Του Dexter Van Zile, Middle East Forum

Ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, όρισε τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR) ως τρομοκρατικές οργανώσεις σε προκήρυξη με ημερομηνία 18 Νοεμβρίου 2025. Η απόφαση απαγορεύει και στις δύο ομάδες να κατέχουν περιουσία στην πολιτεία.

Χρόνια λειτουργίας ως ισλαμιστικό μέτωπο και υποστήριξης της βίας της Χαμάς κατά του Ισραήλ τελικά «έφτασαν» το Συμβούλιο Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων (CAIR). Στις 18 Νοεμβρίου 2025, ο κυβερνήτης του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, όρισε επίσημα το CAIR ως Ξένη Τρομοκρατική Οργάνωση (Foreign Terrorist Organization – FTO) και Διακρατική Εγκληματική Οργάνωση. Στην προκήρυξη, ο Άμποτ υπογράμμισε τους δεσμούς του CAIR με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα — την οποία επίσης όρισε ως τρομοκρατική οργάνωση — και απαρίθμησε πολυάριθμες εκφράσεις υποστήριξης προς την τζιχαντιστική τρομοκρατία που έχουν διατυπωθεί από στελέχη του CAIR κατά τη διάρκεια των ετών. Η προκήρυξη, επικαλούμενη το Πρόγραμμα Εξτρεμισμού του Πανεπιστημίου George Washington, αναφέρει επίσης αρκετούς αξιωματούχους και συνεργάτες του CAIR που έχουν στο παρελθόν καταδικαστεί ή εμπλακεί σε τρομοκρατικά εγκλήματα.

«Αυτοί οι ριζοσπάστες εξτρεμιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην πολιτεία μας και απαγορεύεται πλέον να αποκτούν οποιοδήποτε περιουσιακό δικαίωμα στο Τέξας.»
— Κυβερνήτης Γκρεγκ Άμποτ

«Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR έχουν καταστήσει σαφείς τους στόχους τους εδώ και καιρό: να επιβάλουν δια της βίας τον νόμο της Σαρία και να εγκαθιδρύσουν την ‘κυριαρχία του Ισλάμ στον κόσμο’», δήλωσε ο Άμποτ. «Οι ενέργειες που έχουν διαπράξει η Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR για να υποστηρίξουν την τρομοκρατία σε όλο τον κόσμο και να υπονομεύσουν τους νόμους μας μέσω βίας, εκφοβισμού και παρενόχλησης είναι απαράδεκτες. Σήμερα, όρισα τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το CAIR ως ξένες τρομοκρατικές και διακρατικές εγκληματικές οργανώσεις. Αυτοί οι ριζοσπάστες εξτρεμιστές δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην πολιτεία μας και πλέον απαγορεύεται να αποκτούν οποιοδήποτε περιουσιακό συμφέρον στο Τέξας».

Η αντίδραση του CAIR

Όπως αναμενόταν, το CAIR αντέδρασε επιτιθέμενο προσωπικά στον Άμποτ, χαρακτηρίζοντάς τον «πολιτικό πρώτα υπέρ του Ισραήλ» και απορρίπτοντας τις κατηγορίες ως «διαψευσμένες θεωρίες συνωμοσίας και κατασκευασμένα αποσπάσματα».

«Παρόλο που μας κολακεύει η εμμονή του Γκρεγκ Άμποτ με την οργάνωση πολιτικών μας δικαιωμάτων, το διαφημιστικό κόλπο του που παρουσιάζεται ως προκήρυξη δεν έχει καμία βάση στην πραγματικότητα ή στον νόμο», ανέφερε το CAIR σε email προς το Focus on Western Islamism. «Με το να συκοφαντεί έναν εξέχοντα αμερικανικό μουσουλμανικό θεσμό με θεωρίες συνωμοσίας που έχουν καταρριφθεί και κατασκευασμένα αποσπάσματα, ο κ. Άμποτ έδειξε για άλλη μια φορά ότι προτεραιότητά του είναι η προώθηση της αντιμουσουλμανικής προκατάληψης και όχι η υπηρεσία προς τον λαό του Τέξας».

Στην ανακοίνωσή του, το CAIR δήλωσε: «Έχουμε καταδικάσει σταθερά όλες τις μορφές άδικης βίας, συμπεριλαμβανομένων εγκλημάτων μίσους, εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας και τρομοκρατίας».

Το ιστορικό του CAIR

Η ιδέα ότι το CAIR καταδικάζει την άδικη βία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις πληροφορίες της προκήρυξης του Άμποτ. Αυτή αναφέρει ότι στα τέλη του 2023, ο μακροχρόνιος εκτελεστικός διευθυντής του CAIR, Νιχάντ Αουάντ, υποστήριξε ανοιχτά τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον. Εκεί, ο Αουάντ δήλωσε: «Χάρηκα που είδα ανθρώπους να σπάνε τον αποκλεισμό και να απαλλάσσονται από τα δεσμά της κατοχής».

Η προκήρυξη επαναφέρει επίσης υποθέσεις πολλών στελεχών και συνεργατών του CAIR που το ίδιο το CAIR αποφεύγει να αναφέρει:

• Γκασάν Ελάσι, ιδρυτικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του CAIR στο Τέξας, καταδικάστηκε για μεταφορά χρημάτων στη Χαμάς μέσω του Ιδρύματος Holy Land.
• Αμπντουραχμάν Αλαμούντι, προβεβλημένος ισλαμιστής ακτιβιστής και ομιλητής σε εκδήλωση του CAIR, αργότερα καταδικάστηκε για χρηματοδοτική υποστήριξη στην Αλ Κάιντα.
• Σάμι Αλ-Αριάν, ακτιβιστής που εγκωμιάστηκε από το CAIR το 2014, ομολόγησε την παροχή υλικής υποστήριξης στην Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ.
• Ράνταλ «Τοντ» Ρόγερ (Ισμαήλ Ρόγερ), πρώην συντονιστής πολιτικών δικαιωμάτων στο CAIR, καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση για συμμετοχή σε τζιχαντιστική ομάδα (ο Ρόγερ έχει έκτοτε αποκηρύξει τις πράξεις του).

Θα ακολουθήσουν και άλλες πολιτείες;

Το Middle East Forum χαιρέτισε την απόφαση του Άμποτ ως «δικαίωση» της προσπάθειάς του να ενημερώσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για την επιρροή και την ατζέντα του CAIR.

Ο εκτελεστικός διευθυντής του MEF, Γρεγκ Ρόμαν, δήλωσε:

«Για χρόνια, το MEF έχει τεκμηριώσει πως το CAIR —ιδρυμένο από καταδικασμένο χρηματοδότη της Χαμάς, τον Γκασάν Ελάσι— παρουσιάζεται ως οργάνωση πολιτικών δικαιωμάτων ενώ στηρίζει υποδομές τρομοκρατίας. Ο κυβερνήτης Άμποτ μόλις διέλυσε αυτή τη βιτρίνα με τη δύναμη του νόμου».

Ο Μπέντζαμιν Μπέαρντ, διευθυντής του MEF Action, πρόσθεσε:

«Το CAIR λειτουργούσε ατιμώρητα για πολύ καιρό, κρυμμένο πίσω από τον μανδύα της υπεράσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων, ενώ προωθούσε την ατζέντα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ο χαρακτηρισμός του από τον Άμποτ απογυμνώνει αυτή τη μεταμφίεση και εκθέτει το CAIR ως αυτό που πραγματικά είναι — μια οργάνωση που γεννήθηκε από το δίκτυο της Χαμάς και συνεχίζει να υπονομεύει την αμερικανική ασφάλεια. Πρόκειται για καθοριστική στιγμή που πρέπει να ακολουθήσουν και άλλες πολιτείες».

Ο Σάββας Καλεντερίδης στην εκπομπή Skal Wars powered by XAK στις 24 Νοεμβρίου 2025

Τα θέματα της εκπομπής

Απάντηση σε σχόλια τηλεθεατών του καναλιού

1. Ο Πάπας στη Νίκαια της Βιθυνίας 1800 χρόνια μετά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο – Έκθεση κόλαφος για την κατάσταση των Χριστιανών στην Τουρκία | 06:41

2. Τί λένε οι Τούρκοι για την υπό διαμόρφωση κατάσταση στη Μέση Ανατολή 14:26

3. Το Ισραήλ εξολόθρευσε τον στρατιωτικό διοικητή της Χεζμπολάχ | 34:07

4. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα θα χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τον Τραμπ – Η μεγαλύτερη είδηση του αποψινού δελτίου | 36:33

5. Το σχέδιο για την ειρήνη στην Ουκρανία 43:46

Iraq’s parliamentary elections on November 11, 2025, produced few surprises. With the Sadrists boycotting the vote, Prime Minister Mohammed Shia’ al-Sudani’s Shi’i coalition secured the largest number of seats in the 329-member legislature.

The other notable outcome was the strong performance of the Kurdistan Democratic Party, the dominant force in the semiautonomous Kurdistan Region, which—running outside any electoral coalition—garnered more than 1.1 million votes. This made it the second-largest vote-getter and the largest as a single party. However, under Iraq’s new proportional voting system, the Kurdish party led by Barzani family secured only twenty-seven seats, placing it behind blocs that received fewer votes.

Despite losing some seats in the disputed territories whose status Kurds and the central government contest, the Kurdistan Democratic Party maintained its dominance in the Kurdistan Region over its rival, the Patriotic Union of Kurdistan, which won eighteen seats. One reason for this was the higher voter turnout compared to the 2021 election, in which the Barzanis received just under 800,000 votes. But another critical factor helped propel Massoud Barzani’s party into the club of the top performers nationwide: The Kurdistan Democratic Party courted non-Kurdish voters.

In recent years, the ruling party in Iraqi Kurdistan has sought to build support beyond its traditional Kurdish strongholds in Erbil and Duhok. It has targeted Sunni Arabs, particularly those disillusioned with the country’s traditional Sunni leadership. During this election cycle, the Kurdistan Democratic Party invested in this strategy, rallying behind Arab candidates who are now formally members of the Kurdish party.

A notable example is its strong backing for incumbent parliamentarian Ikhlas al-Dulaimi from Nineveh Province. Bearing a last name associated with a major Sunni Arab tribe, al-Dulaimi crafted her messaging to appeal to Arab voters. Her campaign resonated well beyond Nineveh, gaining traction in other Sunni Arab-majority provinces. Al-Dulaimi’s political rhetoric centered on portraying the Kurdistan Democratic Party as an inclusive national force in Iraq, rather than merely a Kurdish party.

This is more than an election tactic; it appears to be part of a broader effort by the Kurdistan Democratic Party to position itself as a national force in Iraq. While the party has been a major player in Iraqi politics since the toppling of Saddam Hussien in 2003, this marks the first time it appears intent on expanding beyond its traditional Kurdish base.

The Barzanis maintain tight control over a conservative party that blends tribalism with a focus on economic development. Despite its chronic corruption, the party retains strong support among a unified base—a dynamic that also may explain its appeal to some non-Kurdish Iraqis. In the recent election campaign, Massoud Barzani, his son, Iraqi Kurdistan Prime Minister Masrour Barzani, and his nephew, Nechirvan Barzani, president of the Kurdistan Region, emphasized their government’s recent achievements, highlighting the construction of modern highways, electricity projects, technology initiatives, and high-rise developments.

While local Kurds have many grievances, some Iraqis still view these projects as major accomplishments, particularly those who follow young social media influencers visiting Kurdistan and then compare their experiences there with conditions in the rest of the country.

Sunni Arab leaders are attentive to Barzani’s rising prominence among Sunnis. Just before the election, Mohamed al-Halbousi, head of the largest Sunni party, al-Taqadum, in an interview—responding to a question about why many Sunnis view Barzani as their leader—refused to acknowledge Barzani as a Sunni leader, describing him instead as a Kurdish leader.

While Shi’i parties previously have tried to leverage Arab nationalism to appeal to some Sunnis and forge post-election alliances to counterweight the Kurds, the Kurdistan Democratic Party has taken a different approach. It reaches out to Sunni Arabs by emphasizing shared religious ties—most Kurds are Sunni—and highlighting a national agenda. It is a delicate balancing act that maintains the party’s Kurdish nationalist stance in Kurdistan while expanding its appeal elsewhere in Iraq.

The Kurdistan Democratic Party’s surge in popularity gives it leverage in intra-Kurdish dynamics, too. During a recent speech, Massoud Barzani said: “I hope that other Kurdish parties listen carefully: The conditions after the federal elections are not the same as before. Based on the electoral gains, each party should receive what it deserves.” This was a pointed message directed at the Patriotic Union of Kurdistan and its firebrand leader, Bafel Talabani, that the Kurdistan Democratic Party no longer may accept the longstanding fifty-fifty power-sharing arrangement between the two parties. Barzani might pull this momentum to pursue the Iraqi presidency for his party, a post traditionally persevered for Kurds and held exclusively by a Talabani or Talabani loyalist since 2005.

While it remains unclear how these dynamics will shape the negotiations to form the new Iraqi government, it is clear that Barzani sees himself and his party in a stronger position. Even if the broader landscape remains unchanged for now, the Kurdistan Democratic Party appears to be pursuing a deliberate long-term strategy at the national level that is sure to shake the status quo.

Source: Middle East Forum