Άμυνα
Οι ρίζες της Piaggio! Από τον Rinaldo Piaggio στους μυθικούς σχεδιαστές Giovanni Pegna και ο Giuseppe Gabrielli
Η μεγάλη κατασκευαστικη προ ιστορία της PIAGGIO αποτελεί όρος ολόκληρο μπροστά στη νεοφανη BAYKAR η οποία λειτουργεί περισσοτερο ως συναρμολογητης μηχανικα και παρά τις ηλεκτρονικες προοδους της τα προ ι οντα της έχουν ηττηθει κατά κρατος από την ΡΩΣΣΙΚΗ αντεπίθεση στην Ουκρανία.
Στην παράδοσή της PIAGGIO προσφευγει για λύσεις και αντιδοτα στις αδυναμιες των παραγωγων της σε πολυμηνους πόλεμους όπου οι ηλεκτρονικες αντεπιθεσεις ζημιωνουν πολλά σχεδια drones.
………………..
Η εταιρεία Rinaldo Piaggio SpA ιδρύθηκε στο Sestri Ponente της Γένοβας της Ιταλίας το 1884. Αρχικά, η εταιρεία ασχολήθηκε με τον εξοπλισμό υπερωκεάνιας και την κατασκευή τροχαίου υλικού για την αναπτυσσόμενη ιταλική σιδηροδρομική υποδομή γύρω στα τέλη του αιώνα. . Από τα οικονομικά κέρδη που είχε αποκομίσει από αυτές τις βιομηχανίες, ο Rinaldo Piaggio μπόρεσε να κατασκευάσει ένα μεγάλο εργοστάσιο με έδρα στη Finale Marina ή Finalmarina το 1906. Το 1915 η εταιρεία εξαγόρασε την Officine Aeronautiche Francesco Oneto και άρχισε να παράγει υλικά για την αεροναυπηγική βιομηχανία.
Η δεκαετία του 1920 ήταν μια ιδιαίτερα ταραχώδης και σημαντική περίοδος στην ιστορία της εταιρείας. Η Piaggio Aero έφερε δύο νέους αεροναυπηγούς μηχανικούς , τον Giovanni Pegna και τον Giuseppe Gabrielli , οι οποίοι και οι δύο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του αεροναυπηγικού τομέα της Piaggio. Ο Penga και ο Gabrielli συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν πολυάριθμες τεχνικές λύσεις σε προβλήματα της αεροπορίας. για να υποστηρίξουν την αεροδυναμική τους έρευνα, το 1928, η Piaggio ολοκλήρωσε μια νέα αεροδυναμική σήραγγα .
Ο Giovanni Pegna και ο Giuseppe Gabrielli
Οι μεγάλοι πρωτοποροι της Piaggio
Ο Τζουζέπε Γκαμπριέλι
Ο Τζουζέπε Γκαμπριέλι (26 Φεβρουαρίου 1903 – 29 Νοεμβρίου 1987) ήταν Ιταλός μηχανικός αεροναυπηγών . Είναι διάσημος ως ο σχεδιαστής πολλών ιταλικών στρατιωτικών αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών Fiat G.50 Freccia και G.55 του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου .
Ο Giuseppe Gabrielli γεννήθηκε στην Καλτανισέτα της Σικελίας και σπούδασε στο Politecnico di Torino και στο Technische Hochschule του Άαχεν της Γερμανίας υπό τον Theodore von Kármán . Ο Gabrielli ξεκίνησε τη δουλειά του ως σχεδιαστής στην Piaggio , αλλά σύντομα κλήθηκε στη FIAT από τον Giovanni Agnelli για να ηγηθεί του τμήματος αεροναυπηγικής του.
Ο Gabrielli σχεδίασε 142 αεροσκάφη, όλα με το αρχικό του, συμπεριλαμβανομένων των G.50, G.55, G.80 (ένα από τα πρώτα αεροσκάφη που σχεδιάστηκαν στην Ιταλία), το Aeritalia G.91 , το οποίο κέρδισε έναν διαγωνισμό για ένα πρότυπο ΝΑΤΟ μαχητικό τη δεκαετία του 1950 και το G.222 , ένα στρατιωτικό μεταφορικό αεροπλάνο, του οποίου η σχεδίαση εξελίχθηκε αργότερα στο C-27J Spartan (με προσθήκη νέων κινητήρων και νέων αεροηλεκτρονικών συστημάτων στο πλαίσιο του αεροσκάφους).
Ο Gabrielli τιμήθηκε με το Ludwig-Prandtl-Ring από τη Deutsche Gesellschaft für Luft- und Raumfahrt (Γερμανική Εταιρεία Αεροναυτικής και Αστροναυτικής) για «εξαιρετική συμβολή στον τομέα της αεροδιαστημικής μηχανικής» το 1967.
Πέθανε στο Τορίνο το 1987.
Τζιοβάνι Πέγκνα
Ο Giovanni Pegna (4 Ιανουαρίου 1888 – 19 Μαΐου 1961) ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στην ανάπτυξη της ιταλικής αεροπορίας. Ήταν επικεφαλής του κατασκευαστικού τμήματος της Piaggio και αργότερα της Officine Meccaniche Reggiane , υποδιαίρεσης του Caproni .
Βιογραφία
Ο Giovanni Pegna γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1888. Στα νιάτα του, έλκεται από τις πρωτοποριακές αεροπορικές δραστηριότητες στις αρχές του 20ου αιώνα. Σε ηλικία 16 ετών, το 1904, κατασκεύασε μια σειρά μοντέλων κλίμακας από έλικες και ανεμόπτερα . Την επόμενη χρονιά, το 1905, γράφτηκε στη Ναυτική Ακαδημία στο Λιβόρνο όπου, μετά από έξι χρόνια, αποφοίτησε από τη ναυπηγική . Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε το αεροναυτικό του πάθος και η διατριβή του ήταν μια μελέτη για τη διαμήκη ευστάθεια που εφαρμόστηκε στα αεροσκάφη.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Φεύγοντας από την ακαδημία, ο Pegna τοποθετήθηκε στο Ναυτικό Οπλοστάσιο της Λα Σπέτσια , όπου είχε την ευκαιρία να βιώσει την πρώτη του πτήση ως παρατηρητής σε μια διθέσια αναγνώριση [υδροπλάνο]. Η εμπειρία από την πτήση έδωσε στον Pegna μια έμπνευση για να πραγματοποιήσει τα δύο πρώτα από τα έργα του εκείνα τα πρώτα χρόνια – δύο υδροπλάνα, αν και αυτά παρέμειναν μόνο στο επίπεδο σχεδιασμού του έργου.
Ο Pegna έγινε υπεύθυνος για την ίδρυση του τμήματος υδροπλάνων, αρχικά στο Πέζαρο , και στη συνέχεια μετακόμισε στο Πόρτο Κορσίνι , το Μπρίντιζι και τον Τάραντα . Συνειδητοποίησε τη δυνατότητα χρήσης υδροπλάνων ως επιθετικών αεροσκαφών εξοπλισμένα με τορπίλη . Αν και διεξήγαγε κάποιες δοκιμές επίδειξης, η ιδέα του δεν υποστηρίχθηκε από τους ανωτέρους του.
Το 1915 η Pegna μεταφέρθηκε στο Μιλάνο , ανατέθηκε στην επίβλεψη των εργασιών από εταιρείες αεροναυπηγικής , οι οποίες επιταχύνθηκαν στον τεχνολογικό σχεδιασμό και την παραγωγή λόγω της έκρηξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου . Η άμεση επαφή με την παραγωγή αεροσκαφών του επέτρεψε να πραγματοποιήσει τρία νέα έργα, ένα υδροπλάνο και δύο τετρακινητήρια αεροσκάφη. Η κατασκευή του πρώτου πρωτοτύπου ανατέθηκε από την Isotta Fraschini και η Pegna συνέχισε την ανάπτυξή της ακόμη και μετά την ακύρωση της επίσημης παραγγελίας. Οι στρατιωτικές αρχές πίστεψαν ότι η απόφαση της εταιρείας είχε επηρεαστεί άμεσα από την Pegna, και ως αποτέλεσμα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε τρεις μήνες σύλληψη για ανυπακοή .
Το 1917 ο Pegna συνέχισε την αεροναυτική του έρευνα σχεδιάζοντας ένα αεροσκάφος κατάλληλο για στρατοσφαιρική πτήση, ενώ του ανατέθηκε η τεχνική διεύθυνση της Πολεμικής Αεροπορίας. Αυτό το έργο, ωστόσο, δεν θεωρήθηκε σημαντικό για στρατιωτικές χρήσεις και δεν επιδιώχθηκε. Στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Pegna εγκατέλειψε το ιταλικό ναυτικό, παίρνοντας άδεια το 1919 με το στρατιωτικό βαθμό του ταγματάρχη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1922 ο κόμης Giovanni Bonmartini έπεισε τον Pegna να δημιουργήσει την εταιρεία κατασκευής Pegna-Bonmartini. Την ίδια χρονιά ο Pegna άρχισε να σχεδιάζει ένα προηγμένο στρατιωτικό αεροσκάφος, ένα μαχητικό συμπαγών διαστάσεων.
Με 4 ξεχωριστά πτερύγια προπέλας που κινούνται με γρανάζια. Δεν χτίστηκε ποτέ.
1923
Fiat A.12 bis
Εμπορικό υδροπλάνο διπλάνο με 16 κινητήρες υπερατλαντικού τύπου, συνολικού βάρους 55 τόνων και 20 τόνων ωφέλιμο φορτίο.
PBN
1922
Hispano-Suiza 300 ίππων
Τετρακινητήριο νυχτερινό βομβαρδιστικό διπλάνο ικανό να πετάξει σε υψόμετρο 8.000 m. Αγορασμένο από τον Επίτροπο της Πολεμικής Αεροπορίας έγινε το Piaggio P.3 με κινητήρες SPA 6A .
PBN Μεγάλο υψόμετρο
1922
Hispano-Suiza 300 ίππων
Τετρακινητήριο νυχτερινό βομβαρδιστικό διπλάνο μεγάλου υψομέτρου ικανό να πετάξει σε υψόμετρο 8.000 m με μονό συμπιεστή για όλους τους κινητήρες. Ικανότητα 240 km/h.
Ροντίν
1923
ABC 3 1/2 ίπποι
Μικρό υπερελαφρύ μονοθέσιο τουριστικό αεροπλάνο, δοκιμασμένο με επιτυχία από τον Renato Donati , που δεν παρήχθη ποτέ μαζικά.
Ροντόνε
1923
ABC 3 1/2 ίπποι
Όπως το Rondine αλλά διθέσιο, έγινε το Piaggio P.1 .
Το 1923, όταν το πρωτότυπο βρισκόταν ήδη σε προηγμένη κατάσταση κατασκευής, ο Rinaldo Piaggio , ιδιοκτήτης της Piaggio Aero Industries , που μέχρι τότε ασχολούνταν με τη ναυτική διακόσμηση και τον σιδηροδρομικό εξοπλισμό, αποφάσισε να διαφοροποιήσει περαιτέρω τις δραστηριότητές του προσλαμβάνοντας την Pegna για την ανάπτυξη της αεροπορικής βιομηχανίας. . Μπροστά στην αντίθεση του Bonmartini να εγκαταλείψει τη σύντροφό του, ο Piaggio ανέλαβε πλήρως την εταιρεία.
Τα επόμενα χρόνια η Pegnae συνέχισε να εργάζεται ως σχεδιαστής. Ως τεχνικός διευθυντής της Piaggio, συνέχισε να σχεδιάζει διάφορα μοντέλα, κυρίως υδροπλάνα, συμπεριλαμβανομένου του Piaggio p.6 .
Το 1936 μετακόμισε στο Reggiane (ομάδα Caproni ).
Ο Pegna είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα αντισυμβατικά του σχέδια αεροσκαφών για την εποχή, όπως τα υδροπλάνα Piaggio P.7 που σχεδιάστηκαν το 1928 για να διαγωνιστούν στο τρόπαιο Schneider και η πτέρυγα πτήσης με μεγάλη εμπειρία στην «αεροπορική πόλη» της Guidonia ( DSSE ) σε όλη την προ- πόλεμος.Άλλα ενδιαφέροντα έργα του ήταν τα Piaggio P.32 και Caproni-Reggiane Ca.405 C.
Το 1938, ο γερουσιαστής Rinaldo Piaggio πέθανε σε ηλικία 71 ετών, τερματίζοντας έτσι την εποχή Rinaldo Piaggio. Την ίδια χρονιά, η εταιρεία ολοκλήρωσε την κατασκευή του νέου βαρέος βομβαρδιστικού Piaggio P.108 , του πρώτου τετρακινητήριου αεροσκάφους της.
Για λόγους εμπορικους και άλλους η PIAGGIO αποφεύγει να αναφερει στη ΣΤΗΡΙΞΗ της στο καθεστως Μουσολινι. Μετά από έρευνα παρουσιαζουμε το μεγάλο της επίτευγμα του Β Παγκόσμιου Πολέμου το βαρυ της βομβαρδιστικο.
Το Ιταλικό βομβαρδιστικο Piaggio P.108 Heavy Bomber
Το Piaggio P.108 ήταν το μόνο βαρύ τετρακινητήριο βομβαρδιστικό που είχε υπηρεσία με την Regia Aeronautica κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολύ λίγα κατασκευάστηκαν για να παίξουν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο. Η έκδοση βομβαρδιστικού αναγνωρίστηκε ως Piaggio P108B και η Piaggio κατασκεύασε μόλις 24 μονάδες. Το P.108 ήταν ένα εξ ολοκλήρου μεταλλικό μονοπλάνο με χαμηλά φτερά με αναδιπλούμενο πλαίσιο. Ο κινητήρας Piaggio P.108 αποτελούνταν από τέσσερις ακτινωτούς κινητήρες Piaggio P.XII 1.350 ίππων. Το Piaggio P.108 ήταν ένα ακριβό αεροσκάφος στην κατασκευή και κόστιζε 3 φορές περισσότερο από το SM.79 Sparviero .
Το Piaggio P108 ήταν ένα εντυπωσιακό ιταλικό Heavy Bomber με πολλές τεχνολογικές καινοτομίες.
Το πρώτο πρωτότυπο ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1939 και περιείχε πολύ προηγμένο αμυντικό οπλισμό για την εποχή του. Ο οπλισμός του αεροσκάφους περιελάμβανε δύο πολυβόλα των 7,7 mm, ένα πολυβόλο των 12,7 mm στον κάτω πυργίσκο και ένα παρόμοιο όπλο στο μύτη. Το P108 διέθετε επίσης κάποια καινοτόμο τεχνολογία, όπως δύο τηλεχειριζόμενους διπλούς πυργίσκους πυροβόλων όπλων στις εξωτερικές ατράκτους του κινητήρα. Το Boeing B-29 Superfortress ήταν το πρώτο συμμαχικό βομβαρδιστικό με παρόμοιο οπλισμό αλλά αναπτύχθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα. Το φορτίο βόμβας του Piaggio αποτελούνταν από 7.700 λίβρες που στεγάζονταν εσωτερικά στον κόλπο της βόμβας.
Το P.108B σε δράση
Η μόνη μονάδα της Regia Aeronautica που πέταξε ποτέ με το P.108B ήταν η 274η Ομάδα Βομβαρδισμού Μεγάλης Εμβέλειας (274a Squadriglia ) . Αυτή η μονάδα σχηματίστηκε τον Μάιο του 1941 μετά το πρώτο αεροσκάφος που βγήκε από τις γραμμές συναρμολόγησης. Η εκπαίδευση του πληρώματος διήρκεσε πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και τον Ιούνιο του 1942 το 274ο τέθηκε σε λειτουργία. Το P.108B πραγματοποίησε βομβαρδιστικούς εξόδους στο Γιβραλτάρ, το Bône, το Αλγέρι, το Blinda, το Philippeville, το Maison Blanche, το Oran και τη Σικελία.
Παραλλαγές Piaggio P108
Το Piaggio P108 είχε τέσσερις παραλλαγές.
Piaggio P.108A (Artiglieri): Το P108A είχε αντιναυτιλιακή αποστολή. Ο οπλισμός περιελάμβανε ένα πυροβόλο των 102 χλστ. στη μύτη και έως τρεις τορπίλες. Η Piaggio κατασκεύασε ένα P108A.
Piaggio P.108B (Bombardiere): Η Piaggio κατασκεύασε 24 από αυτά τα Heavy Bomber. Δείτε τις προδιαγραφές παρακάτω.
Piaggio P.108C (Civile): Η Piaggio κατασκεύασε έξι από αυτά τα αεροσκάφη. Αυτή η παραλλαγή είχε ευρύτερη άτρακτο και σχεδιάστηκε για να μεταφέρει 32 επιβάτες.
Piaggio P.108T (Transporto): Αυτή η παραλλαγή μπορούσε να μεταφέρει δύο αποσυναρμολογημένα Macchi C.200 , 60 στρατιώτες, οκτώ τορπίλες ή 13 τόνους φορτίου. Κατασκευάστηκαν λίγο πάνω από 1
Οι δύο τελευταίες εκδόσεις ήταν ικανές να μεταφέρουν επιβάτες ή φορτίο. Η Regia Aeronautica σπάνια χρησιμοποιούσε τα αεροσκάφη P108C και P108T. Η κύρια θα γινόταν η γερμανική Luftwaffe.
Μια έγχρωμη φωτογραφία του P108 Heavy Bomber.
Μετά την ιταλική ανακωχή τον Σεπτέμβριο του 1943, η Luftwaffe κατέλαβε και τα δεκαπέντε P.108C και P.108T που κατασκευάστηκαν. Το αεροσκάφος εντάχθηκε στο Luftlotte 2 και χρησιμοποιήθηκε στο ρωσικό μέτωπο. Ήταν πολύ αξιόπιστοι και είχαν επίσης καλή απόδοση στην εκκένωση της Κριμαίας το 1944.
Το Piaggio P108 ήταν πολύπλοκο σχέδιο και δύσκολο να κατασκευαστεί σε μεγάλους αριθμούς.
Το 1948, η Piaggio εκτόξευσε το Piaggio P.136 , ένα δικινητήριο υδροπλάνο που λειτουργούσε από την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία και διάφορους άλλους αερομεταφορείς, συχνά σε ικανότητα σύνδεσης/θαλάσσιας μεταφοράς. Η εταιρεία επωφελήθηκε επίσης από την αυξημένη ζήτηση για βασική εκπαίδευση αεροσκαφών. κατά τη διάρκεια του 1953, η γερμανική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 265 εκπαιδευτές Piaggio P.149 . Μέχρι το 1957, η Piaggio είχε αναπτύξει επίσης το Piaggio P.166 , ένα δικινητήριο ελαφρύ μεταφορικό αεροσκάφος, το οποίο εμπορευόταν και παρήχθη για στρατιωτικούς πελάτες και πολιτικό προσωπικό σε όλο τον κόσμο.
ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ PIAGGIO ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ Η BAYKAR
Η μεγάλη κατασκευαστικη προ ιστορία της PIAGGIO αποτελεί όρος ολόκληρο μπροστά στη νεοφανη BAYKAR η οποία λειτουργεί περισσοτερο ως συναρμολογητης μηχανικα και παρά τις ηλεκτρονικες προοδους της τα προ ι οντα της έχουν ηττηθει κατά κρατος από την ΡΩΣΣΙΚΗ αντεπίθεση στην Ουκρανία.
Στην παράδοσή της PIAGGIO προσφευγει για λύσεις και αντιδοτα στις αδυναμιες των παραγωγων της σε πολυμηνους πόλεμους όπου οι ηλεκτρονικες αντεπιθεσεις ζημιωνουν πολλά σχεδια drones
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ
GEOPOLITICO
Μάχη εις Βάθος! Η Θεολογία της Ισχύος
Δεν είναι μια ιστορική μέθοδος εγκλωβισμένη στην εποχή των τεθωρακισμένων αλλά ένας τρόπος να αντιλαμβανόμαστε τον πόλεμο ως σύγκρουση σύνθετων συστημάτων. Άρθρο του Κωνσταντίνου Γρίβα.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας
Εισαγωγή: Τα θεολογικά αόρατα θεμέλια της στρατιωτικής επιστημολογίας
Η πολεμική τέχνη και επιστήμη δεν αναπτύσσεται ποτέ σε πολιτισμικό κενό. Αντιθέτως, τα στρατιωτικά δόγματα, οι στρατηγικές έννοιες και οι μέθοδοι διαχείρισης της βίας αποτελούν την άμεση, υλική απόληξη των βαθύτερων οντολογικών, γνωσιολογικών και θεολογικών παραδοχών ενός πολιτισμού.
Η δυτική στρατιωτική παράδοση, από τον Jomini και τον Alfred Thayer Mahan μέχρι το γερμανικό Schwerpunkt και τη νατοϊκή έννοια του Center of Gravity (Κέντρου Βάρους), δεν συνιστά μια απλή, «αντικειμενική» οργάνωση της ισχύος στο πεδίο. Αποτελεί τη στρατιωτική μετάφραση της δυτικής νοησιαρχίας, της οντολογίας της ισχύος και μιας διάχυτης, υπόγειας εσχατολογίας.
Χρησιμοποιώντας ως ερμηνευτικό εργαλείο τη φιλοσοφική και θεολογική σκέψη του π. Νικολάου Λουδοβίκου, ιδιαίτερα την κριτική του στη δυτική κλειστή πνευματικότητα, τη Θεολογία της Ισχύος και τη νοησιαρχική υποταγή του Είναι στο ανθρώπινο υποκείμενο το παρόν δοκίμιο επιχειρεί να εξετάσει το δυτικό νευτώνειο παράδειγμα (paradigm) πολέμου ως αποτέλεσμα μιας γεωπολιτισμικής μηχανικής τα αόρατα θεμέλια της οποίας βρίσκονται στις γνωσίες και κοσμοαντιλήψεις που δημιούργησε ο λεγόμενος Δυτικός Χριστιανισμός. Παράλληλα, το θέτει σε ριζική αντίθεση με τη ρωσοσοβιετική στρατηγική παράδοση, η οποία, ακόμη και στην «ανθρωποθεϊκή» σοβιετική της εκδοχή, διατήρησε μια οργανική, πλουραλιστική και εγγενώς «χαοπλεξική» (ChaoPlexic) αντίληψη για την τέχνη του πολέμου.
1. Το Δυτικό Τρίπτυχο: Νοησιαρχία, Εσχατολογικό Σημείο και Καθυπόταξη
Στο έργο του, ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος αναλύει πώς η δυτική νεωτερικότητα, εκκινώντας από το καρτεσιανό cogito και φτάνοντας στον γερμανικό ιδεαλισμό, εγκλωβίστηκε σε μια «κτητική συνείδηση». Η νόηση στη δυτική παράδοση παύει να είναι μια σχέση κοινωνίας με το οντολογικό βάθος του κόσμου και μετατρέπεται σε ένα εργαλείο εννοιοκρατικής αδράνειας και καθυπόταξης. Το ανθρώπινο υποκείμενο αυτοανακηρύσσεται σε κυρίαρχο της πραγματικότητας, πιστεύοντας ότι μπορεί να αναγάγει τα πάντα σε λογικά αρχιτεκτονήματα, ελεγχόμενα πλήρως από την ανθρώπινη διάνοια και την ανθρώπινη βούληση.
Αυτή η νοησιαρχική ψευδαίσθηση του απόλυτου ελέγχου μεταφέρεται αυτούσια στη δυτική «επιστήμη του πολέμου» μέσω ενός νευτώνειου μηχανιστικού παραδείγματος. Η «κυρίαρχη μεταφορά» (dominant metaphor) σε αυτό το επιστημολογικό παράδειγμα είναι ένας κόσμος – ρολόι. Δηλαδή ένα μηχανικό σύστημα απόλυτης αιτιοκρατίας, όπου όταν γυρίσει ένας τροχός αυτός θα γυρίσει έναν γρανάζι, το οποίο με τη σειρά του θα γυρίσει έναν άλλο τροχό κοκ και εν τέλει θα λάβεις ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα είναι το ίδιο κάθε φορά που θα ακολουθείται αυτή η διαδικασία. Άρα, αν κάνεις τις προβλεπόμενες κινήσεις πάντα θα έχεις το αποτέλεσμα που επιθυμείς. Έτσι, ο πόλεμος αντιμετωπίζεται ως μια προβλέψιμη μηχανή, ο εχθρός ως ένα στατικό αντικείμενο, και το πεδίο μάχης ως ένα «γεωγραφικό κουτί».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η δυτική στρατηγική συγκροτεί ένα συγκεκριμένο τρίπτυχο:
Α. Κατανόηση της Πραγματικότητας (Νοησιαρχία/Ρασιοναλισμός): Η ακλόνητη πίστη ότι ο στρατιωτικός νους μπορεί να χαρτογραφήσει πλήρως το πεδίο, να εξαλείψει την αβεβαιότητα μέσω των πληροφοριών και να μετατρέψει το χάος σε γραμμική εξίσωση.
Β. Το Κρίσιμο/Εσχατολογικό Σημείο: Εδώ εκδηλώνεται η υπόγεια εσχατολογία του δυτικού πολιτισμού. Η εμμονή της Δύσης με την «αποφασιστική μάχη» (decisive battle), το Schwerpunkt (σημείο εστίασης) και το Center of Gravity (Κέντρο Βάρους) αντανακλούν τη θεολογική αναζήτηση μιας «τελικής λύσης». Η Δύση πιστεύει ότι υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο, ένα μυστικό κλειδί του εχθρικού συστήματος. Αν ο στρατηγός καταφέρει να εντοπίσει αυτό το οντολογικό θεμέλιο του εχθρού, ο πόλεμος θα λυθεί ακαριαία, εσχατολογικά, και η ιστορία θα ηρεμήσει.
Γ. Καθυπόταξη διά της Ισχύος: Μόλις εντοπιστεί το εσχατολογικό σημείο, η Δύση ρίχνει εκεί όλη τη συντριπτική, υλική της ισχύ (Mass). Είναι η βίαιη καθυπόταξη του φαινομένου από το κυρίαρχο υποκείμενο. Η «Μάχη των Καννών» του Σλίφεν, η διάσπαση του Γκουντέριαν στο Σεντάν το 1940, ή το νατοϊκό δόγμα “Shock and Awe” (Σοκ και Δέος) αποτελούν την απόλυτη έκφανση αυτού του μυστικισμού της ισχύος.
2. Η Ρωσο-Σοβιετική Αντίθεση: Ρευστότητα, Προσαρμοστικότητα και η Αποδοχή του Χάους
Απέναντι σε αυτό το δυτικό, αρχιτεκτονικό μοντέλο, η ρωσική και μετέπειτα σοβιετική στρατιωτική σκέψη λειτούργησε πάνω σε ένα εντελώς διαφορετικό επιστημολογικό παράδειγμα. Όπως επισημαίνει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, η ανατολική/πατερική οντολογία δεν αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως μια κλειστή, κτητική δομή, αλλά ως ένα γίγνεσθαι-εν-κοινωνία, μια ρευστή και δυναμική πραγματικότητα.
Αυτή η πολιτισμική διαίσθηση επέτρεψε στους Ρώσους στρατιωτικούς θεωρητικούς να αναπτύξουν ένα μοντέλο που σήμερα αναγνωρίζεται ως Χαοπλεκτικό (Chaoplexity).
Από την «Επιστήμη της Νίκης» του Σουβόροφ μέχρι το δόγμα της Μάχης εις Βάθος (Deep Battle) του Έλληνα Τριανταφύλλοφ, η ρωσική σχολή απέρριψε τη δυτική νοησιαρχία και την εμμονή με το ένα «αποφασιστικό σημείο»:
Το Πλουραλιστικό Πεδίο: Οι Ρώσοι κατάλαβαν ότι το «αποφασιστικό σημείο» δεν υπάρχει εκ των προτέρων μέσα στο χάος του πολέμου. Είναι μια αυταπάτη. Οι Διαδοχικές Επιχειρήσεις (Consecutive Operations) σε Ευρύ Μέτωπο (Μπρουσίλοφ) και η Μάχη εις Βάθος (Τριανταφύλλοφ) αποτελούν την παραδοχή ότι το πεδίο είναι ένα Πολύπλοκο Προσαρμοστικό Σύστημα.
Η Λογική της Ανάδυσης (Emergence): Αντί ο στρατηγός να επιβάλλει βίαια ένα προκατασκευασμένο γραμμικό πλάνο, ο ρωσικός στρατός πιέζει ταυτόχρονα και διαδοχικά ολόκληρη τη δομή του εχθρού στον Χρόνο. Οι Ρώσοι περιμένουν τη ρωγμή να αναδυθεί οργανικά από το ίδιο το χάος. Δεν ψάχνουν το Κέντρο Βάρους (Center of Gravity) για να το χτυπήσουν μετωπικά. Αντίθετα, προκαλούν τέτοια εντροπία στο σύστημα του εχθρού, ώστε το Κέντρο Βάρους του να καταρρεύσει μόνο του λόγω εσωτερικής αστάθειας. Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι ένας από τους οξυδερκείς θεωρητικούς του πολέμου στη Δύση, ο John Boyd, που έχει καθιερώσει το μοντέλο του κύκλου OODA (Observe, Orient, Decide, Act) έθετε τη δημιουργία εντροπίας στο εχθρικό σύστημα ως βασική στοχοθέτηση.
Πρωτοβουλία από τα Κάτω (Αυτο-οργάνωση): Ενώ η δυτική νοησιαρχία τείνει προς τη μικροδιοίκηση (micromanagement) για να διατηρήσει τον έλεγχο, η ρωσική παράδοση (ξεκινώντας από τον Σουβόροφ) επενδύει στην εκπαίδευση του απλού στρατιώτη να ενεργεί αυτόνομα. Στο χαοπλεκτικό μοντέλο, η επιβίωση επιτυγχάνεται μέσω της αυτο-οργάνωσης των μικρών μονάδων στο πεδίο, και όχι μέσω των άκαμπτων διαταγών ενός κεντρικού αρχηγείου.
3. Η Σχετικότητα του Χώρου: Η Εξαίρεση του Ναπολέοντα
Η δυτική εμμονή με το «γεωγραφικό κουτί» θεωρεί ορισμένες καταστάσεις ως απόλυτα μειονεκτήματα με βάση τους κανόνες της γεωμετρίας. Για παράδειγμα, ο «εγκλωβισμός» μιας δύναμης ανάμεσα σε δύο εχθρικές στρατιές (στρατηγική περικύκλωση) θεωρείται γραμμικά ως βέβαιη ήττα.
Ωστόσο, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο οποίος λειτούργησε ως μια προ-χαοπλεξική διάνοια που έσπασε τα νευτώνεια στερεότυπα της εποχής του, απέδειξε ότι ο Χώρος είναι σχετικός, όταν κυριαρχείς στον Χρόνο. Μέσα από τη Στρατηγική των Εσωτερικών Γραμμών, ο Ναπολέων μετέτρεπε τη γεωγραφική περικύκλωση σε θριαμβευτικό πλεονέκτημα.
Χρησιμοποιώντας ένα καταιγιστικό χρονικό Tempo, ο Γάλλος αυτοκράτορας χτυπούσε τον πρώτο εχθρό με όλη του την ισχύ, τον διέλυε, και προτού ο δεύτερος εχθρός προλάβει να επεξεργαστεί την πληροφορία και να αντιδράσει, είχε ήδη στραφεί εναντίον του. Ο Ναπολέων συμπίεζε τον χρόνο τόσο βίαια, που «βραχυκυκλώνε» τον κύκλο OODA των αντιπάλων του, αποδεικνύοντας ότι μικροί, αστάθμητοι και δυναμικοί παράγοντες μπορούν να ανατρέψουν οποιοδήποτε στατικό, αρχιτεκτονικό πλάνο.
4. Η Επιχειρησιακή Ήττα της Δυτικής Ψευδαίσθησης
Συμπερασματικά, η δυτική πολεμική επιστήμη παραμένει βαθιά εγκλωβισμένη στη «θεολογία της ισχύος» και τη νοησιαρχική ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή και η πληροφοριακή κυριαρχία μπορούν να καταργήσουν το χάος του πολέμου. Έννοιες όπως το Schwerpunkt και το Center of Gravity, παρά την τακτική τους χρησιμότητα, φέρουν το οντολογικό βάρος μιας εσχατολογικής αναζήτησης που αρνείται να δεχθεί τη μη-γραμμικότητα της ιστορικής πραγματικότητας.
Αντιθέτως, η ρωσο-σοβιετική σχολή, αλλά εν μέρει και η γερμανική, χάρη στην επιρροή του Ρομαντισμού και σήμερα η Ισραηλινή εναρμονισμένες με μια πιο ανοιχτή, σχεσιακή και δυναμική οντολογία, αποδέχθηκαν το Χάος ως το φυσικό περιβάλλον του πολέμου. Δεν επεδίωξαν τη χειρουργική «τελική» μάχη, αλλά τη διαρκή, χρονική ροή των επιχειρήσεων.
Στους πολέμους του 21ου αιώνα, όπου τα drones, ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η Τεχνητή Νοημοσύνη συμπιέζουν τον χρόνο σε κλάσματα δευτερολέπτου, το δυτικό, νευτώνειο αρχιτεκτόνημα του απόλυτου ελέγχου καταρρέει. Η νίκη δεν ανήκει πλέον σε αυτόν που κατέχει την επαρκή υλική ισχύ για να πλήξει ένα υποτιθέμενο «κρίσιμο σημείο», αλλά σε αυτόν που διαθέτει την ευελιξία να πλοηγηθεί μέσα στο Χάος, μετατρέποντας τον Χρόνο στο απόλυτο στρατηγικό του όπλο.
5. Η Ουκρανία και η κρίση των μεγάλων σχηματισμών μάχης
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έδειξε ότι το πεδίο της μάχης γίνεται ολοένα περισσότερο διαφανές. Drones, θερμικοί αισθητήρες, δορυφορικές εικόνες, ηλεκτρονική επιτήρηση και δικτυωμένα πυρά καθιστούν τις μεγάλες συγκεντρώσεις δυνάμεων εξαιρετικά ευάλωτες. Η παραδοσιακή μηχανοκίνητη σφήνα κινδυνεύει να εντοπιστεί και να προσβληθεί πριν αποκτήσει την αναγκαία ορμή.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει το τέλος της Μάχης εις Βάθος αλλά ότι πρέπει να αλλάξει η μορφή της.
Οι δυνάμεις διασπείρονται σε μικρότερα στοιχεία, ενώ τα αποτελέσματά τους επανασυγκεντρώνονται μέσω δικτύων. Μικρές ομάδες εφόδου, drones αναγνώρισης και προσβολής, περιπλανώμενα πυρομαχικά, ηλεκτρονικός πόλεμος, πυροβολικό και μη επανδρωμένα χερσαία συστήματα μπορούν να ενεργούν ως μέρη ενός ενιαίου, κατανεμημένου σχηματισμού.
Η νέα αρχή είναι: διασπορά των δυνάμεων στον χώρο, συγκέντρωση των αποτελεσμάτων στον χρόνο.
Δεν πρόκειται λοιπόν για πλήρη αποκέντρωση ούτε για κατάργηση της μάζας. Η μάζα επιστρέφει με διαφορετική μορφή. Επιστρέφει ως μεγάλος αριθμός αισθητήρων, πυρομαχικών, ψευδών στόχων, αυτόνομων συστημάτων και ταυτόχρονων διλημμάτων που επιβάλλονται στον αντίπαλο. Η ποσότητα μετατρέπεται σε ποιότητα όταν δημιουργεί περισσότερες απειλές από όσες μπορεί να επεξεργαστεί το εχθρικό σύστημα διοίκησης.
6. Η κατανεμημένη Μάχη Εις Βάθος (Distributed Deep Battle)
Η μελλοντική Μάχη εις Βάθος δεν θα αποτελέσει λοιπόν μια επιστροφή στις σοβιετικές τεθωρακισμένες στρατιές αλλά θα είναι μια σύνθεση φυσικού ελιγμού, ηλεκτρονικού πολέμου, αλγοριθμικής επεξεργασίας, ρομποτικής και μαζικών πυρών ακριβείας.
Για να καταστεί ξανά δυνατή η επιχειρησιακή κίνηση, θα απαιτηθεί μια πολυεπίπεδη ομπρέλα επιβιωσιμότητας. Ηλεκτρονικές παρεμβολές, παραπλάνηση, καπνογόνα, κινητική αντι drone πυρά (από λειόκανα μέχρι πυρομαχικά AHEAD), συστήματα κατευθυνόμενης ενέργειας και επιθετική προσβολή των εχθρικών χειριστών, αισθητήρων και δικτύων. Βέβαια καμία «ασπίδα» δεν θα είναι απολύτως στεγανή. Σκοπός της θα είναι να δημιουργήσει ένα προσωρινό και τοπικό παράθυρο μειωμένης εχθρικής αντίληψης.
Μέσα σε αυτό το παράθυρο, μη επανδρωμένες εμπροσθοφυλακές θα αναζητούν ρωγμές, θα προκαλούν την αποκάλυψη των εχθρικών θέσεων και θα προετοιμάζουν την είσοδο των επανδρωμένων δυνάμεων. Η διάρρηξη δεν θα προκαλείται κατ’ ανάγκην από μία μεγάλη συγκεντρωμένη δύναμη, αλλά από την ταυτόχρονη σύγκλιση κατανεμημένων ενεργειών.
Το αποφασιστικό βάθος του αντιπάλου δεν θα βρίσκεται μόνο στα μετόπισθέν του αλλά στα δεδομένα του, στις επικοινωνίες του, στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, στους αλγορίθμους διοίκησης, στις ενεργειακές υποδομές και στην ικανότητά του να κατανοεί εγκαίρως τι συμβαίνει. Η Μάχη εις Βάθος του μέλλοντος θα επιδιώκει όχι μόνο να διασπάσει τη διάταξη, αλλά να αποσυνδέσει τον εχθρό από την ίδια του την πραγματικότητα.
Επίλογος
Από τον Σουβόροφ μέχρι τον Τριανταφύλλοφ και από τον Ογκάρκοφ μέχρι τα σημερινά drones, η ανθεκτικότερη ιδέα της ρωσικής στρατιωτικής σκέψης είναι ότι ο αντίπαλος δεν νικιέται απλώς εκεί όπου βρίσκεται η πρώτη γραμμή του. Νικιέται όταν καταρρεύσουν οι σχέσεις που συνδέουν τις δυνάμεις, τις εφεδρείες, τα πυρά, τη διοίκηση και την πολιτική του βούληση.
Η Μάχη εις Βάθος δεν είναι, επομένως, μια ιστορική μέθοδος εγκλωβισμένη στην εποχή των τεθωρακισμένων αλλά ένας τρόπος να αντιλαμβανόμαστε τον πόλεμο ως σύγκρουση σύνθετων συστημάτων. Η μορφή της αλλάζει μαζί με την τεχνολογία, αλλά ο πυρήνας της παραμένει. Ταχύτητα στην αντίληψη, ορμή στην ενέργεια, διαδοχή των πληγμάτων και προσβολή του αντιπάλου σε ολόκληρο το λειτουργικό του βάθος.
Ο Σουβόροφ αναζήτησε την ταχύτητα του ανθρώπου. Ο Τριανταφύλλοφ την ταχύτητα της βιομηχανικής πολεμικής μηχανής. Ο Ογκάρκοφ την ταχύτητα του πληροφοριακού δικτύου. Η επόμενη επανάσταση θα αναζητήσει την ταχύτητα της συλλογικής νοημοσύνης ανθρώπων και μηχανών.
Και ίσως τότε αποδειχθεί ότι η Μάχη εις Βάθος δεν επιστρέφει. Απλώς δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται.
(**) To Schwerpunkt αποδίδεται ως το σημείο της κύριας προσπάθειας (point of main effort) και αποτελεί το θεμέλιο της πρωσικής και εν συνεχεία της γερμανικής πολεμικής φιλοσοφία. Η βασική του θέση είναι ότι ένας στρατός δεν πρέπει να διασπείρει τις δυνάμεις του ομοιόμορφα, αλλά να τις συγκεντρώνει με τη μέγιστη δυνατή πυκνότητα σε ένα και μοναδικό, εξαιρετικά κρίσιμο σημείο του εχθρικού μετώπου. Στόχος είναι να επιτευχθεί τοπική, συντριπτική υπεροχή ώστε να σπάσει η άμυνα του εχθρού ακαριαία.
GEOPOLITICO
Η κινεζική φρεγάτα που ανησυχεί Ιαπωνία, Ταϊβάν και ΗΠΑ – Γιατί το Type 054A αλλάζει τους συσχετισμούς στον Ειρηνικό
Μπορεί να μη θεωρείται τεχνολογικό άλμα και να μην εντυπωσιάζει μεμονωμένα ως πολεμική πλατφόρμα, όμως η κινεζική φρεγάτα κατευθυνόμενων πυραύλων Type 054A/Jiangkai II προκαλεί προβληματισμό σε Ταϊβάν, Ιαπωνία και Ηνωμένες Πολιτείες. Το πραγματικό πλεονέκτημα του Πεκίνου βρίσκεται στον συνδυασμό αριθμών, πολλαπλών αποστολών και δυνατότητας παρατεταμένης παρουσίας μακριά από τις κινεζικές ακτές.
Την αυξανόμενη σημασία της φρεγάτας Type 054A για τη στρατηγική του κινεζικού Πολεμικού Ναυτικού αναδεικνύει σε δημοσίευμά του το Defence News, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη κατηγορία πλοίων μπορεί να μην αποτελεί κάποια εντυπωσιακή τεχνολογική επανάσταση, αλλά ενισχύει σημαντικά τη δυνατότητα του Πεκίνου να επιχειρεί τόσο στις παράκτιες ζώνες όσο και στην ανοικτή θάλασσα.
Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία από τα Στενά της Ταϊβάν μέχρι την Ιαπωνία και την Ουάσινγκτον.
Σύμφωνα με Κινέζικα κρατικά μέσα ενημέρωσης, στις 22 Αυγούστου φρεγάτα του συγκεκριμένου τύπου συμμετείχε σε εκπαιδευτική αποστολή στο πλαίσιο στολίσκου της Ανατολικής Διοίκησης Θεάτρου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Η άσκηση περιλάμβανε εκπαίδευση μάχης, δοκιμές συντονισμού διοίκησης και αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης.
Από τις κινεζικές ακτές στην ανοικτή θάλασσα
Το βασικό στοιχείο που ξεχωρίζουν οι αναλυτές είναι η δυνατότητα της Type 054A να επιχειρεί σε «blue waters», δηλαδή σε ανοικτές θάλασσες και σε σημαντική απόσταση από τις κινεζικές ακτές.
Ο στρατιωτικός ιστορικός David Silbey, του Cornell Brooks School of Public Policy, εκτιμά ότι η φρεγάτα μπορεί να αναλάβει αποστολές που οι προηγούμενες κινεζικές πλατφόρμες δυσκολεύονταν να πραγματοποιήσουν σε ανάλογη κλίμακα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανθυποβρυχιακή της ικανότητα. Η δυνατότητα επιχειρήσεων με ελικόπτερο επεκτείνει σημαντικά την περιοχή μέσα στην οποία ένα πολεμικό πλοίο μπορεί να αναζητήσει και να εντοπίσει εχθρικά υποβρύχια.
Σε μια περιοχή όπου επιχειρούν αμερικανικά και συμμαχικά υποβρύχια, η συγκεκριμένη δυνατότητα αποκτά ιδιαίτερο επιχειρησιακό βάρος.
Το «όπλο» της Κίνας είναι και οι αριθμοί
Η Type 054A δεν χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως ένα εξαιρετικά ισχυρό πλοίο όταν εξετάζεται μεμονωμένα. Ο Silbey επισημαίνει, μάλιστα, ότι διαθέτει περιορισμένη πυραυλική χωρητικότητα και δεν ενσωματώνει κάποια μοναδική τεχνολογία που θα μπορούσε από μόνη της να ανατρέψει τις ισορροπίες.
Το κρίσιμο στοιχείο βρίσκεται αλλού: η Κίνα μπορεί να κατασκευάζει τέτοιες φρεγάτες γρήγορα και σε μεγάλους αριθμούς.
Έτσι, το Πεκίνο δεν χρειάζεται κάθε πολεμικό πλοίο του να αποτελεί μια πανάκριβη και κορυφαία πλατφόρμα. Χρειάζεται αρκετά αξιόπιστα πλοία πολλαπλών ρόλων ώστε να συνοδεύουν μεγαλύτερες μονάδες, να προστατεύουν ομάδες μάχης, να κυνηγούν υποβρύχια και να διατηρούν συνεχή παρουσία σε τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις.
Ο Enrico Cau, ερευνητής του Taiwan Strategy Research Association, χαρακτηρίζει ουσιαστικά τη φρεγάτα έναν «πολλαπλασιαστή» για τις μεγαλύτερες μονάδες του κινεζικού στόλου, καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων.
Γιατί ανησυχεί η Ταϊβάν
Για την Ταϊβάν, το ζήτημα είναι άμεσο.
Ο Huang Chung-ting, ερευνητής του Institute for National Defense and Security Research στην Ταϊπέι, επισημαίνει ότι η Ταϊβάν παρακολουθεί ιδιαίτερα την αύξηση των κινεζικών δυνατοτήτων στην ανθυποβρυχιακή άμυνα, στη συνοδεία ναυτικών σχηματισμών και στην αεράμυνα στόλου γύρω από τα Στενά.
Το Πεκίνο θεωρεί την αυτοδιοικούμενη Ταϊβάν τμήμα της κινεζικής επικράτειας, ενώ από το 2022 έχει αυξήσει σημαντικά τη στρατιωτική δραστηριότητα γύρω από το νησί.
Σε περίπτωση κρίσης, ένας μεγάλος αριθμός φρεγατών αυτού του τύπου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία προστατευμένων ναυτικών σχηματισμών, τη συνοδεία μεγαλύτερων μονάδων και την επιτήρηση κρίσιμων θαλάσσιων περιοχών.
Συναγερμός και στην Ιαπωνία
Το Τόκιο εξετάζει το ίδιο πρόβλημα από διαφορετική γεωγραφική οπτική.
Η Ιαπωνία αναμένεται να παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των Type 054A στην Ανατολική Σινική Θάλασσα, στα Στενά Μιγιάκο και γενικότερα κατά μήκος της λεγόμενης «πρώτης νησιωτικής αλυσίδας».
Η συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη έχει τεράστια στρατηγική σημασία, καθώς αποτελεί ουσιαστικά την πύλη μέσω της οποίας το κινεζικό Ναυτικό μπορεί να περάσει από τις περιφερειακές θάλασσες της Ανατολικής Ασίας στον δυτικό Ειρηνικό.
Παράλληλα, Κίνα και Ιαπωνία εξακολουθούν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση για τις διαφιλονικούμενες νησίδες στην Ανατολική Σινική Θάλασσα, ενώ το Πεκίνο αντιδρά έντονα στην ολοένα πιο ξεκάθαρη στάση του Τόκιο απέναντι στο ζήτημα της Ταϊβάν.
Τι βλέπουν οι Αμερικανοί
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Το ερώτημα για την Ουάσινγκτον δεν είναι απλώς πόσο ισχυρή είναι μία κινεζική φρεγάτα, αλλά εάν το Πολεμικό Ναυτικό της Κίνας δημιουργεί πλέον έναν αρκετά μεγάλο και σύγχρονο στόλο συνοδείας, ικανό να διατηρεί μακροχρόνιες αναπτύξεις στην ανοικτή θάλασσα.
Εάν το Πεκίνο αποκτήσει επαρκείς αριθμούς αξιόπιστων φρεγατών πολλαπλών ρόλων, τότε τα μεγαλύτερα και ακριβότερα κινεζικά αντιτορπιλικά και αεροπλανοφόρα θα μπορούν να επιχειρούν έχοντας γύρω τους ισχυρότερο προστατευτικό πλέγμα.
Αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση για την Type 054A δεν αφορά απλώς ένα ακόμη κινεζικό πολεμικό πλοίο.
Αφορά τη σταδιακή μεταμόρφωση του κινεζικού Ναυτικού από μια δύναμη προσανατολισμένη κυρίως στην προστασία των κινεζικών ακτών σε έναν στόλο με δυνατότητα διαρκούς παρουσίας και προβολής ισχύος στον Ειρηνικό και δυνητικά πολύ μακρύτερα.
Δεν χρειάζεται να είναι η καλύτερη – χρειάζεται να είναι παντού
Αυτή είναι και η ουσία της ανησυχίας που καταγράφει το Defence News.
Η Type 054A μπορεί να μην είναι το πλέον προηγμένο πολεμικό πλοίο στον κόσμο. Δεν χρειάζεται όμως να είναι.
Μπορεί να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές, προστασία και συνοδεία στόλου, αεράμυνα και επιχειρήσεις τόσο κοντά στις κινεζικές ακτές όσο και στην ανοικτή θάλασσα. Κυρίως, αποτελεί μία πλατφόρμα που η τεράστια κινεζική ναυπηγική βιομηχανία μπορεί να παράγει σε σημαντικούς αριθμούς.
Και στη ναυτική ισχύ οι αριθμοί εξακολουθούν να έχουν σημασία.
Το Πεκίνο φαίνεται να οικοδομεί όχι απλώς έναν στόλο αποτελούμενο από εντυπωσιακές μονάδες πρώτης γραμμής, αλλά ολόκληρη τη δομή που απαιτείται για να υποστηριχθούν αυτές οι μονάδες μακριά από τις κινεζικές βάσεις.
Γι’ αυτό μια φρεγάτα που από μόνη της μπορεί να χαρακτηρίζεται «μέτρια» καταλήγει να προκαλεί ανησυχία σε τρεις από τους σημαντικότερους στρατηγικούς αντιπάλους και ανταγωνιστές της Κίνας: την Ταϊβάν, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
GEOPOLITICO
«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Ισραηλινές διαβεβαιώσεις για τεχνογνωσία και συμπαραγωγή – Ανοιχτό το ζήτημα του πηγαίου κώδικα
Το Ισραήλ επιβεβαιώνει τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας στο φιλόδοξο πρόγραμμα των 3,035 δισ. ευρώ και κάνει λόγο για κοινή χρήση λογισμικού. Ωστόσο, οι επίσημες τοποθετήσεις δεν απαντούν ξεκάθαρα στο κρίσιμο ερώτημα: Θα αποκτήσει η Ελλάδα πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα των συστημάτων;
Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας μεταξύ του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της ισραηλινής πλευράς, το Ισραήλ παρέχει διαβεβαιώσεις για τη μεταφορά τεχνογνωσίας, την από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας, καθώς και τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων που θα συγκροτήσουν την «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Πρόκειται για το νέο πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας της χώρας, συνολικού προϋπολογισμού 3,035 δισ. ευρώ, το οποίο φιλοδοξεί να προσφέρει προστασία τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου.
Παρά τις ισραηλινές διαβεβαιώσεις, όμως, το κρίσιμο ζήτημα της πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα παραμένει θολό. Η αναφορά σε «κοινή χρήση λογισμικού» δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα αποκτήσουν πλήρη πρόσβαση στον κώδικα, ούτε ότι θα μπορούν να τροποποιούν, να αναβαθμίζουν και να προσαρμόζουν αυτόνομα τα συστήματα στις επιχειρησιακές ανάγκες της χώρας.
Ελληνική συμμετοχή άνω του 25%
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, έχει θέσει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό τουλάχιστον 25%, αποδίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην ουσιαστική μεταφορά τεχνογνωσίας και παραγωγικού έργου στο εγχώριο αμυντικό οικοσύστημα.
Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν κατά την υπογραφή της συμφωνίας, στις 31 Αυγούστου 2026, στις σχετικές διαδικασίες συμμετέχουν ήδη 19 ελληνικές εταιρείες, με το ύψος της εγχώριας συμμετοχής να υπολογίζεται σε περισσότερα από 750 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, προβλέπεται η δημιουργία παραγωγικής βάσης στην Ελλάδα, με δυνατότητα να αποκτήσει και εξαγωγικό προσανατολισμό.
Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, επιβεβαίωσε ότι προβλέπεται ελληνική βιομηχανική συμμετοχή περίπου 25%. Όπως ανέφερε, ισραηλινές βιομηχανίες βρίσκονται ήδη σε συνεργασία με υποψήφιες ελληνικές εταιρείες για την ανάπτυξη και τη συμπαραγωγή εξαρτημάτων.
Το γεγονός αυτό συνιστά σημαντική ευκαιρία για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Ωστόσο, έχουν διατυπωθεί επικρίσεις ότι το ποσοστό του 25% δεν έχει κατοχυρωθεί με σαφή και δεσμευτική νομική πρόβλεψη. Συνεπώς, ζητούμενο παραμένει εάν η εγχώρια συμμετοχή θα αφορά έργο υψηλής τεχνολογικής αξίας ή κυρίως την κατασκευή επιμέρους εξαρτημάτων και υποστηρικτικών υποδομών.
Η αντιπαράθεση για τον πηγαίο κώδικα
Στο επίκεντρο της πολιτικής και στρατιωτικής συζήτησης βρίσκεται η πρόσβαση της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα των ισραηλινών συστημάτων.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Μοσέ Πατέλ είχε αρχικά αναφέρει ότι ο πηγαίος κώδικας δεν περιλαμβάνεται στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ακολούθησε παρέμβαση του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας στο διαδικτυακό κείμενο της συνέντευξης, με τη διατύπωση να αναφέρεται πλέον σε «μεταφορά τεχνογνωσίας, από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή».
Η διευκρίνιση αυτή, πάντως, δεν ισοδυναμεί με ρητή δέσμευση για παράδοση ή πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα. Άλλο πράγμα αποτελεί η δυνατότητα χρήσης και διασύνδεσης ενός λογισμικού και άλλο ο πλήρης έλεγχος της αρχιτεκτονικής του, των αναβαθμίσεων και των επιχειρησιακών παραμέτρων του.
Οι επικριτές της συμφωνίας προειδοποιούν ότι, χωρίς πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα ή τουλάχιστον χωρίς σαφώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα τροποποίησης και διαχείρισης, η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει εξαρτημένη από τον ξένο κατασκευαστή. Πρόκειται για τον κίνδυνο «ομηρείας» στον οποίο είχε αναφερθεί και ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας, υπογραμμίζοντας τη σημασία του εθνικού ελέγχου των οπλικών συστημάτων.
Spyder, Barak MX και David’s Sling
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα στηρίζεται σε τρία βασικά ισραηλινά συστήματα, τα οποία θα λειτουργούν συμπληρωματικά, δημιουργώντας διαδοχικά επίπεδα προστασίας:
- Το Spyder θα αποτελέσει το κατώτερο επίπεδο άμυνας και προβλέπεται να αναπτυχθεί σε απομακρυσμένα νησιά.
- Το Barak MX θα αναλάβει την προστασία μεγαλύτερου αριθμού νησιών, κυρίως όσων βρίσκονται πλησιέστερα στην ηπειρωτική χώρα.
- Το David’s Sling, με τη μεγαλύτερη εμβέλεια, θα καλύπτει την ηπειρωτική Ελλάδα και επιπλέον νησιωτικές περιοχές.
Στη συμφωνία περιλαμβάνονται επίσης ραντάρ της ισραηλινής ELTA, τα οποία θα αναλάβουν τον εντοπισμό και την παρακολούθηση των εναέριων στόχων. Το σύνολο των αναχαιτιστικών και των αισθητήρων θα συνδέεται με ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου.
Ο Μοσέ Πατέλ υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη διαμόρφωση θα προσφέρει στην Ελλάδα πλήρη κάλυψη. Ανέφερε ακόμη ότι τα διδάγματα από τις πρόσφατες πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν ήδη ενσωματωθεί στα συστήματα, τα οποία θα παραδοθούν σε ιδιαίτερα ώριμο επιχειρησιακό στάδιο και με υψηλό ποσοστό επιτυχίας.
Τέσσερα χρόνια προετοιμασίας
Η συμφωνία αποτελεί αποτέλεσμα σχεδόν τεσσάρων ετών διαπραγματεύσεων και επαφών. Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας και επιτελείς του αμυντικού σχεδιασμού επισκέφθηκαν επανειλημμένα το Ισραήλ, ενώ ισραηλινές αντιπροσωπείες πραγματοποίησαν αντίστοιχες επισκέψεις στην Αθήνα.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη χωροθέτηση των ραντάρ, με βάση το ανάγλυφο κάθε περιοχής και τις ειδικές απαιτήσεις του ελληνικού γεωγραφικού χώρου. Στόχος είναι να περιοριστούν τα κενά επιτήρησης και να εξασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή κάλυψη της επικράτειας.
Στο πλαίσιο της σύμβασης προβλέπεται επίσης η εκπαίδευση Ελλήνων στρατιωτικών στο Ισραήλ, αλλά και η δυνατότητα πραγματοποίησης εκπαιδευτικών προγραμμάτων στην Ελλάδα.
Οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν στη σύμβαση
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα και κρισιμότερα εξοπλιστικά προγράμματα των τελευταίων δεκαετιών. Η επιχειρησιακή της αξία, όμως, δεν θα κριθεί μόνο από τις εμβέλειες των αναχαιτιστικών και τις δυνατότητες των ραντάρ.
Θα κριθεί και από το κατά πόσο η Ελλάδα θα διαθέτει πραγματικό έλεγχο του συστήματος, εγγυημένη συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας και δυνατότητα αυτόνομης υποστήριξης και αναβάθμισής του.
Οι γενικές διαβεβαιώσεις περί μεταφοράς τεχνογνωσίας και κοινής χρήσης λογισμικού κινούνται προς θετική κατεύθυνση, αλλά δεν αρκούν. Οι ουσιαστικές απαντήσεις για το ποσοστό της ελληνικής συμμετοχής και, κυρίως, για τον πηγαίο κώδικα πρέπει να βρίσκονται γραμμένες με σαφήνεια και δεσμευτικούς όρους στη σύμβαση.
Μάχη εις Βάθος! Η Θεολογία της Ισχύος
Δεν είναι μια ιστορική μέθοδος εγκλωβισμένη στην εποχή των τεθωρακισμένων αλλά ένας τρόπος να αντιλαμβανόμαστε τον πόλεμο ως σύγκρουση σύνθετων...
Τί λένε στο Ισραήλ για τις επικείμενες επισκέψεις Μητσοτάκη σε Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία;
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούν στο Ισραήλ τις κινήσεις της Αθήνας στη Μέση Ανατολή, μετά τη νέα μεγάλη αμυντική συμφωνία Ελλάδας–Ισραήλ....
Από τον Όμηρο στο σταυρικό πολίτευμα
Ο Θεόφιλος Πουταχιδης και ο Νίκος Μαυριδης συζητάνε για τον Σωκράτη και το Σταυρικό Πολίτευμα, τον Όμηρο και τον Άγιο...
Μπαλουχιστάν: Βαθαίνει η κρίση για το Πακιστάν – Ο BLA ισχυρίζεται ότι σκότωσε 25 στρατιώτες
Σε σοβαρή κρίση ασφαλείας εξελίσσεται η κατάσταση στο Μπαλουχιστάν, όπου το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια ολοένα εντονότερη ένοπλη εξέγερση....
Στην Κύπρο ο Χέρτζογκ – Βαθαίνει ο άξονας Ισραήλ–Κύπρου–Ελλάδας εν μέσω έντασης με την Τουρκία
Στη Λευκωσία μεταβαίνει στις 10 Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος του Ισραήλ Ισαάκ Χέρτζογκ για συνομιλίες με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, με επίσημο...
-
Άμυνα3 μήνες πρινΣάλος με εικόνες από τον «Θαλασσόλυκο 2026»: Τούρκοι δείχνουν Έλληνα αξιωματικό δίπλα σε αξιωματικό του ψευδοκράτους – Χαραλαμπίδης στο Geopolitico: “Φέρουν ευθύνες Δένδιας και Α’ΓΕΕΘΑ”
-
Άμυνα2 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ1 μήνα πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO4 ημέρες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Πολιτική2 μήνες πρινΣεισμός από το Ισραήλ! Ο Υπουργός Εξωτερικών ανοίγει τον φάκελο της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων
-
Αναλύσεις2 εβδομάδες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 εβδομάδες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας