [3]
Τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2025 ακολούθησε η άσκηση Steadfast Dart, κατά την οποία η Αλεξανδρούπολη χρησιμοποιήθηκε στη μεγάλη ανάπτυξη της Allied Reaction Force (Συμμαχικής Δύναμης Αντίδρασης) προς την ανατολική πτέρυγα. Το ΝΑΤΟ περιέγραψε την άσκηση ως την πρώτη μεγάλης κλίμακας επιχειρησιακή ανάπτυξη της νέας δύναμης μετά την ίδρυσή της. [4]
Επομένως, το αμερικανικό ενδιαφέρον δεν χρειάζεται να συναχθεί από δηλώσεις. Υπάρχει ήδη επιχειρησιακό αποτύπωμα.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Αλεξανδρούπολη πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «αμερικανικό λιμάνι». Ο λιμένας παραμένει ελληνική υποδομή. Η ουσία είναι διαφορετική: ένα ελληνικό στρατηγικό σημείο έχει ενσωματωθεί σε αμερικανικές και νατοϊκές ανάγκες στρατιωτικής κινητικότητας.
Αυτό αυξάνει τη σημασία της Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει και την έκθεση της υποδομής σε πιέσεις που υπερβαίνουν το καθαρά ελληνικό επίπεδο.
Ο διάδρομος προς τη Μαύρη Θάλασσα είναι το δεύτερο μεγάλο στοίχημα
Η στρατιωτική χρήση είναι μόνο η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη είναι η δημιουργία ενός βόρειου δικτύου που θα συνδέει τα ελληνικά λιμάνια με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και, τελικά, την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
Η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Ρουμανία υπέγραψαν τον Δεκέμβριο του 2025 συμφωνία για την ανάπτυξη του λεγόμενου Αιγαίο–Μαύρη Θάλασσα Vertical Corridor (Κάθετου Διαδρόμου), ενός οδικού και σιδηροδρομικού άξονα που περιλαμβάνει την Αλεξανδρούπολη και συνδέεται με το ευρύτερο δίκτυο προς τη Ρουμανία. [5]
Στο σημείο αυτό, όμως, πρέπει να επισημανουμε ότι ο υπό κατασκευή διάδρομος δεν είναι πλήρως λειτουργικός.
Η στρατηγική κατεύθυνση είναι πραγματική. Η επιχειρησιακή και εμπορική ωριμότητα όμως παραμένει άνιση. Η κατάσταση των σιδηροδρομικών υποδομών στη Βόρεια Ελλάδα και στα Βαλκάνια εξακολουθεί να αποτελεί περιοριστικό παράγοντα, ενώ ακόμη και η υφιστάμενη σιδηροδρομική δραστηριότητα στην περιοχή δημιουργεί πιέσεις στο δίκτυο. Ενδεικτικά, τον Μάρτιο του 2025 η Hellenic Train ανακοίνωσε αναστολές επιβατικών δρομολογίων στις γραμμές Αλεξανδρούπολη–Ορμένιο και Αλεξανδρούπολη–Ορεστιάδα λόγω μεταφοράς εμπορευμάτων. [6]
Αυτό μπορεί να φαίνεται ως τεχνική λεπτομέρεια, στην πραγματικότητα όμως είναι στρατηγικό ζήτημα. Ένας γεωπολιτικός διάδρομος έχει αξία μόνο όταν μπορεί να μεταφέρει με συνέπεια τον όγκο και την ταχύτητα που απαιτεί η στρατηγική του λειτουργία.
Η Ελλάδα, βρίσκεται μπροστά σε μια ιδιόμορφη κατάσταση: η γεωγραφία έχει ήδη αποκτήσει στρατηγική αξία, αλλά οι υποδομές δεν έχουν ακόμη φτάσει στο επίπεδο που θα επέτρεπε την πλήρη αξιοποίηση αυτής της αξίας.
Αυτό είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα κενά ανάμεσα στη γεωπολιτική ρητορική και την πραγματική ισχύ της Αλεξανδρούπολης.
Η Ουκρανία μπορεί να αλλάξει τη μακροπρόθεσμη αξία του λιμανιού
Η σύνδεση με την Ουκρανία είναι πιο σύνθετη.
Από τη μία πλευρά, η Αλεξανδρούπολη έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος για την υποστήριξη της ανατολικής πτέρυγας. Από την άλλη, η μελλοντική σύνδεση με την Ουκρανία εξαρτάται από την ολοκλήρωση πολλών ενδιάμεσων υποδομών και, κυρίως, από την εξέλιξη του ίδιου του πολέμου.
Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία αποτελεί ταυτόχρονα ευκαιρία και αβεβαιότητα.
Η μεταπολεμική ανοικοδόμηση, η σύνδεση της χώρας με τα ευρωπαϊκά δίκτυα μεταφορών και ενέργειας και η ενσωμάτωσή της στην ευρωπαϊκή οικονομία μπορούν να αυξήσουν σημαντικά τη σημασία των βόρειων ελληνικών λιμανιών. Όμως δεν υπάρχει λόγος να θεωρούμε δεδομένο ότι η Αλεξανδρούπολη θα είναι ο κυρίαρχος κόμβος αυτών των ροών. Θα ανταγωνιστεί άλλες διαδρομές και άλλα λιμάνια της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης.
Η σωστή προσέγγιση, συνεπώς, δεν είναι ότι «η Αλεξανδρούπολη οδηγεί στην Ουκρανία». Είναι ότι η Αλεξανδρούπολη μπορεί να αποτελέσει το νότιο άκρο ενός μελλοντικού δικτύου που θα συνδέει την Ουκρανία με τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Η διαφορά ανάμεσα στις δύο διατυπώσεις είναι ουσιώδης.
Η ενέργεια προσθέτει μια διαφορετική μορφή γεωπολιτικής ισχύος
Η ενεργειακή διάσταση είναι σήμερα περισσότερο ώριμη από ορισμένες από τις μεταφορικές προοπτικές.
Το Alexandroupolis FSRU (Floating Storage and Regasification Unit – Πλωτή Μονάδα Αποθήκευσης και Επαναεριοποίησης) άρχισε εμπορική λειτουργία τον Οκτώβριο του 2024 και διαθέτει δυναμικότητα επαναεριοποίησης έως 5,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως. Το αέριο μπορεί να διοχετευθεί στο ελληνικό δίκτυο και από εκεί προς τη Βουλγαρία και ευρύτερα προς τη Νοτιοανατολική και Κεντρική Ευρώπη. [7]
Η σημασία είναι προφανής: η Αλεξανδρούπολη συμμετέχει πλέον σε μια προσπάθεια διαφοροποίησης των ενεργειακών διαδρομών της περιοχής.
Ωστόσο, και εδώ απαιτείται διάκριση μεταξύ υποδομής και χρησιμοποιούμενης χωρητικότητας.
Το Vertical Gas Corridor (Κάθετος Διάδρομος Φυσικού Αερίου) έχει στρατηγική λογική, αλλά η εμπορική του αξιοποίηση δεν έχει ακόμη φτάσει στο επίπεδο που υπονοεί η πολιτική ρητορική. Τον Δεκέμβριο του 2025, τρεις δημοπρασίες δυναμικότητας για τον Ιανουάριο δεν προσέλκυσαν προσφορές, ενώ τον Ιανουάριο του 2026 οι διαθέσιμες ποσότητες που δεσμεύθηκαν ήταν εξαιρετικά περιορισμένες.
Αυτό δεν ακυρώνει τον διάδρομο. Δείχνει όμως ότι η γεωπολιτική χρησιμότητα μιας υποδομής δεν μετατρέπεται αυτόματα σε εμπορική βιωσιμότητα.
Και αυτό είναι κρίσιμο για την Αλεξανδρούπολη. Το στρατηγικό πλεονέκτημα θα αποκτήσει μόνιμη αξία μόνο εάν οι διάδρομοι που ξεκινούν από αυτήν αποκτήσουν πραγματικούς χρήστες, σταθερές ροές και οικονομική βιωσιμότητα.
Η Ρωσία και η Τουρκία: όχι ιδιοκτησία, αλλά στρατηγικός ανταγωνισμός
Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι η Ρωσία ή η Τουρκία επιδιώκουν να αποκτήσουν ιδιοκτησιακό έλεγχο της Αλεξανδρούπολης. Το ενδιαφέρον τους αφορά περισσότερο τις συνέπειες της στρατηγικής αναβάθμισης του λιμανιού.
Η FRS παρέχει μάλιστα συγκεκριμένα στοιχεία για τη ρωσική διάσταση. Σύμφωνα με την έρευνα της, η Μόσχα είχε επιχειρήσει από τη δεκαετία του 2010 να αποκτήσει επιρροή στην περιοχή μέσω οικονομικών, πολιτιστικών, εκπαιδευτικών και τοπικών δικτύων, ενώ η αναβάθμιση της αμερικανικής παρουσίας στην Αλεξανδρούπολη προκάλεσε εμφανή ρωσική ανησυχία. Η ίδια μελέτη καταγράφει ρωσικές αντιδράσεις και σημειώνει ότι η Μόσχα είχε λόγο να προσπαθήσει να περιορίσει την αμερικανική επιρροή στην περιοχή. [1]
Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση. Το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει επισημάνει την Αλεξανδρούπολη ως πιθανό κρίσιμο σημείο των γραμμών στρατιωτικού εφοδιασμού του ΝΑΤΟ και, συνεπώς, ως υποδομή που θα μπορούσε να βρεθεί στο επίκεντρο ρωσικών προσπαθειών παρεμπόδισης σε περίπτωση ευρύτερης σύγκρουσης. [8]
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αλεξανδρούπολη αποτελεί σήμερα «ρωσικό στόχο». Μια τέτοια άποψη είναι λάθος. Σημαίνει όμως ότι η στρατηγική της αναβάθμιση αυξάνει την αξία της μέσα στον ανταγωνισμό Ρωσίας–ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία βρίσκεται σε διαφορετική θέση. Η Άγκυρα δεν χρειάζεται να αποκτήσει την Αλεξανδρούπολη για να ενδιαφέρεται για αυτήν. Εάν ένας ελληνικός διάδρομος αποκτήσει τη δυνατότητα να μεταφέρει σημαντικό μέρος των ροών προς τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Ευρώπη χωρίς διέλευση από τα Στενά, τότε μειώνεται, έστω και οριακά, η αποκλειστικότητα της τουρκικής γεωγραφικής θέσης.
Η FRS καταγράφει ακριβώς αυτή τη διάσταση: η Αλεξανδρούπολη λειτουργεί ως συμπληρωματική εναλλακτική προς τα Στενά και η στρατηγική της αναβάθμιση έχει ενοχλήσει κατά περιόδους και την Άγκυρα. [1]
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία χάνει τη γεωστρατηγική της σημασία. Το αντίθετο. Η τουρκική θέση παραμένει αναντικατάστατη σε πολλά επίπεδα. Αυτό που αλλάζει είναι ότι η Ελλάδα αποκτά μια επιπλέον επιλογή και, μαζί με αυτήν, ένα μικρότερο αλλά υπαρκτό περιθώριο στρατηγικής αυτονομίας.
Το ινδικό ενδιαφέρον είναι πραγματικό, αλλά βρίσκεται ακόμη σε διαφορετική χρονική κλίμακα
Η Ινδία αποτελεί ίσως το πιο ενδιαφέρον μελλοντικό στοιχείο της υπόθεσης, ακριβώς επειδή εδώ πρέπει να αποφύγουμε την υπερβολή.
Τον Φεβρουάριο του 2026, η Ελλάδα και Ινδία επανέλαβαν τη στρατηγική κατεύθυνση εμβάθυνσης των ελληνοϊνδικών σχέσεων στους τομείς της άμυνας, της ναυτιλίας, της ναυπηγικής και των υποδομών. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επανέλαβε επίσης ότι η Ελλάδα μπορεί να λειτουργήσει ως πύλη της Ινδίας προς την Ευρώπη και εξέφρασε τη βούληση της Αθήνας να συμμετάσχει στο India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC – Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης). [9] Αυτό είναι σημαντικό.
Δεν αποδεικνύει όμως ότι η Αλεξανδρούπολη έχει ήδη καταστεί ινδικός κόμβος ή ότι συγκεκριμένος ινδικός όμιλος έχει αποφασίσει να επενδύσει σε αυτήν.
Η πραγματική γεωπολιτική σημασία της Ινδίας βρίσκεται στη δυνατότητα δημιουργίας μελλοντικών εμπορικών ροών μεταξύ Ινδίας και Ευρώπης και στη θέση που θα μπορούσε να αποκτήσει η Ελλάδα σε αυτές. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει μιλήσει για την Ελλάδα ως «natural entry point» για τη Νοτιοανατολική, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και έχει συνδέσει το ζήτημα με την ανάγκη ανάπτυξης νέων εμπορικών και ψηφιακών διαδρομών. [10]
Το πρόβλημα είναι ότι το IMEC παραμένει ένα σχέδιο με σημαντικά γεωπολιτικά και τεχνικά εμπόδια.
Η Carnegie έχει επισημάνει ότι ο διάδρομος σχεδιάστηκε ως πολυκρατικό σύστημα με σύνθετες νομικές, πολιτικές και κανονιστικές απαιτήσεις και ότι οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος στη Γάζα και η διακοπή της προσπάθειας εξομάλυνσης Ισραήλ–Σαουδικής Αραβίας δημιούργησαν σοβαρές αβεβαιότητες.
Ακόμη και από την ινδική πλευρά, η εικόνα δεν είναι τόσο απλή όσο παρουσιάζεται συχνά. Η Carnegie India σημειώνει ότι η Ινδία εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για εναλλακτικές διαδρομές προς την Ευρώπη, αλλά οι αναταράξεις στη Μέση Ανατολή και το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των απαιτούμενων υποδομών δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί περιορίζουν την άμεση δυναμική του IMEC.
Επομένως, η σύνδεση Αλεξανδρούπολης–Ινδίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μακροπρόθεσμη γεωπολιτική δυνατότητα, όχι ως ήδη ολοκληρωμένη πραγματικότητα.
Αυτό δεν την κάνει λιγότερο ενδιαφέρουσα. Την κάνει απλώς πιο σοβαρή ως αναλυτική υπόθεση.
Ποιος πραγματικά «θέλει» την Αλεξανδρούπολη;
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποδεδειγμένη επιχειρησιακή χρήση. Το ΝΑΤΟ έχει εντάξει την Αλεξανδρούπολη στη στρατιωτική κινητικότητα προς την ανατολική πτέρυγα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμφέρον στην ανάπτυξη των διευρωπαϊκών δικτύων μεταφορών και ενεργειακής διαφοροποίησης. Η Βουλγαρία και η Ρουμανία έχουν άμεσο ενδιαφέρον για τις βόρειες προεκτάσεις των διαδρόμων. Η Ουκρανία έχει συμφέρον σε περισσότερες και ασφαλέστερες διαδρομές προς την Ευρώπη. Η Ινδία βλέπει την Ελλάδα ως πιθανή πύλη προς την ευρωπαϊκή αγορά.
Αυτό που δεν υπάρχει ακόμη είναι ένας ενιαίος, πλήρως λειτουργικός «διάδρομος Αλεξανδρούπολης» που να συνδέει όλες αυτές τις ροές.
Υπάρχουν κομμάτια ενός δικτύου.
Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη διαπίστωση που μπορούμε να κάνουμε.
Η Αλεξανδρούπολη έχει ήδη στρατιωτική χρησιμότητα. Έχει ενεργειακή υποδομή. Διαθέτει γεωγραφικό πλεονέκτημα. Υπάρχουν συμφωνίες και χρηματοδοτήσεις για τη βελτίωση των βόρειων συνδέσεων. Υπάρχει στρατηγικό ενδιαφέρον για σύνδεση με τη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία. Υπάρχει, τέλος, μια μακροπρόθεσμη συζήτηση για σύνδεση της Ελλάδας με τις ινδικές ροές.
Αλλά το δίκτυο αυτό δεν έχει ακόμη αποκτήσει πλήρη συνοχή.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ιδιοκτησία αλλά ο έλεγχος των ροών
Η συζήτηση γύρω από την Αλεξανδρούπολη συχνά περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα αν θα εμφανιστεί κάποιος μεγάλος ξένος επενδυτής
Η Αλεξανδρούπολη Port Authority (Οργανισμός Λιμένος Αλεξανδρούπολης) βρίσκεται σήμερα σε πλήρη ιδιοκτησία του Growthfund, του ελληνικού κρατικού επενδυτικού ταμείου. Το Growthfund καταγράφει την εταιρεία ως «Full Ownership», ενώ το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προβλέπει μακροχρόνια παραχώρηση της χρήσης των λιμενικών υποδομών. [11]
Το γεγονός αυτό έχει σημασία, αλλά δεν αρκεί για να περιγράψει τη στρατηγική εικόνα.
Ένα κράτος μπορεί να διατηρεί την ιδιοκτησία μιας υποδομής και ταυτόχρονα να επιτρέπει σε ξένες δυνάμεις, επιχειρήσεις και διεθνείς οργανισμούς να αποκτούν σημαντική πρόσβαση στη λειτουργία της.
Γι’ αυτό, από πλευράς εθνικής ασφάλειας, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει τις μετοχές. Είναι ποιος μπορεί να επηρεάζει:
τις στρατιωτικές ροές,
τις εμπορικές αλυσίδες,
τις ενεργειακές ροές,
τις επενδύσεις,
τα σιδηροδρομικά και οδικά δίκτυα,
τις πληροφοριακές και ψηφιακές υποδομές,
και, τελικά, τις αποφάσεις για το πώς και πότε χρησιμοποιείται η υποδομή.
Αυτό είναι πολύ πιο σύνθετο από την ιδιοκτησία.
Η μεγάλη αδυναμία: η Αλεξανδρούπολη μπορεί να γίνει στρατηγικός κόμβος πριν γίνει πραγματικά αποτελεσματικός κόμβος
Η πολιτική και στρατιωτική αξία της Αλεξανδρούπολης έχει αυξηθεί ταχύτερα από την ωριμότητα όλων των υποδομών που απαιτούνται για να στηρίξουν αυτή την αξία.
Το λιμάνι μπορεί να δεχθεί βαριά στρατιωτικά φορτία. Το απέδειξε. Η FSRU λειτουργεί. Το απέδειξε. Το ΝΑΤΟ έχει χρησιμοποιήσει την υποδομή. Το απέδειξε.
Αλλά ένας πραγματικός στρατηγικός κόμβος δεν κρίνεται μόνο από το αν μπορεί να ξεφορτώσει ένα πλοίο. Κρίνεται από το αν μπορεί να διακινήσει γρήγορα, με ασφάλεια και σε μεγάλη κλίμακα το φορτίο από το λιμάνι προς τον τελικό προορισμό.
Εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι οι σιδηρόδρομοι, οι δρόμοι, τα σύνορα, οι τελωνειακές διαδικασίες, οι δυνατότητες αποθήκευσης, οι ενεργειακές διασυνδέσεις και η ανθεκτικότητα ολόκληρης της αλυσίδας.
Η ΕΛΙΑΜΕΠ έχει επισημάνει αυτή τη διττή διάσταση της στρατιωτικής κινητικότητας: η Αλεξανδρούπολη και η Θεσσαλονίκη μπορούν να λειτουργήσουν ως σημαντικοί κόμβοι, αλλά η αξιοποίηση της γεωγραφικής τους θέσης προϋποθέτει επενδύσεις σε ευρύτερες μεταφορικές υποδομές. [12]
Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν έχει κερδίσει ακόμη ολόκληρο το γεωστρατηγικό παιχνίδι. Έχει αποκτήσει ένα εξαιρετικά σημαντικό πλεονέκτημα θέσης και πρέπει τώρα να το μετατρέψει σε πραγματική επιχειρησιακή ικανότητα.
Τι μπορεί να αλλάξει εάν οι υποδομές ολοκληρωθούν
Εάν οι οδικές και σιδηροδρομικές συνδέσεις προς Βουλγαρία και Ρουμανία αναβαθμιστούν ουσιαστικά, εάν η ενεργειακή διασύνδεση αποκτήσει σταθερή εμπορική χρήση και εάν οι συνδέσεις προς την Ουκρανία αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα, τότε η Αλεξανδρούπολη θα αποκτήσει ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει σήμερα στον ίδιο βαθμό:
τη δυνατότητα να λειτουργεί ως πραγματικός πολυτροπικός κόμβος.
Τότε οι στρατιωτικές, ενεργειακές και εμπορικές ροές δεν θα είναι παράλληλες δραστηριότητες. Θα αποτελούν τμήματα ενός ενιαίου δικτύου.
Η στρατηγική σημασία αυξάνεται ακριβώς όταν η ίδια υποδομή εξυπηρετεί περισσότερες από μία λειτουργίες.
Ένα λιμάνι που χρησιμοποιείται μόνο για εμπορικά φορτία έχει μία μορφή αξίας.
Ένα λιμάνι που μπορεί να υποστηρίξει ταυτόχρονα στρατιωτική κινητικότητα, ενεργειακή διαφοροποίηση, εμπορική διακίνηση και περιφερειακή συνδεσιμότητα αποκτά πολύ διαφορετικό βάρος.
Και εδώ η χώρα μας έχει ένα πλεονέκτημα που δεν πρέπει να υποτιμηθεί.
Η χώρα βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η Αλεξανδρούπολη μπορεί να λειτουργήσει ως βόρεια πύλη της Ελλάδας προς τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.
Η ινδική προοπτική και ο Ινδο-Ειρηνικός πρέπει να παραμείνουν μακροπρόθεσμο σενάριο
Η σύνδεση της Αλεξανδρούπολης με την Ινδία και τον Ινδο-Ειρηνικό είναι ίσως το πιο φιλόδοξο τμήμα της ανάλυσης και πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη μεγαλύτερη προσοχή.
Δεν υπάρχει σήμερα καμία απόδειξη ότι η Αλεξανδρούπολη αποτελεί ήδη επίσημο κόμβο ενός λειτουργικού ευρωϊνδικού δικτύου.
Υπάρχει όμως μια ευρύτερη γεωπολιτική τάση: η Ινδία επιδιώκει μεγαλύτερη στρατηγική και οικονομική παρουσία στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρεται για διαφοροποίηση εμπορικών και στρατηγικών εταίρων, ενώ η Ελλάδα επιδιώκει να τοποθετήσει τις λιμενικές, ενεργειακές και ψηφιακές υποδομές της μέσα σε αυτή τη νέα γεωγραφία.
Αν αυτή η τάση συνεχιστεί, η Αλεξανδρούπολη θα μπορούσε να επωφεληθεί όχι επειδή αποτελεί αυτοτελή «ινδικό λιμάνι», αλλά επειδή βρίσκεται πάνω σε ένα πιθανό ευρωπαϊκό δίκτυο που μπορεί να συνδέσει τη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Και η διαφορά αυτή, είναι ουσιαστική.
Δεν πρέπει να παρουσιάζουμε το σενάριο ως πραγματικότητα. Πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως πιθανή μελλοντική εξέλιξη με σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες.
Η Ελλάδα έχει μπροστά της ένα στρατηγικό παράθυρο — όχι μια εγγυημένη επιτυχία
Η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται σήμερα σε ένα εξαιρετικά ευνοϊκό γεωγραφικό σημείο, αλλά η γεωγραφία από μόνη της δεν αρκεί.
Το λιμάνι έχει ήδη αποδείξει τη στρατιωτική του χρησιμότητα. Η ενεργειακή υποδομή έχει πλέον πραγματική λειτουργία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ έχουν επενδύσει επιχειρησιακά στη χρήση του. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη των βόρειων διαδρόμων. Η Βουλγαρία και η Ρουμανία έχουν άμεσο συμφέρον από τη σύνδεση με το Αιγαίο. Η Ουκρανία μπορεί να αποτελέσει μελλοντικό προορισμό αυτών των ροών. Και η Ινδία προσφέρει έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα που υπερβαίνει τα σημερινά περιφερειακά δεδομένα.
Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν σοβαροί περιορισμοί.
Οι σιδηροδρομικές υποδομές δεν έχουν ακόμη την απαιτούμενη συνολική επάρκεια. Ο Vertical Gas Corridor έχει στρατηγική αξία αλλά ακόμη περιορισμένη εμπορική ζήτηση. Το IMEC εξακολουθεί να εξαρτάται από μια ασταθή Μέση Ανατολή και από υποδομές που σε μεγάλο βαθμό δεν έχουν ολοκληρωθεί. Η μελλοντική σύνδεση με την Ουκρανία εξαρτάται από τον πόλεμο και τη μεταπολεμική αρχιτεκτονική της περιοχής. Και η στρατιωτική σημασία του λιμανιού αυξάνει ταυτόχρονα την ανάγκη προστασίας του.
Η Αλεξανδρούπολη, συνεπώς, δεν είναι ακόμη αυτό που ορισμένες πολιτικές δηλώσεις περιγράφουν ως «νέο γεωπολιτικό κέντρο της Ευρώπης».
Είναι κάτι πιο ενδιαφέρον: ένα στρατηγικό σημείο που βρίσκεται στη διαδικασία μετατροπής του σε κόμβο.
Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να παρακολουθήσουμε.
Το πραγματικό παιχνίδι βρίσκεται στις ροές
Η ιδιοκτησία του λιμανιού είναι σημαντική, αλλά δεν είναι το μοναδικό ούτε το σημαντικότερο μέτρο γεωπολιτικής ισχύος.
Η πραγματική στρατηγική αξία θα κριθεί από το ποιος μπορεί να επηρεάζει τις ροές που περνούν από την Αλεξανδρούπολη, ποιος ελέγχει ή προστατεύει τα δίκτυα που τη συνδέουν με τον Βορρά και ποιος διαθέτει την ικανότητα να διατηρεί αυτές τις ροές σε λειτουργία σε περίοδο κρίσης.
Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση για την Ελλάδα.
Όσο περισσότερη στρατιωτική, ενεργειακή και εμπορική δραστηριότητα συγκεντρώνεται γύρω από την Αλεξανδρούπολη, τόσο περισσότερο η υποδομή μετατρέπεται σε στοιχείο εθνικής ανθεκτικότητας αλλά και σε πιθανό σημείο πίεσης.
Η προστασία της δεν μπορεί επομένως να περιορίζεται στη φυσική ασφάλεια του λιμένα. Αφορά την κυβερνοασφάλεια, την προστασία κρίσιμων υποδομών, τη διαθεσιμότητα του σιδηροδρομικού δικτύου, την ενεργειακή ασφάλεια, την εφοδιαστική συνέχεια, την αντιμετώπιση υβριδικών απειλών και την έγκαιρη αναγνώριση προσπαθειών εξωτερικής επιρροής.
Εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται η ουσιαστική γεωστρατηγική αξία της Αλεξανδρούπολης.
Δεν είναι ένα ακόμη ελληνικό λιμάνι που απέκτησε ξαφνικά διεθνή δημοσιότητα.
Είναι ένα σημείο όπου μπορούν να συγκλίνουν διαφορετικά δίκτυα ισχύος: το αμερικανικό και νατοϊκό σύστημα στρατιωτικής κινητικότητας, η ευρωπαϊκή προσπάθεια ενεργειακής και μεταφορικής διαφοροποίησης, οι βαλκανικές συνδέσεις, η μελλοντική ανασυγκρότηση και ενσωμάτωση της Ουκρανίας και, σε μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα, η προσπάθεια της Ινδίας να αποκτήσει αποτελεσματικότερη πρόσβαση στην Ευρώπη.
Το ερώτημα επομένως δεν είναι αν κάποιος θα αγοράσει την Αλεξανδρούπολη.
Ούτε αν το λιμάνι θα γίνει αύριο το «νέο Ρότερνταμ» ή ο νέος Πειραιάς.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα μπορέσει να μετατρέψει το γεωγραφικό της πλεονέκτημα σε διαρκή στρατηγική ικανότητα.
Γιατί η γεωγραφία προσφέρει την ευκαιρία. Οι υποδομές τη μετατρέπουν σε δυνατότητα. Και η πολιτική, οικονομική και στρατηγική διαχείριση αποφασίζει τελικά αν η δυνατότητα θα μετατραπεί σε ισχύ.
Η Αλεξανδρούπολη βρίσκεται σήμερα ακριβώς σε αυτό το μεταίχμιο.
Και γι’ αυτό αξίζει να παρακολουθείται όχι μόνο ως λιμάνι, αλλά ως κόμβος ενός ευρύτερου ανταγωνισμού για τις ροές, τις υποδομές και τη γεωγραφία της ισχύος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Βιβλιογραφία – βασικές πηγές
[1] Aris Marghelis, Fondation pour la Recherche Stratégique (FRS), The Port of Alexandroupolis: A Strategic and Geopolitical Assessment, Note No. 18/2024, 1 August 2024.
[2] U.S. Department of State, Joint Statement on the U.S.-Greece Strategic Dialogue, 9 February 2024.
[3] U.S. Army, Port of Alexandroupolis makes sustainment history with heavy brigade movement, 17 March 2024.
[4] NATO Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE), NATO’s Allied Reaction Force Embarks on Eastern Europe’s Largest Military Training Exercise in 2025, 3 February 2025.
[5] Kathimerini / eKathimerini, Greece, Bulgaria and Romania sign agreement on Aegean-Black Sea corridor, 5 December 2025.
[6] Kathimerini / eKathimerini, Passenger trains suspended on Alexandroupoli lines due to freight transport, 9 March 2025.
[7] Reuters, LNG terminal off northern Greece diversifies gas routes to Europe, 1 October 2024.
[8] ΕΛΙΑΜΕΠ, Moscow’s Strategic Obsession with the Eastern Mediterranean: Lessons from pre-Cold-War History, Policy Paper No. 103/2022.
[9] Prime Minister of the Hellenic Republic, Prime Minister Kyriakos Mitsotakis’ meeting with the Prime Minister of India Narendra Modi, 19 February 2026.
[10] Prime Minister of the Hellenic Republic, Interview on Times Now, 18 February 2026.
[11] Growthfund, Our Subsidiaries & Participations Portfolio – Alexandroupolis Port Authority, current corporate information, 2026.
[12] ΕΛΙΑΜΕΠ, analysis on European defence policy and military mobility in Greece, including the strategic role of Thessaloniki and Alexandroupolis transport hubs.
[13] Carnegie Endowment for International Peace, The Geopolitics of Economic Development in the Middle East, 2024.
[14] Carnegie Endowment for International Peace, The India-Middle East-Europe Economic Corridor (IMEC): Too Little, Too Late?, 2023.
[15] Carnegie India, Disquiet on the West Asian Front, 2024.
[16] Kathimerini / eKathimerini, Vertical Corridor gas tenders draw blank, 23 December 2025.
[17] Kathimerini / eKathimerini, Demand for Vertical Corridor gas auctions disappoints, 27 January 2026.
[18] Associated Press, Greek man accused of spying at NATO transit hub has been charged and jailed pending trial, 2025.
GEOPOLITICO
Γρίβας: Τα τρωτά σημεία της Τουρκίας
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, προειδοποιεί για τη στρατηγική της Άγκυρας στο Αιγαίο, απορρίπτει την εικόνα μιας ανίκητης Τουρκίας και ζητά αποτροπή, συνολική εθνική στρατηγική και προστασία των κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η δραστηριότητα των αλιευτικών και οι κινήσεις γύρω από τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, διαφορετικές εκφάνσεις μιας ενιαίας στρατηγικής: της σταδιακής αποδόμησης της ελληνικής κυριαρχίας και της επιβολής τουρκικού ελέγχου στον θαλάσσιο χώρο.
Στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, στην εκπομπή «Με τη ματιά του απόδημου», ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών άσκησε έντονη κριτική στην ελληνική διαχείριση των ελληνοτουρκικών. Υποστήριξε ότι το αφήγημα των «ήρεμων υδάτων» συγκαλύπτει την εξέλιξη μιας ευρύτερης τουρκικής εκστρατείας, ενώ επέμεινε ότι η αποφυγή του πολέμου προϋποθέτει αξιόπιστη αποτροπή.
Το καλώδιο και η στρατηγική της «σαλαμοποίησης»
Αφετηρία της συζήτησης αποτέλεσε το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και το ερώτημα εάν η αποδοχή τουρκικών απαιτήσεων για προηγούμενη ενημέρωση μπορεί να δημιουργήσει προηγούμενο για άλλες ελληνικές δραστηριότητες.
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ενέταξε την υπόθεση στη λογική της «σαλαμοποίησης»: της απόσπασης μικρών, διαδοχικών υποχωρήσεων, χωρίς να απαιτείται κάθε φορά μια μεγάλη στρατιωτική αντιπαράθεση.
Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να καθιερώσει στην πράξη την αντίληψη ότι η Ελλάδα οφείλει να συνεννοείται μαζί της για τις κινήσεις της στο Αιγαίο. Εάν αυτή η λογική γίνει αποδεκτή, προειδοποίησε, θα προστεθεί ακόμη ένα βήμα στην υπονόμευση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Το διακύβευμα, όπως το περιέγραψε, υπερβαίνει την οικονομική αξία ενός ενεργειακού έργου ή την εκμετάλλευση θαλάσσιων πόρων. Αφορά τη δυνατότητα της χώρας να ασκεί τα δικαιώματά της χωρίς να υπόκειται σε εξωτερική επιτήρηση.
Το Αιγαίο ως συνδετικός ιστός της χώρας
Κεντρικό σημείο της ανάλυσής του ήταν η γεωγραφική και στρατηγική σημασία του Αιγαίου για την ελληνική συνοχή.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι η συζήτηση συχνά παραγνωρίζει την παρουσία των ελληνικών νησιών και παρουσιάζει το Αιγαίο σαν έναν θαλάσσιο χώρο που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο κρατών. Στη δική του γεωπολιτική προσέγγιση, οι θαλάσσιες επικοινωνίες μεταξύ των νησιών και της ηπειρωτικής χώρας αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο της εθνικής υπόστασης.
Με αυτό το σκεπτικό ερμήνευσε και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Κατά τον ίδιο, η τουρκική επιδίωξη είναι να αντιμετωπίζονται ελληνικά νησιά ως θύλακες περιορισμένης κυριαρχίας μέσα σε έναν χώρο στον οποίο η Άγκυρα αξιώνει καθοριστικό έλεγχο.
Πρόκειται, όπως υποστήριξε, για απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά και να εξηγηθεί με σαφήνεια στους συμμάχους της Ελλάδας.
«Ήρεμα ύδατα» και αντιφατικά μηνύματα προς τους συμμάχους
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε απέναντι στην αντίληψη ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε μια ουσιαστικά ομαλή περίοδο.
Κατά τον Γρίβα, η Τουρκία συνεχίζει να ασκεί πίεση με στρατιωτικά, πολιτικά και επικοινωνιακά μέσα, ενώ στην Ελλάδα υποβαθμίζεται η σημασία αυτών των κινήσεων. Υποστήριξε ότι αυτή η απόσταση μεταξύ πραγματικότητας και δημόσιας παρουσίασης δυσκολεύει και τη διεκδίκηση διεθνούς υποστήριξης.
Το ερώτημα που έθεσε ήταν συγκεκριμένο: πώς μπορεί η Αθήνα να περιμένει ουσιαστική κινητοποίηση τρίτων, εάν η ίδια εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την Άγκυρα;
Στο ίδιο πλαίσιο διατύπωσε βαριές πολιτικές καταγγελίες για τμήματα του ελληνικού συστήματος εξουσίας, τα οποία, κατά την άποψή του, διευκολύνουν την τουρκική στρατηγική μέσω της υποβάθμισης της απειλής και της καλλιέργειας αντιλήψεων παραίτησης.
Η Τουρκία έχει τρωτά σημεία – Η αποτροπή αποσκοπεί στην αποφυγή του πολέμου
Ο καθηγητής απέρριψε την εικόνα ότι μια ελληνοτουρκική σύγκρουση θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ελληνική ήττα.
Αναγνώρισε ότι η Τουρκία διαθέτει πλεονεκτήματα, επέμεινε όμως ότι διαθέτει και σοβαρές τρωτότητες. Αντίστοιχα, υποστήριξε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει σημαντικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα, τα οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζονται.
Στην ανάλυσή του έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην εσωτερική πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Τουρκίας, καθώς και στην εξάρτηση της ηγεσίας της από την εικόνα μιας ισχυρής, ανερχόμενης δύναμης. Εκτίμησε ότι ένα πλήγμα σε αυτή την εικόνα θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς εσωτερικούς κραδασμούς.
Παράλληλα, προειδοποίησε ότι μια ένοπλη σύγκρουση μπορεί να εξελιχθεί ανεξέλεγκτα και να αποδειχθεί καταστρεπτική και για τις δύο χώρες. Απέρριψε, μάλιστα, ως παρανοϊκή τη λογική ενός δήθεν προσυμφωνημένου και ελεγχόμενου μικρού επεισοδίου.
«Πρέπει να το αποφύγουμε. Όντως πρέπει να το αποφύγουμε. Γι’ αυτό υπάρχει αποτροπή», τόνισε.
Το πρώτο πλήγμα και ο έλεγχος της κλιμάκωσης
Στη συζήτηση για το προληπτικό πλήγμα, ο Γρίβας υποστήριξε ότι η σχετική δυνατότητα πρέπει να εξετάζεται ως στοιχείο της στρατηγικής εργαλειοθήκης και της αποτροπής.
Η θέση του ήταν ότι ο αντίπαλος δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο πως μπορεί να επιλέγει κάθε φορά τον τόπο, τον χρόνο και την ένταση μιας κρίσης, εξασφαλίζοντας προβλέψιμες και περιορισμένες ελληνικές αντιδράσεις.
Έδωσε έμφαση στον έλεγχο της κλιμάκωσης: στη δυνατότητα της Ελλάδας να μην εγκλωβίζεται σε ένα παιχνίδι διαδοχικών μικρών πιέσεων που οργανώνει η άλλη πλευρά.
Ταυτόχρονα, διευκρίνισε ότι η αναφορά σε αυτή τη δυνατότητα δεν αποτελεί προτροπή για άμεση επίθεση. Την ενέταξε στη λογική αποτροπής μιας σύγκρουσης, επιμένοντας στους μεγάλους κινδύνους που θα συνεπαγόταν ο πόλεμος.
Τα αλιευτικά και τα θαλάσσια πάρκα στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο
Η συζήτηση επεκτάθηκε στη δραστηριότητα τουρκικών αλιευτικών κοντά σε ελληνικές ακτές και στις επιπτώσεις για τους Έλληνες ψαράδες.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι τέτοιες κινήσεις πρέπει να αξιολογούνται και υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας. Κατά την εκτίμησή του, η παρουσία αλιευτικών μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο εμπέδωσης τουρκικής παρουσίας και αμφισβήτησης του ελληνικού ελέγχου.
Παρέπεμψε στο κινεζικό μοντέλο αξιοποίησης πολιτικών θαλάσσιων μέσων για στρατηγικούς σκοπούς, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία ακολουθεί ανάλογες μεθόδους.
Αλιευτικά, NAVTEX, θαλάσσια πάρκα και παρεμβάσεις στις έρευνες για το καλώδιο συνθέτουν, στη δική του ανάγνωση, ένα ολοκληρωμένο σύστημα πίεσης. Γι’ αυτό και ζήτησε συνολική ελληνική στρατηγική, αντί για αποσπασματική αντιμετώπιση κάθε περιστατικού.
Ουκρανία: Αντίθετος στην παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών όπλων
Στο σκέλος της συνέντευξης για την Ουκρανία, ο Γρίβας εξέφρασε κατηγορηματική αντίθεση σε ενδεχόμενη παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Χαρακτήρισε ένα τέτοιο ενδεχόμενο «εθνικό έγκλημα», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δικές της σοβαρές ανάγκες ασφαλείας και δεν μπορεί να διακινδυνεύσει κενά στην άμυνά της.
Αμφισβήτησε επίσης τη διαβεβαίωση ότι τα συστήματα που θα παραχωρούνταν θα μπορούσαν να αντικατασταθούν εύκολα και γρήγορα. Επικαλέστηκε τις πιέσεις στην παραγωγή και στην αναπλήρωση στρατιωτικών αποθεμάτων, συνδέοντας το ζήτημα με τις ευρύτερες αλλαγές στον σύγχρονο πόλεμο.
Η ευρωπαϊκή προσέγγιση στην Τουρκία και η ενεργειακή πίεση
Ο καθηγητής άσκησε κριτική και σε ευρωπαϊκές προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως αναγκαίο στήριγμα της ευρωπαϊκής άμυνας απέναντι στη Ρωσία.
Κατά την άποψή του, αυτή η λογική παραγνωρίζει τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα και δημιουργεί περιθώρια στην τουρκική ηγεσία να αξιοποιεί τη στρατιωτική της ισχύ ως διπλωματικό διαπραγματευτικό χαρτί.
Παράλληλα, συνέδεσε τις κρίσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή με την ενεργειακή πίεση στην Ευρώπη. Εκτίμησε ότι το αυξημένο κόστος ενέργειας υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και ενισχύει τη θέση άλλων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το διεθνές περιβάλλον παραμένει εξαιρετικά ρευστό και ότι ασφαλείς προβλέψεις για τις επόμενες τουρκικές κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν. Το ζητούμενο για την Ελλάδα, όπως το έθεσε, είναι να αναγνωρίσει τη φύση της απειλής, να προστατεύσει την αμυντική της επάρκεια και να αποκτήσει συνεκτική στρατηγική.
GEOPOLITICO
Όσα είπε ο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού
Ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας είπε μεγάλες κουβέντες στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν έκρυψε τα λόγια του…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έλαβε από την Ελλάδα ένα ανεκτίμητο δώρο: να μιλήσει μπρος στην Ακρόπολη απευθυνόμενος στην ανθρωπότητα από την Πνύκα.
Και είναι προσωπική γνώμη του γράφοντος ότι ο ίδιος το άξιζε αυτό. Διότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με το θράσος του προκατόχου του Άντονι Μπλίνκεν και την αξίωση για δηλητηριώδη παρέμβαση στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο οποίος Μπλίνκεν στις αρχές του 2024 είχε ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο πατρικό του στην Κρήτη την εφαρμογή της νεοταξικής ατζέντας κατάλυσης του ιστορικού θεσμού της οικογένειας που προωθούσαν οι Δημοκρατικοί.
Κάτι το οποίο πέτυχαν στην Ελλάδα, με την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων. Ένα νόμο τον οποίο η τότε αμερικανική κυβέρνηση είχε, δια του Μπλίνκεν, δεσμεύσει την Αθήνα να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε αργότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στην Ελλάδα να αναγκάζονται να δικαιολογούνται, διατυμπανίζοντας πως πρόκειται δήθεν για ζήτημα γεωπολιτικό και θέμα εθνικής ασφαλείας.
- Σαφώς, η ατζέντα του Μάρκο Ρούμπιο είχε διαφορετικό πρόσημο. Αν μη τι άλλο, ήταν συνεπής με τη ρεπουμπλικανική πεποίθηση, η οποία διασφάλισε στον Πρόεδρό του δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, ότι η κοινωνική συνοχή, μαζί με την έννοια του έθνους, οφείλει να είναι προτεραιότητα κάθε κράτους που σέβεται την υπόστασή του.
Γι᾽ αυτό και στην Πνύκα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ δεν περιορίστηκε να μιλήσει θετικά για την Ελλάδα και να την εγκωμιάσει απλώς ως στρατηγικό σύμμαχο. Αλλά προέβη σε ρητή αναφορά στον λαό της, τον ελληνικό λαό, αναγνωρίζοντας ότι: «Ο λαός αυτού του έθνους έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας απαραίτητος φίλος τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Βεβαίως, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, μολονότι καλοδουλεμένη, δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες τόσο στη συνολική θέαση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού όσο και σε επιμέρους σημεία της. Όπως, παραδείγματος χάριν, κάτι από το οποίο πάσχει η Δύση, το γεγονός ότι η αξία των Ελλήνων εντοπίζεται στην κλασική αρχαιότητα, από την οποία μεταφερόμαστε απευθείας στη σημερινή παροχή γεωστρατηγικών διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη. Ή, η υφέρπουσα αντίληψη ότι τα θεμέλια του «φυσικού νόμου» της Δύσης βρίσκονται στην Ελλάδα.
- Ωστόσο, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα δείχνει στον σύγχρονο Ελληνισμό, τόσο δια των καίριων επισημάνσεών της όσο και δια των παραλείψεών της, τον δρόμο για την παγκόσμια ελληνική στρατηγική παρουσία. Εξηγούμαι.
Μπορεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ να αναγνώρισε το μεγαλείο της Ακρόπολης που στέκει πίσω του ακάθεκτη στον χρόνο. Και μπορεί στον λόγο του να αναφέρθηκε δύο φορές στην ομορφιά (beauty, beautiful), δίχως να εντοπίσει το βάθος της ελληνικής μεταφυσικής την οποία έχει απωλέσει η Δύση για την ανόρθωση της οποίας ο ίδιος όντως και ειλικρινώς νοιάζεται. Οι Έλληνες όμως έγιναν υπόδειγμα της παγκόσμιας ιστορίας διότι αναγνώρισαν στον κόσμο το κάλλος ως ιδίωμα του Θεού.
Ως πιστός Καθολικός ο Αμερικανός ΥΠΕΞ αντιλαμβάνεται τη σημασία του Χριστιανισμού. Τόλμησε μάλιστα ο κ. Ρούμπιο να αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Αθηναίους, έστω κι αν η ομιλία του δεν θεμελίωσε ενιαίο το κλασικό και χριστιανικό πολιτισμικό πλαίσιο, το οποίο θαυμαστά προσδιόρισε τη σχέση ανθρώπου και Θεού όπως μόνον οι Έλληνες κατόρθωσαν να βιώσουν και να αναδείξουν.
- Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι, μολονότι η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε στη νοητή γραμμή: «κόσμος, λογική τάξη του κόσμου, φυσικοί νόμοι, ανθρώπινος νους, φυσική τάξη, αλήθεια-αγαθό-κάλλος, αντικειμενικά πρότυπα, Χριστιανισμός-φυσικός νόμος», και μολονότι ο ίδιος Χριστιανός, δεν μπόρεσε να δει στην Ακρόπολη την προεξαγγελία της χριστιανικής μεταφυσικής περί της Δημιουργίας του Θεού την οποία το ίδιο το κάλλος του κόσμου μαρτυρά.
Μίλησε για τον κόσμο, αλλά δεν τον είδε ως έργο του Θεού. Μίλησε για το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και τη Χριστιανική Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη, αλλά δεν διείδε τον φυσικό νόμο που επικαλέστηκε ως προϊόν ελευθερίας του Θεού Λόγου, εντός της κτίσεως. Αυτά μπορεί σε κάποιους αναγνώστες και αναλυτές να ακουστούν ως ψιλή θεολογία, αλλά είναι ακριβώς το κομβικό σημείο στο οποίο η δυτική μεταφυσική παύει πλέον να ακολουθεί την Ελλάδα ως κατάφαση του κάλλους και διαστρέφεται σε θεολογία και μεταφυσική της ισχύος με συνέπειες οδυνηρές για όλη την ανθρωπότητα.
Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Ελληνισμού, και ιδίως εν προκειμένω του ομογενειακού Ελληνισμού στις ΗΠΑ, την οποία η εμπνευσμένη ομιλία Ρούμπιο άρρητα υπογραμμίζει. Τόσο η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία οφείλει να επανάγει εις βάθος αντί να κινείται απλώς πολιτικά, όσο και το ίδιο το ελληνικό κράτος, δια της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η σεμνή και στιβαρή παρουσία του Πρέσβεώς μας στις ΗΠΑ Αντώνη Αλεξανδρίδη κατά την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα) έχουν ένα μεγάλο χρέος και καθήκον.
- Να λειτουργήσουν όχι απλώς ως μονάδες εκκλησιαστικής και κρατικής ισχύος, αλλά ως ιεραπόστολοι και πρέσβεις της Ελληνορθοδοξίας αντιστοίχως.
- Να διαμορφώσουν δομές διάδοσης του ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προς όφελος και των Ελλήνων τέταρτης γενιάς, που ίσως δεν υποψιάζονται καν την ισχύ του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και κάθε ευαίσθητου Αμερικανού πολίτη για τον οποίο το αμερικανικό όνειρο της ενθαδικότητας μοιάζει μικρό μπρος στην αθανασία.
Τα όσα είπε και δεν είπε ο κ. Ρούμπιο στην Αθήνα, αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα και φανερώνουν τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου που και η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ελληνική Πολιτεία, αλλά και οι φορείς της Ομογένειας καλούνται να επιτελέσουν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα ανέκαθεν, από τον Όμηρο και τους Προσωκρατικούς μέχρι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, είναι ο μυητής της ανθρωπότητας στο Κάλλος, την Αλήθεια και την Αιωνιότητα. Αυτά είναι, εκτιμώ, που κατά βάθος επιδιώκει και ο ίδιος ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, αυτά είναι που αποζητά ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Το momentum είναι ιδανικό για τον Ελληνισμό και για τις ΗΠΑ.
* Παναγιώτης Παύλος
Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο
Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής
Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.
Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση
Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη...
Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν
Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις...
Φαραντούρης: Ναυάγιο IMEC όπως EastMed; Η απάντηση της Κομισιόν
Προειδοποίηση για τον κίνδυνο να ναυαγήσει το πρότζεκτ εμπορικής σύνδεσης Ινδίας – Ευρώπης μέσω Ελλάδας (ΙΜΕC), απηύθυνε σήμερα απ’ το...
Μαυρίδης προς ΕΕ: Επιβολή κυρώσεων στον επιδρομέα αντί για “θετική ατζέντα”
Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας