Δε μιλάμε πλέον για ένα κίνδυνο, αλλά γεγονότα: η Ελλάδα έγινε δορυφόρος του Ερντογάν με πλήρη συναίνεση της πολιτικής ελίτ. Τη στιγμή που 8 στους 10 Έλληνες δεν θέλουν αυτόν τον πρωθυπουργό, αλλά πιστεύουν ότι είναι δημοκρατικό να παραμένει. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχει δημοφιλής αντίπαλος, ο οποίος για να υπάρξει πρέπει να του δοθεί τηλεοπτικός χρόνος, ο οποίος χρόνος δε δίνεται παρά μόνο σε άτομα από το ενιαίο κόμμα* δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Μία προσωπικότητα [Καρυστιανού] έκλεψε τις εντυπώσεις αλλά ό,τι λέει παρουσιάζεται περίπου όπως ο Μαυροκορδάτος μιλούσε για τον Καποδίστρια. Ψωμοτύρι το διεθνές δίκαιο, αλλά δεν κάνει το σημιταριό τίποτα νόμιμο ή παράνομο που θα εξασφαλίσει την ύπαρξη της χώρας, αν δεν νιώσει ότι διακυβεύεται η δική του ύπαρξη.

Σε μία αναμέτρηση πρέπει να είσαι σε θέση να δεχτείς και απώλειες. Μα η Τουρκία δεν είναι σε θέση να δεχτεί καμία απώλεια. Αυτό από μόνο του έπρεπε να είχε δώσει τέλος στις ψυχολογικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Αντιθέτως, αυτή προσπαθεί να επιτύχει στρατηγική περικύκλωση με τις βάσεις της εντός και εκτός Μικράς Ασίας. Χωρίς τον έλεγχο του Αιγαίου δεν είναι δυνατή η υπεράσπιση στρατιωτικά της Θράκης και της Κύπρου. Τη στιγμή που πεδικλώνει διπλωματικές σφιχταγκαλίτσες Έλληνας αξιωματούχος στην τουρκική πρωτεύουσα, η Τουρκία έρχεται ένα βήμα πιο κοντά στην αναίμακτη προέκταση της σφαίρας επιρροής της μέχρι την Άνδρο. Χαμηλή ταχύτητα προέλασης αλλά με διάρκεια τρεις δεκαετίες [Ίμια].

Η αντίπαλος αρνείται την ύπαρξη των νησιών του Αιγαίου ως νομικές οντότητες. Ό,τι δε συμφέρει την Τουρκία το παρουσιάζει ως αντιτουρκικό, αντιγράφει την πολιτική της Κίνας στη Νότια Σινική Θάλασσα και την προωθεί ως “Γαλάζια Πατρίδα”. Το πολιτικό απόστημα -ό,τι νεκρό πολιτικά, μολυσμένο και ξένο σώμα υπάρχει στην πατρίδα μας- διακηρύττει αυτή την τούρκικη αντιγραφή. Ο Μητσοτάκης ρίχνει σωσίβιο στον φίλο Ταγίπ, την ώρα που ο δεύτερος δεν μπορεί να αποτελέσει απειλή και θα ήταν κατάλληλη στιγμή για πίεση. Άλλη μία τέτοια ευκαιρία υπήρξε πρόσφατα, κατά την τουρκική εισβολλή στη Συρία.

Η Τουρκία έχει ξοδέψει το διπλωματικό της κεφάλαιο με τις συντονισμένες ενέργειες εναντίον των Κούρδων αλλά και τον “Διάδρομο Τραμπ” στον Καύκασο. Θα μπορούσε να πέφτει λαιμητόμος τώρα για αυτήν αν είχαμε αδέκαστη ηγεσία που αξιοποιεί στο μέγιστο τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου. Τελείως ανάποδα, η αναθεωρητικότητα ξεπλένεται με συναντήσεις και συμφωνίες. Βοηθάνε την γείτονα να επωφεληθεί οικονομικά από την ΕΕ και να σταθεροποιηθεί στην παγκόσμια σκηνή ως σαν να ήταν εκείνη η πατρίδα. Στο τερέν των δορυφόρων αγωνίζονται καθημερινά παρουσιάζοντας λογικοφανή σχήματα που στη βάση τους είναι τελείως παρανοϊκά. Η απέναντι χώρα δεν αναγνωρίζει τη μισή ύπαρξή μας κι όμως βρέθηκε τραπέζι γύρω από το οποίο συζητάμε μαζί. Τι εικόνα περνάει στους συμμάχους μας και τους αντιπάλους; Η χειρότερη οπτική γωνία που θα μπορούσε να έχει ο κόσμος για την Ελλάδα είναι 1. ως μη προστάτιδα της Κύπρου, 2. αδιάφορη προς την ομογένεια γενικότερα και 3. της φίλης του ενορχηστρωτή της σφαγής των χριστιανών στη Συρία. Έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα.

Να βουτήξουμε στη θεωρία για λίγο. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, η Ταυτότητα και η Ετερότητα [ο κυρίαρχος Άλλος] κατασκευάζονται από την ισχυρή ομάδα για να εδραιωθεί η ίδια στον κοινωνικό χώρο. Μόνο που αυτή η ελίτ, στην περίπτωσή μας, επιθυμεί να αφομοιωθούμε από την Ετερότητα. Για αυτό γράφεται στα σχολικά βιβλία ότι το ’40 κρυφτήκαμε στα καταφύγια. Οι Τούρκοι δεν έχουν έπος του ’40. Για τον ίδιο λόγο διεκδικούν όλοι την προέλευση κάποιου διάσημου ή εφεύρεσης ή τρόπου ζωής [βλ. Σκόπια]. Οι βασιλικοί οίκοι στην Ευρώπη στράφηκαν στον πατριωτισμό -σε αναζήτηση καινούργιας ταυτότητας- για να διατηρήσουν τα “κεκτημένα”. Η γλώσσα είναι ταυτότητα, η ταυτότητα είναι δύναμη, η δύναμη είναι ελευθερία.

Διεκδικούν την ταυτότητα γιατί διεκδικούν σταθερότητα. Και ό,τι είναι κοινό χαρακτηριστικό δύο εθνοτήτων δε μπορεί να αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό ταυτότητας. Σε δύσκολες περιόδους όπως περιόδους πολεμικής/κοινωνικής έντασης, η ταυτότητα δέχεται ζυμώσεις. Αυτό επιδιώκει ο τουρκισμός να αναιρέσει, τις ζυμώσεις επιτυχιών: ανατροπή ταυτοτικά του αποτελέσματος της επανάστασης του 21, του έπους του ’40, του βυζαντινού παρελθόντος, του αρχαιοελληνικού μεγαλείου. Καθόλου τυχαία μιλάνε για το σύντομο ανέκδοτο “αρχαία Τουρκία”. Έθνος είναι η κληρονομιά αναμνήσεων, ένα κοινό παρελθόν και μια προθυμία να μοιραστούμε το απεριόριστο μέλλον. Το παρελθόν τους είναι μόνο γενοκτονίες και προσπαθούν επί δεκαετίες να του φορέσουν αξίες.

Εν κατακλείδι: θέλουν από τους Έλληνες να αφήσουν τις πατρίδες τους, όπως οι Εβραίοι κάποτε, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει απόλυτη επιτυχία. Αντιθέτως μερικοί, όπως ο Γιαϊλαλί, μαθαίνουν την αλήθεια και επανασυνδέονται. Ο κάθε πολίτης έχει ένα έργο να φέρει εις πέρας: να πατά στα πόδια της η Ελλάδα και να μη στηρίζεται, αναποφάσιστη στο πεδίο, σε παγκόσμια λόμπι παιδόφιλων. Οι ΗΠΑ είναι τελείως αναξιόπιστες σε διπλωματικό επίπεδο ύστερα και από τα γεγονότα με τους Κούρδους της Συρίας, είναι προβλέψιμες και εκβιάσιμες. Ο αντιπρόεδρος Vance υπέπεσε σε σφάλμα αναιρώντας τη δημοσίευσή του για τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους ύστερα από πιέσεις των τελευταίων. Παράγουν μόνο αδυναμία οι ΗΠΑ, η δε Τουρκία μπορεί να είναι επόμενη μετά το Ιράν. Οι κρίσεις είναι γεννήτριες ευκαιριών.



Αγγελική-Βιλελμίνη Ορνστάιν

Πνοή Δημοκρατίας

*κατά τη φράση του Σταύρου Καλεντερίδη

Τι κέρδισε η Ελλάδα από το «Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας» στην Άγκυρα; Κατά την άποψή μου, «τίποτε» το ουσιαστικό!

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης Αντιστράτηγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Μόνο πιθανό κέρδος, φαίνεται να είναι η παράταση σχετικά «ήρεμου» χρόνου εξουσίας στους ημέτερους κυβερνώντες για να ασχοληθούν με τα εσωτερικά θέματα, όπου δεν πάνε καθόλου καλά. Τα «ήρεμα νερά» την εποχή αυτή, ευνοούν και τον Ερντογάν, που «έχει απλώσει πολύ τον τραχανά», έχοντας ανοίξει πολλά θέματα στον περιφερειακό περίγυρο της Τουρκίας, ενώ δείχνοντας διεθνώς καλό πρόσωπο, σκοπεύει να πετύχει να συμμετάσχει στο εν εξελίξει ευρωπαϊκό πρόγραμμα εξοπλισμών, κάτι που διακαώς επιθυμεί.

Το γεγονός ότι η χώρα μας διακατέχεται από φοβία, γεωπολιτική ατολμία και την γνωστή πολιτική του «κατευνασμού», απέναντι «στον πονηρό λύκο που ουρλιάζει», δεν έχει υποστεί καμία αλλαγή!

Το να πανηγυρίζουν τα εγχώρια ΜΜΕ και οι κυβερνητικοί, είτε αποκαλώντας «τεράστια υπεραξία» (για τις διμερείς σχέσεις) την αναφορά του Τούρκου προέδρου Ερντογάν στο Διεθνές Δίκαιο ως βάση επίλυσης των διαφορών, είτε επειδή ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε κάποιες πάγιες ελληνικές θέσεις, είτε επειδή οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνίες για τον πολιτισμό, την πολιτική προστασία, το εμπόριο, κάποιες ακτοπλοϊκές συνδέσεις και την παράνομη μετανάστευση, είναι αστείο πράγμα. Η Τουρκία δεν έκανε καμία υποχώρηση.

Γνωρίζουμε πως ενίοτε οι Τούρκοι χρησιμοποιούν την στρατηγική της δήθεν φιλίας, όταν επιθυμούν να δείξουν στην διεθνή κοινότητα την εικόνα «καλού παιδιού», θέλοντας να κερδίσουν οφέλη στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον, καθώς και χρόνο για μελλοντικές επιθετικές ενέργειες, κάτι που αποτελεί βασική στρατηγική τους, στο πλαίσιο του οράματος να ανέλθουν στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος.

Μην ξεχνάμε τον αναλλοίωτο κανόνα του Θουκυδίδη, ότι οι ισχυροί επιβάλλουν τη βούλησή τους στους αδύναμους, χωρίς να δεσμεύονται από διεθνείς συνθήκες, κανόνες δικαίου ή και ηθικούς φραγμούς. Έτι παραπάνω, είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι οι Τούρκοι, όταν νοιώθουν ισχυροί, το διεθνές δίκαιο και την ηθική τα αγνοούν παντελώς. Εξάλλου, οι γείτονες έχουν άλλη αντίληψη του διεθνούς δικαίου, το οποίο μεταφράζουν κατά το απόλυτο συμφέρον τους!

Η «πειθαρχημένη» εικόνα του Ερντογάν, καθ’ όλη τη διάρκεια της συνάντησης με τον Έλληνα πρωθυπουργό, δεν σημαίνει ότι οπισθοχώρησε σε κάποιο σημείο τις «υψηλής» λεγόμενης πολιτικής!

Για τους λόγους αυτούς ερωτάται: Προς τι όλοι αυτοί οι πανηγυρισμοί; Προς τι όλοι αυτοί οι Αίνοι και τα Μεγαλυνάρια;

Μήπως η Τουρκία, διά του προέδρου της Ερντογάν, υπέγραψε ή υποσχέθηκε κάτι σοβαρό και δεν το ξέρουμε;

-Μήπως απεμπόλησε τις πιεστικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο (Γαλάζια Πατρίδα, αμφισβήτηση της ελληνικότητας πολλών νησιών μας, αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατ. Αιγαίου);

-Μήπως ήρε το casus belli, το οποίο από το 1995 αποτελεί άμεση απειλή χρήσης βίας, τελείως παρανόμως, εναντίον της Ελλάδας;

-Μήπως εγκατέλειψε τα ύπουλα παιχνίδια στη Θράκη;

-Μήπως υπέγραψε ότι θα σταματήσει τις ροές των παρανόμων μεταναστών από την Τουρκία στην χώρα μας;

-Μήπως αναγνώρισε την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, μήπως άνοιξε τη θεολογική σχολή της Χάλκης;

-Μήπως απέδωσε την Αγία Σοφία στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως Ιερό Ναό-σύμβολο της Ανατολικής ημών Ορθοδόξου Εκκλησίας;

-Μήπως αναγνώρισε τις γενοκτονίες που έχει διαπράξει;

-Μήπως αναγνώρισε την Κυπριακή Δημοκρατία; Μήπως δήλωσε ότι θα αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο;

Τίποτε δεν έκανε η Τουρκία, από όλα αυτά τα σοβαρά εθνικά μας θέματα που θα έπρεπε να τίθενται από μία σοβαρή κυβέρνηση ως προϋποθέσεις για την έναρξη οποιωνδήποτε συνομιλιών.

Εδώ ταιριάζει απόλυτα να καταγράψω ότι οι Τούρκοι έχουν δύο παροιμίες, οι οποίες στοιχειοθετούν την αναλλοίωτη νοοτροπία της μογγολικής τους κληρονομιάς και χαρακτηρίζουν ακόμη και τώρα την πολιτική τους, τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική.

Η πρώτη εξ αυτών αναφέρεται σε αυτόν που υποτάσσεται και λέει: «Eğilmis baş, kesilmez = Κεφάλι σκυμμένο (που προσκυνά) δεν το κόβεις»! Αυτή η ρήση λειτούργησε ως «δόγμα» κατά τη διάρκεια των ομαδικών εξισλαμισμών εντός της οθωμανικής επικράτειας. Ολόκληροι, στην κυριολεξία, πληθυσμοί συγκεντρωνόντουσαν στις πλατείες και υπό τον φόβο του αποκεφαλισμού προσκυνούσαν τον Αλλάχ, αλλαξοπιστούσαν και έσωζαν το κεφάλι τους.

Η δεύτερη παροιμία αναφέρεται σε αυτόν που ο Τούρκος σέβεται για τη δύναμή του: «Isırmadığını eli öp = Χέρι που δεν μπορείς να το δαγκώσεις, το φιλάς»! Αυτή είναι η διαχρονική νοοτροπία των Τούρκων σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Υπολογίζουν αυτόν που είναι δυνατός και τον φοβούνται.

Αυτές οι δυο παροιμίες, αυτά τα ανατολίτικα δόγματα, βλέπουμε να εφαρμόζονται στις σχέσεις της Τουρκίας με τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και απαιτείται να τις λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη.

Η πολιτική της συνεχούς και κλιμακούμενης απειλής πολέμου εκ μέρους της Τουρκίας έχει ως σκοπό να «σκύψουμε το κεφάλι», δηλαδή να υποταχθούμε στην θέλησή της και μάλιστα χωρίς σύγκρουση. Η πολιτική «των ήρεμων νερών», έχει ως σκοπό να κερδίσει χρόνο και να αποκομίσει οφέλη από την διεθνή κοινότητα, μέχρι να αρχίσει και πάλι τις απειλές!

Η ειρήνη και η όποια φιλία με τον Τούρκο εξασφαλίζεται μόνο αν είμαστε δυνατοί κυρίως στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά-διπλωματικά και οικονομικά. Εάν ο Τούρκος καταλάβει ότι είμαστε ισχυροί σε ικανό βαθμό, έτσι που να κινδυνεύει να πάθει πολύ μεγαλύτερες ζημιές από τα τυχόν κέρδη που θα αποκομίσει, τότε θα σταματήσει τις επιθετικές ενέργειες και θα επιδιώξει τον διάλογο, την ειρήνη και την φιλία.

Στο χέρι μας λοιπόν είναι από τη μια μεριά να μη βρεθούμε ποτέ στην κατάσταση «να σκύψουμε κεφάλι» και από την άλλη να είμαστε τόσο δυνατοί που να μην μπορεί «να μας δαγκώσει»!