Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα έργο που αρκεί απλώς να προχωρήσει, εάν ο τρόπος υλοποίησής του αφήνει περιθώρια στην Τουρκία να εμφανίζεται ότι επιβάλλει τις διεκδικήσεις της. Αυτό ήταν ένα από τα κεντρικά μηνύματα του Ιωάννη Βαληνάκη στη συνέντευξή του στον Σάββα Καλεντερίδη, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής».

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών έθεσε ως προτεραιότητα την έμπρακτη υπεράσπιση της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας στην περιοχή όπου οι τουρκικές αξιώσεις, μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου, επικαλύπτονται με την οριοθέτηση Ελλάδας–Αιγύπτου. Υποστήριξε ότι η Αθήνα χρειάζεται συνολική στρατηγική, αποτρεπτική ισχύ και συμμαχίες που θα υπηρετούν συγκεκριμένους εθνικούς στόχους.

«Δεν αρκεί το διεθνές δίκαιο», σημείωσε, εξηγώντας ότι αποτελεί ισχυρή αφετηρία για την Ελλάδα, αλλά χρειάζεται πρακτική αξιοποίηση. Η επίκληση των κανόνων, κατά την ανάλυσή του, δεν υποκαθιστά τη δυνατότητα υπεράσπισης των δικαιωμάτων απέναντι σε μια χώρα που εμφανίζεται διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε η κρίση της Κάσου. Ο Σάββας Καλεντερίδης επανέφερε τα γεγονότα του Ιουλίου του 2024 και την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων κατά τις έρευνες για το καλώδιο, θέτοντας το ερώτημα εάν η εμπλοκή της Γαλλίας αρκεί για να αποτρέψει νέα τουρκική παρεμπόδιση.

Ο Βαληνάκης εξέφρασε τον φόβο ότι έχει υπάρξει αντιστροφή προτεραιοτήτων: αντί να επιδιώκεται πρωτίστως η κατοχύρωση στην πράξη των ελληνικών θέσεων, αναζητείται τρόπος να προχωρήσει το έργο. Εκτίμησε ότι Ελλάδα και Γαλλία ενδέχεται να αναζητούν μια διευθέτηση που θα επιτρέψει την πόντιση, αφήνοντας όμως ασάφεια ως προς τις αντικρουόμενες διεκδικήσεις.

Το ερώτημα που έθεσε είναι ουσιαστικό: μπορεί η ολοκλήρωση του καλωδίου να παρουσιαστεί ως επιτυχία, εάν συνοδεύεται από υποχώρηση στις ελληνικές θέσεις; Για τον πρώην υφυπουργό, η περιοχή μεταξύ Κρήτης και Ρόδου αποτελεί δοκιμασία αποφασιστικότητας, με συνέπειες που υπερβαίνουν το συγκεκριμένο ενεργειακό έργο.

Στην ίδια κατεύθυνση, επέκρινε την έλλειψη ενεργειών για την αξιοποίηση της συμφωνίας με την Αίγυπτο. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει στην οριοθετημένη περιοχή σε πρακτικές κινήσεις αντίστοιχες με την παραχώρηση θαλάσσιων οικοπέδων νότια της Κρήτης. Κατά την άποψή του, μια συμφωνία αποκτά στρατηγικό βάρος όταν συνοδεύεται από άσκηση των δικαιωμάτων που προβλέπει.

Έκανε επίσης λόγο για χαμένες ευκαιρίες στην επέκταση των χωρικών υδάτων και στην αξιοποίηση της ΑΟΖ. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην οριοθέτηση με γειτονικά κράτη, εξηγώντας ότι η ανακήρυξη από μόνη της δεν επιλύει τις επικαλυπτόμενες αξιώσεις και πρέπει να συνοδεύεται από προετοιμασία για τις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει.

Αναφερόμενος στην Αλβανία, υπερασπίστηκε τη συμφωνία οριοθέτησης του 2009 και επέκρινε την ελληνική στάση μετά τη μη εφαρμογή της. Υποστήριξε ότι η ευρωπαϊκή προοπτική των Τιράνων αποτελεί σημαντικό διπλωματικό εργαλείο, το οποίο η Αθήνα οφείλει να συνδέσει με την οριστική επίλυση της εκκρεμότητας των θαλάσσιων ζωνών.

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για τις επιδιώξεις της Άγκυρας. «Δεν είναι η Ιταλία. Είναι μια χώρα που θέλει να αλλάξει τα σύνορα», ανέφερε, απορρίπτοντας την προσδοκία ότι η Τουρκία θα εγκαταλείψει τις υπόλοιπες διεκδικήσεις της και θα δεχθεί δικαστική επίλυση αποκλειστικά για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας.

Στην ανάλυσή του, η Τουρκία χρησιμοποιεί την ένταση ως εργαλείο προώθησης των θέσεών της. Προειδοποίησε ότι ελληνικές πρωτοβουλίες που ανακόπτονται μετά από τουρκικές αντιδράσεις μπορούν να ενισχύσουν στην Άγκυρα την πεποίθηση ότι η πίεση αποδίδει και ότι η Ελλάδα θα υποχωρεί ξανά.

Για τα νησιά, ξεχώρισε δύο άξονες της τουρκικής πολιτικής: τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» και την προσπάθεια σύνδεσης της ελληνικής κυριαρχίας με την αποστρατιωτικοποίηση. Απέρριψε ως εξωφρενική τη θέση ότι οι σχετικές αναφορές των συνθηκών συνεπάγονται απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας. Παράλληλα, τόνισε την ανάγκη συστηματικής διεθνούς προβολής της τουρκικής στρατιωτικής απειλής απέναντι από τα νησιά και της ελληνικής ανάγκης αυτοάμυνας.

Η συζήτηση επεκτάθηκε στο σχεδιαζόμενο, όπως παρουσιάζεται στη συνέντευξη, νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο Βαληνάκης επισήμανε ότι, εφόσον περιλάβει ελληνικά νησιά στις τουρκικές διεκδικήσεις, η Ελλάδα πρέπει να έχει προειδοποιήσει εγκαίρως για συγκεκριμένες συνέπειες.

Πρότεινε να αξιοποιηθούν ως μοχλοί πίεσης η αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ–Τουρκίας, η βίζα, η συμμετοχή σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και άλλες ευρωπαϊκές παροχές. Το ζητούμενο είναι να δημιουργείται πραγματικό κόστος για την Άγκυρα, υποστήριξε, αντί η αντίδραση να εξαντλείται σε δηλώσεις αποδοκιμασίας.

Για την οριοθέτηση Ελλάδας–Κύπρου, παρουσίασε την πρόταση του Κατσούφρου για προσφυγή των δύο κρατών στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αντικείμενο τα μεταξύ τους θαλάσσια όρια. Την περιέγραψε ως μια ιδέα που αξίζει να εξεταστεί, ώστε να αξιοποιηθεί το ευρωπαϊκό πλαίσιο και να ενισχυθεί η σύνδεση των ελληνικών και κυπριακών θέσεων με τα συμφέροντα της ΕΕ.

Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, στάθηκε στη συνεργασία με το Ισραήλ. Αναγνώρισε ότι ένας ισχυρός και αποφασιστικός σύμμαχος μπορεί να ενισχύσει την ελληνική αποτροπή και να περιπλέξει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Τόνισε, όμως, ότι πρέπει να είναι σαφές τι προσφέρει κάθε εταίρος, πώς καλύπτονται οι ελληνικές ανάγκες —μεταξύ άλλων στα πυρομαχικά— και ποια σενάρια εμπλοκής μπορεί να προκύψουν.

Κατά την εκτίμησή του, η γραμμή Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ έχει ιδιαίτερη στρατηγική αξία για την ασφάλεια και τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ, γεγονός που εξηγεί το ενδιαφέρον του για την τουρκική παρουσία στη Λιβύη και το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα χρειάζεται ρεαλιστικό σχεδιασμό και δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι ένας σύμμαχος θα αναλάβει για λογαριασμό της την αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Ο Βαληνάκης τάχθηκε υπέρ κινήσεων που θα προλαμβάνουν τα τετελεσμένα και θα αυξάνουν το κόστος των τουρκικών διεκδικήσεων, αποφεύγοντας παράλληλα μια στρατιωτική κλιμάκωση που, όπως υποστήριξε, ευνοεί την πλευρά που επιδιώκει αλλαγή συνόρων.

Ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη των στρατηγικών σχέσεων Ελλάδας και Ινδίας πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2026, με τη συνάντηση του γραμματέα Άμυνας της Ινδίας Rajesh Kumar Singh και του υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Στέφανου Γκίκα στο Νέο Δελχί.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ινδικού υπουργείου Άμυνας, οι δύο πλευρές εξέτασαν τις δυνατότητες ενίσχυσης της αμυντικής και στρατηγικής συνεργασίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη θαλάσσια ασφάλεια, στην προστασία των ακτών και στη ναυπηγική βιομηχανία.

Η ινδική πλευρά υπογράμμισε ότι Ελλάδα και Ινδία, ως δύο χώρες με ισχυρή ναυτική παράδοση και σημαντικά συμφέροντα στις θαλάσσιες μεταφορές, έχουν κοινό ενδιαφέρον για την ασφάλεια των ναυτικών και τη διατήρηση ασφαλών θαλάσσιων διαδρομών.

Defence Secretary Shri Rajesh Kumar Singh met Deputy Minister of Maritime Affairs & Insular Policy of Greece Mr Stefanos Gkikas in New Delhi on October 08, 2026. The two sides discussed #IndiaGreece defence and strategic cooperation with emphasis on #maritimecooperation, coastal security and shipbuilding. As two prominent maritime nations, India and Greece have common interest and stakes in the maritime sector including the need to ensure safety and security of seafares.

@EmbIndiaAthens
@MEAIndia

— Ministry of Defence, Government of India (@SpokespersonMoD) October 8, 2026

Η ναυτική διάσταση της στρατηγικής συνεργασίας

Το ενδιαφέρον της συνάντησης δεν περιορίζεται στη ναυτιλία. Η συμμετοχή του ανώτατου υπηρεσιακού αξιωματούχου του ινδικού υπουργείου Άμυνας καταδεικνύει ότι η συνεργασία εξετάζεται και μέσα από το πρίσμα της περιφερειακής ασφάλειας.

Για την Ινδία, η ελεύθερη ναυσιπλοΐα και η προστασία των θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων αποτελούν ζωτικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα. Η Ελλάδα διαθέτει σημαντική εμπορική ναυτιλία, υποδομές λιμένων και ναυπηγικές εγκαταστάσεις, στοιχεία που μπορούν να δημιουργήσουν περιθώρια συνεργασίας με το Νέο Δελχί.

Στο επίπεδο της αμυντικής βιομηχανίας, η αναφορά στα ναυπηγεία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για διερεύνηση κοινών τεχνικών προγραμμάτων, συνεργασίας σε επισκευές πλοίων, θαλάσσια επιτήρηση και τεχνολογίες ναυτικής ασφάλειας.

Προς το παρόν, πάντως, δεν έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένη σύμβαση ή συμφωνία συμπαραγωγής.

Στο βάθος ο οικονομικός διάδρομος IMEC

Η επίσκεψη του Στέφανου Γκίκα στην Ινδία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του διεθνούς φόρουμ «Sagarmanthan: The Great Oceans Dialogue 2026».

Στις επαφές του τέθηκαν επίσης οι προοπτικές ελληνικής συμμετοχής στον οικονομικό διάδρομο IMEC, ο οποίος σχεδιάζεται να συνδέσει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω της Μέσης Ανατολής.

Για την Αθήνα, η συμμετοχή σε αυτή τη γεωοικονομική πρωτοβουλία θα μπορούσε να αναβαθμίσει τον ρόλο ελληνικών λιμένων ως κόμβων διακίνησης αγαθών και να ενισχύσει τη θέση της χώρας στις εμπορικές συνδέσεις Ασίας και Ευρώπης.

Ωστόσο, η υλοποίηση του IMEC εξαρτάται από επενδύσεις, διακρατικές συμφωνίες και τις συνθήκες ασφαλείας στη Μέση Ανατολή.

Η γεωπολιτική παράμετρος

Η αναβάθμιση των ελληνοϊνδικών σχέσεων αποκτά πρόσθετη σημασία στο περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου και του Ινδικού Ωκεανού.

Η Ελλάδα αναζητεί δυνατότητες διεύρυνσης των στρατηγικών της συνεργασιών πέρα από το παραδοσιακό ευρωατλαντικό πλαίσιο, ενώ η Ινδία επιδιώκει μεγαλύτερη παρουσία στις εμπορικές και ενεργειακές διαδρομές προς την Ευρώπη.

Σε αυτή την εξίσωση πρέπει να συνεκτιμηθούν και οι στενές αμυντικές σχέσεις Τουρκίας–Πακιστάν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ελληνοϊνδική προσέγγιση αποτελεί επίσημα αντίβαρο σε αυτές.

Το ουσιαστικό ζητούμενο για την Αθήνα είναι να μετατραπεί η πολιτική σύγκλιση σε συγκεκριμένα προγράμματα οικονομικής, τεχνολογικής και αμυντικής συνεργασίας.

Η συνάντηση στο Νέο Δελχί δείχνει ότι υπάρχουν πεδία κοινού ενδιαφέροντος. Το επόμενο βήμα θα είναι η διαμόρφωση συμφωνιών με μετρήσιμα αποτελέσματα.