Επιμέλεια: Γιάννης Πεγειώτης

Καταπιεστικοί νόμοι, παρενόχληση, κρατήσεις εκτροχιάζουν το έργο των οργανώσεων

• Οι αρχές της Λιβύης έχουν χρησιμοποιήσει μια λιτανεία υπερβολικών και δρακόντειων νόμων που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο για να απειλήσουν, να παρενοχλήσουν, να κρατήσουν αυθαίρετα και να επιτεθούν μέλη και ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών.
• Η στόχευση μη κυβερνητικών οργανώσεων κινδυνεύει να κλείσει εντελώς τον χώρο για ελεύθερη συνάθροιση και συνεταιρισμό στη χώρα. Πολλοί ακτιβιστές αυτολογοκρίνονται ή εγκαταλείπουν τη χώρα.
• Οι αρχές και στις δύο διοικήσεις που διεκδικούν τον έλεγχο της Λιβύης θα πρέπει να σταματήσουν να στοχεύουν ομάδες πολιτών και να υιοθετήσουν επειγόντως έναν νόμο για την κοινωνία των πολιτών σύμφωνος με το διεθνές δίκαιο.

(Νέα Υόρκη) – Η επιταχυνόμενη στόχευση και παρενόχληση ακτιβιστών και μελών μη κυβερνητικών οργανώσεων από τις αρχές της Λιβύης κινδυνεύει να κλείσει εντελώς τον χώρο για ελεύθερη συνάθροιση και συνεταιρισμό στη χώρα, δήλωσε σήμερα η Human Rights Watch. Οι αρχές θα πρέπει να σταματήσουν να στοχεύουν ομάδες πολιτών και να υιοθετήσουν επειγόντως έναν νόμο για την κοινωνία των πολιτών σύμφωνος με το διεθνές δίκαιο.

Οι αρχές, υποστηριζόμενες από αλόγιστες πολιτοφυλακές και καταχρηστικούς μηχανισμούς εσωτερικής ασφάλειας, έχουν χρησιμοποιήσει μια λιτανεία υπερβολικών και δρακόντειων νόμων που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο για να απειλούν συχνά, να παρενοχλούν, να κρατούν αυθαίρετα και να επιτίθενται σε μέλη και ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών. Ένας ακτιβιστής που πήρε συνέντευξη είπε ότι βασανίστηκε στην κράτηση. Από το 2011, οι αρχές έχουν εκδώσει διατάγματα και κανονισμούς με επαχθείς απαιτήσεις εγγραφής και διοίκησης, αποτρέποντας ομάδες από το να εγκαταστήσουν ή να διατηρήσουν παρουσία στη χώρα. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες ακτιβιστές εκδιώχθηκαν από τη χώρα, ενώ όσοι παραμένουν έχουν καταφύγει στην αυτολογοκρισία και λειτουργούν υπόγεια.

«Οι αρχές της Λιβύης πρέπει να τερματίσουν επειγόντως τις κατασταλτικές πολιτικές τους, οι οποίες συνθλίβουν τον αστικό χώρο στη χώρα και έχουν καταστήσει σχεδόν αδύνατο για τις οργανώσεις να εκτελέσουν το ζωτικό τους έργο», δήλωσε ο Hanan Salah , συνεργάτης διευθυντής Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στο Human Rights Watch. «Οι ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών θα πρέπει να μπορούν να λειτουργούν χωρίς να χρειάζεται να κοιτάζουν συνεχώς πάνω από τον ώμο τους για τον φόβο των αντιποίνων».

Μεταξύ Απριλίου και Οκτωβρίου 2024, η Human Rights Watch πήρε συνέντευξη αυτοπροσώπως και τηλεφωνικά με 17 μέλη λιβυκών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και ακτιβιστές στη Λιβύη και την Τυνησία, και συναντήθηκε με εκπροσώπους φοιτητικών σωματείων και μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Γενικών Ελευθεριών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (NCGLHR). Μόνο πέντε μέλη της κοινωνίας των πολιτών συμφώνησαν να συναντηθούν αυτοπροσώπως στη Λιβύη, τα υπόλοιπα ζήτησαν τηλεφωνικές συνεντεύξεις ή αρνήθηκαν να απαντήσουν εντελώς υπό το φόβο της παρενόχλησης από την Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας της Τρίπολης. Η Human Rights Watch έχει ανωνυμοποιήσει όλες τις συνεντεύξεις με ακτιβιστές για να αποτρέψει τα αντίποινα.

Οι ερευνητές συναντήθηκαν επίσης με τις αρχές στην Τρίπολη, τη Zawiya και τη Misrata, μεταξύ άλλων με τον υπουργό Δικαιοσύνης, την Επιτροπή για την Κοινωνία των Πολιτών και με αξιωματούχους των Ηνωμένων Εθνών. Η Human Rights Watch δεν έλαβε τις απαιτούμενες άδειες για να επισκεφθεί την ανατολική Λιβύη.

Δύο αντίπαλες αρχές διεκδικούν τον έλεγχο στη Λιβύη: η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNU) με έδρα την Τρίπολη, που διορίστηκε ως προσωρινή αρχή μέσω μιας διαδικασίας συναίνεσης υπό την ηγεσία του ΟΗΕ, και συνδεδεμένες ένοπλες ομάδες ελέγχουν τη δυτική Λιβύη. Οι αντίπαλοί τους, οι Αραβικές Ένοπλες Δυνάμεις της Λιβύης (LAAF) και οι συνδεδεμένες συσκευές ασφαλείας και πολιτοφυλακές, ελέγχουν την ανατολική και νότια Λιβύη. Μια πολιτική διοίκηση που συνδέεται με την LAAF είναι γνωστή ως «Λιβυική Κυβέρνηση».

Η Human Rights Watch απέστειλε επιστολή στα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Εξωτερικών στην Τρίπολη στις 2 Δεκεμβρίου 2024 σχετικά με τα ευρήματά της, αλλά δεν έλαβε απάντηση.

Οι αρχές στην ανατολική και δυτική Λιβύη έχουν χρησιμοποιήσει μια σειρά νόμων για να καταστείλουν την κοινωνία των πολιτών, μεταξύ άλλων από την εποχή του πρώην ηγέτη, Μουαμάρ Καντάφι. Αυτά περιλαμβάνουν τον αμφισβητούμενο νόμο 19/2001 για την αναδιοργάνωση των μη κυβερνητικών οργανώσεων, ο οποίος περιορίζει σε μεγάλο βαθμό το έργο της κοινωνίας των πολιτών και θεωρείται ότι έχει ακυρωθεί από ορισμένους νομικούς λόγω της υιοθέτησης του Συντακτικού Συμφώνου της Λιβύης το 2011 από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, καθώς και άλλοι νόμοι που διέπουν την έκφραση και το αόριστο έγκλημα στον κυβερνοχώρο.

Ο Ποινικός Κώδικας της Λιβύης επιβάλλει αυστηρές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής, για τη σύσταση «παράνομων» ενώσεων και ορίζει ποινές φυλάκισης για την ίδρυση ή τη σύνδεση με διεθνείς ενώσεις χωρίς προηγούμενη «άδεια». Κανονισμοί και διατάγματα για την οργάνωση του έργου των μη κυβερνητικών οργανώσεων περιορίζουν αδικαιολόγητα και φιμώνουν τις ομάδες πολιτών.

Οι νομοθετικές αρχές της Λιβύης θα πρέπει να μεταρρυθμίσουν τα άρθρα του ποινικού κώδικα που υπονομεύουν την ελευθερία της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι και θα πρέπει να εγγυώνται την ειρηνική άσκηση αυτών των δικαιωμάτων, δήλωσε η Human Rights Watch. Οι αρχές θα πρέπει επίσης να καταργήσουν αμέσως τη θανατική ποινή, συμπεριλαμβανομένης της ποινής για τη σύσταση ή τη συμμετοχή σε παράνομες οργανώσεις.

Οι αρχές τόσο στην ανατολική όσο και στη δυτική χώρα και ένοπλες ομάδες συνέλαβαν και κρατούν μέλη της κοινωνίας των πολιτών , συχνά με ψευδείς κατηγορίες με πολιτικά κίνητρα. Αφού η Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας Τρίπολης – μια ένοπλη ομάδα – συνέλαβε αυθαίρετα τέσσερα μέλη του λαϊκού κινήματος νεολαίας “Tanweer”, δικαστήριο στην Τρίπολη τους καταδίκασε τον Δεκέμβριο του 2022 σε ποινές φυλάκισης τριών ετών με καταναγκαστικά έργα για “αθεϊσμό, αγνωστικισμό, φεμινίστρια και άπιστη”. Δύο ακτιβιστές, οι οποίοι δεν θέλησαν να κατονομαστούν λόγω του φόβου των επιπτώσεων, είπαν ότι αυτές οι συλλήψεις και οι διώξεις έστειλαν ένα ανατριχιαστικό μήνυμα στην κοινωνία των πολιτών. Ένας από αυτούς τερμάτισε ένα κίνημα για γυναικεία θέματα που είχαν ξεκινήσει λόγω του περιστατικού.

Οι αρχές της Λιβύης, ιδιαίτερα στη Δύση, έχουν επιβάλει υπερβολικούς και συχνά ανεφάρμοστους όρους και απαιτήσεις σε μη κυβερνητικές ομάδες – εγχώριες και διεθνείς – που επιθυμούν να εγγραφούν και να λάβουν άδειες εργασίας, εμποδίζοντας την εργασία τους. Οι αρχές έχουν επιβάλει επαχθείς απαιτήσεις έγκρισης σε δραστηριότητες τόσο απλές όπως η διοργάνωση σεμιναρίων και εργαστηρίων, ενώ οι δαπανηρές απαιτήσεις χρηματοοικονομικής αναφοράς είναι συχνά αδύνατο να ανταποκριθούν στους μικρούς οργανισμούς.

Η ίδρυση το 2018 της Επιτροπής για την Κοινωνία των Πολιτών από την πρώην Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας, επιφορτισμένη με την εγγραφή και την έγκριση των οργανώσεων πολιτών και των δραστηριοτήτων τους, προανήγγειλε περαιτέρω εμπόδια στις μη κυβερνητικές ομάδες λόγω ανταγωνισμών και ασυνέπειας μεταξύ διαφορετικών κλάδων. Μια διαδικασία για την ενοποίηση του ανατολικού και του δυτικού κλάδου ξεκίνησε το 2023 και βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Ακτιβιστές είπαν ότι η Επιτροπή είχε αναγκάσει ορισμένους οργανισμούς να αλλάξουν το όνομά τους ή να αλλάξουν τους στόχους τους για να αποκτήσουν εγγραφή.

Ελλείψει νόμου για τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών σύμφωνο με το διεθνές δίκαιο και τις βέλτιστες πρακτικές που εγγυάται τα δικαιώματα στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, του συνέρχεσθαι και της έκφρασης, οι αρχές της Λιβύης θα πρέπει να καταργήσουν τους επαχθείς περιορισμούς στην εγγραφή και να επιτρέψουν την ελεύθερη ίδρυση ενώσεων, δήλωσε η Human Rights Watch.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ελευθερία της έκφρασης, του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι αναγνωρίζονται ως θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, συχνά αλληλοεπικαλυπτόμενα και απαραίτητα για την αποτελεσματική λειτουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας και την απόλαυση άλλων ατομικών δικαιωμάτων.

Το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα , το οποίο επικύρωσε η Λιβύη το 1970, δηλώνει ότι δεν μπορούν να τεθούν περιορισμοί στην άσκηση των δικαιωμάτων του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι «εκτός από εκείνους που επιβάλλονται σύμφωνα με το νόμο και είναι απαραίτητοι σε μια δημοκρατική κοινωνία για το συμφέρον της εθνικής ασφάλειας ή της δημόσιας ασφάλειας, της δημόσιας τάξης.

Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, η οποία ερμηνεύει έγκυρα το Σύμφωνο, έχει τονίσει ότι μια κυβέρνηση δεν πρέπει να είναι πιο περιοριστική από ό,τι απαιτείται για οποιονδήποτε περιορισμό στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, τη ζημία που υφίσταται και τη διάρκεια του περιορισμού. Ο Αφρικανικός Χάρτης για τα Ανθρώπινα και Λαϊκά Δικαιώματα , τον οποίο επικύρωσε η Λιβύη το 1963, δηλώνει ότι «κάθε άτομο θα έχει το δικαίωμα στην ελεύθερη συναναστροφή υπό τον όρο ότι συμμορφώνεται με το νόμο».

«Οι αρχές της Λιβύης έχουν χρησιμοποιήσει μια σειρά από κατασταλτικούς νόμους για να στοχεύσουν ομάδες πολιτών, ενώ βάζουν εμπόδια μετά από εμπόδια για να τις εμποδίσουν να λειτουργήσουν νόμιμα», είπε ο Salah. «Οι ομάδες πολιτών δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά και με ασφάλεια όσο παραμένουν σε νομικό κενό, εργάζονται με μυστικότητα ή διαρκή φόβο απειλής, επίθεσης ή σύλληψης».

Καταχρηστικό Νομικό Πλαίσιο

Ομάδες πολιτών στη Λιβύη αντιμετωπίζουν μια σειρά καταχρηστικών νόμων που καθιστούν το έργο τους εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πραγματοποιηθεί. Ο νόμος 19/2001 της εποχής του Καντάφι για την αναδιοργάνωση των μη κυβερνητικών οργανώσεων περιορίζει σε μεγάλο βαθμό την εργασία της κοινωνίας των πολιτών σε όλη τη Λιβύη, επιτρέποντας την εγγραφή μόνο σε ομάδες που εργάζονται σε κοινωνικά, πολιτιστικά, αθλητικά, φιλανθρωπικά ή ανθρωπιστικά θέματα, αλλά όχι άλλα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση δεν έχει διευκρινίσει πώς μπορούν να λειτουργήσουν νόμιμα οι οργανισμοί που εργάζονται σε άλλα θέματα. Ο νόμος 19/2001 ορίζει επίσης υπερβολικά επαχθείς απαιτήσεις εγγραφής και εξουσιοδοτεί τις αρχές να παρεμβαίνουν στην ηγεσία των ενώσεων και να διαλύουν οργανώσεις χωρίς δικαστική απόφαση.

Ορισμένοι Λίβυοι νομικοί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι ο νόμος 19/2001 ουσιαστικά ανεστάλη επειδή το Λιβυκό Συνταγματικό Σύμφωνο του 2011 εγγυάται την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, του λόγου και του συνέρχεσθαι, αλλά ότι «τα δικαστήρια εξακολουθούν να χρησιμοποιούν αυτόν τον νόμο σαν να είναι ενεργός», σύμφωνα με έναν ειδικό.

Ο επικεφαλής μιας ομάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων με πολλούς κλάδους είπε ότι η έλλειψη νομικού πλαισίου εμπόδισε το έργο των μη κυβερνητικών ομάδων, αναγκάζοντάς τις να «λειτουργούν εν κενώ» και ότι είναι σημαντικό να διασφαλιστεί η συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στη σύνταξη ενός νέου νόμου για τις ενώσεις. «Οι άνθρωποι φοβούνται να ταξιδέψουν όπως φοβούνται να συναντηθούν με ξένους. Οι υπηρεσίες ασφαλείας απαιτούν να δίνουν έγκριση πριν από οποιαδήποτε συνάντηση με ξένες ομάδες. Αυτό δεν είναι κατάλληλο για αστική εργασία».

Οι συζητήσεις συμπεριλαμβανομένων των λιβυκών ομάδων πολιτών γύρω από την έγκριση ενός νέου σχεδίου νόμου για τις ενώσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, μεταξύ άλλων με αξιωματούχους της επιτροπής της κοινωνίας των πολιτών, μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ για την ελευθερία του ειρηνικού συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι. Ακτιβιστές, μέλη της κοινωνίας των πολιτών και αξιωματούχοι του ΟΗΕ επιβεβαίωσαν ότι κυκλοφορούσαν πολλά σχέδια νέου νόμου για την κοινωνία των πολιτών και ότι πραγματοποιούνταν διαβουλεύσεις για την επίσπευση της διαδικασίας, αλλά ότι μέλη της νομοθετικής αρχής, αντίπαλα πολιτικά όργανα και μέλη της κοινωνίας των πολιτών δεν είχαν καταλήξει σε συναίνεση γύρω από ένα ενιαίο σχέδιο.

Μεταξύ 2019 και 2022, το πρώην Προεδρικό Συμβούλιο της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας ρύθμιζε το έργο των μη κυβερνητικών ομάδων βάσει του διατάγματος 286.

Το διάταγμα περιελάμβανε επαχθείς απαιτήσεις εγγραφής και αυστηρούς κανονισμούς για τη χρηματοδότηση, επιβάλλοντας επαχθείς εκ των προτέρων ειδοποίηση για τη συμμετοχή σε συνέδρια και άλλες εκδηλώσεις. Αφού άσκησαν έφεση οι μη κυβερνητικές ομάδες , ένα δικαστήριο της Βεγγάζης ανέστειλε το Διάταγμα 286 το 2022 για παραβίαση της συνταγματικής διακήρυξης του 2011.

Στις 8 Μαρτίου 2023, το Νομικό Τμήμα του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου εξέδωσε νομική γνωμοδότηση , μετά από αίτημα της Επιτροπής για την Κοινωνία των Πολιτών, με την οποία κηρύσσονται παράνομες όλες οι ενώσεις πολιτών και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που δεν έχουν συσταθεί βάσει του Νόμου 19/2001 για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις . Το Γραφείο του Πρωθυπουργού της Τρίπολης στις 13 Μαρτίου επιβεβαίωσε τη νομική γνωμοδότηση και ανακάλεσε τις άδειες μη κυβερνητικών οργανώσεων που ιδρύθηκαν στη Λιβύη από το 2011. Ωστόσο, στις 21 Μαρτίου 2023, έδωσε σε μη κυβερνητικές οργανώσεις προσωρινή νομική υπόσταση μέχρι να «διορθώσουν το νομικό τους καθεστώς», χωρίς να παρέχει σαφές χρονοδιάγραμμα.

Οι νομοθέτες δεν έχουν ακόμη ανακαλέσει τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα της εποχής του Καντάφι που προβλέπουν αυστηρές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής, για τη σύσταση «παράνομων» ενώσεων .

Εγγραφή και Διοικητικά Εμπόδια

Είπε ότι η διαδικασία για τις ξένες μη κυβερνητικές οργανώσεις ήταν δύσκολη και ότι αυτή και άλλα μέλη του προσωπικού έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς για οικονομικές μεταφορές, καθώς δεν ήταν δυνατό για τον οργανισμό να ανοίξει λογαριασμό. «Μια φορά, έπρεπε να περιμένουμε οκτώ μήνες για 2.500 δολάρια ΗΠΑ», είπε. «Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι άνθρωποι δεν έλαβαν τους μισθούς τους για επτά μήνες». Είπε ότι η χρηματοοικονομική διαδικασία και οι απαιτήσεις υποβολής εκθέσεων ξεπέρασαν αυτό που θα μπορούσε εύλογα να αναμένεται από έναν μικρό μη κυβερνητικό όμιλο και ότι ορισμένες «τράπεζες μερικές φορές ζητούν δωροδοκία».

Επιτροπή Κοινωνίας των Πολιτών

Η Επιτροπή για την Κοινωνία των Πολιτών , που ιδρύθηκε το 2018 και λειτουργεί μέσω παραρτημάτων σε όλη τη χώρα, έχει σαρωτικές εξουσίες να επιθεωρεί και να απαιτεί έγγραφα, να ελέγχει τη χρηματοδότηση και να ακυρώνει την εγγραφή ενός οργανισμού και τις άδειες εργασίας ξένων οργανισμών. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του παραρτήματος της Επιτροπής στην Τρίπολη, τον Αύγουστο του 2023, η Βουλή των Αντιπροσώπων ανέλαβε επίσημα την εξουσία επί της Επιτροπής από το Συμβούλιο των Υπουργών, ξεκίνησε μια διαδικασία ενοποίησης και ανέθεσε στην Επιτροπή έναν προϋπολογισμό και νομικό καθεστώς.

Τα διάφορα τμήματα της Επιτροπής έχουν υιοθετήσει διαφορετικές προσεγγίσεις για την επίλυση του αδιεξόδου σχετικά με την εγγραφή και την ανανέωση των οργανισμών. Ο διευθυντής του παραρτήματος Zawiyah είπε ότι παρέχει ένα ενδιάμεσο ετήσιο έγγραφο που ανανεώνει την εγγραφή υφιστάμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων, ενώ άλλα παραρτήματα, όπως στην Τρίπολη, εφαρμόζουν πρότυπα που καθορίζονται από την επιτροπή της Βεγγάζης στα ανατολικά για την εγγραφή οργανισμών. Οι επικεφαλής δύο παραρτημάτων της Επιτροπής είπαν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών ζητούσαν κατά καιρούς πληροφορίες για ορισμένες ομάδες πολιτών και ότι μερικές φορές οι μη κυβερνητικές ομάδες χρειάζονταν την έγκριση των υπηρεσιών πληροφοριών για να εγγραφούν.

Ένας ακτιβιστής στην Τρίπολη, του οποίου η ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων δραστηριοποιείται στον τομέα της ελευθερίας του Τύπου στην ανατολική Λιβύη, είπε ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας στην ανατολή όχι μόνο παρενοχλούν ακτιβιστές και προσπαθούν να ελέγξουν τις δραστηριότητές τους, αλλά είχαν επιρροή στις αρχές, συμπεριλαμβανομένης της Επιτροπής. «Θα λάβετε την Ishhar [ειδοποίηση έγκρισης] μόνο εάν σας εγκρίνουν οι υπηρεσίες», είπε.

Ένας άλλος ακτιβιστής που ηγείται μιας οργάνωσης για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης στην Τρίπολη κατηγόρησε τα παραρτήματα της Επιτροπής στην ανατολική και δυτική Λιβύη για υπερβολή: «Οι ανεξάρτητες ομάδες [με έδρα τη Λιβύη] υφίστανται μεγάλη πίεση, καθώς μόνο όσοι συνδέονται με την κυβέρνηση μπορούν να εργαστούν. Στα ανατολικά, υπάρχει παρενόχληση από τις ένοπλες ομάδες και έλεγχος των δραστηριοτήτων μας». Είπε επίσης ότι η διαδικασία εγγραφής είχε γίνει πιο περίπλοκη: «Λάβαμε την πρώτη ειδοποίηση έγκρισης [Ishhar] το 2013 και έπρεπε να ανανεώσουμε την εγγραφή μας το 2021. Έτσι, τον Ιανουάριο [2021] υποβάλαμε για πρώτη φορά αίτηση στην Τρίπολη, αλλά η Επιτροπή αρνήθηκε να μας δώσει την εγγραφή μας, οπότε τον Μάρτιο του 2022, υποβάλαμε αίτηση στη Βεγγάζη. Η επιτροπή εκεί χρειάστηκε πάνω από ένα χρόνο για να εγκρίνει».

Συλλήψεις και Κράτηση

Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας στην ανατολική Λιβύη τον κατηγόρησε για «επαφές με διεθνείς οργανισμούς» και «απόπειρα υπονόμευσης της κρατικής ασφάλειας» λόγω των δραστηριοτήτων του σε ένα φόρουμ νεολαίας γύρω από τρία ευαίσθητα θέματα: υποστήριξη του οδικού χάρτη των εκλογών του 2021, μεταβατική δικαιοσύνη και κοινωνική ευθύνη των πετρελαϊκών εταιρειών. Είπε: «Εγώ, για πρώτη φορά, κρατήθηκα χωρίς ένταλμα σύλληψης και αφέθηκα ελεύθερος χωρίς να χρειασθεί να δώσω καμία υπόσχεση. Με ξυλοκόπησαν στην κράτηση και μάλιστα κόλλησα μια δερματική ασθένεια την οποία κατέληξα να θεραπεύω στην Τύνιδα αφού έφυγα από τη Λιβύη». Είπε επίσης ότι δεν είχε πρόσβαση σε δικηγόρο καθ’ όλη τη διάρκεια της σύλληψης και της κράτησής του.

Παρενόχληση, Απειλές και Επιθέσεις

Ένας άλλος εξόριστος ακτιβιστής, από την ανατολική Λιβύη, είπε ότι αξιωματικοί Εσωτερικής Ασφάλειας κάλεσαν έναν συγγενή του για να προειδοποιήσουν ότι ο ακτιβιστής μιλούσε δημόσια μετά την απελευθέρωσή του από την κράτηση το 2022. Ένα μέλος ένοπλης ομάδας στην ανατολική Λιβύη τηλεφώνησε στον ίδιο συγγενή το 2023, προειδοποιώντας τον για τη δημόσια κριτική του ακτιβιστή για τη δημόσια κριτική που δολοφόνησε ο ακτιβιστής για τους στρατιώτες της Λιβύης . ανατολική περιοχή και άφησε χιλιάδες άλλους αγνοούμενους ή άστεγους.

Αυτολογοκρισία και Εξορία

Όσοι παρέμειναν στη Λιβύη είπαν ότι έπρεπε να αυτολογοκρίνουν την ομιλία ή τις δραστηριότητές τους για να αποφύγουν να στοχοποιηθούν από τις αρχές και τις ένοπλες ομάδες. Ένας έμπειρος ακτιβιστής σε μια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έδρα τη δυτική Λιβύη είπε ότι οι απειλές για την ασφάλεια αυξάνονταν και ότι οι ακτιβιστές είχαν καταφύγει σε μυστική εργασία. «Η περισσότερη δουλειά γίνεται με μυστικότητα». Είπε ότι το 2022, τοπικές ομάδες στην Ταρχούνα με στενούς δεσμούς με μια πολιτοφυλακή τον απείλησαν για πολιτικές διαφωνίες.

Ένας άλλος ακτιβιστής από το νότο είπε ότι έπρεπε να περιορίσει τις δραστηριότητές του για να παραμείνει στη Λιβύη, λόγω ενός «ανασφαλούς» περιβάλλοντος για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Είπε: «Αν και περιστασιακά μπορεί να δημοσιεύω κάτι στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Facebook, από το 2020, σταμάτησα να δημοσιεύω άρθρα και δεν δέχομαι πλέον αιτήματα μέσων ενημέρωσης για γενικά θέματα ή ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να αποφύγω να γίνω στόχος πολιτοφυλακών. Δεν θέλω να φύγω από τη Λιβύη και ως εκ τούτου πρέπει να διατηρήσω χαμηλό προφίλ».

«Ο νότος ήταν πιο ασφαλής για τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά από τη στρατιωτική επίθεση το 2019, ο χώρος των πολιτών συρρικνώθηκε όσο οπουδήποτε αλλού. Τώρα, δεν υπάρχει πουθενά ασφαλές στη Λιβύη, ούτε στα ανατολικά ούτε στα δυτικά. Η ελευθερία του λόγου έχει γίνει ανύπαρκτη».

Έξι από τους ακτιβιστές που ρωτήθηκαν είπαν ότι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Λιβύη και να εγκατασταθούν στην Τυνησία ή σε άλλη χώρα λόγω του φόβου ότι θα διωχθούν για τη δουλειά τους και ένας είπε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει την περιοχή του και να εγκατασταθεί στην Τρίπολη.

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων