Αναλύσεις
Παιχνίδια των ΗΠΑ και της Ρωσίας στις πλάτες των Κούρδων, με φόντο την απομάκρυνση του Ιράν
Το ρώσο-αμερικανικό-ιρανικό ταγκό και ο κουρδικός κόμπος
Γράφει ο Fehim Taştekin
ftastekin@gazeteduvar.com.tr
Με βάση την εκτίμηση ότι το μέλλον του Συριακού ζητήματος βρίσκεται στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό και ότι σ’ αυτό ο ρόλος της Ρωσίας και του Ιράν θα είναι καθοριστικός, το PKK δεν παραβίασε την άτυπη συμφωνία μη σύγκρουσης με την Τεχεράνη από το 2011. Από την πλευρά τους οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, για να μην ρίξουν τις γέφυρες με τη Δαμασκό, δεν μπήκαν σε μια αντι-ιρανική περιπέτεια στο έδαφος της Συρίας. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ παρέχουν κάποια υποστήριξη στις επιχειρήσεις της Τουρκίας προς την πλευρά του όρους Κανδήλι, προκειμένου από τη μια να να ικανοποιήσουν την Άγκυρα και από την άλλη να ασκήσουν πίεση στο ΡΚΚ, για να πετύχουν αυτά που θέλουν.
Όλοι κατά κάποιο τρόπο κάτι πράττουν γύρω από τους Κούρδους και το Κουρδικό. Άλλοι χτυπώντας τους με όπλα και πυροβόλα, άλλοι κάνοντας τον διαιτητή. Η κατάσταση είναι τόσο περιπεπλεγμένη, που είναι δύσκολο να βρεις εξίσωση πιο σύνθετη από το Κουρδικό.
Η Τουρκία, από τη μια πλευρά προσπαθεί στο εσωτερικό να εξουδετερώσει εντελώς το Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) και από την άλλη προσπαθεί να διαλύσει τις δομές της δημοκρατικής αυτονομίας των Κούρδων στη Συρία και πιέζει για την αλλαγή των δημογραφικών δεδομένων εις βάρος των Κούρδων. Όσον αφορά στο Ιρακινό Κουρδιστάν, εκεί η Τουρκία, με τις επιχειρήσεις Pençe I, Pençe II και Pençe III, προσπαθεί να φθάσει στο στρατηγείο του ΡΚΚ, που είναι στο όρος Κανδήλι. Επίσης, προσπαθεί να αποκόψει τη γεωγραφική συνέχεια του Κουρδιστάν του Ιράκ από αυτό της Συρίας (Bashur-Rojava). Το ίδιο διάστημα, έχει βάλει στο στόχαστρο και βομβαρδίζει την περιοχή των Κούρδων Γεζιντί, Σένγκαλ και το στρατόπεδο προσφύγων Μαχμούρ, που βρίσεκται νοτίως της Αρμπίλ. Επίσης, επεκτείνει τη δυνατότητα παρέμβασης που έχει στο Αρμπίλ από τη δεκαετία του 1990, και στη Σουλεϊμανίγια. Τέλος, το KDP στέλνει το peshmerga στη περιοχή Zine Werte, κίνηση που θεωρείται μέρος του σχεδίου άλωσης του όρους Κανδήλι. Οι στρατιωτικές συνέπειες αυτής της στρατηγικής καταστολής-καταστροφής τυου ΡΚΚ είναι προφανείς. Η απώλεια πρώτα του Αφρίν και μετά των περιοχών Tel Ebyad και Ras el Ayn στη Συρία, η μείωση της επιχειρησιακής δυνατότητας στο Νότιο Κουρδιστάν. Ωστόσο, αυτές οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να καταστρέψουν την ικανότητα οργάνωσης και δράσης του PKK. Επιπλέον, το PKK εγκατέλειψε την παθητική του θέση να μην οργανώνεται στο λαό του Νοτίου Κουρδιστάν. Στη Συρία, παρά την τουρκική στρατιωτική παρουσία, οι Κούρδοι έχουν βγει από την εξίσωση. Αυτή η εικόνα μας γυρίζει στις συνθήκες που επικρατούσαν στο Κουρδικό το 2013. Άραγε, σε όλα αυτά οφείλεται η απόπειρα να ανοίξει το τουρκικό κράτος δίαυλο επικοινωνίας με τον Οτζαλάν; Είναι πιθανόν.
Η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να καθίσει στο ίδιο τραπέζι και να λύσει τον κουρδικό κόμβο στο τρίγωνο Άγκυρα-Ερμπίλ-Κάμισλο, πιθανότατα αναζητά τις συνθήκες του 2013. Δεδομένου ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει εγκλωβιστεί στον στόχο να απομακρύνει το Ιράν από την περιοχή, είχε μια προσδοκία ότι το ΡΚΚ θα άνοιγε ένα μέτωπο στο Rojhilat (Αν. Κουρδιστάν, βρίσκεται στο έδαφος του Ιράν) και οι Κούρδοι της Συρίας, ως αντάλλαγμα στη στρατηγική σχέση που παρείχαν οι ΗΠΑ στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, θα έκοβαν τους δεσμούς τους το ΡΚΚ. Επίσης, ζητούσε από τις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας να κατέλθουν νοτίως του Ευφράτη, για να αποτρέψουν το Ιράν να μετατρέψει την περιοχή Elbu Kemal σε βάση ανεφοδιασμού των δυνάμεών του στη Συρία.
Με βάση την εκτίμηση ότι το μέλλον του Συριακού ζητήματος βρίσκεται στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό και ότι σ’ αυτό ο ρόλος της Ρωσίας και του Ιράν θα είναι καθοριστικός, το PKK δεν παραβίασε την άτυπη συμφωνία μη σύγκρουσης με την Τεχεράνη από το 2011. Από την πλευρά τους οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, για να μην ρίξουν τις γέφυρες με τη Δαμασκό, δεν μπήκαν σε μια αντι-ιρανική περιπέτεια στο έδαφος της Συρίας. Από την άλλη πλευρά, οι ΗΠΑ παρέχουν κάποια υποστήριξη στις επιχειρήσεις της Τουρκίας προς την πλευρά του όρους Κανδήλι, προκειμένου από τη μια να να ικανοποιήσουν την Άγκυρα και από την άλλη να ασκήσουν πίεση στο ΡΚΚ, για να πετύχουν αυτά που θέλουν.
Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι αν εγκαταλείψουν τους Κούρδους της Συρίας, θα χάσουν το πλεονέκτημα της πίεσης στη Δαμασκό. Γι ‘αυτό και πάλι οι ΗΠΑ εμδιαφέρονται για τους Κούρδους. Η αμερικανική προσέγγιση προβλέπει τη σύνδεση του Νότιου Κουρδιστάν με τη Rojava. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ, οι οποίες έχουν μειώσει τις βάσεις τους στο Ιράκ ενώ έχουν βάλει ως στόχο την απομάκρυνση του Ιράν από την περιοχή, βλέπουν την εξάλειψη των προβλημάτων που υπάρχουν μεταξύ των Κούρδων του Ιράκ, της Συρίας και της Τουκρίας, ως λενα στοιχείο που εξυπηρετεί τα μελλοντικά τους συμφέροντα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Αμερικανοί είναι καταλύτες στις συνομιλίες ενότητας μεταξύ του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου του Κουρδιστάν (ENKS) και του Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης (PYD).
Το ENKS και η PYD συναντήθηκαν δύο φορές τον Απρίλιο υπό την επίβλεψη του Αμερικανού αξιωματούχου William Roebuck. Πριν από αυτό, ο Roebuck συναντήθηκε με κουρδικά κόμματα ξεχωριστά. Σύμφωνα με την Al Monitor, τα δύο μέρη που συζητούν το προσχέδιο συμφωνίας των Αμερικανών συμφώνησαν στα εξής:
- Η Συρία θα είναι ομοσπονδιακό, δημοκρατικό και πλουραλιστικό κράτος
- Το ισχύον καθεστώς είναι ένα αυταρχικό και δικτατορικό καθεστώς
- Οι κουρδικές περιφέρειες είναι μια ενωμένη πολιτική και γεωγραφική ενότητα
- Η κρίση της Συρίας πρέπει να επιλυθεί σύμφωνα με το ψήφισμα 2254 του ΟΗΕ
- Τα κουρδικά εθνικά, πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα πρέπει να αναγνωριστούν στο σύνταγμα
- Πρέπει να αναπτυχθούν καλές σχέσεις με τους γείτονες
Προφανώς, βλέπουν τη συνεργασία του ENKS, που βρίσκεται στη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (KDP), με την αυτόνομη κυβέρνηση της Ροζάβα, ως παράγοντα για την απομάκρυνση των Κούρδων του PYD-YPG από το PKK. Με βάση αυτόν τον υπολογισμό, ο συνεταιρισμός ENKS-PYD, που θα εξασφαλίσει και την προσέγγιση Αρμπίλ-Καμισλί, ίσως ικανοποιήσει με κάποιο τρόπο και την Τουρκία. Μια άλλη προσδοκία είναι ότι όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε έναν σχηματισμό, που θα είναι ένας ισχυρός συνομιλητής για το Κουρδικό για τη διεθνή σκηνή. Αυτή τη στιγμή γίνονται ενέργειες για την συγκρότηση μιας ενιαίας κουρδικής αντιπροσωπείας που θα συμμετέχει στις συνομιλίες για την επίλυση του Συριακού μελλοντικά στη Γενεύη. Μια τέτοια εξέλιξη μπορεί επίσης να διευκολύνει τις ΗΠΑ να προσθέσουν μια πολιτική διάσταση στην εταιρική σχέση. Η προσπάθεια σύνδεσης των δύο πλευρών του Κουρδιστάν (Ιράκ-Συρίας) έχει ένα όραμα για ένα κοινό μέλλον; Αν το δούμε ως μία εξέλιξη για τα επόμενα 20-30 χρόνια, καμία πιθανότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Οι Γάλλοι συναντήθηκαν επίσης με 15 κουρδικά κόμματα στο Ριμελάν, στις 4 Μαΐου, υπό τον τίτλο της κουρδικής εθνικής ένωσης. Αυτή η πρωτοβουλία συνδέεται με αυτήν των Αμερικανών.
Η αμερικανική προσπάθεια δεν περιορίζεται στο ζύμωμα της κουρδικής ζύμης. Επιδικώκουν την συγκρότηση μιας πετρελαϊκής στρατιωτικής δύναμης με άνδρες από τις αραβικές φυλές της Χασάκα και της Ντερ εζ Ζορ. Ο καθορισμός της νέας αποστολής αφορά από τη μια την προστασία των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και από την άλλη να εμποδίσουν τις αραβικές φυλές να στραφούν σε συνεργασία με τη Δαμασκό. Η διαδρομή από Deyr el Zor, Tel Hamis, Şedadi και El Hol προς Rimelan, που εκκαθαρίστηκε από το ISIS, μετατράπηκε σε μια στρατηγική γραμμή για τις ΗΠΑ. Δεν μπορούν να νοιώθουν ασφαλείς εδώ χωρίς να δημιουργήσουν μονάδες ασφαλείας με στελέχωση από τοπικά στοιχεία. Οι Αμερικανοί θέλουν μια διαδρομή όπου οι κάτοικοι δεν θα τους λιθοβολούν και δεν θα τους κόβουν το δρόμο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα El Ahbar, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις για τη δημιουργία αυτής της στρατιωτικής δύναμης. Και ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις των Αράβων:
- Στους Άραβες θα δοθεί περισσότερη στρατιωτική-πολιτική δύναμη
- Ο ρόλος των Κούρδων θα μειωθεί.
- Θα δοθεί μισθός 350 $ ανά μήνα για αποφοίτους δημοτικού και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 400-450 $ για αποφοίτους γυμνασίου.
Αυτά είναι ελκυστικά στοιχεία για την απόκτηση «εμπιστοσύνης» σε μια χώρα όπου το κράτος μπορεί να πληρώσει τους δημόσιους υπαλλήλους μέγιστο μισθό 95 $. Για την εκπαίδευση αυτής της δύναμης έχουν καθοριστεί τέσσερις χώροι εκπαίδευσης στο Deyr el Zor και στη Χασάκα.
Από την άλλη πλευρά, το συριακό κράτος υπενθυμίζει στους φυλάρχους πού ανήκουν. Ορισμένοι από τις φυλές έχουν δείξει στους Αμερικανούς ότι δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα. Ήταν σημαντικό θέμα η συνάντηση του Αρχηγού της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Συρίας, Αλί Μέμλουκ, με τους ηγέτες των φυλών στο Κάμισλι τον Δεκέμβριο. Στη συνέχεια, ο μεμλούκ κάλεσε τους ηγέτες των φυλών στη Δαμασκό. Δυσκολεύτηκαν να φύγουν επειδή φοβόταν τους Κούρδους.
***
Αυτή είναι η αμερικανική πλευρά του νομίσματος. Η Ρωσία είναι από την άλλη πλευρά. Η Ρωσία, η οποία έχει την ευθύνη για τη διατήρηση της ειρήνης στην περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, μετά την Επιχείρηση “Πηγή Ειρήνης” και την υπογραφή του Μνημονίου της 22 Οκτωβρίου με την Τουρκία, έχει ως στόχο να περιορίσει τους Αμερικανούς που δρουν στην περιοχή και να ωθήσει τους Κούρδους προς τη Δαμασκό. Η Ρωσία, που μέχρι τώρα είχε κεντρικό έλεγχο στις επιχειρήσεις της, δεν μπορούσε να μείνει μακριά από το αμερικανικό στιλ. Οι προσπάθειες της Ρωσίας να εισάγει τις δυνάμεις της πολιτοφυλακής στο σύστημα της Συρίας, έχουν ιστορία 2-3 ετών. Ωστόσο, αφού πέρασαν ανατολικά του Ευφράτη και δημιούργησαν βάσεις σε τουλάχιστον 18 μέρη, οι Ρώσοι άρχισαν να συνομιλούν με τις φυλές των Αράβων. Σύμφωνα με την Al Ahbar, οι εκπρόσωποι των φυλών που συναντήθηκαν με τους Ρώσους εξέφρασαν παράπονα για τη συμπεριφορά των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας και των ανδρών της Ασφάλειας (Asayish) και τόνισαν ότι “το πετρέλαιο είναι ο πλούτος όλων του συριακού λαού”. Αυτές οι πρωτοβουλίες είναι σαν να λένε οι Ρώσοι στους ανθρώπους αυτούς “Επιστροφή στο κράτος σας τώρα”.
Το πιο σημαντικό, οι Ρώσοι συγκροτούν τοπική δύναμη για την περιοχή βάθους 32 χιλιομέτρων από τα σύνορα με την Τουρκία, από την οποία αποσύρθηκαν οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, κατόπιν απαίτησης των Τούρκων. Τα κέντρα υποδοχής νεοσυλλέκτων άνοιξαν στο Amude και στο Tel Temir. Προτεραιότητα πάντως έχουν οι Κούρδοι υποψήφιοι. Αυτοί θα εκπαιδευτούν στα στρατόπεδα του συριακού στρατού υπό την επίβλεψη των Ρώσων. Θα δούμε σε ποιο βαθμό οι Αμερικανοί που προειδοποίησαν τις φυλές να «μείνουν μακριά από το ρωσικό σχέδιο» θα εμποδίσουν αυτό το σχέδιο.
Από την πλευρά του Ιράν είναι πολύ δραστήριο στη γραμμή Deyr el Zor και Elbu Kemal, με στρατιωτικά και πολιτικά στοιχεία. Όσο και αν οι ΗΠΑ προσπαθούν να χτυπήσουν τα στοιχεία αυτά με το Ισραήλ, οι προσπάθειες αυτές είναι μάταιες. το αποτέλσμα είναι είναι μάταιες, παρόλο που το Ισραήλ προσπαθεί να πάρει τα ιρανικά στοιχεία στην περιοχή με το χέρι. Εάν το Ιράν βρει κενό, θα περάσει και ανατολικά του Ευφράτη.
***
Εν ολίγοις, όποιος καταφέρει να πάρει με το μέρος του τους Κούρδους και τις φυλές των Αράβων, θα κερδίσει το παιχνίδι ανατολικά του Ευφράτη.
Οι φυλές είναι προσεκτικοί σ’ αυτό το ολισθηρό έδαφος. Το μέλλον της αμερικανικής συμμαχίας είναι αβέβαιο τόσο για τους Άραβες όσο και για τους Κούρδους. Τα Συμβούλια των φυλών στο Ιράκ που εξαγοράστηκαν με λεφτά από τις ΗΠΑ, έμειναν στον αέρα. Επίσης και οι Κούρδοι έμειναν ανυπεράσπιστοι και χωρίς προστασία, όταν επιτέθηκε η Τουρκία. Οι Άραβες τα λαμβάνουν όλα αυτά υπόψη.
Καμία πλευρά δεν αποτελεί απόλυτη εγγύηση για τους Κούρδους. Το 2015, η συμμετοχή των Αράβων στις Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, επέτρεψε στους Κούρδους να επεκτείνουν τις περιοχές ελέγχου τους. Τώρα, για τη συγκρότηση του στρατού από μέλη των φυλών των Αράβων, που επιδώκουν οι ΗΠΑ, απαιτείται η υποχώρηση και αποδυνάμωση των Κούρδων.
Επίσης, οι προσπάθειες της Ρωσίας είναι δισδιάστατες: Από τη μία πλευρά λέει στην Τουρκία,«εδώ δεν υπάρχουν τμήματα του YPG, αλλά τμήματα με τοπικά στοιχεία, μπορείτε να αποσυρθείτε από την περιοχή», και από την άλλη λένε στους Κούρδους, «η περιοχή δεν είναι μόνο η κουρδική» δίνοντας το μήνυμα.
Αυτή η ισορροπία δείχνει ένα ακόμη πράγμα: καμία πλευρά δεν έχει το πάνω χέρι αλλά και καμία δεν είναι αβοήθητη και χωρίς κάποια επιλογή.
Το παιχνίδι συνεχίζεται…
Μετάφραση από τα τουρκικά: Σάββας Καλεντερίδης
Πηγή: gazeteduvar.com.tr
GEOPOLITICO
Γρίβας: Τα τρωτά σημεία της Τουρκίας
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, προειδοποιεί για τη στρατηγική της Άγκυρας στο Αιγαίο, απορρίπτει την εικόνα μιας ανίκητης Τουρκίας και ζητά αποτροπή, συνολική εθνική στρατηγική και προστασία των κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, η δραστηριότητα των αλιευτικών και οι κινήσεις γύρω από τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Γρίβα, διαφορετικές εκφάνσεις μιας ενιαίας στρατηγικής: της σταδιακής αποδόμησης της ελληνικής κυριαρχίας και της επιβολής τουρκικού ελέγχου στον θαλάσσιο χώρο.
Στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, στην εκπομπή «Με τη ματιά του απόδημου», ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών άσκησε έντονη κριτική στην ελληνική διαχείριση των ελληνοτουρκικών. Υποστήριξε ότι το αφήγημα των «ήρεμων υδάτων» συγκαλύπτει την εξέλιξη μιας ευρύτερης τουρκικής εκστρατείας, ενώ επέμεινε ότι η αποφυγή του πολέμου προϋποθέτει αξιόπιστη αποτροπή.
Το καλώδιο και η στρατηγική της «σαλαμοποίησης»
Αφετηρία της συζήτησης αποτέλεσε το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και το ερώτημα εάν η αποδοχή τουρκικών απαιτήσεων για προηγούμενη ενημέρωση μπορεί να δημιουργήσει προηγούμενο για άλλες ελληνικές δραστηριότητες.
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας ενέταξε την υπόθεση στη λογική της «σαλαμοποίησης»: της απόσπασης μικρών, διαδοχικών υποχωρήσεων, χωρίς να απαιτείται κάθε φορά μια μεγάλη στρατιωτική αντιπαράθεση.
Κατά την εκτίμησή του, η Άγκυρα επιδιώκει να καθιερώσει στην πράξη την αντίληψη ότι η Ελλάδα οφείλει να συνεννοείται μαζί της για τις κινήσεις της στο Αιγαίο. Εάν αυτή η λογική γίνει αποδεκτή, προειδοποίησε, θα προστεθεί ακόμη ένα βήμα στην υπονόμευση της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Το διακύβευμα, όπως το περιέγραψε, υπερβαίνει την οικονομική αξία ενός ενεργειακού έργου ή την εκμετάλλευση θαλάσσιων πόρων. Αφορά τη δυνατότητα της χώρας να ασκεί τα δικαιώματά της χωρίς να υπόκειται σε εξωτερική επιτήρηση.
Το Αιγαίο ως συνδετικός ιστός της χώρας
Κεντρικό σημείο της ανάλυσής του ήταν η γεωγραφική και στρατηγική σημασία του Αιγαίου για την ελληνική συνοχή.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι η συζήτηση συχνά παραγνωρίζει την παρουσία των ελληνικών νησιών και παρουσιάζει το Αιγαίο σαν έναν θαλάσσιο χώρο που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο κρατών. Στη δική του γεωπολιτική προσέγγιση, οι θαλάσσιες επικοινωνίες μεταξύ των νησιών και της ηπειρωτικής χώρας αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο της εθνικής υπόστασης.
Με αυτό το σκεπτικό ερμήνευσε και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Κατά τον ίδιο, η τουρκική επιδίωξη είναι να αντιμετωπίζονται ελληνικά νησιά ως θύλακες περιορισμένης κυριαρχίας μέσα σε έναν χώρο στον οποίο η Άγκυρα αξιώνει καθοριστικό έλεγχο.
Πρόκειται, όπως υποστήριξε, για απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά και να εξηγηθεί με σαφήνεια στους συμμάχους της Ελλάδας.
«Ήρεμα ύδατα» και αντιφατικά μηνύματα προς τους συμμάχους
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε απέναντι στην αντίληψη ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις βρίσκονται σε μια ουσιαστικά ομαλή περίοδο.
Κατά τον Γρίβα, η Τουρκία συνεχίζει να ασκεί πίεση με στρατιωτικά, πολιτικά και επικοινωνιακά μέσα, ενώ στην Ελλάδα υποβαθμίζεται η σημασία αυτών των κινήσεων. Υποστήριξε ότι αυτή η απόσταση μεταξύ πραγματικότητας και δημόσιας παρουσίασης δυσκολεύει και τη διεκδίκηση διεθνούς υποστήριξης.
Το ερώτημα που έθεσε ήταν συγκεκριμένο: πώς μπορεί η Αθήνα να περιμένει ουσιαστική κινητοποίηση τρίτων, εάν η ίδια εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την Άγκυρα;
Στο ίδιο πλαίσιο διατύπωσε βαριές πολιτικές καταγγελίες για τμήματα του ελληνικού συστήματος εξουσίας, τα οποία, κατά την άποψή του, διευκολύνουν την τουρκική στρατηγική μέσω της υποβάθμισης της απειλής και της καλλιέργειας αντιλήψεων παραίτησης.
Η Τουρκία έχει τρωτά σημεία – Η αποτροπή αποσκοπεί στην αποφυγή του πολέμου
Ο καθηγητής απέρριψε την εικόνα ότι μια ελληνοτουρκική σύγκρουση θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε ελληνική ήττα.
Αναγνώρισε ότι η Τουρκία διαθέτει πλεονεκτήματα, επέμεινε όμως ότι διαθέτει και σοβαρές τρωτότητες. Αντίστοιχα, υποστήριξε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει σημαντικά στρατιωτικά πλεονεκτήματα, τα οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζονται.
Στην ανάλυσή του έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην εσωτερική πολιτική και κοινωνική κατάσταση της Τουρκίας, καθώς και στην εξάρτηση της ηγεσίας της από την εικόνα μιας ισχυρής, ανερχόμενης δύναμης. Εκτίμησε ότι ένα πλήγμα σε αυτή την εικόνα θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρούς εσωτερικούς κραδασμούς.
Παράλληλα, προειδοποίησε ότι μια ένοπλη σύγκρουση μπορεί να εξελιχθεί ανεξέλεγκτα και να αποδειχθεί καταστρεπτική και για τις δύο χώρες. Απέρριψε, μάλιστα, ως παρανοϊκή τη λογική ενός δήθεν προσυμφωνημένου και ελεγχόμενου μικρού επεισοδίου.
«Πρέπει να το αποφύγουμε. Όντως πρέπει να το αποφύγουμε. Γι’ αυτό υπάρχει αποτροπή», τόνισε.
Το πρώτο πλήγμα και ο έλεγχος της κλιμάκωσης
Στη συζήτηση για το προληπτικό πλήγμα, ο Γρίβας υποστήριξε ότι η σχετική δυνατότητα πρέπει να εξετάζεται ως στοιχείο της στρατηγικής εργαλειοθήκης και της αποτροπής.
Η θέση του ήταν ότι ο αντίπαλος δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο πως μπορεί να επιλέγει κάθε φορά τον τόπο, τον χρόνο και την ένταση μιας κρίσης, εξασφαλίζοντας προβλέψιμες και περιορισμένες ελληνικές αντιδράσεις.
Έδωσε έμφαση στον έλεγχο της κλιμάκωσης: στη δυνατότητα της Ελλάδας να μην εγκλωβίζεται σε ένα παιχνίδι διαδοχικών μικρών πιέσεων που οργανώνει η άλλη πλευρά.
Ταυτόχρονα, διευκρίνισε ότι η αναφορά σε αυτή τη δυνατότητα δεν αποτελεί προτροπή για άμεση επίθεση. Την ενέταξε στη λογική αποτροπής μιας σύγκρουσης, επιμένοντας στους μεγάλους κινδύνους που θα συνεπαγόταν ο πόλεμος.
Τα αλιευτικά και τα θαλάσσια πάρκα στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο
Η συζήτηση επεκτάθηκε στη δραστηριότητα τουρκικών αλιευτικών κοντά σε ελληνικές ακτές και στις επιπτώσεις για τους Έλληνες ψαράδες.
Ο καθηγητής υποστήριξε ότι τέτοιες κινήσεις πρέπει να αξιολογούνται και υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας. Κατά την εκτίμησή του, η παρουσία αλιευτικών μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο εμπέδωσης τουρκικής παρουσίας και αμφισβήτησης του ελληνικού ελέγχου.
Παρέπεμψε στο κινεζικό μοντέλο αξιοποίησης πολιτικών θαλάσσιων μέσων για στρατηγικούς σκοπούς, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία ακολουθεί ανάλογες μεθόδους.
Αλιευτικά, NAVTEX, θαλάσσια πάρκα και παρεμβάσεις στις έρευνες για το καλώδιο συνθέτουν, στη δική του ανάγνωση, ένα ολοκληρωμένο σύστημα πίεσης. Γι’ αυτό και ζήτησε συνολική ελληνική στρατηγική, αντί για αποσπασματική αντιμετώπιση κάθε περιστατικού.
Ουκρανία: Αντίθετος στην παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών όπλων
Στο σκέλος της συνέντευξης για την Ουκρανία, ο Γρίβας εξέφρασε κατηγορηματική αντίθεση σε ενδεχόμενη παραχώρηση κρίσιμων ελληνικών οπλικών συστημάτων.
Χαρακτήρισε ένα τέτοιο ενδεχόμενο «εθνικό έγκλημα», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει δικές της σοβαρές ανάγκες ασφαλείας και δεν μπορεί να διακινδυνεύσει κενά στην άμυνά της.
Αμφισβήτησε επίσης τη διαβεβαίωση ότι τα συστήματα που θα παραχωρούνταν θα μπορούσαν να αντικατασταθούν εύκολα και γρήγορα. Επικαλέστηκε τις πιέσεις στην παραγωγή και στην αναπλήρωση στρατιωτικών αποθεμάτων, συνδέοντας το ζήτημα με τις ευρύτερες αλλαγές στον σύγχρονο πόλεμο.
Η ευρωπαϊκή προσέγγιση στην Τουρκία και η ενεργειακή πίεση
Ο καθηγητής άσκησε κριτική και σε ευρωπαϊκές προσεγγίσεις που αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως αναγκαίο στήριγμα της ευρωπαϊκής άμυνας απέναντι στη Ρωσία.
Κατά την άποψή του, αυτή η λογική παραγνωρίζει τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα και δημιουργεί περιθώρια στην τουρκική ηγεσία να αξιοποιεί τη στρατιωτική της ισχύ ως διπλωματικό διαπραγματευτικό χαρτί.
Παράλληλα, συνέδεσε τις κρίσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή με την ενεργειακή πίεση στην Ευρώπη. Εκτίμησε ότι το αυξημένο κόστος ενέργειας υπονομεύει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και ενισχύει τη θέση άλλων μεγάλων οικονομικών δυνάμεων.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το διεθνές περιβάλλον παραμένει εξαιρετικά ρευστό και ότι ασφαλείς προβλέψεις για τις επόμενες τουρκικές κινήσεις δεν μπορούν να γίνουν. Το ζητούμενο για την Ελλάδα, όπως το έθεσε, είναι να αναγνωρίσει τη φύση της απειλής, να προστατεύσει την αμυντική της επάρκεια και να αποκτήσει συνεκτική στρατηγική.
GEOPOLITICO
Όσα είπε ο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού
Ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας είπε μεγάλες κουβέντες στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού, ο Μάρκο Ρούμπιο δεν έκρυψε τα λόγια του…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Δεν χωρά αμφιβολία το γεγονός ότι κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έλαβε από την Ελλάδα ένα ανεκτίμητο δώρο: να μιλήσει μπρος στην Ακρόπολη απευθυνόμενος στην ανθρωπότητα από την Πνύκα.
Και είναι προσωπική γνώμη του γράφοντος ότι ο ίδιος το άξιζε αυτό. Διότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με το θράσος του προκατόχου του Άντονι Μπλίνκεν και την αξίωση για δηλητηριώδη παρέμβαση στον πυρήνα της ελληνικής κοινωνίας. Ο οποίος Μπλίνκεν στις αρχές του 2024 είχε ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο πατρικό του στην Κρήτη την εφαρμογή της νεοταξικής ατζέντας κατάλυσης του ιστορικού θεσμού της οικογένειας που προωθούσαν οι Δημοκρατικοί.
Κάτι το οποίο πέτυχαν στην Ελλάδα, με την ψήφιση του γάμου ομοφυλοφίλων. Ένα νόμο τον οποίο η τότε αμερικανική κυβέρνηση είχε, δια του Μπλίνκεν, δεσμεύσει την Αθήνα να ψηφίσει με τέτοιο τρόπο, ώστε αργότερα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στην Ελλάδα να αναγκάζονται να δικαιολογούνται, διατυμπανίζοντας πως πρόκειται δήθεν για ζήτημα γεωπολιτικό και θέμα εθνικής ασφαλείας.
- Σαφώς, η ατζέντα του Μάρκο Ρούμπιο είχε διαφορετικό πρόσημο. Αν μη τι άλλο, ήταν συνεπής με τη ρεπουμπλικανική πεποίθηση, η οποία διασφάλισε στον Πρόεδρό του δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο, ότι η κοινωνική συνοχή, μαζί με την έννοια του έθνους, οφείλει να είναι προτεραιότητα κάθε κράτους που σέβεται την υπόστασή του.
Γι᾽ αυτό και στην Πνύκα ο Αμερικανός ΥΠΕΞ δεν περιορίστηκε να μιλήσει θετικά για την Ελλάδα και να την εγκωμιάσει απλώς ως στρατηγικό σύμμαχο. Αλλά προέβη σε ρητή αναφορά στον λαό της, τον ελληνικό λαό, αναγνωρίζοντας ότι: «Ο λαός αυτού του έθνους έχει αποδείξει για άλλη μια φορά ότι είναι ένας απαραίτητος φίλος τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Βεβαίως, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, μολονότι καλοδουλεμένη, δεν ήταν απαλλαγμένη από αδυναμίες τόσο στη συνολική θέαση του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού όσο και σε επιμέρους σημεία της. Όπως, παραδείγματος χάριν, κάτι από το οποίο πάσχει η Δύση, το γεγονός ότι η αξία των Ελλήνων εντοπίζεται στην κλασική αρχαιότητα, από την οποία μεταφερόμαστε απευθείας στη σημερινή παροχή γεωστρατηγικών διευκολύνσεων προς την Υπερδύναμη. Ή, η υφέρπουσα αντίληψη ότι τα θεμέλια του «φυσικού νόμου» της Δύσης βρίσκονται στην Ελλάδα.
- Ωστόσο, η ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα δείχνει στον σύγχρονο Ελληνισμό, τόσο δια των καίριων επισημάνσεών της όσο και δια των παραλείψεών της, τον δρόμο για την παγκόσμια ελληνική στρατηγική παρουσία. Εξηγούμαι.
Μπορεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ να αναγνώρισε το μεγαλείο της Ακρόπολης που στέκει πίσω του ακάθεκτη στον χρόνο. Και μπορεί στον λόγο του να αναφέρθηκε δύο φορές στην ομορφιά (beauty, beautiful), δίχως να εντοπίσει το βάθος της ελληνικής μεταφυσικής την οποία έχει απωλέσει η Δύση για την ανόρθωση της οποίας ο ίδιος όντως και ειλικρινώς νοιάζεται. Οι Έλληνες όμως έγιναν υπόδειγμα της παγκόσμιας ιστορίας διότι αναγνώρισαν στον κόσμο το κάλλος ως ιδίωμα του Θεού.
Ως πιστός Καθολικός ο Αμερικανός ΥΠΕΞ αντιλαμβάνεται τη σημασία του Χριστιανισμού. Τόλμησε μάλιστα ο κ. Ρούμπιο να αναφέρει το όνομα του Ιησού Χριστού μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον Άρειο Πάγο, όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Αθηναίους, έστω κι αν η ομιλία του δεν θεμελίωσε ενιαίο το κλασικό και χριστιανικό πολιτισμικό πλαίσιο, το οποίο θαυμαστά προσδιόρισε τη σχέση ανθρώπου και Θεού όπως μόνον οι Έλληνες κατόρθωσαν να βιώσουν και να αναδείξουν.
- Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι, μολονότι η ομιλία του κ. Ρούμπιο κινήθηκε στη νοητή γραμμή: «κόσμος, λογική τάξη του κόσμου, φυσικοί νόμοι, ανθρώπινος νους, φυσική τάξη, αλήθεια-αγαθό-κάλλος, αντικειμενικά πρότυπα, Χριστιανισμός-φυσικός νόμος», και μολονότι ο ίδιος Χριστιανός, δεν μπόρεσε να δει στην Ακρόπολη την προεξαγγελία της χριστιανικής μεταφυσικής περί της Δημιουργίας του Θεού την οποία το ίδιο το κάλλος του κόσμου μαρτυρά.
Μίλησε για τον κόσμο, αλλά δεν τον είδε ως έργο του Θεού. Μίλησε για το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού και τη Χριστιανική Θεολογία του Αυγουστίνου και του Ακινάτη, αλλά δεν διείδε τον φυσικό νόμο που επικαλέστηκε ως προϊόν ελευθερίας του Θεού Λόγου, εντός της κτίσεως. Αυτά μπορεί σε κάποιους αναγνώστες και αναλυτές να ακουστούν ως ψιλή θεολογία, αλλά είναι ακριβώς το κομβικό σημείο στο οποίο η δυτική μεταφυσική παύει πλέον να ακολουθεί την Ελλάδα ως κατάφαση του κάλλους και διαστρέφεται σε θεολογία και μεταφυσική της ισχύος με συνέπειες οδυνηρές για όλη την ανθρωπότητα.
Κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του Ελληνισμού, και ιδίως εν προκειμένω του ομογενειακού Ελληνισμού στις ΗΠΑ, την οποία η εμπνευσμένη ομιλία Ρούμπιο άρρητα υπογραμμίζει. Τόσο η Αρχιεπισκοπή Αμερικής, η οποία οφείλει να επανάγει εις βάθος αντί να κινείται απλώς πολιτικά, όσο και το ίδιο το ελληνικό κράτος, δια της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η σεμνή και στιβαρή παρουσία του Πρέσβεώς μας στις ΗΠΑ Αντώνη Αλεξανδρίδη κατά την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα) έχουν ένα μεγάλο χρέος και καθήκον.
- Να λειτουργήσουν όχι απλώς ως μονάδες εκκλησιαστικής και κρατικής ισχύος, αλλά ως ιεραπόστολοι και πρέσβεις της Ελληνορθοδοξίας αντιστοίχως.
- Να διαμορφώσουν δομές διάδοσης του ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισμού μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προς όφελος και των Ελλήνων τέταρτης γενιάς, που ίσως δεν υποψιάζονται καν την ισχύ του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και κάθε ευαίσθητου Αμερικανού πολίτη για τον οποίο το αμερικανικό όνειρο της ενθαδικότητας μοιάζει μικρό μπρος στην αθανασία.
Τα όσα είπε και δεν είπε ο κ. Ρούμπιο στην Αθήνα, αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού στον 21ο αιώνα και φανερώνουν τις τιτάνιες διαστάσεις του έργου που και η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ελληνική Πολιτεία, αλλά και οι φορείς της Ομογένειας καλούνται να επιτελέσουν μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα ανέκαθεν, από τον Όμηρο και τους Προσωκρατικούς μέχρι τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο, είναι ο μυητής της ανθρωπότητας στο Κάλλος, την Αλήθεια και την Αιωνιότητα. Αυτά είναι, εκτιμώ, που κατά βάθος επιδιώκει και ο ίδιος ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, αυτά είναι που αποζητά ο κάθε άνθρωπος όπου γης. Το momentum είναι ιδανικό για τον Ελληνισμό και για τις ΗΠΑ.
* Παναγιώτης Παύλος
Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο
GEOPOLITICO
Ενώ το τέρας βρυχάται, οι δύο ΥΠΕΞ, ούτε το πως ονομάζεται, ψελλίσατε!
Χρήστος Κηπουρός: Η λέξη Τουρκία έλαμψε δια της απουσίας της. Οι αιτίες; Από τη μια, τα νέα τουρκικά γυαλιά του Ρούμπιο. Από την άλλη το σιγοντάρισμα και κυρίως η διαχρονικά συμπλεγματική πολιτική των Αθηνών.
Ιδού πέντε θέματα που όφειλε να θέσει στον ομόλογό του, ο Έλληνας ΥΠΕΞ αλλά δεν το έπραξε. Εκτός από ένα, και κείνο, μισό και ανάλατο. Όπως μισό είναι και το “Φίλος της Ελλάδας”. Γιατί άλλο αυτό και άλλο το “Φίλος της Αρχαίας Ελλάδας”, όπως τονίστηκε από το Ρούμπιο στην πνύκα.
1. Ο Τούρκος ομόλογός τους στο “Σουνιτικό ΝΑΤΟ”, έκανε μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα. Ο λόγος για την Ελληνική πυροβολαρχία patriot, στη Σαουδική Αραβία. Παρεμπιπτόντως η καυχησιολογία για την προστασία της Σούδας, που ούτε κατά διάνοια απαιτούνταν, πέραν του αδυνατίσματος της αμυντικής μας κάλυψης, θίγει και την καταγωγή του ίδιου, ως Καρπάθιου.
2. Όφειλε να επιδώσει στον Ρούμπιο, το χάρτη της ΙΜΜΑ, {βλέπετε εικόνα}, με την Ελληνική Τάφρο, προσθέτοντας δυο μόνο λόγια: “Επειδή στα Ανατολικά φτάνει έως το Καστελόριζο, πως είναι δυνατόν μέσα στην Ελληνική Τάφρο να εξαγγέλλεται Τουρκικό θαλάσσιο πάρκο; Όχι μόνο λόγω του ονόματος “Ελληνική” αλλά και λόγω της οικολογίας, με την αναγκαία υψηλή θαλάσσια προστασία”; Δεν είναι ακυρώσιμο;
Επιπλέον να του πει για τον καθορισμό της Ελληνικής τάφρου, αυτό το φαλαινάριο του Θεού, ως συνορεύουσας ζώνης 24 μιλίων, στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα 12 μίλια να αφορούν και το καθέτως και το οριζοντίως, και άρα δημιουργία έξι νομικών Ελλήσποντων, μεταξύ των θαλασσίων στενών, Δυτικά και Ανατολικά της Πελαγόεσσας Κρήτης. Και να τον ρωτήσει το πως βλέπει την ανάληψη από Ελλάδα και Κύπρο, της θαλάσσιας τηλεδιοίκησης για την Ανατολική Μεσόγειο.
3. Επίσης να του εγχειρήσει το χάρτη του οικολογικού τομέα του ΟΗΕ, της 20/12/19, για τις ΑΟΖ, στην Ανατολική Μεσόγειο, ρωτώντας τη γνώμη του Ρούμπιο, 1. Για τις όμορες ες αεί ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου που έχουν κοινή γραμμή επαφής μήκους 24 μιλίων! Όνομα και πράγμα συνορεύουσα δηλαδή ζώνη. Και 2. Ως προς το παράνομο μνημόνιο Τουρκίας Λιβύης που είχε υπογραφεί στις 27/11/19. Ο συγκεκριμένος χάρτης του ΟΗΕ, που είναι copy paste του χάρτη της Σεβίλλης, βάσει της UNCLOS, ως επίσημο έγγραφο, αποτελεί ή όχι πράξη ακύρωσης του μνημονίου;
4. Η ιερή Λέξη επανένωση έχει τη μέγιστη αξία για το θαλάσσιο Ελληνισμό, με κλειδί τις δυο ΑΟΖ, Ελλάδας και Κύπρου, εν όψει και της υποδοχής των δυο θαλάσσιων διαδρόμων, BRI και IMEC, ο οποίος μάλιστα εν πολλοίς είναι και made in USA. Πόσο μάλλον όταν μαζί με το καλώδιο GSI, η χώρα προχωράει στην ανάδειξή της σε κεντρική πλατεία του πλανήτη! Με κοινό τόπο όλων των διαδρόμων, το bypass της Τουρκίας! Εξ ων και το προερχόμενο από την Ιστορία και τη Γεωγραφία νεότερο Ανατολικό Ζήτημα.
Οπότε η δήλωση Ρούμπιο περί ιδιωτικής Διπλωματίας, επιζητούσε να του πει μια παλιά ατάκα: “Φίλοι και σύμμαχοι είμαστε, όμως δεν είμαστε Αμερικανάκια”.
Κατά τα άλλα, καλή είναι και η λέξη επανένωση της Κύπρου, αρκεί να μην την λες για να την πεις. Γιατί ούτε Ομοσπονδίες χρειάζεται η Κύπρος, ούτε νέα σχέδια Ανάν, ούτε ψευδοκράτη και παρακράτη. Ούτε αυτές τις άτυπες διασκέψεις «5+1», σαν αυτή που ξαναείπε ο απερχόμενος από την Κύπρο και τον ΟΗΕ Γενικός Γραμματέας. Ο Ελληνισμός καρτερεί την Κυπριακή Δημοκρατία, με μια δημοκρατική κοινωνία πλήρως ισότιμων πολιτών. Οι οποίοι εύκολα πλέον θα ξαναβρούν τη χαρά της συνύπαρξης του ειρηνισμού με τον ανθρωπισμό και την ευμάρεια.
5. Και τέλος το πως βλέπουν οι ΗΠΑ τη θαλάσσια Διώρυγα Αλεξανδρούπολης Μπουργκάς, μια και κάποιο think tank στην πατρίδα του μελετά τη συγκεκριμένη ιδέα εδώ και καιρό. Και επειδή θα αλλάξει το χάρτη της Γεωγραφίας και της Ιστορίας, όσο και της Γεωπολιτικής και Γεωοικονομίας. Με τον ενεργειακό διάδρομο και τα Στεριανά Δαρδανέλια να γίνονται ολόκληρη δέσμη. Θέματα για τα οποία γράφω σαράντα χρόνια, προτείνοντας τελευταία να πάρει το όνομα: “Μιχάλης Χαραλαμπίδης”. Άλλο τώρα που οι εν Αθήναις άνωθεν καμώνονται ότι ανακάλυψαν την Αμερική. Στα μυαλά είναι πολύ κάτωθεν. Άλλωστε ένας πρέσβης των ΗΠΑ στη γειτονική Τουρκία, ονόματι Μοργκεντάου, είχε πει ακόμη από το έτος 1920, ότι τα Δαρδανέλια της ξηράς είναι στον Έβρο!
Τέτοιοι Αμερικανοί και τέτοιοι Ισπανοί σαν τον Ανδαλουσιανό καθηγητή της Σεβίλλης Vivero, συντάκτη του ομώνυμου χάρτη, επιβεβαιώνουν τον Ισοκράτη, για τους μετέχοντες της ημετέρας παιδείας.
_______________
Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,
Κεραυνοί Παυλόπουλου για Ρούμπιο: Ύμνοι στην Ελλάδα, σιωπή για casus belli και κατοχή της Κύπρου
Αιχμηρή κριτική του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών για την ομιλία του στην Πνύκα. Ο Προκόπης Παυλόπουλος...
«Ελευθερία» Λονδίνου: Ισχυρό μήνυμα Ρούμπιο για την Ελλάδα, τιμή στην Κυπριακή Ανεξαρτησία και δυναμική παρουσία της ομογένειας
Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ιστορικής ελληνικής εφημερίδας του Λονδίνου οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις, η γεωστρατηγική σημασία της Κύπρου, η...
«Ρωμαίων Νόστος»: Ένα ταξίδι στις αλησμόνητες πατρίδες του Πόντου – Το νέο βιβλίο του Μιχάλη Αδαμίδη
Μια λογοτεχνική επιστροφή στις πατρογονικές εστίες, εκεί όπου οι μύθοι συναντούν την ιστορία και οι μνήμες των ξεριζωμένων Ελλήνων παραμένουν...
Γρίβας: Τα τρωτά σημεία της Τουρκίας
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, στη συνέντευξή του στον Χρήστο Μουρτζούκου, προειδοποιεί για τη στρατηγική της Άγκυρας στο...
Όσα είπε ο Ρούμπιο στην Αθήνα αποκαλύπτουν το πεδίον δόξης λαμπρόν του Ελληνισμού
Ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας είπε μεγάλες κουβέντες στην Πνύκα: Από το Κάλλος στην Ισχύ και το Χρέος του Ελληνισμού,...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας