Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Η Δύση αρχίζει και ακολουθεί ευρασιατικό μοντέλο

Η επάνοδος του Τραμπ και η παγκοσμιοποίηση η αμφίστομος

Δημοσιεύτηκε στις

Μια οικονομική ελίτ που έχει τις απαρχές της στον ύστερο μεσαίωνα καταχράται συστηματικά την ιδέα της παγκοσμιοποίησης προς όφελός της.

Η επάνοδος του Τραμπ και η παγκοσμιοποίηση η αμφίστομος

Του Μανώλη Σκούληκα

Η οικονομική απομείωση της Δύσης και η «άνοδος των υπολοίπων» διχάζει γεωπολιτικά την υφήλιο πλέον σε οικονομικό αλλά και σε πολιτειακό επίπεδο με τους Ευρασιάτες να ανθίστανται στην καταχρηστική πλευρά της παγκοσμιοποίησης που επιδιώκει την απρόσκοπτη επέκταση και έλεγχο των χωρών και των κατοίκων τους από τις οικονομικές ελίτ. Ποιος ο ρόλος του Trump ως προς την παγκοσμιοποίηση;

Η ιστορία του μεταφεουδαλικού καπιταλισμού ξεκινά με στυγνή εκμετάλλευση και καταπίεση που φτάνει μέχρι και τον θάνατο. Αν θεωρήσατε ότι τα θύματα αυτά ήταν οι μάζες, θα κάνατε λάθος. Οι πρώτοι τραπεζίτες, το Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών, κάηκαν στην πυρά από τον Φίλλιπο τον Ωραίο, βασιλιά της Γαλλίας, ώστε αυτός να μην πληρώσει το υπέρογκο χρέος που είχε δανειστεί από αυτούς. Μόλις έναν αιώνα αργότερα, ο Γάλλος βασιλιάς εξαπάτησε τον Οίκο των Μεδίκων της Φλωρεντίας αρνούμενος να τους αποπληρώσει ένα δάνειο τόσο τεράστιο που ονομάστηκε “Il Monte” («το βουνό»). Όσοι ασχολούνταν με το μεταπρατικό και διαμετακομιστικό εμπόριο , φορολογούνταν άγρια και απρόσμενα, ενώ , λόγω της πολυδιάσπασης των γερμανικών φεούδων, ένας έμπορος που ξεκινούσε από το λιμάνι του Αμβούργου για να πουλήσει τα προϊόντα του στη Βιέννη, μπορούσε να πληρώσει έως και 50 φορές τελωνειακούς δασμούς, πολλούς από αυτούς τέσσερις ή πέντε φορές στο ίδιο φέουδο που είχε τις γαίες του διεσπαρμένες σε όλη την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Μέσα από πολιτικές μοχλεύσεις και επαναστάσεις, οι φόροι και οι δασμοί εκλογικεύθηκαν, ενώ η κρατική παρέμβαση στις επενδύσεις και τις αγοραπωλησίες μειώθηκε ανάλογα. Αυτή η μερκαντιλιστική πολιτική έφερε την ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου και την παγκοσμιοποιητική θεώρηση ενός κόσμου χωρίς σύνορα, λαούς και εθνικές ταυτότητες. Αυτή η θεώρηση πρέσβευε σε πρώτη φάση την ύπαρξη διεθνικών ή πολυεθνικών αυτοκρατοριών στο ευρωπαϊκό που ήλεγχαν ως παραρτήματά τους τον υπόλοιπο κόσμο με τη μορφή αποικιών. Οι καπιταλιστές του 17ου και 18ου αιώνα δεν άργησαν να «πάρουν το αίμα τους πίσω» απομυζώντας αδίστακτα όχι μόνο τις αποικίες αλλά και τους γηγενείς ευρωπαϊκούς πληθυσμούς που συνθλίβονταν μεταξύ της μείωσης της καλλιεργήσιμης γης-λόγω της αύξησης του πληθυσμού- και του «θαυμαστού καινούριου κόσμου» της βιομηχανικής παραγωγής. Η αρπακτική ικανότητα της παγκοσμιοποίησης ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την ικανότητα των τοπικών ηγεσιών να διασφαλίζουν τα εργασιακά δικαιώματα των πληθυσμών τους, την δίκαιη αποζημίωση από εξωτερικές επενδύσεις και τον έλεγχο σημαντικών υποδομών για τη διασφάλιση ενός στοιχειώδους τουλάχιστον βιοτικού επιπέδου από τους κατοίκους της περιοχής τους. Έτσι ο ιμπεριαλισμός που απηχούσε στο παγκοσμιοποιητικό μοντέλο, καθυπότασε τα έθνη κάτω από αυτοκρατορίες και συνομοσπονδίες, καθεμία από τις οποίες ήλεγχε και ένα κομμάτι του υπόλοιπου κόσμου υπό την μορφή αποικιών.

Απέναντι σε αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης, αναπτύχθηκε από τους Διαφωτιστές το μοντέλο των «Εθνικών Κρατών» όπου οι τοπικοί πληθυσμοί θα τύγχαναν περισσότερου προστατευτισμού από τους ομοεθνείς ηγέτες τους, μειώνοντας την καταστροφική επιρροή των αρπακτικών μορφών καπιταλισμού που διευκόλυνε η παγκοσμιοποίηση. Το διεθνές εμπόριο, οι επενδύσεις και η λειτουργία ξένων επιχειρήσεων στα εθνικά κράτη δεν θα σταματούσαν αλλά θα ελέγχονταν προς προστασία του κράτους και των κατοίκων του. Η ευκαιρία δόθηκε μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η χρεωκοπημένη και καθημαγμένη Ευρώπη δεν μπορούσε να κρατήσει πλέον την ιμπεριαλιστική της ισχύ. Όλο και περισσότερες αποικίες και υποδουλωμένες εθνότητες διεκδικούσαν την αυτονομία τους, με αποτέλεσμα στο τέλος της δεκαετίας του 1960, να μην υπάρχουν πλέον ουσιαστικά αποικίες, ενώ οι αυτοκρατορίες είχαν εκλείψει μετά από τους δύο παγκοσμίους πολέμους.

Δυστυχώς όμως τα εθνικά κράτη δεν απετέλεσαν όλα παραδείγματα προς μίμηση. Ακόμα και σήμερα υποφέρουν από αυταρχικούς εθνικιστές ηγέτες που εκμεταλλεύονται οι ίδιοι πλέον τους πληθυσμούς τους και επενδύουν μεγάλο ποσοστό των ΑΕΠ τους σε εξοπλισμούς και μέτρα ελέγχου και καταστολής. Για να παραφράσουμε το γνωστό γνωμικό: «Μπορείς να βγάλεις το έθνος από την αυτοκρατορία αλλά δεν μπορείς να βγάλεις την αυτοκρατορία από το έθνος».

Σήμερα λοιπόν έχουμε μια παγκόσμια οικονομική ελίτ που επιδιώκει την ολοκληρωτική παγκοσμιοποίηση προσπαθώντας να ευτελίσει και να καταδιώξει κάθε έννοια ταυτότητας γύρω από την οποία θα μπορούσε να συσπειρωθεί μια οιαδήποτε κοινωνική ή λαϊκή ομάδα ώστε να προασπίσει τα δίκαιά της-εθνικά, κοινωνικά, πολιτικά, εργασιακά. Η «Woke ατζέντα» και η «κουλτούρα της Ακύρωσης» στοχεύουν στον εθνικό και κοινωνικό πυρήνα των εθνών και των κοινωνιών, ρεβανσιστικά και εξευτελιστικά, ώστε να αποδομήσουν κάθε έννοια ταυτότητας μέσα από υπέρμετρες ενοχές και απέχθεια απέναντι σε κάθε έννοια παραδοσιακής ταυτότητας έθνους και πολιτισμού, όπου τα λάθη και τα εγκλήματα των εθνικών κοινωνιών συμπαρασύρουν κάθε έννοια πολιτισμικής, πατριωτικής και κοινωνικής ταυτότητας της πλειοψηφίας, με σκοπό να την υποκαταστήσουν με την οποιαδήποτε δήθεν αθώα περιθωριακή ή διαβρωμένη υποκουλτούρα.

Ενώ λοιπόν η δύση βάλλεται από παντού και μαζί με τους παραδοσιακούς πατριώτες που απαντούν στην κοινωνική ανάγκη της υπεράσπισής της, ακολουθούν και τα γεννήματα του «αυγού του φιδιού» καθώς ο Μπρέχτ αναδεικνύεται τραγικά προφητικός όταν προβλέπει ότι η «η σκύλα που τον γέννησε είναι ξανά σε οργασμό». Αντιστοίχως οι Ευρασιάτες επωφελούνται από το παγκοσμιοποιημένο εμπόριο και την ικανότητα απρόσκοπτων επενδύσεων και αγορών στη Δύση αλλά διαφυλάττουν τα κράτη τους μέσα από δαιδαλώδεις νεποτιστικές πολιτικές γραφειοκρατίες και εκμεταλλεύονται τα φτηνά εργατικά χέρια των λαών τους στο βωμό του αέναου αγώνα για παγκόσμια κυριαρχία. Η Δύση φαίνεται να έχει πέσει στο λάκκο που έσκαψε με την παγκοσμιοποίηση και οι διεθνείς (ή μάλλον απάτριδες νομαδικές) οικονομικές ελίτ ξεκινούν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο για να διαλύσουν αυτά τα εθνικά προπύργια που αρνούνται να παίξουν το παγκοσμιοποιητικό παιχνίδι με τους όρους τους.

Η επάνοδος του Trump στην εξουσία μάλλον σημαίνει ότι η πιο δυνατή συνομοσπονδία της Δύσης αρχίζει και ακολουθεί και αυτή το Ευρασιατικό μοντέλο, μειώνοντας την τάση για παγκοσμιοποίηση μεσα από τον αυξανόμενο προστατευτισμό ως προς το διεθνές εμπόριο. Άραγε οι δολοφονικές απόπειρες κατά του Trump μπορούν να ιδωθούν σαν κάτι περισσότερο από την δυσαρέσκεια του λόμπι των παραγωγών πολεμικού υλικού;

Ο Μανώλης Σκούληκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 και σπούδασε στην Νομική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας σχεδίασε στρατηγικές εξομοιώσεις στο στρατηγείο της 1 ης Στρατιάς/ΔΔΒ. Κατόπιν ασχολήθηκε με βιομηχανικές πωλήσεις και μάρκετινγκ ενώ παράλληλα σπούδαζε ψυχοθεραπεία. Έχει εκπαιδευθεί σε πέντε διαφορετικές προσεγγίσεις ψυχοθεραπείας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και εργάζεται ως ατομικός ψυχοθεραπευτής, επόπτης, εξωτερικός βαθμολογητής και εκπαιδευτής συμβούλων και ψυχοθεραπευτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από το 2001. Πέρα από τα γεωπολιτικά, τα ενδιαφέροντά του επεκτείνονται στις στρατηγικές εξομοιώσεις, ιστορία, φιλοσοφία, ποίηση και γλυπτική. Περνά το μεγαλύτερο μέρος του έτους στον τόπο καταγωγής του στο νότιο Ρέθυμνο ως ψηφιακός νομάς και υποστηρικτής της επιστροφής στην επαρχία.

Αναλύσεις

Από τη Δυτική Σαχάρα έως τον Λίβανο: Οι κρυφοί κίνδυνοι της εξάρτησης από τις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ

Ένα αμερικανικό προσχέδιο ψηφίσματος που ευνοούσε το Σχέδιο Αυτονομίας του Μαρόκου και πρότεινε την αντικατάσταση της αποστολής διεξαγωγής δημοψηφίσματος από μια πολιτική αποστολή, έλαβε έντεκα θετικές ψήφους, ένα ρωσικό βέτο και τρεις αποχές. Μια ανταγωνιστική ρωσική πρόταση για την παράταση της εντολής της ειρηνευτικής δύναμης έλαβε τρεις ψήφους υπέρ, μία κατά και έντεκα αποχές.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Στις 30 Οκτωβρίου σημειώθηκε ένα σημείο καμπής στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, όταν το Συμβούλιο Ασφαλείας περιήλθε σε αδιέξοδο σχετικά με τη MINURSO, την ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ που είναι αναπτυγμένη στη Δυτική Σαχάρα από το 1991.

Ένα αμερικανικό προσχέδιο ψηφίσματος που ευνοούσε το Σχέδιο Αυτονομίας του Μαρόκου και πρότεινε την αντικατάσταση της αποστολής διεξαγωγής δημοψηφίσματος από μια πολιτική αποστολή, έλαβε έντεκα θετικές ψήφους, ένα ρωσικό βέτο και τρεις αποχές. Μια ανταγωνιστική ρωσική πρόταση για την παράταση της εντολής της ειρηνευτικής δύναμης έλαβε τρεις ψήφους υπέρ, μία κατά και έντεκα αποχές.

Ως εκ τούτου, η εντολή της MINURSO έληξε τα μεσάνυχτα της 31ης Οκτωβρίου. Στις 1 Νοεμβρίου, ο ΟΗΕ ανακοίνωσε τη διαδικασία εκκαθάρισης και αποχώρησης της αποστολής, με μια εφοδιαστική ομάδα να αναλαμβάνει τον επαναπατρισμό του εξοπλισμού και τη διάθεση των περιουσιακών στοιχείων του Οργανισμού.

Το δίδαγμα για το Ισραήλ και τη βόρεια μεθόριο

Το τέλος μιας ειρηνευτικής δύναμης στη Βορειοδυτική Αφρική μπορεί να φαίνεται ως μια μακρινή υποσημείωση, αλλά η ολοκλήρωση της MINURSO φέρει στρατηγική σημασία για την Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ και το Μαρόκο έχουν περάσει δεκαετίες πλοηγούμενοι στα όρια των διεθνών παρατηρητών.

Η συγκυρία συμπίπτει επίσης με μια μετάβαση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Το Ψήφισμα 2790 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο υιοθετήθηκε ομόφωνα τον Αύγουστο του 2025, παρέτεινε την εντολή της UNIFIL για τελευταία φορά έως τις 31 Δεκεμβρίου 2026, για να ακολουθήσει μια σταδιακή και τακτική αποχώρηση εντός 12 μηνών.

Η Δυτική Σαχάρα προσφέρει επομένως στο Ισραήλ μια μελέτη περιπτώσεως: η διεθνής διατήρηση της ειρήνης δεν μπορεί να αντικαταστήσει επ’ αόριστον την κυρίαρχη εθνική άμυνα, και η διαχείριση της αποχώρησής της απαιτεί ένα ανεξάρτητο δόγμα.

Η αποτυχία της MINURSO στη Δυτική Σαχάρα

Για να κατανοήσει κανείς τη σταδιακή αποχώρηση της MINURSO, πρέπει να εξετάσει γιατί η αποστολή παρέμεινε για 35 χρόνια χωρίς να επιλύσει τη σύγκρουση. Ιδρύθηκε το 1991 για να παρακολουθεί την εκεχειρία μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο (Polisario Front) και να διοργανώσει δημοψήφισμα αυτοδιάθεσης, αλλά γρήγορα περιήλθε σε αδιέξοδο λόγω διαφωνιών σχετικά με τους καταλόγους ψηφοφόρων.

Ο ΟΗΕ εξακολουθεί να κατατάσσει τη Δυτική Σαχάρα ως «Μη Αυτοδιοικούμενο Έδαφος», ενώ το Μαρόκο διοικεί περίπου το 80% της περιοχής και προτείνει αυτονομία υπό μαροκινή κυριαρχία. Το Μέτωπο Πολισάριο, με έδρα σε προσφυγικούς καταυλισμούς κοντά στο Τιντούφ της Αλγερίας, συνεχίζει να απαιτεί ψηφοφορία για την ανεξαρτησία.

Το δημοψήφισμα δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η MINURSO παρακολουθούσε τις στρατιωτικές εξελίξεις, διερευνούσε περιστατικά και βοηθούσε στη συγκράτηση της κλιμάκωσης, αλλά ο βασικός πολιτικός της στόχος παρέμεινε ανεκπλήρωτος. Οι ετήσιες ανανεώσεις διατηρούσαν ένα ανεπίλυτο καθεστώς (status quo) χωρίς να φέρνουν τα μέρη πιο κοντά σε διευθέτηση, λειτουργώντας τελικά απλώς ως ένας μηχανισμός διατήρησης της στασιμότητας.

Η παράλληλη πορεία της UNIFIL στον Λίβανο

Αυτή η δυναμική αντικατοπτρίζει πιστά την πορεία της UNIFIL κατά μήκος των βορείων συνόρων του Ισραήλ. Ιδρύθηκε προσωρινά το 1978 και διευρύνθηκε μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου το 2006 βάσει του Ψηφίσματος 1701.

Οι διπλωμάτες διαβεβαίωναν τους Ισραηλινούς ότι οι ειρηνευτικές δυνάμεις θα σταθεροποιούσαν τα σύνορα και θα βοηθούσαν τον Λίβανο να επεκτείνει την κρατική αυθεντία έως τη Μπλε Γραμμή. Η UNIFIL λειτούργησε με εγκεκριμένο προϋπολογισμό 2025–2026 ύψους 555,82 εκατομμυρίων δολαρίων, διαθέτοντας έως τον Σεπτέμβριο του 2026 7.565 ειρηνευτές από 46 χώρες.

Ωστόσο, το Ψήφισμα 1701 δεν έδωσε στην UNIFIL γενική εντολή για τον βίαιο αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Η κύρια αποστολή της ήταν να συνδράμει τις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου (LAF) στη δημιουργία μιας περιοχής ελεύθερης από μη εξουσιοδοτημένα όπλα νότια του ποταμού Λιτάνι.

Η UNIFIL υποστηρίζει ότι οι ειρηνευτές της δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να χρησιμοποιούν βία για να αποτρέψουν παραβιάσεις. Αν και μπορούσαν να περιπολούν ανεξάρτητα, η ικανότητά τους να ερευνούν ευαίσθητες τοποθεσίες υπονομευόταν επανειλημμένα από περιορισμούς πρόσβασης, τοπικά εμπόδια και τους πολιτικούς περιορισμούς του λιβανικού κράτους.

Η διευθέτηση αυτή διατήρησε μια σχετική ηρεμία για 17 χρόνια, αλλά απέτυχε να αποτρέψει τη στρατιωτική επέκταση της Χεζμπολάχ ή τις επιθέσεις της 8ης Οκτωβρίου 2023. Τα χρόνια της σχετικής ηρεμίας δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως αποτελεσματικός αφοπλισμός: η Χεζμπολάχ διατήρησε ένοπλες υποδομές εκτός κρατικού ελέγχου. Τον Μάιο του 2026, αναφορές των ισραηλινών δυνάμεων (IDF) περιέγραφαν υποδομές σηράγγων και όπλα της Χεζμπολάχ που ανακαλύφθηκαν σε απόσταση μόλις 500 μέτρων έως 1 χιλιομέτρου από τις θέσεις της UNIFIL.

Η ιρανική απειλή και τα 4 διδάγματα για το Ισραήλ

Οι στρατηγικές παράλληλοι υπογραμμίζονται επίσης από τις κοινές ανησυχίες για την ιρανική επιρροή. Το Μαρόκο διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με την Τεχεράνη το 2018, καταγγέλλοντας ότι στελέχη της Χεζμπολάχ παρείχαν υλικοτεχνική υποστήριξη, πυραύλους επιφανείας-αέρος και εκπαίδευση σε στελέχη του Πολισάριο μέσω της ιρανικής πρεσβείας στο Αλγέρι.

Η εμπειρία του Μαρόκου προσφέρει τέσσερις στρατηγικές αρχές για το Ισραήλ:

  1. Μη ανάθεση της εθνικής άμυνας σε τρίτους: Ένα κυρίαρχο κράτος δεν πρέπει να αναθέτει τη ζωτική του άμυνα σε διεθνείς ειρηνευτές. Το Μαρόκο κατασκεύασε ένα οχυρωμένο αμυντικό τείχος (berm) χιλιάδων χιλιομέτρων με ραντάρ και μονάδες ταχείας αντίδρασης. Όταν το Πολισάριο έκλεισε το πέρασμα στο Γκουεργκουεράτ το 2020, το Μαρόκο επενέβη άμεσα και αποκατέστησε τη διέλευση. Για το Ισραήλ, η ασφάλεια στη Μπλε Γραμμή εξαρτάται αποκλειστικά από την επιχειρησιακή ικανότητα και την αποτροπή των IDF.

  2. Δημιουργία πραγματικών δεδομένων στο πεδίο: Αντί να βασίζεται σε πολυμερείς διακηρύξεις, το Μαρόκο επένδυσε σε υποδομές, μετατρέποντας τις πόλεις Ελ Ααγιούν και Ντάχλα σε περιφερειακά οικονομικά κέντρα. Το Ισραήλ πρέπει να εφαρμόσει μια παρόμοια αρχή στο βορρά: η ασφαλής επιστροφή των κατοίκων της Γαλιλαίας δεν μπορεί να βασίζεται σε διπλωματικά χαρτιά, αλλά σε οχυρωμένες αμυντικές περιμέτρους και συνεχή στρατιωτική ετοιμότητα.

  3. Προτεραιότητα στη διμερή διπλωματία: Το Μαρόκο επικεντρώθηκε σε συμφωνίες με μεγάλες δυνάμεις (αναγνώριση της μαροκινής κυριαρχίας από τις ΗΠΑ το 2020 στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ, ακολουθούμενη από τη Γαλλία, την Ισπανία και τη Βρετανία). Το Ισραήλ θα πρέπει επίσης να αγκιστρώσει τις ρυθμίσεις ασφαλείας του σε απευθείας συνεννοήσεις με την Ουάσινγκτον και περιφερειακούς εταίρους.

  4. Προετοιμασία για την εποχή «μετά τις ειρηνευτικές δυνάμεις»: Με την εντολή της UNIFIL να λήγει στα τέλη του 2026, το Ισραήλ πρέπει να προετοιμαστεί για το κενό. Καμία διαδοχική διευθέτηση ή μικρότερη ομάδα παρατηρητών (όπως η UNTSO) δεν θα διαθέτει την ίδια εντολή ή μέσα. Η ασφάλεια θα εξαρτηθεί από την ικανότητα του λιβανικού κράτους να αποτρέψει την επαναφορά της Χεζμπολάχ — και από την ετοιμότητα του Ισραήλ να επιβάλει την τάξη μόνον του.

Η αποχώρηση της MINURSO δεν έλυσε το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας, όπως ακριβώς και η αποχώρηση της UNIFIL δεν θα ασφαλίσει αυτόματα τον νότιο Λίβανο. Όταν οι ειρηνευτικές δομές επιζούν του σκοπού τους, κινδυνεύουν να εγκλωβίσουν τα σύνορα σε μια τεχνητή ηρεμία που κρύβει αυξανόμενους κινδύνους.

Middle East Forum

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Το κιτ επιβίωσης 72 ωρών

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τη δημιουργία κιτ επιβίωσης 72 ωρών, με στόχο την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων και πιθανών κυβερνοεπιθέσεων, ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για την πραγματική ετοιμότητα της Ευρώπης και την ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών. Το άρθρο του Αριστόβουλου αμφισβητεί όχι την ανάγκη προετοιμασίας των πολιτών, αλλά τον τρόπο με τον οποίο προβάλλεται η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, συνδέοντάς την με την ενεργειακή ανασφάλεια, την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία και την έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Κεντρικό μήνυμα είναι ότι η προνοητικότητα αποτελεί αναγκαία στάση ζωής, χωρίς όμως να μετατρέπεται σε εργαλείο καλλιέργειας φόβου.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Αριστόβουλου

Αιτία για το άρθρο αυτό έχει σταθεί αφενός η μαζικότητα της «ενημέρωσης» των πολιτών στη χώρα μας αλλά και σε όλη την ΕΕ, σχετικά με την αμεσότητα/αναγκαιότητα δημιουργίας ενός κιτ επιβίωσης. Ας τοποθετήσουμε κάποιες λέξεις εννοιολογικά. Την «ενημέρωση» τοποθετείστε τη όχι μόνο σε εισαγωγικά, αλλά και με ερωτηματικά. Την λέξη κιτ που παράγεται από την ελληνικότατη λέξη ¨κυτίο (= κουτί)¨ θεωρούμε πως πρέπει να την συνδέσουμε είτε με την παραπλήσια γραμματικά έννοια του κιτς, είτε με τον κιτ που ήτανε το supercar Camaro του δημοφιλούς των 80΄s «ιππότη της ασφάλτου».

Διευκρινίζουμε πως δεν διακατεχόμαστε από διάθεση σαρκασμού προς την ανησυχία της κοινωνίας. Απλά προσπαθώντας να υπηρετήσουμε την Αλήθεια, εκτιμούμε πως είναι αναγκαία η αυστηρή γλώσσα. Το πλαίσιο είναι πως τα συστημικά ΜΜΕ της χώρας προέβαλαν τις προηγούμενες ημέρες το κιτ επιβίωσης 72 ωρών. Αλλά ακόμη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) έχςι «ασχοληθεί» με το «ζήτημα» εκδίδοντας σχετικές ανακοινώσεις – οδηγίες. Κι εδώ τίθεται ένα ερώτημα. Γιατί είναι κακό να υπάρξει μια κινητοποίηση των πολιτών; Ίσα ίσα που δείχνει κι ενδιαφέρον…

Τι περιέχει αυτό το κιτ; Δεν είναι θέμα οικονομίας για να μην παραθέσουμε τα περιεχόμενα. Είναι θέμα στόχευσης. Μας λένε λοιπόν πως για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε (βαρύς όρος) για 3 μέρες σε περίπτωση γενικευμένης κυβερνοεπίθεσης, θα πρέπει να έχουμε κάποια βασικά πράγματα και μετρητά χρήματα. Φυσικά και δεν είναι κακό να είμαστε στοιχειωδώς προετοιμασμένοι για αντιμετώπιση απρόβλεπτων καταστάσεων. Άλλωστε το αρχαιοελληνιστί λεγόμενο, πως «το προλαμβάνειν κάλλιον εστί του θεραπεύειν», παραμένει αξεπέραστο. Η ¨ετοιμότητα¨ λοιπόν για την οποία συνεγείρεται κόσμος και κοσμάκης ως έννοια και πράξη δεν διαφέρει από άλλες ετοιμότητες που πρέπει να υφίστανται. Για παράδειγμα, χιονοαλυσίδες – γιλέκα και συσκευές επισήμανσης – ζεστά ρούχα, χοντρά παπούτσια και αδιάβροχα, για την περίπτωση εγκλωβισμού σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Πόσοι όμως εξ΄ ημών που θα ταξιδέψουν προσεχώς, είναι συνειδητοποιημένοι για μια ανάλογη κατάσταση;;;;

Θέτουμε απευθείας ένα ακόμη ερώτημα. Ποιό είναι το διακύβευμα; Εκ πρώτης όψεως οι δραστικές συνέπειες μιας κυβερνοεπίθεσης. Η οποία μπορεί να πλήξει καίριες εγκαταστάσεις και να επιφέρει ισχυρή τρωτότητα σε κρίσιμες υποδομές. Για παράδειγμα, διακοπή παροχής νερού ή/και ηλεκτρικού ρεύματος. Κατάρρευση επικοινωνιών, διακοπή ομαλής ροής του διαδικτύου, διατάραξη συγκοινωνιών. Παρεμβολή της σταθερής λειτουργίας τραπεζών (με κορωνίδα τα ΑΤΜ), ηλεκτρονικής τραπεζικής και χρηματιστηρίων. Παρεμπόδιση ομαλής ροής και συντήρησης φαρμάκων – τροφίμων. Παύση λειτουργίας βιολογικών καθαρισμών κι επεξεργαστών λυμάτων. Και πόσα άλλα…..

Το περίφημο κιτ, το οποίο είναι αναγκαίο όχι τώρα μόνο αλλά από πάντα κι ακράδαντα πιστεύουμε ότι πρέπει να περιέχει και πολλά άλλα, σε πόσα από τα της προηγούμενης παραγράφου μπορεί να ανταποκριθεί; Τίθεται επίσης ένα αυθαίρετο χρονικό όριο 3 ημερών. Όσοι φωστήρες το εμπνεύσθηκαν, πόθεν ορμώμενοι κατέληξαν σε αυτό; Καλό θα ήτανε να μας διαφωτίσουν μήπως καταστούμε κι εμείς στοιχειωδώς σοφότεροι…. Και βασανιστικά προκύπτει κι ένα ακόμα τερατώδες ερώτημα. Γνωρίζουν τι πράττουν; Ή «πράσσειν άλογα (= χωρίς λογική σκέψη)», που παραπέμπει στα «πράσινα άλογα» ;;; Προβληματίζουν συνειδητά τον κόσμο ή τον τρομοκρατούν πολύ περισσότερο από όσο πρέπει, μέσα στον ωκεανό της δικής τους άγνοιας έως και ανευθυνότητας ;;;

Τρία λοιπόν ερωτήματα τέθηκαν, ας τα μαζέψουμε για να απαντήσουμε και να μην πλατειάζουμε ασκόπως. Και πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα. Στην Ευρώπη υπάρχει μεγάλος προβληματισμός. Ο επερχόμενος χειμώνας θα είναι δύσκολος, είναι γεγονός. Κανείς όμως πολιτικός δεν τολμά να σκεφθεί το επόμενο χειμώνα, μόλις του χρόνου. Που πρόκειται να είναι κατά πολύ δυσκολότερος, όπως και οι επερχόμενοι…. Οι οποίοι θα φέρουν σε αντιπαράθεση σκληρή, την πραγματικότητα με πομπώδεις εκφράσεις (πάσης φύσεως ατζέντες, εύηχα χρονικά όρια, ενεργειακές μεταβάσεις) και άλλα πομπώδη που μας έχουνε τεθεί πανευρωπαϊκά κι εξελίσσονται σε πομφόλυγες.

Ο λόγος που θα πρέπει να περιμένουμε δύσκολους χειμώνες, χειρότερους του φωτεινού είναι υπεραπλός. Τον προσεχή Φεβρουάριο θα τερματιστεί ε ν τ ε λ ώ ς η όποια παροχή ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου (φθηνών έως τώρα) , επί των οποίων για δεκαετίες στηρίχθηκε η φθηνή θέρμανση των ευρωπαίων. Το τέρας των τιμών θα ανασηκωθεί πλήρως. Διότι ο ανεφοδιασμός μας σε καύσιμα θα πρέπει να γίνει από αμερικανικές πηγές που κοστίζουν πολύ περισσότερο. Κι επίσης διαφαίνεται το ευτράπελο να αγοράζουμε τα ίδια ρωσικά καύσιμα σε ακριβότερες τιμές και με αμερικανική ετικέτα. Αυτή η τελευταία προοπτική όπως έχουμε υποστηρίξει, ξεπερνάει κάθε λογική.

Αν τώρα αναλογιστούμε το μετέωρο βηματισμό όλης της ΕΕ πάνω στην ουκρανική κινούμενη άμμο, μπορούμε να φτάσουμε στην πηγή του προβληματισμού που θέτουμε με το άρθρο. Αμέτρητα δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων έχουν ριχθεί στο τρύπιο ουκρανικό σταμνί. Το οποίο ρουφάει αδήφαγα κι ανάθεμα αν ξέραμε που πηγαίνουν τα χρήματα μας. Αυτές οι ενέργειες έγιναν από τους ευρωπαίους πολιτικούς (και σε επίπεδο ΕΕ αλλά και σε επίπεδο κ-μ) με ελαφρά τη καρδία και με κοντή σκέψη. Περίσσεψε ο καιροσκοπισμός, και η μικροπολιτική (politics). Και τώρα που ο λογαριασμός κρούει την θύρα, ποιος έχει το ανάστημα να παραδεχθεί το λάθος;;;

Μήπως διαβλέπετε κάποιον Ευρωπαίο Πολιτικό να μας τον δείξετε; Ακόμα και στην Γαλλία τον πολιτικό νου της ΕΕ, μπορεί κανείς να συγκρίνει ότι στα Ηλύσια Πεδία βρίσκεται ο κύριος Μακρόν εκεί όπου κάποτε βρισκότανε ο τεράστιος Σάρλ Ντε Γκωλ; Μήπως δεν ωχριά η σκέψη ότι στην Γερμανική Καγκελαρία βρίσκεται κάποιος κύριος Μερτς που δεν μπορεί ούτε στη δεκάτη να συγκριθεί με τον Χέλμουτ Κόλ κι ούτε καν με τους Βίλλυ Μπραντ και Κόνραντ Αντενάουερ; Σε επίπεδο ευρωπαϊκών οργάνων, μήπως δεν είναι ίδια και χειρότερη η κατάσταση; Μπορεί άραγε να σταθεί η κυρία Φον Ντερ Λάιεν απέναντι στον πρόσφατό της Ζαν – Κλωντ Γιουνκέρ, πόσο δε μάλλον απέναντι στον Ζακ Ντελόρ; Μπορεί να εκφράσει την ιδέα της Ευρώπης η κυρία Κάγια Κάλλας, η οποία λειτουργεί (ακόμα) ως μανιορωσοφοβική εκπρόσωπος της χώρας της; Για τα εντός των ελληνικών τειχών, καγχάζουν τα επιτεύγματα της Μεταπολίτευσης…

«Τουτέστιν», που έλεγε ο συμπαθής ταβερνιάρης στην ταινία ¨γοργόνες και μάγκες¨, είναι πολλά τα πολιτικά ολισθήματα που έχουν επιφέρει προβλήματα ενώ επικρέμονται κι αδιέξοδα. Και περισσεύει ο πολιτικός νανισμός και η ανυπαρξία ηγεσιών. Και είναι πολύ σκληρή η Αλήθεια για να την πούμε στους πολίτες της Ευρώπης, θα έχει βαρύ πολιτικό κόστος. Κι είναι δύσκολη η σοβαρή πολιτική (policy). Τολμάει κάποιος από τους επαΐοντες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής να το πράξει; Ουδείς, δυστυχώς. Οπότε «εν τω τηγανίο» που έλεγε ο ίδιος ήρωας σερβίρονται οδηγίες προς ευρωπαίους, που ως έννοες δεν είναι κακές αλλά ο τρόπος που παρατίθενται τρομάζει τους πολίτες….

Οπότε ας φτιάξουνε θα λέγαμε οι συμπολίτες μας το περίφημο κιτ. Κι ας φτιάξουνε κι άλλα κατά τις ανάγκες και την κρίση τους. Η προνοητικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Το πολύ πολύ εάν δεν έλθει το «κακό», να έχει χαθεί λίγος χρόνος σε προετοιμασία. Αλλά επ ουδενί να φτιαχθεί το κιτ με ¨επένδυση¨ σε τρόμο και φοβικά σύνδρομα, διότι καταντά κιτς. Κι ας διαβάσουν λίγο και οι πολίτες. Κυβερνοεπιθέσεις γίνονται διαρκώς εδώ και 20 χρόνια. Για παράδειγμα, το 2008 η Εσθονία κατέρρευσε για μια ολόκληρη εβδομάδα…. Και πόσα άλλα ανάλογα περιστατικά έχουμε συμβεί αυτά τα χρόνια… Μην καταντάμε να δρούμε όπως έβγαινε ο οδηγικός κιτ από την νταλίκα όπου βρισκότανε και ξαφνικά εμφανιζότανε στον δρόμο. Ψυχραιμία λοιπόν αγαπητοί συμπολίτες !!! Και προπαντός μην θυματοποιείστε….

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

CNN: Το μεγαλύτερο πυρηνικό μυστικό του Ισραήλ και τα 60 χρόνια σιωπής – Γιατί απειλείται τώρα να αποκαλυφθεί

Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Από ένα «εργοστάσιο υφασμάτων» στην έρημο Νεγκέβ έως τις 90 πυρηνικές κεφαλές που εκτιμάται ότι διαθέτει το Ισραήλ. Το CNN ξετυλίγει το παρασκήνιο μιας μυστικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ,

Ήταν αρχές του 1960 όταν μια ομάδα Αμερικανών διπλωματών πετούσε με ισραηλινό ελικόπτερο πάνω από την έρημο Νεγκέβ.

Ένας από τους επιβάτες παρατήρησε ένα τεράστιο εργοτάξιο να ξεπροβάλλει μέσα στο άγονο τοπίο και ρώτησε τον Ισραηλινό συνοδό τους τι κατασκευαζόταν εκεί.

«Εργοστάσιο υφασμάτων», απάντησε εκείνος. Στην πραγματικότητα, οι Αμερικανοί είχαν μόλις αντικρίσει την Ντιμόνα, την εγκατάσταση που θα γινόταν η καρδιά του μυστικού πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ.

Εξήντα και πλέον χρόνια αργότερα, αυτό το «εργοστάσιο υφασμάτων» εξακολουθεί να συμβολίζει ένα από τα μεγαλύτερα κοινά μυστικά της διεθνούς διπλωματίας: το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, την ύπαρξη του οποίου ούτε το ίδιο ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν επισήμως.

Σε εκτενές αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Ντέιβις Γουίνκι, το CNN ανασυνθέτει την ιστορία αυτής της σιωπής μέσα από αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα, μαρτυρίες και συνεντεύξεις με ειδικούς και πολιτικούς. Και θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί αυτή η πολιτική να επιβιώσει σε μια Μέση Ανατολή που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης;

Η ιστορία της πυρηνικής ασάφειας ξεκινά στον Ψυχρό Πόλεμο.

Ήδη από τη δεκαετία του 1960, οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν σοβαρές ενδείξεις ότι το Ισραήλ κατασκεύαζε πυρηνικά όπλα. Ο Τζον Κένεντι προσπάθησε να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή, ενώ ο Χένρι Κίσινγκερ είχε διαπιστώσει από τις επαφές του με Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι η απόφαση για την απόκτηση πυρηνικής αποτροπής ήταν ουσιαστικά ειλημμένη.

Η Ουάσιγκτον φοβόταν ότι η δημόσια παραδοχή ενός ισραηλινού πυρηνικού οπλοστασίου θα ωθούσε τις αραβικές χώρες να αναζητήσουν αντίστοιχα όπλα, πιθανότατα με τη βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.

Η λύση φαίνεται ότι διαμορφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969, σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση του Ρίτσαρντ Νίξον με την Ισραηλινή πρωθυπουργό Γκόλντα Μέιρ στον Λευκό Οίκο.

Δεν υπάρχει γνωστό γραπτό πρακτικό της συνομιλίας. Ωστόσο, μεταγενέστερα έγγραφα δείχνουν ότι η αμερικανική απαίτηση περιορίστηκε σε δύο όρους: να μην υπάρξει δημόσια παρουσίαση ισραηλινών πυρηνικών όπλων και να μη διεξαχθούν πυρηνικές δοκιμές.

Έκτοτε, η αμερικανική πίεση ουσιαστικά σταμάτησε.

Οι μυστικές εγκαταστάσεις και ο άνθρωπος που μίλησε

Το CNN αποκαλύπτει επίσης πώς οι Ισραηλινοί απέκρυπταν κρίσιμες εγκαταστάσεις από τους Αμερικανούς επιθεωρητές.

Σύμφωνα με ισραηλινό ντοκιμαντέρ του 2024, πριν από τις επισκέψεις των επιθεωρητών στη Ντιμόνα, οι υπεύθυνοι έκρυβαν πίσω από τοίχο τον ανελκυστήρα που οδηγούσε στις υπόγειες εγκαταστάσεις παραγωγής πλουτωνίου.

Το 1986, όμως, η σιωπή έσπασε. Ο Μορντεχάι Βανούνου, πρώην τεχνικός της Ντιμόνα, παρέδωσε στους βρετανικούς Sunday Times φωτογραφίες και λεπτομέρειες για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Πριν δημοσιευτούν οι αποκαλύψεις, πράκτορας της Μοσάντ τον παρέσυρε στη Ρώμη, όπου απήχθη και μεταφέρθηκε μυστικά στο Ισραήλ. Καταδικάστηκε για προδοσία και συναφή αδικήματα κατασκοπείας και πέρασε 18 χρόνια στη φυλακή.

Παρά τις αποκαλύψεις, η επίσημη πολιτική δεν άλλαξε, σύμφωνα με το CNN.

Σήμερα, σύμφωνα με την οργάνωση Nuclear Threat Initiative, που επικαλείται το CNN, το Ισραήλ εκτιμάται ότι διαθέτει περίπου 90 πυρηνικές κεφαλές, χωρίς να έχει υπογράψει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων.

Το Ιράν αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού

Η παλιά συμφωνία δοκιμάζεται πλέον από μια εντελώς διαφορετική γεωπολιτική πραγματικότητα.

Ο πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, οι πυρηνικές φιλοδοξίες της Τεχεράνης και η προοπτική αμερικανοσαουδαραβικής πυρηνικής συνεργασίας δημιουργούν νέα δεδομένα.

Ο ειδικός σε θέματα μη διάδοσης πυρηνικών όπλων Τζέιμς Άκτον, του Carnegie Endowment for International Peace, εκτιμά μιλώντας στο CNN ότι υπάρχει πιθανότητα 50% το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο μέσα στα επόμενα τρία χρόνια.

Την ίδια στιγμή, η Σαουδική Αραβία έχει προειδοποιήσει ότι θα επιδιώξει και η ίδια την απόκτηση πυρηνικών όπλων εάν το πράξει η Τεχεράνη.

Η αμερικανική σιωπή αρχίζει να σπάει

Ο Δημοκρατικός βουλευτής Χοακίν Κάστρο χαρακτηρίζει την αμερικανική πολιτική πυρηνικής ασάφειας «απερίσκεπτη και επικίνδυνη».

Το ερώτημά του είναι απλό αλλά εκρηκτικό: Πώς μπορούν οι ΗΠΑ να πολεμούν στο πλευρό του Ισραήλ χωρίς να υπάρχει δημόσια σαφήνεια για τις κόκκινες γραμμές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη χρήση πυρηνικών όπλων;

Τον Ιούνιο, ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παραδέχθηκε ενώπιον του Κογκρέσου ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου θεωρεί πως το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά, αλλά ούτε το Ισραήλ ούτε οι ΗΠΑ το αναγνωρίζουν επισήμως.

Ο καθηγητής του Georgetown Μάθιου Κρένιγκ προειδοποιεί, πάντως, ότι μια επίσημη παραδοχή θα μπορούσε να πυροδοτήσει πυρηνική κούρσα εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή.

Naftemporiki.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις7 λεπτά πριν

Από τη Δυτική Σαχάρα έως τον Λίβανο: Οι κρυφοί κίνδυνοι της εξάρτησης από τις ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ

Ένα αμερικανικό προσχέδιο ψηφίσματος που ευνοούσε το Σχέδιο Αυτονομίας του Μαρόκου και πρότεινε την αντικατάσταση της αποστολής διεξαγωγής δημοψηφίσματος από...

GEOPOLITICO37 λεπτά πριν

Εύκολα η Αίγυπτος μπορεί να ξαναδώσει τα φώτα της στον ευρωπαϊκό πολιτισμό!

Χρήστος Κηπουρός: «Το ταξίδι του αφρικανικού ήλιου στη Γηραιά Ήπειρο μέσω του "Κρητικού Ελλήσποντου". Plan b. Η ηλεκτρική λεωφόρος ALEX...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Η ηλεκτρική διασύνδεση Αφρικής Ευρώπης! Κλειδί ο γεωστρατηγικός άξονας Ελλάδας-Αιγύπτου

Αγαπητές και αγαπητοί πολίτες, έχετε ήδη δει τα πέντε κείμενα με τους χάρτες τους, που ανάρτησε ο διευθυντής του SITE...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Ένα το καλώδιο GSI, και άλλα τριάντα της δέσμης ALEX. Τουρκία καληνύχτα!

Χρήστος Κηπουρός: «Γιατί ο Φιντάν μας "προσφέρει" ρεύμα; Ο πανικός της Άγκυρας για τη διαφαινόμενη Κεντρική γεωοικονομικά πλατεία του πλανήτη...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Ένα ριζωμένο σε θάλασσα δένδρο, ανθοφορεί στην Ευρώπη: Η δέσμη ηλεκτρικών καλωδίων!

Χρήστος Κηπουρός: «Το μέγιστο γεωοικονομικό bypass της Τουρκίας. Γέφυρα που όχι μόνο ΕΝΏΝΕΙ γεωγραφικά και ενεργειακά Αίγυπτο με Ελλάδα και...

Δημοφιλή