Σοβαρές καταγγελίες για απόπειρα απέλασης, με έντονο πολιτικό υπόβαθρο και χρονισμό που –κατά τον ίδιο– δεν είναι τυχαίος, διατυπώνει ο ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί. Σε δημόσιο μήνυμά του, υποστηρίζει ότι οι ελληνικές αρχές επιχειρούν να τον θέσουν εκτός χώρας λόγω όσων έχει καταθέσει και αποκαλύψει ως αυτόπτης μάρτυρας σε υποθέσεις «εγκλημάτων πολέμου», ενώ προειδοποιεί ότι ενδεχόμενη επιστροφή του στην Τουρκία θα τον εκθέσει σε άμεσο κίνδυνο, βασανιστήρια και πολυετή κράτηση.

Ο Γιαϊλαλί αυτοπροσδιορίζεται ως ανθρωπιστής ακτιβιστής, αντιρρησίας συνείδησης και ειρηνιστής, με μακρά δράση στην Τουρκία υπέρ της αναγνώρισης και αντιμετώπισης ιστορικών εγκλημάτων, όπως αναφέρει, για τη Γενοκτονία των Ποντίων, τη Γενοκτονία των Αρμενίων και τη Γενοκτονία των Ασσυρίων, καθώς και με τριακονταετή διαδρομή αλληλεγγύης προς τους Κούρδους. Δηλώνει επίσης ενεργός στο κίνημα της αντίρρησης συνείδησης.

«Στόχος κρατικής τρομοκρατίας» στην Τουρκία – καταγγελίες για βασανιστήρια και φυλακίσεις

Στο μήνυμά του περιγράφει ότι, εξαιτίας αυτής της δράσης, βρέθηκε στην Τουρκία στο στόχαστρο του κρατικού μηχανισμού: αναφέρει επαναλαμβανόμενες συλλήψεις, βίαιες προσαγωγές, κράτηση σε στρατιωτική φυλακή και φυλακίσεις σε διαφορετικά σωφρονιστικά καταστήματα. Ειδική μνεία κάνει στην φυλακή υψίστης ασφαλείας του Ελαζίγ, λέγοντας ότι επιθέσεις που –όπως υποστηρίζει– δέχθηκαν οι κρατούμενοι, αποτυπώθηκαν και σε αναφορές της ΙHD (τουρκικής Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων).

Παράλληλα, υποστηρίζει ότι σε βάρος του κινήθηκε έρευνα με βαρύτατες κατηγορίες διεθνούς κατασκοπείας, με ισχυρισμό ότι λειτουργούσε ως «δίαυλος» μεταξύ PKK και ελληνικών υπηρεσιών. Δηλώνει ότι, υπό αυτό το πλέγμα διώξεων, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Τουρκία και να περάσει στην Ελλάδα.

«Η απέλαση είναι πολιτική» – αιχμές για χρονισμό πριν Μητσοτάκη–Ερντογάν

Το κεντρικό επιχείρημα του Γιαϊλαλί αφορά το γιατί τώρα. Υποστηρίζει ότι η απόφαση/διαδικασία απέλασης «κουμπώνει» πολιτικά, καθώς –όπως γράφει– εκδόθηκε λίγο πριν από συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, γεγονός που, κατά την άποψή του, ενισχύει την εκτίμηση ότι δεν πρόκειται για απλή διοικητική πράξη, αλλά για πολιτική κίνηση υψηλής σκοπιμότητας. Αναφέρει μάλιστα ότι σχολιαστές τον περιέγραψαν ως «πακέτο-δώρο» προς την τουρκική πλευρά.

«Η Ελλάδα λέει ότι θα είμαι ασφαλής στην Τουρκία» – ο ίδιος μιλά για κίνδυνο ζωής

Ο Γιαϊλαλί καταγγέλλει ότι η ελληνική πλευρά, παρά το ότι –όπως ισχυρίζεται– έχει σε βάρος του πολλαπλές δικογραφίες στην Τουρκία και πιθανότητα σύλληψης, εκτιμά πως «μπορεί να ζήσει με ασφάλεια» εκεί και ότι «δεν υπάρχει κώλυμα» για την επιστροφή του. Ο ίδιος δηλώνει το αντίθετο: ότι, αν σταλεί πίσω, θα αντιμετωπίσει άμεσο κίνδυνο για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητά του, καθώς και βασανιστήρια και μακρά φυλάκιση.

Κάλεσμα σε κινητοποίηση

Τέλος, απευθύνει κάλεσμα σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, ειρηνιστικά δίκτυα, συλλογικότητες και πολιτικά κόμματα να δείξουν αλληλεγγύη, να «αναδείξουν» την υπόθεση και να πιέσουν ώστε οι ελληνικές αρχές να επανεξετάσουν την απόφαση.

Η υπόθεση, όπως την περιγράφει ο ίδιος, ανοίγει εκ νέου την κουβέντα για το πώς σταθμίζονται στην πράξη η κρατική ασφάλεια, οι διμερείς πολιτικές ισορροπίες και οι υποχρεώσεις προστασίας όσων επικαλούνται κίνδυνο δίωξης ή βασανιστηρίων σε περίπτωση επιστροφής.

Με ευθείες αναφορές στη γεωοικονομική σύγκρουση ΗΠΑ–Κίνας στην Ανατολική Μεσόγειο, η πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, έθεσε δημόσια στο επίκεντρο την Ελευσίνα ως στρατηγικό «αντίβαρο» στην κινεζική παρουσία στον Πειραιά, μιλώντας στην εκδήλωση «Διάλογοι της Νισύρου – Bridging the East Med».

H Αμερικανίδα διπλωμάτης υποστήριξε πως «πρέπει να χτίσουμε ένα άλλο λιμάνι» ώστε να αντισταθμιστούν τα κινεζικά συμφέροντα στον Πειραιά, ενώ χρησιμοποίησε ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται την αποστολή της στην Ελλάδα: «Είμαι εδώ ως Αμερικανίδα πρέσβης… και αυτό σημαίνει να αντισταθώ πολύ επιθετικά στα κινεζικά συμφέροντα».

Η «γραμμή» Ουάσιγκτον: ενέργεια = εθνική ασφάλεια

Η Γκίλφοϊλ περιέγραψε την Ελλάδα ως χώρα-κλειδί για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και «απαραίτητο σύμμαχο» για τις ΗΠΑ, συνδέοντας ευθέως την ενεργειακή πολιτική με το δόγμα της νέας αμερικανικής προσέγγισης: η ενεργειακή ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως εθνική ασφάλεια.

Στην ίδια παρέμβαση, πρόβαλε ως «χειροπιαστά αποτελέσματα» της στρατηγικής συνεργασίας τις υποδομές LNG, τη διαφοροποίηση από το ρωσικό αέριο και –όπως ανέφερε– την κινητικότητα που οδηγεί σε συμφωνίες με μεγάλους αμερικανικούς ενεργειακούς παίκτες.

«Κάθετος Διάδρομος» και γεωγραφία ισχύος

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Κάθετο Διάδρομο, τον οποίο η πρέσβης περιέγραψε ως διαδρομή που μπορεί να μεταφέρει LNG από την Ελλάδα προς την ευρωπαϊκή ενδοχώρα, παρουσιάζοντας την Αθήνα ως «πύλη» της ενεργειακής τροφοδοσίας και συνδέοντας το project με μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό αποτύπωμα.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι «μια σταθερή Ανατολική Μεσόγειος απαιτεί προβλεψιμότητα στη θάλασσα, σαφείς κανόνες και εμπιστοσύνη», αναγνωρίζοντας έμμεσα πως το ενεργειακό/εμπορικό κομμάτι δεν στέκεται χωρίς θαλάσσια ασφάλεια.

Ελευσίνα: από ναυπηγεία σε κόμβο στρατηγικής παρουσίας

Στο πιο πολιτικό σημείο της ομιλίας, η Γκίλφοϊλ χρησιμοποίησε τα ναυπηγεία/υποδομές της Ελευσίνας ως παράδειγμα αμερικανικής επένδυσης «πράξεων και αποτελεσμάτων», αφήνοντας καθαρά να εννοηθεί ότι η Ουάσιγκτον δεν θέλει απλώς εμπορική παρουσία, αλλά δομές ισχύος που «γράφουν» στο χάρτη απέναντι στην κινεζική επιρροή στον Πειραιά.

Η θέση αυτή έρχεται να «κουμπώσει» σε προγενέστερη ένταση γύρω από δηλώσεις της για τον Πειραιά, που είχαν προκαλέσει και αντίδραση από την κινεζική πρεσβεία στην Αθήνα, δείχνοντας ότι το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό αλλά ανοιχτό μέτωπο.

«Ανοιχτή γραμμή» με Μαξίμου και υπουργούς

Στην ομιλία της η Αμερικανίδα πρέσβης σκιαγράφησε σχέσεις καθημερινής επαφής με την κυβέρνηση: η πρέσβης φέρεται να είπε ότι βλέπει τον πρωθυπουργό 3–4 φορές την εβδομάδα, ότι υπάρχει καθημερινή συνεργασία με τον υπουργό Ενέργειας και ότι κορυφαίοι υπουργοί «απαντούν στο τηλέφωνο» ακόμη και τα Σαββατοκύριακα.

Στην ίδια λογική, παρουσίασε την Ελλάδα ως χώρα που «ξεπέρασε τις προσδοκίες» στο σκέλος της άμυνας, αναφερόμενη στις υψηλές αμυντικές δαπάνες ως ένδειξη ευθυγράμμισης με τις αμερικανικές προτεραιότητες ασφάλειας.