Στη δυναμική του σερβικού φοιτητικού κινήματος και στα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει η Ελλάδα επικεντρώθηκε ο πολιτειολόγος και πολιτικός επιστήμονας Αναστάσιος Συριανός, στη συνέντευξή του στον Σταύρο Καλεντερίδη. Στον πυρήνα της ανάλυσής του βρέθηκαν οι συνελεύσεις, η ανάδειξη προσώπων κοινωνικής εμπιστοσύνης και το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης ημέρας: πώς εξασφαλίζεται ότι οι εκλεγμένοι θα παραμένουν υπόλογοι στους πολίτες.

Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε με φόντο την εκλογική επικράτηση της φοιτητικής λίστας στη Σερβία. Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν στις 5 Νοεμβρίου, η λίστα «Οι φοιτητές νικούν» εξασφάλισε 140 έδρες, έναντι 103 της λίστας «Αλεξάνταρ Βούτσιτς – Ενωμένη Σερβία».

Για τον Αναστάσιο Συριανό, το ουσιαστικό στοιχείο της σερβικής περίπτωσης βρίσκεται στον τρόπο οργάνωσης του κινήματος. Όπως υποστήριξε, οι φοιτητές αξιοποίησαν τις δυνατότητες συμμετοχής που τους παρείχε το υφιστάμενο σύστημα, μετατρέποντας μια κοινωνική κινητοποίηση σε δύναμη πολιτικής παρέμβασης.

Η επιλογή προσώπων και η διατήρηση της εντολής

Ο πολιτικός επιστήμονας στάθηκε ιδιαίτερα στη διάκριση ανάμεσα σε εκείνους που διαμορφώνουν την πολιτική εντολή και σε εκείνους που αναλαμβάνουν την εκτέλεσή της.

Στη δική του ανάγνωση, οι φοιτητές επέλεξαν να κρατήσουν τον συλλογικό χαρακτήρα του κινήματος και να αναδείξουν πρόσωπα με εμπειρία, αναγνωρισιμότητα και κοινωνική αποδοχή για την υλοποίηση του προγράμματός τους.

Αυτό το στοιχείο, κατά τον ίδιο, προσφέρεται για μελέτη και στην Ελλάδα. Ένα κίνημα εκδημοκρατισμού θα μπορούσε να αναζητήσει σε κάθε περιοχή ανθρώπους εγνωσμένης αξίας, οι οποίοι θα ενώνουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και θα δεσμεύονται σε πρόγραμμα διαμορφωμένο μέσα από συλλογικές διαδικασίες.

Η πρότασή του προϋποθέτει οργανωμένη κοινωνική βάση, κοινό πολιτικό σχέδιο και σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και στους εκπροσώπους τους.

Η ηθική δέσμευση δεν αρκεί

Κεντρικό σημείο της συνέντευξης αποτέλεσε η δυνατότητα ελέγχου των εκλεγμένων. Ο Σταύρος Καλεντερίδης έθεσε το ζήτημα της πολιτικής και ηθικής δέσμευσης των υποψηφίων απέναντι στο πρόγραμμα των έντεκα σημείων που συζητήθηκε στην εκπομπή.

Ο Αναστάσιος Συριανός αναγνώρισε τη σημασία αυτής της δέσμευσης, επισημαίνοντας όμως ότι αφήνει ουσιαστικά κενά. Το πραγματικό τεστ, όπως εξήγησε, θα έρθει εάν κάποιος εκπρόσωπος αποκλίνει από τη συμφωνία και αρνηθεί να λογοδοτήσει ή να παραιτηθεί.

Κατά την εκτίμησή του, απαιτούνται ισχυρότερες, θεσμικά κατοχυρωμένες δυνατότητες ελέγχου. Στη συζήτηση αναφέρθηκε ακόμη και η παλαιότερη ιδέα περιουσιακών δεσμεύσεων των υποψηφίων μέσω συμβολαιογραφικής πράξης, ως ενδεχόμενο προς διερεύνηση, με τον ίδιο να αναγνωρίζει τις δυσκολίες της.

Το βασικό ερώτημα παραμένει συγκεκριμένο: ποιος μπορεί να επιβάλει τη λογοδοσία όταν η πολιτική υπόσχεση παραβιάζεται;

Από τις φοιτητικές συνελεύσεις στην κοινωνία

Ένας δεύτερος προβληματισμός αφορούσε το εύρος της συμμετοχής. Μπορεί ο έλεγχος να παραμένει αποκλειστικά στις φοιτητικές συνελεύσεις όταν οι αποφάσεις αφορούν ολόκληρη τη χώρα;

Ο Συριανός υποστήριξε ότι το φοιτητικό κίνημα διαθέτει, στην αρχική φάση, ισχυρή νομιμοποιητική βάση απέναντι στα πρόσωπα που ανέδειξε. Αναγνώρισε, ωστόσο, ότι το κυβερνητικό έργο υπερβαίνει αναπόφευκτα ένα περιορισμένο σύνολο προγραμματικών δεσμεύσεων.

Ειδικά για ζητήματα που έχουν παραμείνει ασαφή, όπως πλευρές της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και για νέες ανάγκες που θα προκύψουν, πρότεινε το άνοιγμα των διαδικασιών στην κοινωνία.

Περιέγραψε τη δυνατότητα ανοιχτών συνελεύσεων σε γειτονιές, δημοτικά κτίρια, πόλεις και χωριά, όπου οι πολίτες θα μπορούν να καταθέτουν προτάσεις και να ζητούν εξηγήσεις από τους εκπροσώπους τους. Πρόκειται για κατεύθυνση που ο ίδιος εισηγείται, με την εφαρμογή της να παραμένει ζητούμενο.

Οι συνελεύσεις και η ελληνική κοινοτική παράδοση

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στον θεσμό της συνέλευσης, συνδέοντάς τον με την ελληνική πολιτική και κοινοτική παράδοση.

Αναφέρθηκε στα κοινά των Ελλήνων και στον ρόλο των συνελεύσεων ως χώρων συνεργασίας, αλληλεγγύης και λήψης αποφάσεων. Μέσα από αυτή την ιστορική οπτική προσέγγισε και τις φοιτητικές ολομέλειες της Σερβίας: ως διαδικασίες στις οποίες οι συμμετέχοντες ασκούν οι ίδιοι αποφασιστική αρμοδιότητα.

Στη συζήτηση αναδείχθηκαν επίσης η αυτονομία των επιμέρους πανεπιστημιακών συνελεύσεων και η προσπάθεια γεωγραφικής εξισορρόπησης στην ανάδειξη υποψηφίων. Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε την αποφυγή συγκέντρωσης όλης της διαδικασίας στο Βελιγράδι, ενώ ο Συριανός εστίασε στην ελευθερία κάθε συλλογικού σώματος να καθορίζει τον τρόπο λειτουργίας του.

Η ομοφωνία και το κοινό συμφέρον

Ο πολιτειολόγος επέμεινε ότι η αρχή της πλειοψηφίας, από μόνη της, δεν αρκεί για να προσδιορίσει τη δημοκρατική ποιότητα ενός πολιτεύματος. Όπως εξήγησε, πλειοψηφικές αποφάσεις μπορούν να λαμβάνονται και μέσα σε στενά κέντρα εξουσίας.

Απέναντι σε αυτό, ανέδειξε την αναζήτηση συναίνεσης ως μέθοδο διαμόρφωσης κοινά αποδεκτών αποφάσεων. Η λογική που περιέγραψε στηρίζεται στην εξεύρεση ενός κοινού σημείου, ακόμη κι αν αυτό δεν ταυτίζεται με την ιδανική επιλογή καμίας πλευράς.

Κατά τον ίδιο, μια τέτοια συμφωνία μπορεί να ενισχύει την κοινωνική συνοχή και να επιτρέπει την επανεξέταση των αποφάσεων όταν αλλάζουν οι συνθήκες.

Δικαιοσύνη, ΜΜΕ και ευθύνες για την καταστολή

Η επόμενη ημέρα, σύμφωνα με τον Συριαννό, θα κριθεί και από τη δυνατότητα θεσμικών μεταρρυθμίσεων.

Εκτίμησε ότι οι επιδιώξεις για κάθαρση και λογοδοσία θα συναντήσουν εμπόδια στο υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο. Προέβλεψε ότι ενδέχεται να απαιτηθεί νέα, ευρύτερη κοινωνική εντολή για βαθύτερες αλλαγές, παρουσιάζοντας αυτή την εξέλιξη ως πιθανό σενάριο.

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στην ενημέρωση. Ο Καλεντερίδης παρουσίασε τις προβλέψεις που απέδωσε στο πρόγραμμα της φοιτητικής λίστας για αποδέσμευση των δημόσιων μέσων από τον πολιτικό έλεγχο, αλλαγές στη ρυθμιστική αρχή και επανεξέταση των αδειών εκπομπής.

Ο Συριανός τόνισε τη δύναμη της εικόνας και του δημόσιου λόγου στη διαμόρφωση της πολιτικής συμπεριφοράς, επιμένοντας παράλληλα στην ευθύνη των πολιτών να αναζητούν ενεργά ενημέρωση.

Για τις καταγγελίες αστυνομικής βίας, υποστήριξε ότι απαιτούνται διερεύνηση και απόδοση ευθυνών. Συνέδεσε τη λογοδοσία με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στους θεσμούς και με την προστασία του δικαιώματος στη διαμαρτυρία.

Το ερώτημα για την Ελλάδα

Η σύγκριση με την Ελλάδα διαπέρασε ολόκληρη τη συνέντευξη. Επικαλούμενος έρευνες εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ο Συριανός υποστήριξε ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια χρειάζεται οργάνωση για να αποκτήσει πολιτικό αποτέλεσμα.

Ως πρακτικό πεδίο δράσης ανέδειξε την τοπική αυτοδιοίκηση και τις συνελεύσεις κατοίκων. Αναφέρθηκε μάλιστα σε δική του προσπάθεια στη Μύκονο, περιγράφοντας δισταγμούς πολιτών να εμπλακούν από φόβο μήπως δυσαρεστήσουν τις τοπικές αρχές.

Η πρότασή του αφορά τη συγκρότηση κινήματος βάσης με ανοιχτές συνελεύσεις, άμεση επικοινωνία και αξιοποίηση του διαδικτύου. Για τον ίδιο, εκεί βρίσκεται το ουσιαστικό δίδαγμα της σερβικής εμπειρίας: στη δυνατότητα των πολιτών να οργανώνονται, να διαμορφώνουν εντολή και να διεκδικούν διαρκή έλεγχο της εξουσίας.

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Ο κεντρικός στόχος του Τραμπ ήταν να κάνει την «Αμερική Μεγάλη Ξανά». Αυτός ο στόχος ηττήθηκε. Μαζί του ηττήθηκε και ο συμπληρωματικός στόχος να γιγαντωθεί το Ισραήλ ώστε όλη η Μέση Ανατολή να μετατραπεί σε φέουδο/ορμητήριο για τον έλεγχο της Κίνας και κάθε άλλη πηγή ισχύος ανεξάρτητη από τη Δύση και ΗΠΑ. 

 Ο Τραμπ ήταν ο εμπνευστής και ηγέτης γι’ αυτόν το στόχο. Μεγάλος ο Στόχος, λειψός ο αρχηγός, συντριπτική η ήττα. Η Αμερική, με πολλά προβλήματα, δεν σήκωσε το βάρος αυτού του μεγαλεπήβολου Σχεδίου. Αν τα κατάφερνε η χώρα θα ήταν κυρίαρχος του κόσμου. Αλλά ήταν μια καταδικασμένη απόπειρα. Το είχε προβλέψει μια σπουδαία προσωπικότητα όπως ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, πριν από είκοσι χρόνια λέγοντας (στη διάσημη «Μεγάλη Σκακιέρα») ότι η μονοκρατορία της Αμερικής θα κρατούσε (περίπου)είκοσι χρόνια-συμπληρώθηκαν πέρυσι, το 2025… Ο Κόσμος είχε γίνει πολύ μεγάλος ώστε να μην μπορεί μια χώρα να τον καβαλήσει. Πόσο μάλλον μια χώρα που δεν βρίσκεται στην ακμή της. Η Κίνα κάτι ξέρει και πηγαίνει αργά, βήμα-βήμα, στην επιβεβαίωσή της ως ένας (αλλά όχι ο μοναδικός) παγκόσμιος παίκτης. Η Ρωσία του Πούτιν είναι καβάλα στο ανοδικό ρεύμα.

Ο νικητής των εκλογών, το Δημοκρατικό κόμμα, αγνώστων λοιπών στοιχείων, επιθυμιών και στόχων, θα κριθεί με τη σειρά του, ήδη από τη στάση του ως αντιπολίτευση. Δεν είναι βέβαιο ότι είναι έτοιμο να ανταποκριθεί σοβαρά και αποτελεσματικά. 

Η Αμερική δεν έχει λόγους πανηγυρισμών. Οικονομικά δεν πάει καθόλου καλά. Χρωστάει και δεν διακρίνει κανείς πως θα ξεχρεώσει. Η φήμη της, ως φάρος Ελευθερίας και Δημοκρατίας, έχει μαύρες κηλίδες. Και στους πολέμους η «άπτερος Νίκη» πιάνει θέση μακριά από την Αμερική και συνολικά από την Δύση.  

Η Ευρώπη, εντελώς τυφλή,  έχει επιλέξει για να συσπειρωθεί, να υποστηρίξει ένα εντελώς αχρείο ζητιάνο, τον Ζελένσκι, διαρκώς με το χέρι απλωμένο, δώσε και δώσε δήθεν ότι αντέχει απέναντι στον Πούτιν που περιμένει  ατάραχος στη γωνία. Η επιλογή της αναπόφευκτης ήττας αποκαλύπτει μια Ευρώπη ανίκανη να παρακολουθήσει το νικηφόρο ιστορικό ρεύμα.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες λένε «νικάμε», στριμώχνουν οικονομικά  και εξοργίζουν τον κόσμο που σφίγγει το ζωνάρι του και ούτε καν ο Μητσοτάκης τολμάει να μιλήσει για την σωστή πλευρά της Ιστορίας, έρχονται εκλογές! Και κερδίζουν όχι οι ζήτουλες με το χέρι απλωμένο αλλά εκείνοι που έχοντας πίσω τους τη χώρα τους ικανή κάτι να προσφέρει μπορεί κάτι να πάρουν, ένα μπαξίσι, ένα κουλούρι έστω. Τι προσφέρει η Ελλάδα σήμερα, εκτός από σβέρκο για καρπαζιές; Ακόμα και οι εφοπλιστές, το πιο ζωτικό κομμάτι αυτή τη στιγμή, τι θέλουν και σε τι αποβλέπουν όταν σκέφτονται, σπανίως, τη χώρα και όχι την τσέπη τους; Η διορατικότητα σ΄αυτό το κρίσιμο τμήμα, δεν φαίνεται να είναι κυρίαρχο γνώρισμα αν κρίνει κανείς από την επιλογή στήριξης στον «κύριο κουτσό άλογο» που βλέπει τα ποσοστά του να λιγοστεύουν τόσο ώστε να τολμάει να μιλάει υποτιμητικά γι’ αυτόν ακόμα και ο απόβλητος Κασιδιάρης; Αυτός πάλι δεν είναι ικανός να παρουσιάσει ούτε μισή ιδέα, μια μισοτελειωμένη πρόταση, για να αντικρούσει τους φανφαρονισμούς των Τούρκων που απειλούν και τους ισχυρισμούς των προκαθήμενων της χώρας ότι ο Ερντογάν τους υπολογίζει. Καλύτερα να μην μιλάει μήπως τον ξεχάσουμε.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου (Great Sea Interconnector – GSI) αντιμετωπίζει το πρώτο και καθοριστικό κρας τεστ από τη στιγμή που το πλειοψηφικό πακέτο πέρασε στον γαλλικό όμιλο της Meridiam, με βάση και τις πρώτες τουρκικές αντιδράσεις, όπως αυτές καταγράφηκαν μετά την έκδοση ελληνικής NAVTEX για την επανεκκίνηση των ερευνών από το πλοίο «Abeille Marengo». Λίγο μετά την έκδοση της ελληνικής NAVTEX (1411/26) από τον Σταθμό Ηρακλείου της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.), οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν αντι-NAVTEX (1105/26 του Σταθμού Αττάλειας), επισημαίνοντας ότι «δεν έχουν συναινέσει στην ερευνητική δραστηριότητα» που ανακοινώθηκε από την Αθήνα. Μάλιστα υπογραμμίζεται ότι το μήνυμα αυτό έχει ισχύ μέχρι και τις 6 Μαρτίου 2027, ημερομηνία που λήγει η ελληνική NAVTEX.

Τελευταία επικοινωνία

Το λεκτικό της τουρκικής NAVTEX υποδηλώνει ότι δεν κατέστη εφικτός ο συντονισμός με το Παρίσι, παρά το γεγονός ότι ώρες νωρίτερα από την Αγκυρα μεταδίδονταν πληροφορίες περί του αντιθέτου. Εν ολίγοις η Αγκυρα δεν ικανοποιήθηκε από την ενημέρωση που έκανε το Παρίσι μέσω διπλωματικών διαύλων, δίχως να αποκλείεται ότι οι επαφές μπορεί να συνεχιστούν, ώστε να ξεπεραστεί το νέο διαφαινόμενο αδιέξοδο. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η τελευταία επικοινωνία της τουρκικής με τη γαλλική πλευρά έγινε χθες το μεσημέρι, λίγες ώρες πριν από την έκδοση ελληνικής NAVTEX.

Δεν έχουν αποδώσει οι παρασκηνιακές επαφές της Γαλλίας με την Τουρκία – Το σαφές πλαίσιο που έχει τεθεί από την Αθήνα στο Παρίσι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως ανέφεραν στην «Κ» αρμόδιες πηγές, η Αθήνα ουδέποτε συζήτησε με το Παρίσι για κάποια φόρμουλα, και σε κάθε περίπτωση είχε διαμηνύσει ότι οποιαδήποτε επικοινωνία επιλέξουν οι Γάλλοι δεν θα πρέπει να έχει τη μορφή άδειας. Οι Γάλλοι φαίνεται να έχουν ενοχληθεί από τη δημόσια διάσταση της συζήτησης, γεγονός που υποδηλώνει ότι στο Παρίσι δεν είχε γίνει αντιληπτή η πολιτική διάσταση του GSI σε Αθήνα και Αγκυρα. Οι ίδιες πηγές, πάντως, αναφέρουν ότι η τουρκική αντι-NAVTEX έχει ένα μάλλον τυπικό περιεχόμενο.

Ολα θα κριθούν πλέον στο πεδίο των ερευνών, οι οποίες έχουν δρομολογηθεί. Από την Αθήνα υπογραμμίζεται μετ’ επιτάσεως ότι το έργο θα προχωρήσει κανονικά, χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, με βάση τη NAVTEX που έχει εκδοθεί από τις ελληνικές αρχές. Σύμφωνα με πληροφορίες, το ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» αναμένεται να αποπλεύσει από το Ηράκλειο για την επανεκκίνηση του έργου την ερχόμενη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, καθώς, ούτως ή άλλως, υπάρχει η δυνατότητα αξιοποίησης του παραθύρου 72 ωρών που συχνά απαιτείται για την προετοιμασία των πλοίων.

Τη NAVTEX 1411/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.) με την οποία περιγραφόταν η πορεία του «Abeille Marengo» από το Ηράκλειο μέχρι το σημείο στο απώτατο ανατολικό όριο της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ, ακολούθησε σχεδόν αμέσως μετά και ο Σταθμός Λάρνακας (345/26) για το κυπριακό σκέλος του έργου. Μάλιστα οι δύο υπουργοί Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και Κωνσταντίνος Κόμπος συνομίλησαν τηλεφωνικώς, προκειμένου να συντονιστούν για το ζήτημα. Ενώ, παρότι δεν συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις, υπήρξε και ανακοίνωση από το υπουργείο Εξωτερικών ότι εκδόθηκε η άδεια για τις έρευνες.

Το Κάβο Σίδερο

Αν η Τουρκία επιχειρήσει να παρεμποδίσει και αυτή τη φορά το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης θα φανεί σχετικά σύντομα, για την ακρίβεια αμέσως αφότου το «Abeille Marengo» πλεύσει ανατολικά του Κάβου Σίδερο, δηλαδή στο βορειοανατολικό ακρωτήριο της νήσου Κρήτης. Τα επόμενα 24ωρα είναι κρίσιμα και αναμένεται να φανεί με ποιον τρόπο πλέον θα διαχειριστούν την κατάσταση οι Γάλλοι.

Σκληρή γραμμή υιοθετεί η Αγκυρα

Κωνσταντινούπολη – Ανταπόκριση. Με αντι-NAVTEX η Τουρκία αμφισβητεί τις ερευνητικές δραστηριότητες της Ελλάδας και της Κύπρου, απαιτώντας από το γαλλικό πλοίο να πάρει άδεια από την Τουρκία, υποστηρίζοντας πως η περιοχή ερευνών βρίσκεται εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας!

Η Αγκυρα υποστηρίζει ότι «τμήμα της περιοχής που έχει αναγγελθεί με τη NAVTEX υπ’ αριθμόν HA15-1411/26 βρίσκεται εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, όπως αυτή έχει δηλωθεί στα Ηνωμένα Εθνη στις 18 Μαρτίου 2020, με αριθμό αναφοράς A/74/757». Παράλληλα, σημειώνει ότι «οι τουρκικές αρχές δεν έχουν χορηγήσει άδεια για την ερευνητική δραστηριότητα που αναφέρεται στην προαναφερθείσα NAVTEX, την οποία η Τουρκία χαρακτηρίζει μη εξουσιοδοτημένη». Ο σταθμός της Αττάλειας προσθέτει ότι «όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες εντός των τουρκικών περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας πρέπει να συντονίζονται με τις αρμόδιες τουρκικές αρχές».

Μέσω αντι-NAVTEX υποστηρίζει ότι προγραμματίζονται έρευνες σε περιοχή που βρίσκεται εντός τουρκικής υφαλοκρηπίδας και το γαλλικό πλοίο πρέπει να πάρει άδεια από τις τουρκικές αρχές.

Τουρκικές πηγές υποστηρίζουν ότι μέχρι στιγμής η τουρκική πλευρά δεν έχει λάβει επίσημη αναλυτική ενημέρωση από τη γαλλική πλευρά για τις έρευνες και η έντονη τουρκική αντίδραση ενδέχεται να έχει προκληθεί για τον λόγο αυτόν. Τουρκικές πηγές είχαν μιλήσει στην «Κ» για επαφές με το Παρίσι, αλλά δεν υπήρχαν πληροφορίες για την κατάληξή τους.

Αξιόπιστες πηγές εκφράζουν την ελπίδα πως ίσως τις επόμενες ώρες, όταν το ερευνητικό πλοίο «Abeille Marengo» πλησιάζει το όριο των ελληνικών χωρικών υδάτων, να υπάρχουν νεότερες εξελίξεις και κάποιου είδους συνεννόηση. Πάντως, όλοι οι συνομιλητές μας αναφέρουν ότι θεωρούν πως ακόμη και σε περίπτωση ομαλής εξέλιξης, η Τουρκία θα φροντίσει να παρακολουθεί με κάποιο δικό της πλοίο τις δραστηριότητες.

Είναι σαφές, βέβαια, ότι η Αγκυρα επέμενε πως η συνεννόηση με τη Γαλλία θα πρέπει να γίνει γραπτώς μέσω διπλωματικών διαύλων. Σε κάθε περίπτωση, η θέση της Τουρκίας, την οποία επαναλαμβάνουν σταθερά σε κάθε επικοινωνία μας τουρκικές πηγές όπως και αυτή τη φορά, είναι ότι «όταν σχεδιάζονται ερευνητικές δραστηριότητες ή εργασίες πόντισης καλωδίων σε θαλάσσιες περιοχές επί των οποίων η Τουρκία έχει ανακηρύξει και ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία, το κράτος σημαίας των εμπλεκόμενων πλοίων θα πρέπει, πριν από την έναρξη των δραστηριοτήτων αυτών, να έρχεται σε επαφή με την Τουρκία μέσω διπλωματικών διαύλων».

kathimerini,gr