Η μεγάλη κατασκευαστικη προ ιστορία της PIAGGIO αποτελεί όρος ολόκληρο μπροστά στη νεοφανη BAYKAR η οποία λειτουργεί περισσοτερο ως συναρμολογητης μηχανικα και παρά τις ηλεκτρονικες προοδους της τα προ ι οντα της έχουν ηττηθει κατά κρατος από την ΡΩΣΣΙΚΗ αντεπίθεση στην Ουκρανία.

Στην παράδοσή της PIAGGIO προσφευγει για λύσεις και αντιδοτα στις αδυναμιες των παραγωγων της σε πολυμηνους πόλεμους όπου οι  ηλεκτρονικες αντεπιθεσεις ζημιωνουν πολλά σχεδια drones.

………………..

Η εταιρεία Rinaldo Piaggio SpA ιδρύθηκε στο Sestri Ponente της Γένοβας της Ιταλίας το 1884. Αρχικά, η εταιρεία ασχολήθηκε με τον εξοπλισμό υπερωκεάνιας και την κατασκευή τροχαίου υλικού για την αναπτυσσόμενη ιταλική σιδηροδρομική υποδομή γύρω στα τέλη του αιώνα. . Από τα οικονομικά κέρδη που είχε αποκομίσει από αυτές τις βιομηχανίες, ο Rinaldo Piaggio μπόρεσε να κατασκευάσει ένα μεγάλο εργοστάσιο με έδρα στη Finale Marina ή Finalmarina το 1906. Το 1915 η εταιρεία εξαγόρασε την Officine Aeronautiche Francesco Oneto και άρχισε να παράγει υλικά για την αεροναυπηγική βιομηχανία.

Η δεκαετία του 1920 ήταν μια ιδιαίτερα ταραχώδης και σημαντική περίοδος στην ιστορία της εταιρείας. Η Piaggio Aero έφερε δύο νέους αεροναυπηγούς μηχανικούς , τον Giovanni Pegna και τον Giuseppe Gabrielli , οι οποίοι και οι δύο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του αεροναυπηγικού τομέα της Piaggio. Ο Penga και ο Gabrielli συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν πολυάριθμες τεχνικές λύσεις σε προβλήματα της αεροπορίας. για να υποστηρίξουν την αεροδυναμική τους έρευνα, το 1928, η Piaggio ολοκλήρωσε μια νέα αεροδυναμική σήραγγα .

Ο Giovanni Pegna και ο  Giuseppe Gabrielli

Οι μεγάλοι πρωτοποροι της Piaggio

Ο Τζουζέπε Γκαμπριέλι

Ο Τζουζέπε Γκαμπριέλι (26 Φεβρουαρίου 1903 – 29 Νοεμβρίου 1987) ήταν Ιταλός μηχανικός αεροναυπηγών . Είναι διάσημος ως ο σχεδιαστής πολλών ιταλικών στρατιωτικών αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων των μαχητικών Fiat G.50 Freccia και G.55 του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου .

Ο Giuseppe Gabrielli γεννήθηκε στην Καλτανισέτα της Σικελίας και σπούδασε στο Politecnico di Torino και στο Technische Hochschule του Άαχεν της Γερμανίας υπό τον Theodore von Kármán .  Ο Gabrielli ξεκίνησε τη δουλειά του ως σχεδιαστής στην Piaggio , αλλά σύντομα κλήθηκε στη FIAT από τον Giovanni Agnelli για να ηγηθεί του τμήματος αεροναυπηγικής του.

Ο Gabrielli σχεδίασε 142 αεροσκάφη, όλα με το αρχικό του, συμπεριλαμβανομένων των G.50, G.55, G.80 (ένα από τα πρώτα αεροσκάφη που σχεδιάστηκαν στην Ιταλία), το Aeritalia G.91 , το οποίο κέρδισε έναν διαγωνισμό για ένα πρότυπο ΝΑΤΟ μαχητικό τη δεκαετία του 1950 και το G.222 , ένα στρατιωτικό μεταφορικό αεροπλάνο, του οποίου η σχεδίαση εξελίχθηκε αργότερα στο C-27J Spartan (με προσθήκη νέων κινητήρων και νέων αεροηλεκτρονικών συστημάτων στο πλαίσιο του αεροσκάφους).

Ο Gabrielli τιμήθηκε με το Ludwig-Prandtl-Ring από τη Deutsche Gesellschaft für Luft- und Raumfahrt (Γερμανική Εταιρεία Αεροναυτικής και Αστροναυτικής) για «εξαιρετική συμβολή στον τομέα της αεροδιαστημικής μηχανικής» το 1967.

Πέθανε στο Τορίνο το 1987.

Τζιοβάνι Πέγκνα

Ο Giovanni Pegna (4 Ιανουαρίου 1888 – 19 Μαΐου 1961) ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στην ανάπτυξη της ιταλικής αεροπορίας. Ήταν επικεφαλής του κατασκευαστικού τμήματος της Piaggio και αργότερα της Officine Meccaniche Reggiane , υποδιαίρεσης του Caproni .

Βιογραφία

Ο Giovanni Pegna γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1888. Στα νιάτα του, έλκεται από τις πρωτοποριακές αεροπορικές δραστηριότητες στις αρχές του 20ου αιώνα. Σε ηλικία 16 ετών, το 1904, κατασκεύασε μια σειρά μοντέλων κλίμακας από έλικες και ανεμόπτερα . Την επόμενη χρονιά, το 1905, γράφτηκε στη Ναυτική Ακαδημία στο Λιβόρνο όπου, μετά από έξι χρόνια, αποφοίτησε από τη ναυπηγική . Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε το αεροναυτικό του πάθος και η διατριβή του ήταν μια μελέτη για τη διαμήκη ευστάθεια που εφαρμόστηκε στα αεροσκάφη.

Στρατιωτική σταδιοδρομία

Φεύγοντας από την ακαδημία, ο Pegna τοποθετήθηκε στο Ναυτικό Οπλοστάσιο της Λα Σπέτσια , όπου είχε την ευκαιρία να βιώσει την πρώτη του πτήση ως παρατηρητής σε μια διθέσια αναγνώριση [υδροπλάνο]. Η εμπειρία από την πτήση έδωσε στον Pegna μια έμπνευση για να πραγματοποιήσει τα δύο πρώτα από τα έργα του εκείνα τα πρώτα χρόνια – δύο υδροπλάνα, αν και αυτά παρέμειναν μόνο στο επίπεδο σχεδιασμού του έργου.

Ο Pegna έγινε υπεύθυνος για την ίδρυση του τμήματος υδροπλάνων, αρχικά στο Πέζαρο , και στη συνέχεια μετακόμισε στο Πόρτο Κορσίνι , το Μπρίντιζι και τον Τάραντα . Συνειδητοποίησε τη δυνατότητα χρήσης υδροπλάνων ως επιθετικών αεροσκαφών εξοπλισμένα με τορπίλη . Αν και διεξήγαγε κάποιες δοκιμές επίδειξης, η ιδέα του δεν υποστηρίχθηκε από τους ανωτέρους του.

Το 1915 η Pegna μεταφέρθηκε στο Μιλάνο , ανατέθηκε στην επίβλεψη των εργασιών από εταιρείες αεροναυπηγικής , οι οποίες επιταχύνθηκαν στον τεχνολογικό σχεδιασμό και την παραγωγή λόγω της έκρηξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου . Η άμεση επαφή με την παραγωγή αεροσκαφών του επέτρεψε να πραγματοποιήσει τρία νέα έργα, ένα υδροπλάνο και δύο τετρακινητήρια αεροσκάφη. Η κατασκευή του πρώτου πρωτοτύπου ανατέθηκε από την Isotta Fraschini και η Pegna συνέχισε την ανάπτυξή της ακόμη και μετά την ακύρωση της επίσημης παραγγελίας. Οι στρατιωτικές αρχές πίστεψαν ότι η απόφαση της εταιρείας είχε επηρεαστεί άμεσα από την Pegna, και ως αποτέλεσμα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε τρεις μήνες σύλληψη για ανυπακοή .

Το 1917 ο Pegna συνέχισε την αεροναυτική του έρευνα σχεδιάζοντας ένα αεροσκάφος κατάλληλο για στρατοσφαιρική πτήση, ενώ του ανατέθηκε η τεχνική διεύθυνση της Πολεμικής Αεροπορίας. Αυτό το έργο, ωστόσο, δεν θεωρήθηκε σημαντικό για στρατιωτικές χρήσεις και δεν επιδιώχθηκε. Στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Pegna εγκατέλειψε το ιταλικό ναυτικό, παίρνοντας άδεια το 1919 με το στρατιωτικό βαθμό του ταγματάρχη.

Πολιτική σταδιοδρομία

Το 1922 ο κόμης Giovanni Bonmartini έπεισε τον Pegna να δημιουργήσει την εταιρεία κατασκευής Pegna-Bonmartini. Την ίδια χρονιά ο Pegna άρχισε να σχεδιάζει ένα προηγμένο στρατιωτικό αεροσκάφος, ένα μαχητικό συμπαγών διαστάσεων.

Με 4 ξεχωριστά πτερύγια προπέλας που κινούνται με γρανάζια. Δεν χτίστηκε ποτέ.

1923

Fiat A.12 bis

Εμπορικό υδροπλάνο διπλάνο με 16 κινητήρες υπερατλαντικού τύπου, συνολικού βάρους 55 τόνων και 20 τόνων ωφέλιμο φορτίο.

PBN

1922

Hispano-Suiza 300 ίππων

Τετρακινητήριο νυχτερινό βομβαρδιστικό διπλάνο ικανό να πετάξει σε υψόμετρο 8.000 m. Αγορασμένο από τον Επίτροπο της Πολεμικής Αεροπορίας έγινε το Piaggio P.3 με κινητήρες SPA 6A .

PBN Μεγάλο υψόμετρο

1922

Hispano-Suiza 300 ίππων

Τετρακινητήριο νυχτερινό βομβαρδιστικό διπλάνο μεγάλου υψομέτρου ικανό να πετάξει σε υψόμετρο 8.000 m με μονό συμπιεστή για όλους τους κινητήρες. Ικανότητα 240 km/h.

Ροντίν

1923

ABC 3 1/2 ίπποι

Μικρό υπερελαφρύ μονοθέσιο τουριστικό αεροπλάνο, δοκιμασμένο με επιτυχία από τον Renato Donati , που δεν παρήχθη ποτέ μαζικά.

Ροντόνε

1923

ABC 3 1/2 ίπποι

Όπως το Rondine αλλά διθέσιο, έγινε το Piaggio P.1 .

Το 1923, όταν το πρωτότυπο βρισκόταν ήδη σε προηγμένη κατάσταση κατασκευής, ο Rinaldo Piaggio , ιδιοκτήτης της Piaggio Aero Industries , που μέχρι τότε ασχολούνταν με τη ναυτική διακόσμηση και τον σιδηροδρομικό εξοπλισμό, αποφάσισε να διαφοροποιήσει περαιτέρω τις δραστηριότητές του προσλαμβάνοντας την Pegna για την ανάπτυξη της αεροπορικής βιομηχανίας. . Μπροστά στην αντίθεση του Bonmartini να εγκαταλείψει τη σύντροφό του, ο Piaggio ανέλαβε πλήρως την εταιρεία.

Τα επόμενα χρόνια η Pegnae συνέχισε να εργάζεται ως σχεδιαστής. Ως τεχνικός διευθυντής της Piaggio, συνέχισε να σχεδιάζει διάφορα μοντέλα, κυρίως υδροπλάνα, συμπεριλαμβανομένου του Piaggio p.6 .

Το 1936 μετακόμισε στο Reggiane (ομάδα Caproni ).

Ο Pegna είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα αντισυμβατικά του σχέδια αεροσκαφών για την εποχή, όπως τα υδροπλάνα Piaggio P.7 που σχεδιάστηκαν το 1928 για να διαγωνιστούν στο τρόπαιο Schneider και η πτέρυγα πτήσης με μεγάλη εμπειρία στην «αεροπορική πόλη» της Guidonia ( DSSE ) σε όλη την προ- πόλεμος.Άλλα ενδιαφέροντα έργα του ήταν τα Piaggio P.32 και Caproni-Reggiane Ca.405 C.

Το 1938, ο γερουσιαστής Rinaldo Piaggio πέθανε σε ηλικία 71 ετών, τερματίζοντας έτσι την εποχή Rinaldo Piaggio. Την ίδια χρονιά, η εταιρεία ολοκλήρωσε την κατασκευή του νέου βαρέος βομβαρδιστικού Piaggio P.108 , του πρώτου τετρακινητήριου αεροσκάφους της.

Για λόγους εμπορικους και άλλους η PIAGGIO αποφεύγει να αναφερει στη ΣΤΗΡΙΞΗ της στο καθεστως Μουσολινι. Μετά από έρευνα παρουσιαζουμε το μεγάλο της επίτευγμα του Β Παγκόσμιου Πολέμου το βαρυ της βομβαρδιστικο.

Το Ιταλικό βομβαρδιστικο Piaggio P.108 Heavy Bomber

Το Piaggio P.108 ήταν το μόνο βαρύ τετρακινητήριο βομβαρδιστικό που είχε υπηρεσία με την Regia Aeronautica κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολύ λίγα κατασκευάστηκαν για να παίξουν σημαντικό ρόλο στον πόλεμο. Η έκδοση βομβαρδιστικού αναγνωρίστηκε ως Piaggio P108B και η Piaggio κατασκεύασε μόλις 24 μονάδες. Το P.108 ήταν ένα εξ ολοκλήρου μεταλλικό μονοπλάνο με χαμηλά φτερά με αναδιπλούμενο πλαίσιο. Ο κινητήρας Piaggio P.108 αποτελούνταν από τέσσερις ακτινωτούς κινητήρες Piaggio P.XII 1.350 ίππων. Το Piaggio P.108 ήταν ένα ακριβό αεροσκάφος στην κατασκευή και κόστιζε 3 φορές περισσότερο από το SM.79 Sparviero .

Το Piaggio P108 ήταν ένα εντυπωσιακό ιταλικό Heavy Bomber με πολλές τεχνολογικές καινοτομίες.

Το πρώτο πρωτότυπο ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1939 και περιείχε πολύ προηγμένο αμυντικό οπλισμό για την εποχή του. Ο οπλισμός του αεροσκάφους περιελάμβανε δύο πολυβόλα των 7,7 mm, ένα πολυβόλο των 12,7 mm στον κάτω πυργίσκο και ένα παρόμοιο όπλο στο μύτη. Το P108 διέθετε επίσης κάποια καινοτόμο τεχνολογία, όπως δύο τηλεχειριζόμενους διπλούς πυργίσκους πυροβόλων όπλων στις εξωτερικές ατράκτους του κινητήρα. Το Boeing B-29 Superfortress ήταν το πρώτο συμμαχικό βομβαρδιστικό με παρόμοιο οπλισμό αλλά αναπτύχθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα. Το φορτίο βόμβας του Piaggio αποτελούνταν από 7.700 λίβρες που στεγάζονταν εσωτερικά στον κόλπο της βόμβας.

Το P.108B σε δράση

Η μόνη μονάδα της Regia Aeronautica που πέταξε ποτέ με το P.108B ήταν η 274η Ομάδα Βομβαρδισμού Μεγάλης Εμβέλειας (274a Squadriglia ) . Αυτή η μονάδα σχηματίστηκε τον Μάιο του 1941 μετά το πρώτο αεροσκάφος που βγήκε από τις γραμμές συναρμολόγησης. Η εκπαίδευση του πληρώματος διήρκεσε πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο και τον Ιούνιο του 1942 το 274ο τέθηκε σε λειτουργία. Το P.108B πραγματοποίησε βομβαρδιστικούς εξόδους στο Γιβραλτάρ, το Bône, το Αλγέρι, το Blinda, το Philippeville, το Maison Blanche, το Oran και τη Σικελία.

Παραλλαγές Piaggio P108

Το Piaggio P108 είχε τέσσερις παραλλαγές.

Piaggio P.108A (Artiglieri): Το P108A είχε αντιναυτιλιακή αποστολή. Ο οπλισμός περιελάμβανε ένα πυροβόλο των 102 χλστ. στη μύτη και έως τρεις τορπίλες. Η Piaggio κατασκεύασε ένα P108A.

Piaggio P.108B (Bombardiere): Η Piaggio κατασκεύασε 24 από αυτά τα Heavy Bomber. Δείτε τις προδιαγραφές παρακάτω.

Piaggio P.108C (Civile): Η Piaggio κατασκεύασε έξι από αυτά τα αεροσκάφη. Αυτή η παραλλαγή είχε ευρύτερη άτρακτο και σχεδιάστηκε για να μεταφέρει 32 επιβάτες.

Piaggio P.108T (Transporto): Αυτή η παραλλαγή μπορούσε να μεταφέρει δύο αποσυναρμολογημένα  Macchi C.200 , 60 στρατιώτες, οκτώ τορπίλες ή 13 τόνους φορτίου. Κατασκευάστηκαν λίγο πάνω από 1

Οι δύο τελευταίες εκδόσεις ήταν ικανές να μεταφέρουν επιβάτες ή φορτίο. Η Regia Aeronautica σπάνια χρησιμοποιούσε τα αεροσκάφη P108C και P108T. Η κύρια θα γινόταν η γερμανική Luftwaffe.

Μια έγχρωμη φωτογραφία του P108 Heavy Bomber.

Μετά την ιταλική ανακωχή τον Σεπτέμβριο του 1943, η Luftwaffe κατέλαβε και τα δεκαπέντε P.108C και P.108T που κατασκευάστηκαν. Το αεροσκάφος εντάχθηκε στο Luftlotte 2 και χρησιμοποιήθηκε στο ρωσικό μέτωπο. Ήταν πολύ αξιόπιστοι και είχαν επίσης καλή απόδοση στην εκκένωση της Κριμαίας το 1944.

Το Piaggio P108 ήταν πολύπλοκο σχέδιο και δύσκολο να κατασκευαστεί σε μεγάλους αριθμούς.

Το 1948, η Piaggio εκτόξευσε το Piaggio P.136 , ένα δικινητήριο υδροπλάνο που λειτουργούσε από την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία και διάφορους άλλους αερομεταφορείς, συχνά σε ικανότητα σύνδεσης/θαλάσσιας μεταφοράς. Η εταιρεία επωφελήθηκε επίσης από την αυξημένη ζήτηση για βασική εκπαίδευση αεροσκαφών. κατά τη διάρκεια του 1953, η γερμανική Πολεμική Αεροπορία παρήγγειλε 265 εκπαιδευτές Piaggio P.149 . Μέχρι το 1957, η Piaggio είχε αναπτύξει επίσης το Piaggio P.166 , ένα δικινητήριο ελαφρύ μεταφορικό αεροσκάφος, το οποίο εμπορευόταν και παρήχθη για στρατιωτικούς πελάτες και πολιτικό προσωπικό σε όλο τον κόσμο.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ PIAGGIO ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ Η BAYKAR

Η μεγάλη κατασκευαστικη προ ιστορία της PIAGGIO αποτελεί όρος ολόκληρο μπροστά στη νεοφανη BAYKAR η οποία λειτουργεί περισσοτερο ως συναρμολογητης μηχανικα και παρά τις ηλεκτρονικες προοδους της τα προ ι οντα της έχουν ηττηθει κατά κρατος από την ΡΩΣΣΙΚΗ αντεπίθεση στην Ουκρανία.

Στην παράδοσή της PIAGGIO προσφευγει για λύσεις και αντιδοτα στις αδυναμιες των παραγωγων της σε πολυμηνους πόλεμους όπου οι  ηλεκτρονικες αντεπιθεσεις ζημιωνουν πολλά σχεδια drones

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ