Τούρκοι φίλαθλοι χαιρετούν στρατιωτικά σε αγώνα ποδοσφαίρου

Ο Σενέρ Λεβέντ είπε μια μεγάλη αλήθεια: Οι Τούρκοι πρώτα είναι Τούρκοι και μετά άνθρωποι

«τα εγγύτατα της ξυμπάσης γνώμης… » [Θουκυδίδης 1.22]

Του  Χρίστου Κράππα – Μαθηματικού

Θα ξεκινήσω τούτες τις γραμμές με μια ιστορία που έρχεται από τον 5^ο αιώνα π.Χ. που ελέχθη και καταγράφτηκε από τον μέγα τραγικό ποιητή Σοφοκλή (497-408). Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του 5^ου αιώνα π.Χ. και ιδιαίτερα στα μέσα του, όταν ο Περικλής μετέφερε τον συμμαχικό θησαυρό από την Δήλο στην Αθήνα τάχα για «ασφάλεια» και όχι για να τον καταστήσει άδηλο, όπως πραγματοποίησε.

Τότε όλα τα πνευματικά μυαλά της εποχής, συνέρευσαν στην Αθήνα, οι αποκαλούμενοι «σοφιστές», εκμεταλλευόμενοι τις παροχές της ελίτ των συγκατανευσιφάγων  του θησαυρού προκειμένου να μορφώσουν τα τέκνα των. Οι σοφιστές υποστήριζαν πως με την γραμματική μόρφωση των παίδων αλλάζει και ο χαρακτήρας των. Ο Σοφοκλής όμως είχε αντίθετη άποψη και προκειμένου να αναλίσκεται σε ατελέσφορες και ατέρμονες συζητήσεις, και ιδιαίτερα με τα ιερά τέρατα, Αναξαγόρα τον επονομαζόμενο Νου, από τις Κλαζομενές, τον Πρωταγόρα από τα Άβδηρα, τον Σωκράτη τον Αθηναίο, τον Ιππία τον Ηλείο, τον Γοργία τον Λεοντίνο (Σικελία) κ.ά κατέφυγε σε γραπτή απάντηση με την τραγωδία Φιλοκτήτης που διδάχθηκε το 409 π.Χ. στο κοινό των Αθηνών.  Ξεχνούσαν την διακήρυξη του Αισχύλου από τις αρχές του αιώνα με την προμήθεια του που έδωσε στην ανθρωπότητα τον ελληνικό άνθρωπο, τον φιλάνθρωπο,  τον δίκαιο και ελεύθερο άνθρωπο, γιατί παρενέβαινε καταλυτικά το χρήμα. Και εδώ για τον ελληνικό άνθρωπο του Αισχύλου παρεμβάλω μια αποστροφή της ποιητικής δεινότητας  του Καβάφη: «…Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός—ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν.»

Σημειώνω, όταν σπούδαζα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, είχαμε καθηγητή στα Παιδαγωγικά τον αείμνηστο Γεώργιο Μελανίτη. Δεν έχανα καμμία διάλεξη δική του και των άλλων καθηγητών. Συνήθως αυτά που λέγουν στις διαλέξεις των δεν περιέχονται στα βιβλία των και είναι συνταρακτικά για τον εμπλουτισμό των γνώσεών σου. Μας έλεγε λοιπόν, πως ο ανθρώπινος χαρακτήρας κληρονομείτε και διαμορφώνεται εισέτι έως 95% μέχρι το 5^ο έτος της ηλικίας του. Το υπόλοιπο 5% είναι επίκτητο από την εν συνεχεία μόρφωσή του από τους δασκάλους του μέχρι και το Δημοτικό Σχολείο κυρίως. Εν συνεχεία μας έθετε το εξής ρητορικό ερώτημα: Αν στην διάρκεια της ζωής του, κληθεί  σε ηθικό θέμα να αποφασίσει, ποιο ποσοστό έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να υπερισχύσει; Το 95% ή το 5%; Η απάντηση αφήνεται στον αναγνώστη.

Ο Σοφοκλής λοιπόν, έδωσε την απάντηση στους σοφιστές σε ηλικία 88 ετών το 409 π.χ. με το έργο του Φιλοκτήτης. Η σκηνή που διαδραματίζεται η υπόθεση του έργου είναι το νησί Λήμνος, στο οποίο ο Φιλοκτήτης ζει δέκα χρόνια υποφέροντας από φοβερούς πόνους, που του προκάλεσε το δάγκωμα του φιδιού ύδρα που φύλαγε το ιερό της Αθηνάς. Στη Λήμνο αποφάσισε ο στόλος των Ελλήνων να αγκυροβολήσει, στο ταξίδι τους για την Τροία,  προκειμένου να επισκεφθούν το ιερό της Αθηνάς. Ο Φιλοκτήτης πλησίασε τόσο κοντά που του επιτέθηκε το φοβερό δηλητηριώδες ερπετό και τον δάγκωσε στο πόδι. Η αθεράπευτη πληγή έβγαζε τόση δυσωδία και οι κραυγές από τον πόνο τάραζαν τόσο τον στρατό που οι σύντροφοί του δεν δίστασαν , με την προτροπή του Οδυσσέα και των Ατρειδών να τον εγκαταλείψουν στο νησί. Δέκα ολόκληρα χρόνια, όσο κράτησε ο Τρωικός πόλεμος, ο Φιλοκτήτης υπέμεινε στο νησί άθλια ζωή, μόνος κι έρημος, με την πληγή του να τον βασανίζει. Θα ερχόταν όμως η μέρα που οι Έλληνες θα θυμούνταν τον Φιλοκτήτη. Δίνεται χρησμός πως το Ίλιον δεν θα πέσει, αν δεν βοηθήσει το ανίκητο τόξο του Ηρακλή, το οποίο ο ημίθεος πεθαίνοντας είχε χαρίσει στον Φιλοκτήτη, τον μόνο άνθρωπο που διέθετε τέχνη και δύναμη αρκετή να το τανύσει. Ο δολοπλόκος Οδυσσέας καταστρώνει σχέδιο αρπαγής του ηράκλειου τόξου με τα βέλη του. Τίθεται επικεφαλής του εγχειρήματος με συνοδό τον Νεοπτόλεμο γιό του Αχιλλέα που ο Φιλοκτήτης διατηρούσε φιλικές σχέσεις, πράγμα που θα έκανε εύκολη την προσέγγιση.

Πράγματι φτάνουν στην Λήμνο. Ο Οδυσσέας κρύβεται και ο Νεοπτόλεμος πλησιάζει τον Φιλοκτήτη κι αρχίζει η φιλική συνάντηση. Ο Οδυσσέας παρακολουθούσε κρυπτόμενος . Οι διάλογοι μεταξύ Νεοπτόλεμου και Φιλοκτήτη είναι συνταρακτικοί. Όταν άκουσε λαλιές ανθρώπινες, που είχε να ακούσει 10 χρόνια, μάλιστα Ελληνικά, αναφώνησε: «Ω φίλτατον φώνημα!!» Συστήνονται και του λέγει ο Νεοπτόλεμος πως είναι γιός του Αλιλλέα. Τότε εκφράζει την μεγάλη του χαρά και εκτίμηση στην οικογένεια. «Ω φιλτάτου παί πατρός…». Ακολουθούν ερωτήσεις για να μάθει νέα από τους συνωμόσαντες βασιλείς που συνεστράτευσαν προς το Ίλιον. Εκφράζει την απέραντη θλίψη του όταν μαθαίνει πως ο Αχιλλέας και ο Αίαντας έχουν πεθάνει. Συμπονά το παράπονο του Νεοπτόλεμου που δεν του απέδωσαν τα όπλα του πατρός του. Εκφράζει την απέραντη οργή του εναντίον των Ατρειδών και του Οδυσσέα κύριων υπαίτιων για την εγκατάλειψη του στο νησί δίχως τρόφιμα και περίθαλψη. Σιγά σιγά συζητώντας τον οδηγεί στο σπήλαιο που κατοικούσε. Ξαφνικά αρχίζει να τον ενοχλεί το πληγωμένο πόδι του και ζητά να τον βοηθήσει ο Νεοπτόλεμος και να τον πάρει μαζί του, πράγμα που το υπόσχεται ο Νεοπτόλεμος.

Εν συνεχεία, η ενόχληση έγινε αβάστακτος πόνος και προκειμένου να βοηθήσει το πληγωμένο πόδι του, ζητά από τον Νεοπτόλεμο να κρατήσει το τόξο του. Τότε, εμφανίζεται ο Οδυσσέας από την κρυψώνα του. Μόλις τον αντικρίζει ο Φιλοκτήτης, καταλαβαίνει την δολοπλοκία που είχε παιχτεί σε βάρος του και τον καταλαμβάνει θυμός και οργή. Μεταξύ των τριών αρχίζει ένας διάλογος που αποκαλύπτεται ο χρησμός για το τόξο και ο λόγος που είχαν αφιχθεί στο νησί. Ο Οδυσσέας διατάζει τον Νεοπτόλεμο να φύγουν, ο Νεοπτόλεμος διστάζει και προσπαθεί να πείσει τον Φιλοκτήτη να τον πάρουν μαζί τους, αρνείται και ο Νεοπτόλεμος αρχίζει να απομακρύνεται προς τα πλοία. Ο Φιλοκτήτης ανάμεσα σε βρισιές και κατάρες για τον Οδυσσέα και τους Ατρείδες, σπαρακτικά παρακαλεί να του δώσουν πίσω το τόξο που με δόλο του το πήραν, γιατί το τόξο ήταν η επιβίωσή του κυνηγώντας αγριοπερίστερα . Η στέρηση του τόξου σήμαινε τον οριστικό του θάνατο από λιμοκτονία.  Αρχίζει τότε στον Νεοπτόλεμο η μάχη μεταξύ της ηθικής και ανήθικης πράξης, μεταξύ του  δίκαιου και άδικου αν τελικά έφευγε με το κλεμμένο τόξο. Και ενωρίτερα ενώ τον υποβάσταζε τον Φιλοκτήτη προκειμένου να οδηγηθούν στην σπηλιά του, αυτή η μάχη που συνέβαινε  μεταξύ της συνείδησης και του ανέντιμου καθήκοντος που είχε επιφορτισθεί, ως δούρειος ίππος κλοπής του τόξου του Φιλοκτήτη,  εξωτερικεύεται με την συγκλονιστική στιχομυθία.

ΝΕ. Όλα είναι δύσκολα, όταν κάνεις όσα δεν πρέπει και την φύση σου προδίδεις.

ΦΙ. Δεν κάνεις τίποτα ούτε λες έξω από την φύση του γονιού σου, βοηθώντας άξιον άντρα.

 ΝΕ. Άτιμος θα φανώ `τούτο με θλίβει.

ΦΙ. Όχι μ’ αυτά που κάνεις` μ’ όσα λες τρομάζω.

ΝΕ. Ω! Δία, τι θα κάνω; Άτιμος πάλι να γίνω κρύβοντας όσα δεν πρέπει και τις χειρότερες ψευτιές να λέω;        

Κοντοστέκεται, η μάχη με την συνείδησή του κορυφώνεται, τελικά υπερνικά το ηθικό στοιχείο της καταγωγής του,  αποφασίζει,  επιστρέφει προς τον συφοριασμένο Φιλοκτήτη και του επιστρέφει το τόξο.

Τότε ο Σοφοκλής – Φιλοκτήτης έδωσε την απάντηση στους σοφιστές. «Την φύση σου έδειξες παιδί μου, πως δεν γεννήθης από Σίσυφο πατέρα, αλλά απ’ τον Αχιλλέα που τον παινούσαν σαν ήταν ζωντανός και τώρα ακόμη που είναι με τους πεθαμένους.»  (στ. 1350-60)   ( αρχ. κειμ. Ξύμφημι, την φύσιν δ’έδειξας, ω τέκνον, εξ ής έβλαστες, ουχί Σισύφου πατρός, αλλ’ εξ Αχιλλέως, ος μετά ζώντων οτ’ην ήκου άριστα, νυν δε των τεθνηκότων.)  

Ορίστε ο καταλυτικός ρόλος της ιθαγένειας και η αντιδιαστολή με την διεστραμμένη γενιά του Σίσυφου που γέννησε τον Οδυσσέα. Ο Σίσυφος μυθολογικός πατέρας του Οδυσσέα ήταν τόσο πανούργος που επιχείρησε να εξαπατήσει ακόμη και τον θάνατο, τον Χάρο. Το γένος λοιπόν είναι καταλυτικός παράγοντας του χαρακτήρα κάθε ανθρώπου μας λέγει ο Σοφοκλής. Εχω διαβάσει ένα αφήγημα από μία οικογένεια ελληνική της Κύπρου. Όταν εισέβαλαν στην Κύπρο οι βάρβαροι Τούρκοι, μία ομάδα Τούρκων εισβολέων, έστησαν μία οικογένεια Ελλήνων μπροστά στο σπίτι τους προς εκτέλεση. Προτού πυροβολήσουν ο επικεφαλή τους έκοψε ένα σταφύλι από την κληματαριά για να το φάει. Τότε ο πατέρας της μελλοθάνατης οικογένειας φωνάζει στον επικεφαλή Τούρκο: Μην το φάς, εχθές τα ράντισα. Τότε ο επικεφαλής των εκτελεστών, ανέκοψε την εκτέλεση, γύρισε και τους είπε. Αν ήταν Τούρκος θα το έλεγε αυτό; Αυτό σημαίνει πως έχουν επίγνωση της διεστραμμένης γενιάς τους σε σχέση με τους αλλόφυλους προς αυτούς.  

Στο σημείο αυτό παραθέτω έναν μύθο που συνάδει με την φύση κάθε έμβιου όντος. Είναι ο μύθος του Βατράχου και του Σκορπιού:    «Κάποτε, ένας σκορπιός ζήτησε από έναν βάτραχο να τον μεταφέρει στην άλλη πλευρά του ποταμού στην πλάτη του. «Δεν είμαι ακόμα τρελός. Μόλις κολυμπήσω, θα με τσιμπήσεις αμέσως», απάντησε ο βάτραχος.«Αλλά αν σε τσιμπήσω, τότε θα πνιγείς – και θα πνιγώ μαζί σου. Και δεν θέλω να πεθάνω», απάντησε εύλογα ο σκορπιός.Ο βάτραχος συμφώνησε ότι η απάντησή του ήταν λογική και σωστή, οπότε τον έβαλε στην πλάτη του και κολύμπησε προς την απέναντι όχθη του ποταμού.Ωστόσο, στη μέση της διαδρομής, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Ο βάτραχος που πέθαινε τον ρώτησε:«Μα γιατί; θα πεθάνεις και εσύ μαζί μου» «Επειδή είμαι σκορπιός και αυτή είναι η φύση μου», απάντησε ο σκορπιός.

Επίσης , λέγεται ένας μύθος μεταξύ μιας χήνας και ενός χοίρου.  Η χήνα πλησιάζει έναν χοίρο και του προτείνει να συστήσουν εταιρεία. Ο χοίρος δέχεται. Τότε η χήνα του είπε πως σε κάθε εταιρεία οι εταίροι εισφέρουν ένα αρχικό κεφάλαιο. Έτσι η χήνα προσέφερε τα αυγά της και ζήτησε από το χοίρο να βάλει το μπέικον. Καταλαβαίνετε λοιπόν ποιος είναι ο χοίρος και ποιος είναι η χήνα, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. (Τον άκουσα από Ευριπίδη Στυλιανίδη)

Για όλα αυτά, το 2014 στην εφημερίδα Πολίτης της Κύπρου, ένας Τουρκοκύπριος,  ο ΣενέρΛεβέντ, μάλλον λινοβάμβακας, έγραψε ένα άρθρο με τον ομώνυμο τίτλο αυτού του άρθρου. Το παραθέτω αυτούσιο για να διαπιστώσετε τις πεποιθήσεις περί της δύναμης της φύσης σε κάθε φυλή.

«Ο Σενέρ Λεβέντ είπε μια μεγάλη αλήθεια: Οι Τούρκοι πρώτα είναι Τούρκοι και μετά άνθρωποι:

Μήπως είσαι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; 
Με τον ΣενέρΛεβέντ

Λένε ότι υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όμως, δεν είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπερασπίζονται, αλλά τα τουρκικά δικαιώματα. Μήπως οι Τούρκοι δεν είναι άνθρωποι; Φυσικά και είναι. Αλλά πρώτα είναι Τούρκοι και μετά άνθρωποι. Αν πράγματι υπερασπίζονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα, μήπως θα μπορούσαν να λένε ότι δεν έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν πίσω ξανά οι άνθρωποι που εκδιώχθηκαν με τη βία των όπλων από τα χώματά τους; Μήπως αυτό αρμόζει σε κάποιον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Η χώρα υπέστη κατοχή. Ο κατακτητής μετέφερε πληθυσμό εδώ από τη δική του χώρα. Διένειμε τα χώματα που κατέκτησε στον πληθυσμό που μετέφερε και είναι πολλαπλάσιος από τον ντόπιο πληθυσμό. Και τώρα λέει ότι «είναι και αυτοί πολίτες μας, δεν μπορούν να σταλούν πίσω, θα μείνουν εδώ». Και στους ανθρώπους, τους οποίους έδιωξε από τα χώματά τους με τη βία των όπλων, λέει ότι «εσείς δεν μπορείτε να επιστρέψετε πίσω, αν θέλετε να ανταλλάξουμε την περιουσία σας ή να σας πληρώσουμε χρήματα για αυτήν». Τι είδους λογική είναι αυτή αδελφέ; Τι είδους δικαιοσύνη; Και λες ότι είσαι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έτσι δεν είναι; Όμως, βλέπεις τον κόσμο με τουρκικό μάτι. Το μυαλό είναι ανθρώπινο, αλλά έχει προγραμματιστεί μόνο ως τουρκικό. Δεν υπάρχουν τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα σε αυτό.

Δεν έχει σημασία για σένα αν κάτι αντίκειται στα ανθρώπινα δικαιώματα. Το τουρκικό δικαίωμα υπερτερεί του ανθρώπινου δικαιώματος! Μιλάς για τις πραγματικότητες στο νησί. Ποιες πραγματικότητες; Ήρθες, έχυσες αίμα και τα πήρες. Την αποκάλεσες ειρηνευτική επιχείρηση, αλλά δολοφόνησες, εκτέλεσες ακόμα και τον άμαχο πληθυσμό. Βίασες τις γυναίκες. Διαμέλισες το νησί. Και χάραξες μια γραμμή στον χάρτη. Μετέφερες πληθυσμό. Λεηλάτησες τα εδάφη που κατέκτησες. Και τώρα τα αποκαλείς αυτά «πραγματικότητες στο νησί» και ζητάς μια λύση που θα γίνουν αποδεχτές αυτές οι πραγματικότητες. Είσαι τόσο αναιδής που λες ότι «εμείς θέλουμε λύση, εκείνοι δεν θέλουν», χωρίς να βλέπεις τι σκατά έκανες εδώ για σαράντα χρόνια. Και εσύ αδελφέ μου, εσύ, είσαι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και τα υποστηρίζεις και εσύ. Και ζητάς και λύση σύμφωνα με «τις πραγματικότητες στο νησί». Κτίζεις φόρμουλες λύσης πάνω στα λάφυρα του πολέμου. Με ποια ανθρώπινα δικαιώματα είναι εναρμονισμένο αυτό; Αν ήσουν πράγματι υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μήπως θα σκεφτόσουν ποτέ με αυτό τον τρόπο; Είσαι άνθρωπος, αλλά είσαι Τούρκος.

Σκέφτεσαι όπως ένας Τούρκος και ονειρεύεσαι όπως ένας Τούρκος. Για σένα δεν είναι δικαίωμα το δικαίωμα όποιου δεν είναι Τούρκος. Ουσιαστικά, δεν διαφέρεις και πολύ από ένα μέλος υπόγειας οργάνωσης που ορκίζεται βάζοντας το χέρι του στο βιβλίο και στη σημαία. Εσύ νομίζεις ότι διαφέρεις, αλλά δεν διαφέρεις! Συνήθισες τόσο πολύ με αυτό που είσαι, με την κατάστασή σου που ίσως να μην αντιλαμβάνεσαι ότι βλέπεις τον κόσμο μόνο με τουρκικό μάτι. Αν ήσουν πράγματι υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μήπως θα έβλεπες αδιάφορα τη σημαία που βάφτηκε στο βουνό; Μήπως δεν θα σε ένοιαζαν καθόλου τα αισθήματα πόνου που προκαλεί στους ανθρώπους οι οποίοι εκδιώχθηκαν από εκείνο το βουνό αυτή η σημαία, η οποία συμβολίζει την κατάκτηση;

Ή μήπως δεν θα έδινες καθόλου σημασία στο γεγονός ότι μια πόλη μένει κλειστή για σαράντα χρόνια, δεν παραδίδεται στους ιδιοκτήτες της και αφέθηκε να την τρώνε τα φίδια; Πες μου. Ποιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων είσαι υπερασπιστής εσύ σε αυτό το νησί; Ποιου το δικαίωμα υπερασπίζεσαι; Των αδικημένων; Ή μήπως μόνο της δικής σου φυλής; Είσαι ρατσιστής. Κάνεις διακρίσεις. Νομίζεις πως δεν είναι έτσι, αλλά ουδέποτε μπόρεσες να μου αποδείξεις ότι δεν είναι έτσι. Απέδειξες μόνο ότι είσαι Τούρκος. Για αυτό και δεν είπες τίποτα για τη διεξαγωγή των εορτασμών της κατάκτησης κάθε 20 Ιουλίου. Διάβασες καλά βιβλία, αλλά δεν μπόρεσες να γίνεις άνθρωπος. Έγινες Τούρκος!»

Εφημερίδα Πολίτης Κύπρου

22/4/2014

Μετά απ’ όλα αυτά το ελληνικό πολιτικό σύστημα πρέπει να βαπτιστεί στο αίμα της Ιστορίας του γένους μας που ποτάμια χύθηκαν από τον κλεπτοβίωτο αυτό λαό που ονομάζεται Τούρκοι. Το ιστορικό γίγνεσθαι κινείτε από δύο παράγοντες. Την ανθρώπινη δράση και το συμφέρον. Εμείς έχουμε δια των ηγετών μας αφανίσει την δράση μας και εξυπηρετούμαι τα συμφέροντα της Μερκελίνας που ανερυθρίαστα και εξόφθαλμα είναι υπέρ της Τουρκίας. Το Μαξίμου γέμισε από  ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες εθνομηδενιστές.

Οι ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες , είναι τόσο διαβρωμένοι στα κρανία τους,  που δεν καταλαβαίνουν πως οι Τούρκοι ανέκαθεν ακολουθούν συνεχώς ρητορική και πραγματική επιθετική πολιτική προς όλους τους γειτόνους των, προκειμένου να κρατούν τα κλεμμένα αφενός, και αφετέρου, οι γείτονες να μην τα ζητούν απασχολημένοι με την επιθετικότητά τους.

Οι ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες, έχουν τόσο φρακαρισμένα τα μυαλά τους που δεν αναρωτήθηκαν ποτέ για τον λόγο που οι Τούρκοι δεν σεβάσθηκαν ποτέ καμμία συνθήκη, ούτε μία για δήγμα, διαχρονικά. Κάνουν πως δεν γνωρίζουν την τακτική της   εξαπάτησης που ακολουθούν οι ισλαμιστές από την εποχή του Μωάμεθ υπογράφοντας τάχα συνθήκες μέχρι να βρουν την ευκαιρία για να την καταπατήσουν.   

Οι ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες , είναι τόσο μπουκωμένοι από το χρήμα των ελληνοφθόνων κέντρων και των ελληνικών ταμείων δυστυχώς, που δεν αναρωτήθηκαν ποτέ, ποια καινούργια πόλη έκτισαν οι Τούρκοι στα κλεμμένα εδάφη που κατέχουν. Καμμία, όλες είναι των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασυρίων  και άλλων γηγενών πληθυσμών που γενοκτόνησαν και ζουν στα σπίτια τους που έκλεψαν.

 Οι ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες , αγνοούν την εντελέχεια του κλεπτοβίωτου αυτού λαού κατά τις διαπιστώσεις σημαντικών προσωπικοτήτων της διεθνούς κοινότητας, και φτάνουν στο σημείο να υπερβαίνουν τα εσκαμμένα να βάζουν τον Καιρίδη να λέει τελείως ξεδιάντροπα πως είμαστε «παιδιά των Οθωμανών» και «είμαστε ένα τεχνικό έθνος». Και δεν βρέθηκε κανένας από αυτή τη συμμορία να του πεί, τότε ας αλλάξει ιθαγένεια και να πάρει την Τουρκική!!! να ησυχάσουμε από την παρουσία του.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία με οδηγούς τους ΕΛΙΑΜ(ΕΠ)ίτες, ουδέν καταλαβαίνει από τους στόχους της υπερβουλιμίας του κλεπτοβίωτου αυτού γείτονά μας. Μια παλιά παροιμία της Ανατολής μας διδάσκει με τον ποιο εκκωφαντικό τρόπο το ποιόν του Τούρκου. « Ο Τούρκος και γεφύρι να γενεί, πάνω του μην περάσεις»  Επίσης ο Αμερικανός συγγραφέας Έρνεστ Χέμινγουεϊ, διέσωσε μια παροιμία από μια τουρκάλα στην ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που διέμενε ως ανταποκριτής αμερικάνικης εφημερίδας το 1923 στην Κωνσταντινούπολη όταν τον είδε καταστενοχωρημένο που του είπε: «Δεν φταίει μόνο το τσεκούρι αλλά και το δέντρο.» Επιλέγουν τους τόπους λαφυραγωγίας και κλοπής και γενοκτονούν τα δέντρα,  τους λαούς που τους κατοικούν. Με κατευθείαν συμμετέχοντες τους ομόφιλους Γερμανούς στις αρχές του 20^ου αιώνα, γενοκτόνησαν ολόκληρα έθνη, τους Αρμένιους, τους Έλληνες, τους  Ασύριους , τους Κούρδους τους Ελληνοκύπριους μέχρι τα σήμερα. Και δεν πρόκειται να αλλάξουν στο μέλλον. Ο Αμερικανός πρόξενος στην Σμύρνη το 1922, σε μια μακροσκελή επιστολή του προς το Υπουργείο Εξωτερικών της Αμερικής έδωσε την πλέον καταλυτική απόφανση για την φύση της τουρκικής φυλής. Είναι έγραψε, σαν να ζητούμε από την Λεοπάρδαλη να αλλάξει τα στίγματα που φέρει στο δέρμα της.

11/9/2021